Παρασκευή, 18 Νοεμβρίου 2011

Είσαι με μας ή με τους άλλους;


Σε ένα σχετικά παλιό τηλεοπτικό σκετς, μάλλον του Ζουγανέλη, μια ομάδα αγρίων γραπώνει ένα τυχαίο περαστικό και τον ρωτά απειλητικά “Είσαι με μας ή με τους άλλους;” Ο φοβισμένος περαστικός απαντά “Με σας”, στο οποίο ο αρχηγός των αγρίων απαντά “Εμείς, είμαστε με τους άλλους” και έτσι το ξύλο ξεκινά. Σε κάθε επέτειο του Πολυτεχνείου αισθάνομαι σαν τον τυχαίο περαστικό του σκετς.

Στην επέτειο του Πολυτεχνείου καλούμε να επιλέξω μεταξύ ενός χρεοκοπημένου παρόντος και ενός αυταρχικού παρελθόντος. Αντίθετα με την αριστερά που χαρακτηρίζεται από μια ισοπεδωτική τάση (βλ. “η χούντα δεν τελείωσε το 74”) εμείς βλέπουμε ουσιαστικές αλλαγές από το το 74 και μετά. Η δημοκρατία ήρθε για να μείνει, η ελευθερία του λόγου και άλλες βασικές πολιτικές ελευθερίες είναι βαθιά ριζωμένες - εκτός βέβαια από τους πανεπιστημιακούς χώρους.

Το πρόβλημα δεν είναι με τις πρώτες πολιτικές κατακτήσεις της μεταπολίτευσης που ο Κωνσταντίνος Καραμανλής θεμελίωσε, το πρόβλημα είναι με το μετά. Όσοι από εμάς προσδοκούμε το τέλος της μεταπολίτευσης δεν έχουμε πρόβλημα με την αστική δημοκρατία, αλλά με αυτούς που την χρησιμοποίησαν για να δημιουργήσουν ένα φαύλο - ηθικά, πολιτικά και οικονομικά χρεοκοπημένο καθεστώς.

Στην επέτειο του Πολυτεχνείου , εμμέσως πλην σαφώς, καλούμαστε να δοξάσουμε μια γενιά που κατέστρεψε ότι δεν μπόρεσε να καταστρέψει μια στρατιωτική δικτατορία. Μια γενιά που ευρισκόμενη σε ζάλη αυταρέσκειας έκανε κοινωνική πολιτική προς χάριν της, εκποιώντας και δανειζόμενη από τον πλούτο των προηγούμενων και μελλοντικών γενιών. Μια γενιά που κατέστρεψε τους όποιους θεσμούς είχαμε, που μετέτρεψε το πελατειακό κράτος σε κοινωνικό κεκτημένο και την αργοσχολία του δημοσίου στο νέο ελληνικό όνειρο.

Η δικτατορία κατάργησε πολιτικά δικαιώματα, η μεταπολίτευση εξευτέλισε ζωτικές πολιτισμικές αξίες. Κατά την διάρκεια της επταετίας ο αριθμός των τυράννων ήταν περιορισμένος και γνωστός. Στην μεταπολίτευση ο κάθε Έλληνας θα μπορεί να γίνει ένας μικρός δικτάτωρ και να υποτάξει τον συμπολίτη του, εφόσον η μικρή τυραννία γίνεται στα πλαίσια κάποιου μεταπολιτευτικού κεκτημένου.

Επαναλαμβάνω, δεν εξισώνω τις δύο περιόδους. Απλά σημειώνω ότι οι υπήκοοι και των δύο εποχών έχουν το δικαίωμα να αισθάνονται ιδιαίτερα απογοητευμένοι. Εδώ δεν θα με εξέπληττε αν κάποιος αυτής της γενιάς ήθελε να μου κάνει μερικά μαθήματα δημοκρατίας. Έστω και αν το πρώτο πράγμα που έκαναν στις αρχές της μεταπολίτευσης ήταν να αγκαλιάσουν τα πιο άθλια, τυραννικά και ολοκληρωτικά καθεστώτα της εποχής, εφόσον είχαν το κατάλληλο ιδεολογικό πρόσημο φυσικά, και πάντα στο όνομα της ελευθερίας των λαών...
Περίεργες συνήθειες για ανθρώπους τόσο δημοκρατικά ευαισθητοποιημένους.

Σε αυτή την επέτειο του Πολυτεχνείου που μόλις πέρασε, όλοι όσοι δεν θέλουμε να ζούμε στην σκιά μιας αποτυχημένης γενιάς θα πρέπει να διακυρήξουμε το δικαίωμα μας να μην συντασσόμαστε είτε με τους μεν είτε με του δε. Το δικαίωμα να απορρίπτουμε, υπό όρους αλλά συγχρόνως, και τις δύο περιόδους. Το δικαίωμα αυτή η απόρριψη να μην επιβάλει την δήλωση μεταπολιτευτικών φρονημάτων. Το δικαίωμα να θεωρούμε την επέτειο του Πολυτεχνείου, το πρώτο και τελευταίο καλό σημάδι μιας γενιάς που έθεσε την Ελλάδα σε μια τροχιά αυτοκαταστροφής.
Συνέχεια

Τετάρτη, 16 Νοεμβρίου 2011

ΜΕΡΟΣ Β, Σωτήρης Χατζηγάκης: Έργα και ημέρες


Ελπίζω η κ. Μπακογιάννη, τιμώντας την υπόσχεσή της να εκπροσωπήσει κάτι καινούργιο στην πολιτική, να μην μαζέψει τον κ. Χατζηγάκη στην Δημοκρατική Συμμαχία.

Εδώ λίγο οπτικοακουστικό υλικό από τα παλιά, για να θυμηθούμε καλύτερα τα έργα και τις ημέρες του κ. Χατζηγάκη.



και




Συνέχεια

Τρίτη, 15 Νοεμβρίου 2011

Οι μύθοι του Πολυτεχνείου


17 Νοεμβρίου 1974. Η εύθραυστη ακόμα Μεταπολίτευση μετράει μόλις μερικούς μήνες. Ο κόσμος- από τους ανώτερους κρατικούς υπαλλήλους μέχρι τον πιο απλό άνθρωπο- δυσκολεύεται ακόμα να πιστέψει πως η Χούντα αποτελεί παρελθόν. Άλλωστε οι Χουντικοί κυκλοφορούν ελεύθεροι και αρκετά στελέχη του προηγούμενου καθεστώτος βρίσκονται ακόμα στη θέση τους.

Και όμως, την ημέρα εκείνη κάτι το πρωτόγνωρο συνέβη στην Αθήνα. Διαβάζουμε σε εφημερίδα της εποχής

«Μετά τις ομιλίες (στη Βουλή) τηρήθηκε ενός λεπτού σιγή και αμέσως ύστερα, ώρα μία το μεσημέρι, σχηματίστηκε η πορεία με επικεφαλής το Προεδρείο. Δια των οδών Αμαλίας - Πανεπιστημίου και Πατησίων έφθασαν στο Πολυτεχνείο, όπου χιλιάδες λαού υποδέχθηκαν με παρατεταμένα χειροκροτήματα τους αντιπροσώπους του Έθνους.

Επικεφαλής της πορείας ήταν ο Πρόεδρος της Βουλής κ. Δ. Παπασπύρου και ο αντιπρόεδρος κ. Μπουρνιάς. Πήραν μέρος οι βουλευτές όλων των κομμάτων που βρίσκονταν στην αίθουσα την ώρα που αποφασίστηκε. Μεταξύ άλλων, οι κ.κ. Παν. Κανελλόπουλος και βουλευτές της Ν.Δ. Ι. Αλευράς, Ι. Χαραλαμπόπουλος (κοινοβουλευτικοί εκπρόσωποι του ΠΑΣΟΚ) και πολλοί βουλευτές του κόμματος, ο αρχηγός της ΕΔΗΚ κ. Ι. Ζίγδης και βουλευτές του κόμματος, οι βουλευτές του ΚΚΕ κ.κ. Κάππος, Βασάλος, Δαμανάκη, ο κ. Κύρκος του ΚΚΕ εσ. και οι ανεξάρτητοι κ.κ. Αλαβάνος, Τσουδερού. Ο πρόεδρος της Βουλής κ. Δ. Παπασπύρου, καταθέτοντας στεφάνι είπε και τα εξής:

«Το Νοέμβρη του 1973 γράφτηκε το έπος του Πολυτεχνείου που έχει καταγραφεί στις ένδοξες σελίδες της ελληνικής ιστορίας. Και τη νύχτα της τελευταίας ημέρας, είχαμε τις ώρες της ντροπής και της καταισχύνης, όταν Έλληνες με στρατιωτικές στολές επάνω στα τανκς παρεβίαζαν το Πανεπιστημιακό άσυλο σπέρνοντας ταυτόχρονα το θάνατο σε πολλούς αγωνιστές που είχαν συγκεντρωθεί εκεί για να εκδηλώσουν την αγάπη και την αφοσίωση τους προς την Ελευθερία και τη Δημοκρατία». Και αυτή η καταισχνύνη που γράφηκε το βράδυ εκείνο από την απαράδεκτη επιδρομή που έγινε στο Ανώτατο αυτό Εκπαιδευτικό Ίδρυμα..
.».

Την ημέρα εκείνη γεννιόταν ο μύθος του Πολυτεχνείου, ένας μύθος που σημάδεψε όσο λίγοι άλλοι την ιστορία αυτού του τόπου τα τελευταία 40 χρόνια και μπορεί να χαρακτηριστεί ως η γεννεσιουργός αφήγηση της Μεταπολίτευσης. Αρκετός κόσμος, ακούγοντας τα κελεύσματα της Αριστεράς, είχε συρρεύσει εκείνη την ημέρα στο ιστορικό κτίριο της Πατησίων για να τιμήσει τα γεγονότα που είχαν συγκλονίσει την Ελλάδα μόλις ένα χρόνο πριν. Εκεί, ανάμεσα στα λουλούδια και τις φωτογραφίες, ξεπρόβαλε ένα μικρό σημείωμα που είχε αφήσει ένα νέο αγόρι, ένας Γιάννης Ηλιόπουλος, με τον τίτλο “τι απόγινε”

«Την λένε Ηλένια Ασημακοπούλου. Είναι το κορίτσι μου. Χάθηκε το βράδυ της σφαγής. Κανένας δεν την ξανάδε. Πήγα σπίτι της αλλά έχουν χαθεί και οι γονείς της. Όποιος ξέρει για το μαρτυρικό τέλος της ας με πληροφορήσει»

Το συγκλονιστικό αυτό σημείωμα συνοδεύονταν και από το ασπρόμαυρο σκίτσο μιας πανέμορφης κοπέλας, με ένα διστακτικό χαμόγελο και ένα έντονο βλέμμα να σε κοιτάει κατ’ευθείαν στα μάτια. Συγκλονισμένοι οι άνθρωποι που διάβαζαν το σημείωμα και έβλεπαν τη φωτογραφία του αθώου κοριτσιού άρχισαν να μεταφέρουν το περιεχόμενο του από στόμα σε στόμα ώστε σύντομα η ιστορία της Ηλένιας γίνεται ανάρπαστη. Ο κόσμος της Αριστεράς που μόλις είχε αρχίσει να αναπνέει τον αέρα της ελευθερίας και-όπως οι οπαδοί κάθε άλλης θρησκείας- διψούσε για ιστορίες αριστερών “μαρτύρων” από τα πέτρινα χρόνια που ακολούθησαν το τέλος του συμμοριτοπόλεμου εκστασιάζεται. Όλοι θέλουν περισσότερες λεπτομέρειες, όλοι θέλουν να μάθουν τι απέγινε η ηρωική Ηλένια. Η αριστερή “Αυγή” δεν αργεί να εντοπίσει το Γιάννη Ηλιόπουλο. Ο νεαρός άνδρας, συντεντριμένος, αφηγείται στον συντάκτη της εφημερίδας τα γεγονότα εκείνου του Σαββάτου, 17 Νοεμβρίου 1973

Ήμασταν μαζί με την Ηλένια μέσα στο Πολυτεχνείο. Μετά την εισβολή, βγήκαμε δίπλα - δίπλα από την έξοδο της Στουρνάρα. Ένας οπλισμένος τη σημάδεψε εν ψυχρώ και οι σφαίρες τη βρήκαν στην πλάτη. Ακούμπησε πάνω μου βγάζοντας αίμα από το στόμα και έπειτα έπεσε. Με συλλάβανε και στην Ασφάλεια μου πήραν το πουλόβερ μου που ήταν κόκκινο από το αίμα της. Δεν τους μίλησα καθόλου για την Ηλένια, για να την προφυλάξω, αν ζούσε...

Όταν με άφησαν, το Φλεβάρη του '74, πήγα στο Χαλάνδρι όπου έμενε με την οικογένεια της. Μα οι γονείς της με το μικρότερο αδελφό της είχαν εξαφανιστεί και στο σπίτι έμεναν άγνωστοι. Όσο κι αν ρώτησα δεν ήξεραν τίποτα. Ούτε κι από το σχολείο της, το Κολέγιο Αγ. Παρασκευής, έβγαλα άκρη.

Ίσως οι γονείς της φοβήθηκαν για το δεύτερο παιδί τους κι εξαφανίστηκαν
».

Τι απόγινε; Κανείς δεν μπορούσε να δώσει μια απάντηση. Αλλά τι σημασία είχε αυτό. Το πιο σημαντικό ήταν πως η χαμένη Ηλένια είχε βρει τη θέση της στο Πάνθεον των ηρώων του Πολυτεχνείου. Το όνομά της εκφωνήθηκε πρώτο στον πίνακα των νεκρών και σε αυτήν κατατέθηκαν τα περισσότερα στεφάνια, με πρώτο εκείνο της Ιωάννας Τσάτσου, η οποία μάλιστα γονάτισε μπροστά στο σκίτσο της νεαρής κοπέλας και δάκρυσε. Λέγεται μάλιστα πως και ο ίδιος ο Κωνσταντίνος Καραμανλής ζήτησε τη φωτογραφία του σκίτσου.

Στο πρόσωπο της Ηλένιας, η Αριστερά είχε βρει τον τέλειο μάρτυρα: όμορφη, μορφωμένη, νέα και νεκρή από βόλι της Χούντας. Η Ηλένια ήταν για την Αριστερά ότι υπήρξε η Αγία Αικατερίνη για μια άλλη μονοθεϊστική θρησκεία, τον Χριστιανισμό. Αλλά όπως η Αγία Αικατερίνη αποδείχτηκε τελικά ένα όμορφο παραμύθι μιας και η ύπαρξή της ως ιστορικού προσώπου δεν επιβεβαιώθηκε ποτέ (σε σημείο ώστε το 1969 το Βατικανό να αφαιρέσει τον εορτασμό της από το Καθολικό Ημερολόγιο), έτσι και ο μύθος της όμορφης Ηλένιας έσβησε στην ανυποληψία. Κάποιος είδε το σκίτσο της, και αφού έσπασε το κεφάλι του (“που την ξέρω, που την ξέρω”) θυμήθηκε πως την Ηλένια την είχε λουστεί! Η Ηλένια δεν ήταν παρά ένα φωτομοντέλο της εποχής. Το σκίτσο της το είχε δημιουργήσει ο Nicholas Egon για τις ανάγκες της διαφημιστικής καμπάνιας του Αμερικανικού Breck Shampoo (το συγκεκριμένο μοντέλο ήταν ένα από τα εικονικά Breck girls της εποχής)!

Μπορεί ο μύθος της Ηλένιας να έσβησε σχετικά γρήγορα μιας και η Αριστερά φρόντισε να περιορίσει της συνέπειες του σκανδάλου που δημιούργησε ένας ευφάνταστος νέος αλλά δεν έσβησαν το ίδιο γρήγορα και ένα σωρό άλλα μυθεύματα τα οποία κατασκευάστηκαν γύρω από το Πολυτεχνείο. Ο μύθος των “χιλιάδων νεκρών” μέσα στο χώρο του ιστορικού κτιρίου της Πατησίων για παράδειγμα καλά κρατεί ακόμα και σήμερα- δεν πειράζει που το πόρισμα του εισαγγελέα Τσεβά, με ημερομηνία 22-10-1974, ρητά αναφέρει πως «ουδείς νεκρός υπήρξε εντός του Πολυτεχνείου». Ή ο μύθος της δήθεν κατάρρευσης της χούντας λόγω των γεγονότων του Πολυτεχνείου όταν κάθε καλόπιστος μελετητής της εποχής μπορεί εύκολα να διαπιστώσει πως η χούντα όχι μόνο δεν κλονίστηκε αλλά αντίθετα μετά τις 17 Νοεμβρίου του 1973 βρήκε την πιο στυγνή έκφραση της στο πρόσωπο του δικτάτορα Ιωαννίδη.

Όλοι αυτοί οι θρύλοι που στήθηκαν γύρω από τα γεγονότα του Πολυτεχνείου εκφράζουν με τον καλύτερο τρόπο τον φανταστικό κόσμο των ψευδαισθήσεων και των παραληρηματικών ιδεών μέσα στον οποίο ζήσαμε τα τελευταία 30 χρόνια. Διότι το μόνο πραγματικό σε όσα συνέβησαν στις 17 Νοεμβρίου του 1973 ήταν πως η ελληνική κοινωνία βίωσε μια στιγμή εφηβικής εξέγερσης. ‘Ομως η εξέγερση αυτή δεν ήταν εναντίον ενός σκληρού πατριού - εναντίον δηλαδή της Χούντας. ΄Οπως αποδείχτηκε εκ των υστέρων, η εξέγερση ήταν εναντίον της ίδιας της πραγματικότητας καθώς οδήγησε στην άκριτη ενσωμάτωση όλων των αριστερών παραδοχών και αξιωμάτων, στην κατάλυση κάθε φραγμού απέναντι στην Αριστερή παραλυσία, στην ταύτιση της έννοιας της Δημοκρατίας με τα δικτατορικά κομμουνιστικά καθεστώτα της Ανατολικής Ευρώπης, στην γενικότερη και πλήρη παραμόρφωση εννοιών όπως αυτές της Ελευθερίας και της Δικαιοσύνης και πάνω από όλα στη δημιουργία μιας στρεβλής αντίληψης περί κράτους και κοινωνίας που έχει εμφυτευθεί από τότε στο υποσυνείδητό μας ως λαού. Γι’ αυτό και η βάση της εξέγερσης του Πολυτεχνείου ήταν σαθρή. Και δυστυχώς αυτή η σαθρή βάση αποτέλεσε το πάτημα, τον ιδρυτικό μύθο πάνω στον οποίο θεμελιώθηκε η Δημοκρατία των Δανεικών που αποτέλεσε το εθνικό ιδεολόγημα από το 1981 και ύστερα. Δεν εκπλήσσει άλλωστε το γεγονός πως μερικά από τα πιο λαμπερά ονόματα της 17ης Νοεμβρίου (Δαμανάκη, Λαλιώτης) σταδιοδρόμησαν στο ΠαΣοΚ, δηλαδή τον πολιτικό χώρο που κατ’ εξοχήν εκμεταλλεύθηκε τον μύθο του Πολυτεχνείου για να εγκαθιδρύσει την ιδεολογική του ηγεμονία. Και δεν είναι τυχαίο πως η μεγαλύτερη αρρώστια που ξέρασε η Μεταπολίτευση, η αριστερή τρομοκρατία, καπηλεύθηκε την ημερομηνία της 17ης Νοεμβρίου και τη χρησιμοποίησε ως τίτλο της πιο μακρόβιας δολοφονικής σπείρας που έχει γνωρίσει η Ελλάδα (αλήθεια θυμάται κανείς έστω και έναν αντιστασιακό του Πολυτεχνείου να διαμαρτύρεται για αυτήν την καπηλεία;). Σήμερα, που η ελληνική κοινωνία βιώνει την απότομη ενηλικίωσή της και όπου το παλιό, όπως εκφράζεται μέσα από την Αριστερή συντήρηση, πεθαίνει αργά και βασανιστικά- χωρίς παρ’όλα αυτά να έχει γεννηθεί ακόμα το καινούργιο- ο μύθος του Πολυτεχνείου μοιάζει να έχει (επιτέλους!) αρχίσει να κλονίζεται. Μένει να δούμε αν- και πότε- όλα τα φετίχ που τον συνοδεύουν (η ετήσια τελετουργική πορεία-λιτανεία στην Αμερικανική πρεσβεία, η βαμμένη «ματωμένη» σημαία που γίνεται αντικείμενο περιφοράς στην ίδια πορεία κλπ.) και που είναι δηλωτικά του Αριστερίστικου θρησκευτικού μανιχαϊσμού που έχει επικρατήσει στο εθνικό υποσυνείδητο θα εκλείψουν, μαζί με τις εφιαλτικές προκαταλήψεις που μας κληροδότησε μια γενιά που δεν μπόρεσε ποτέ να καταλάβει τον Κόσμο: τη γενιά του Πολυτεχνείου.
Συνέχεια

Σωτήρης Χατζηγάκης: Έργα και ημέρες


Μια ανόητη και αβάσιμη δήλωση του Σωτήρη Χατζηγάκη και η μετέπειτα διαγραφή του από την Νέα Δημοκρατία μετέτρεψε αυτό τον άθλιο πολιτικάντη σε εκφραστή του “μεσαίου χώρου.” Το ότι μπορεί να υπάρχουν άτομα που παίρνουν στα σοβαρά το οτιδήποτε μπορεί να λέει ο κ. Χατζηγάκης απλά επιβεβαιώνει την χαμηλή στάθμη της πολιτικής ζήτησης στην χώρα.

Ο κ. Χατζηγάκης μας είχε απασχολήσει στο παρελθόν δίνοντας μας την ευκαιρία να απαριθμήσουμε μερικά από τα πολιτικά του κατορθώματα κατά την περίοδο της “νέας διακυβέρνησης”:

Ας μην ξεχνάμε μια άλλη προ διετίας απεργία πείνας που αυτή την φορά είχε γίνει στις φυλακές. Η τότε κυβέρνηση, όπως και η σημερινή, υπέκυψε στον εκβιασμό. Ο Σωτήρης Χατζηγάκης, υπουργός Δικαιοσύνης τότε, θα παραδοθεί στους εγκληματίες άνευ όρων.

Μια υποσημείωση εδώ. Δεν θέλω να σας μείνει η εντύπωση ότι ο κ. Χατζήγακης είναι ένα απλό ανδρείκελο. Κατά περιπτώσεις έχει δείξει ότι έχει αρχές και αξίες. Αξίες όπως αυτές του ρουσφετιού, που για παράδειγμα βοήθησαν την υπό εποπτεία του “Αγρογή” να αυξήσει τους υπαλλήλους της από 73 σε 269, διορίζοντας μεταξύ άλλων, τον οδηγό του, την κουμπάρα του, την κόρη της ιδιαιτέρας γραμματέως του και ένα κομματάρχη του.

Όταν ο κ. Χατζηγάκης στα πλαίσια της επανίδρυσης του κράτους δεν διόριζε δεξιά και αριστερά, υπέκυπτε σε εκβιασμούς συντεχνιών - αυτή είναι η δεύτερη πιο προσφιλής δραστηριότητα της ελληνικής πολιτικής τάξης μετά από το ρουσφέτι. Λίγο πριν την επίσημη έναρξη της χρεοκοπίας μας, ο κ. Χατζηγάκης θα δωρίσει σε αγρότες που εκβιάζουν 500 εκατομμύρια ευρώ. Δανεικά βεβαίως. (Είμαι σίγουρος ότι σήμερα οι ίδιοι αγρότες θα αναρωτιούνται που πήγαν τα λεφτά, όπως όλοι οι άλλοι Έλληνες)

Αλλά πρότερα, πριν ακόμα υποκύψει σε αγρότες, ο κ. Χατζηγάκης θα υποκύψει σε κοινούς εγκληματίες. Μεταξύ άλλων θα τους δώσει - Δυνατότητα μετατροπής μέχρι πέντε έτη ποινής για πλημμελήματα ή κακουργήματα σε χρηματική ποινή, - Καταργείται το καθεστώς της αθροιστικής μέτρησης των πειθαρχικών ποινών και καθιερώνεται η συγχώνευσή τους, - Αυξάνεται κατά μία μέρα η άδεια των κρατουμένων (από 5 σε 6 μέρες και από 8 σε 9, ανά δίμηνο), ενώ εξομοιώνονται οι προϋποθέσεις για τη χορήγηση αδειών στους κατάδικους και για εγκλήματα του νόμου περί ναρκωτικών, - Για τη χορήγηση της άδειας απαιτείται πλέον η έκτιση του 1/5 της ποινής και η κράτηση να έχει διαρκέσει τρεις μήνες.

Βέβαια δεν θέλω να συνδέσω την σημερινή κατάσταση αποκλειστικά με τον κ. Χατζηγάκη. Η ραγδαία αύξηση της εγκληματικότητας ήταν εθνικός στόχος. Πρωτοπόρο όπως πάντα το ΠΑΣΟΚ που θεσμοθέτησε μέτρα όπως οι άδειες και την ψήφο για τους εγκληματίες. Και φυσικά η αριστερά που πάντα έδειχνε το δρόμο μπροστά. Έτσι ο κ. Αλαβάνος θα πει για τα παραπάνω μέτρα που πήρε ο κ. Χατζηγάκης ότι “παρότι οι προτάσεις του κινούνται σε κατεύθυνση θετική, είναι όμως εντελώς ανεπαρκείς και περιορισμένες.”


Από Έγκλημα χωρίς τιμωρία

Συνέχεια

Δευτέρα, 14 Νοεμβρίου 2011

The Iron Lady : Official Trailer



[To ΜπλεΜήλο για τη Μάργκαρετ Θάτσερ :
"Και όμως...Η Μάργκαρετ Θάτσερ απεχθανόταν το laissez faire"
"Είναι η Μάργκαρετ Θάτσερ το απόλυτο gay icon;"
"H Σιδηρά Κυρία πίσω από το σιδηρούν παραπέτασμα της showbiz"]
Συνέχεια

Ο Ηγέτης και ο Πάσχος


Κάθε μεγάλος ηγέτης στην ιστορία έχει και τον ιστοριογράφο του. Για παράδειγμα ο Μέγας Αλέξανδρος είχε τον Καλλισθένη. Επομένως ήταν φυσικό η μεγάλη προσωπικότης, ο μέγας ηγέτης και global thinker #79, Γιώργος Παπανδρέου, να έχει ως ιστοριογράφο του τον αγαπητό μας Πάσχο Μανδραβέλη.

Ιστοριογράφο υπό μια διαφορετική έννοια μιας και η δουλειά με την οποία είχε επιφορτισθεί ο κ. Μανδραβέλης δεν ήταν να καταγράψει τα κατορθώματα του ηγέτη, αλλά κατά κάποιο τρόπο να σβήσει τα ίχνη του από την ιστορία. Κατά την σταλινική περίοδο της Ρωσίας ήταν σύνηθες γεγονός μέλη του στενού κύκλου του Στάλιν να εξαφανίζονται σιγά σιγά από τις φωτογραφίες τους καθεστώτος όταν είχαν χάσει την εύνοια του ηγέτη. Στην περίπτωση του Παπανδρέου, η δουλειά του κ. Μανδραβέλη δεν ήταν να σβήνει από τις φωτογραφίες τους υπό δυσμένεια αυλικούς αλλά τον ηγέτη.

Στην Ελλάδα του Γιώργου Παπανδρέου που τα πράγματα συνεχώς πήγαιναν από το κακό στο χειρότερο, θα ήταν κάπως δύσκολο να καταλάβει κάποιος ποιος κυβερνούσε την χώρα αν είχε ως μοναδική πηγή την αρθρογραφία του Πάσχου Μανδραβέλη. Κυβερνούσαν οι αρνητικές δυναμικές που είχαν δημιουργηθεί εδώ και δεκαετίες, ορισμένοι κακοί υπουργοί, σε ένα μεγάλο βαθμό η αξιωματική αντιπολίτευση, η παλαβή αριστερά (υπάρχει και έξυπνη;), οι συνδικαλιστές, ο κακομαθημένος ελληνικός λαός, όλα και όλοι εκτός από τον κ. Παπανδρέου.

Σε πρόσφατο άρθρο του αναφερόμενος στις συνεχείς αλλαγές που κάνει το ΚΚΕ στην ιστορία του, ο κ. Μανδραβέλης έκανε μνεία στο έργο του George Orwell, 1984, όπου ο ήρωας του βιβλίου, Winston Smith, απασχολείται με το να “διορθώνει τα ιστορικά αρχεία για να ταιριάζει το παρελθόν με τις τωρινές επιδιώξεις του Μεγάλου Αδελφού και να «πιστοποιείται» από την Ιστορία η αλήθεια του κόμματος.” Στην αρθρογραφία του Πάσχου Μανδραβέλη ταιριάζει ένα άλλο έργο της λογοτεχνίας, το Θαυμαστός Νέος Κόσμος, του Aldous Huxley. Για το Orwell το καθεστώς θα ελέγχει την πληροφόρηση μέσω της λογοκρισίας. Για τον Huxley, μέσω μιας υπερφορτωμένης ενημέρωσης όπου η αλήθεια θα χανόταν σε ένα ωκεανό πληροφοριών και δεδομένων.

Κάπου εκεί κινήθηκε και η αρθρογραφία του Πάσχου Μανδραβέλη τα δύο τελευταία χρόνια. Ο κ. Μανδραβέλης δεν έγραψε για την κυβέρνηση Παπανδρέου με το σύνηθες τρόπο που οι Έλληνες αρθρογράφοι γράφουν για ένα κόμμα ή πολιτικό που συμπαθούν ή αντιπαθούν. Δεν “έγλειψε” το κόμμα ή τον αρχηγό (βλ. Σαμαράς και “δεξιός” παραταξιακός τύπος). Απλά γράφοντας αρκετά συχνά άλλες αλήθειες, “απέφυγε” να ασχοληθεί με την εξελισσόμενη τραγωδία που λεγόταν κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ και ειδικά με τον απίστευτη ανικανότητα και τυχοδιωκτισμό του Γιώργου Παπανδρέου.

Ναι η αντιπολίτευση λαΐκιζε, ναι μέρος της αντιπολίτευσης παραβίαζε ανοιχτά το νόμο, ναι οι συνδικαλιστές ήταν εκτός τόπου και χρόνου, ναι η ελληνική κοινωνία είχε συσσωρεύσει αμαρτίες δεκαετιών κτλ - αλλά η κυβέρνηση και ο Γιώργος Παπανδρέου στάθηκε στο ύψος των περιστάσεων; Ή τουλάχιστον - για να χαμηλώσουμε τον πήχη - προσπάθησε να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων;

Αν η αντιπολίτευση είχε υιοθετήσει έναν αντι-μνημονιακό λαϊκισμό, δεν ήταν η κυβέρνηση Παπανδρέου που συνεχώς διακήρυττε ότι εφάρμοζε μια πολιτική που ήταν ενάντια στις αρχές της και τα πιστεύω της; Όταν η αριστερά ανοιχτά παραβίαζε το νόμο δεν ήταν η κυβέρνηση Παπανδρέου που έκανε την αδιάφορη και περιοριζόταν, στην καλύτερη περίπτωση, στο να σχολιάσει τα έκτροπα; Όταν οι συνδικαλιστές ήταν εκτός τόπου και χρόνου, δεν ήταν η κυβέρνηση Παπανδρέου που επέβαλε οριζόντιες περικοπές σε όλους, ώστε να προστατεύσει τα δικά της “παιδιά” στα “ρετιρέ” του δημοσίου; Και δεν ήταν η κυβέρνηση του Γιώργου Παπανδρέου που αντί να χρησιμοποιήσει την κρίση ως ευκαιρία για μεταρρύθμιση, χρησιμοποίησε τα χρήματα του μνημονίου για να συντηρήσει τις συσσωρευμένες αμαρτίες δεκαετιών; Αυτή είναι η αλήθεια για τον παντελώς αποτυχημένο Γιώργο Παπανδρέου που επιμελώς απέφυγε ο κ. Μανδραβέλης για δύο χρόνια.

Το Σάββατο ο κ. Μανδραβέλης προχώρησε ένα βήμα παραπέρα γράφοντας “Η νέα κυβέρνηση έχει μπροστά της πολλά. Για καλή της τύχη έχει λιγότερα από όσα είχε η προηγούμενη. Παρά τις ισοπεδωτικές λογικές που χαρακτηρίζουν τον δημόσιο διάλογο, τα δύο προηγούμενα χρόνια έγιναν διάφορα προς τη σωστή κατεύθυνση. Περισσότερα απ’ όσα είχαν γίνει τα περασμένα δέκα χρόνια.” Αυτή είναι μια ανάλυση εντελώς εκτός τόπου και χρόνου. Κάτι σαν τις τελευταίες ομιλίες του Παπανδρέου στην κοινοβουλευτική του ομάδα. Οι συνθήκες το 2009 είχαν αλλάξει δραματικά, οι ροές του εύκολου χρήματος είχαν στερέψει όταν ήρθε ο κ. Παπανδρέου στην εξουσία - μια πραγματικότητα που του πήρε κάμποσο χρόνο για να την συνειδητοποιήσει. Αλήθεια, δεν θυμάται ο κ. Μανδραβέλης το “λεφτά υπάρχουν; Δεν θυμάται το πως πέρασαν οι πρώτοι μήνες της κυβέρνησης; Είναι διατεθειμένος ο κ. Μανδραβέλης να υποστηρίξει ότι αν η ροή του χρήματος είχε συνεχιστεί, ο Γιώργος λεφτά-υπάρχουν Παπανδρέου θα είχε προσπαθήσει να κάνει και τις λίγες αλλαγές που αποπειράθηκε;

Έχει ενδιαφέρον η γλώσσα που χρησιμοποιεί ο κ. Μανδραβέλης για τα επιτεύγματα της διετίας Παπανδρέου. Έτσι “έγιναν διάφορα προς τη σωστή κατεύθυνση”, όχι πολλά, ούτε ίσως αρκετά, απλά διάφορα. “Θεμελιώθηκε το άνοιγμα των κλειστών επαγγελμάτων”, δεν νομοθετήθηκε, δεν έκλεισε το θέμα, απλά “θεμελιώθηκε” η ενδεχομένως μετέπειτα επίλυση του. Κάπου, κάπως, κάποτε.

Τελικά πέτυχε ή απέτυχε η κυβέρνηση Παπανδρέου; Απαντά εμμέσως ο κ. Μανδραβέλης, “Έγιναν κι άλλα, μόνο που αυτά τα πολλά της περασμένης διετίας ήταν λιγότερα απ’ όσα οι πιεστικές ανάγκες της χώρας απαιτούσαν. Για διαφορετικούς λόγους κάθε βήμα είχε απίστευτες τριβές από συνδικαλιστές, κομματικούς μηχανισμούς, κυκλώματα, υπουργούς, ταραχές με αποτέλεσμα να μοιάζει ότι αυτή η χώρα δεν θέλει να σωθεί.” Τελικά για την αποτυχία της κυβέρνησης Παπανδρέου φταίνε οι γνωστοί- άγνωστοι.

Το βασικό ερώτημα για να κριθεί η κυβέρνηση Παπανδρέου είναι το εξής: κατά την διάρκεια της, μπήκαμε σε μια τροχιά που θα επιδεινώσει ή θα οδηγήσει έξω από την κρίση; Η απάντηση εδώ είναι αμείλικτη. Αυτή την στιγμή βρισκόμαστε σε τροχιά άτακτης χρεοκοπίας της οποίας το αποτέλεσμα δεν θα είναι απλά μια απότομη πτώση του βιοτικού επιπέδου, αλλά κάτι που θα μπορεί να χαρακτηριστεί ως ανθρωπιστική κρίση. Από υπόθεση της Ευρωπαϊκής Ένωσης κινδυνεύουμε να γίνουμε υπόθεση του Ερυθρού Σταυρού.

Σε αυτή την κατεύθυνση μας έβαλαν οι αμαρτίες των προηγούμενων δεκαετιών, αλλά στην τελική ευθεία μας ώθησε η κυβέρνηση Παπανδρέου που έκανε τα πάντα για να συντηρήσει το χρεοκοπημένο μεταπολιτευτικό κράτος, εξόργισε τους εταίρους μας και σπίλωσε την ιδέα της μεταρρύθμισης στην ελληνική κοινωνία εξισώνοντας τη με τους άθλιους τακτικισμούς και την ανικανότητα της.

Οφείλουμε όμως να αναγνωρίσουμε στον κ. Μανδραβέλη ότι δεν άλλαξε άλογα στην μέση της κούρσας. Αντίθετα με άλλους αρθρογράφους, δεν παράτησε τον κ. Παπανδρέου όταν τα πράγματα έδειξαν ότι είχαν φτάσει στο θλιβερό επίλογο τους. Έμεινε προσηλωμένος στο λάθος μέχρι τέλους.
Συνέχεια

Κυριακή, 13 Νοεμβρίου 2011

Το ευρώ βλάπτει σοβαρά τον ελληνικό φιλελευθερισμό


Για να διασωθεί το αγαπημένο τους ευρώ, οι Έλληνες φιλελεύθεροι, αργά αλλά σταθερά, απογυμνώνουν την ιδεολογία τους από κάθε φιλελεύθερο στοιχείο.

Η αρχή έγινε με την υποστηρίξη των ,κεϋνσιανής εμπνεύσεως, bailouts. Η ιδέα πως η σωτηρία θα έρθει με μεταφορά χρημάτων από μια κυβέρνηση στην άλλη , πως μια κρίση χρέους θα λυθεί με ακόμη περισσότερο χρέος, πως τα φτηνά δάνεια θα προωθήσουν επιτέλους τις πολυπόθητες μεταρρυθμίσεις ποτέ δεν ήταν αρεστή σε φιλελεύθερους οποιασδήποτε σχολής. Και όμως, οι δίκοι μας "φίλοι της ελευθερίας" προτίμησαν να βάλουν μπόλικο νερό στο κρασί τους και να υπερασπιστούν τα πακέτα διάσωσης με γνήσια σοσιαλδημοκρατικά επιχειρήματα και ασυγκράτητο πάθος νεοφώτιστου. Φυσικά, η λύση που δίνει η ελεύθερη αγορά σε τέτοιες περιπτώσεις, δηλαδη αυτή της πτώχευσης, απορρίφθηκε ασυζητητί. Εξάλλου, ο σκοπός αγιάζει τα μέσα. Μια ιδεολογική παρασπονδία ,πού και πού, δεν πειράζει, ειδικά όταν το τίμημα είναι τόσο μεγάλο. Το ευρώ έπρεπε να σωθεί πάση θυσία.

Στη συνέχεια, χέρι χέρι με τα ιδεολογικά τους ξαδελφάκια ,τους "εκσυγχρονιστές", οι ντόπιοι φιλελεύθεροι αποδέχτηκαν , με ιδιαίτερη ευκολία ομολογουμένως, το κουρέλιασμα της εγχώριας αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας. Υποστήριξαν και υποστηρίζουν με τόση θέρμη κάθε παρέμβαση των Βρυξελλών στα εσωτερικά της Ελλάδας , όσο εξευτελιστική και αν είναι αυτή , όσο και αν ακυρώνει κάθε έννοια κοινοβουλευτισμού , που αρχίζω πια να πιστεύω πως οι περισσότεροι από αυτούς θα ένιωθαν πολύ άνετα με την εγκαθίδρυση ακόμη και μιας στρατιωτικής δικτατορίας , αν αυτή μπορούσε να εγγυηθεί την πολυπόθητη παραμονή μας στο ευρώ. Στη σκέψη των εγχώριων φιλελευθέρων, η τήρηση του ελληνικού Συντάγματος είναι μια μάλλον ενοχλητική λεπτομέρεια ενώ δεν θα βρεις πουθενά κανένα προβληματισμό τους για το πόσο ο ..."εκπολιτισμός των αγρίων" από τους "ευγενείς" Ευρωπαίους είναι μια διαδικασία πατερναλιστική και βαθιά αντιφιλελεύθερη που, τελικά, θα φέρει τα αντίθετα αποτελέσματα από αυτά που επιδιώκει . Με λίγα λόγια, το μήνυμα των ντόπιων φιλελευθερων προς τους Έλληνες πολίτες είναι πάνω κάτω το εξής : "Βουλώστε το! Η σοφή γραφειοκρατία των Βρυξελλών ξέρει καλύτερα από σας ποιό είναι το καλό σας!"

Ας τολμήσω να προβλέψω και το επόμενο βήμα σε αυτό τον , χωρίς τέλος, κατήφορο. Σήμερα, παρά τα διαδοχικά πακέτα στήριξης, παρά τα δισεκατομμύρια ευρώ που έχουν διατεθεί, το ευρώ , για κάποιο περίεργο λόγο, εξακολουθεί να δείχνει σημάδια γοργής αποσύνθεσης. Η Ιταλία βρίσκεται στα πρόθυρα της χρεωκοπίας και ,στην περίπτωσή της, τα χρήματα του πακέτου στήριξης δεν αρκούν για να αποτρέψουν ένα πιστωτικό γεγονός. Όπως παραδέχονται πια οι περισσότεροι αναλυτές, ο μόνος τρόπος για να αποφύγει η χώρα την κήρυξη στάσης πληρωμών και το ευρώ την κατάρρευση , έστω και προσωρινά, είναι το τύπωμα χρήματος από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα. Είμαι σίγουρος πως μπροστά στο ενδεχόμενο να καταρρεύσει το ευρωπαϊκό κοινό νόμισμα , οι Έλληνες φιλελευθεροι θα υποστηρίξουν και αυτό το κρατικίστικο μέτρο, όπως έκαναν με όλα τα προηγούμενα . Η μεγάλη ειρωνεία, βέβαια, είναι πως οι ίδιοι άνθρωποι που δεν θέλουν την επιστροφή στη δραχμή γιατί φοβούνται πως η Τράπεζα της Ελλάδος θα αρχίσει να τυπώνει χρήμα, θα αποδεχτούν , με χαρακτηριστική άνεση, ανάλογες ενέργειες της "πεφωτισμένης" ΕΚΤ.

Οι Έλληνες φιλελεύθεροι , από την πρώτη στιγμή, είδαν το ευρώ σαν τη νέα "Μεγάλη Ιδέα" του έθνους, σαν εγγύηση για την πραγματοποίηση των ,τόσο απαραίτητων, φιλελεύθερων μεταρρυθμίσεων στο εσωτερικό της χώρας. Σήμερα, αυτή η αφελής προσδοκία όχι μόνο διαψεύσθηκε από τα ίδια τα γεγονότα των τελευταίων δέκα ετών, όχι μόνο το ευρώ αποδείχτηκε ο καλύτερος σύμμαχος του ελληνικού παρασιτικού κρατισμού, αλλά η , έστω και προσωρινή, διάσωσή του απαιτεί την εφαρμογή όλο και πιο αντιφιλελεύθερων μέτρων για να επιτευχθεί . Τυφλωμένοι από τη σχεδόν μεταφυσική πίστη τους προς το ευρωπαϊκό κοινό νόμισμα , οι Έλληνες φιλελεύθεροι δεν λένε να συνειδητοποιήσουν αυτό το αδιαμφισβήτητο γεγονός . Μάλιστα, για να υπερασπίσουν αυτή τη συλλογική φαντασιώση των κρατικιστών της ευρωπαϊκής χριστιανοδημοκρατίας και σοσιαλδημοκρατίας, οι φιλελεύθεροι δεν διστάζουν να υποστηρίξουν μέτρα που , όλο και περισσότερο, πηγαίνουν ενάντια στις ίδιες τις ιδέες τους . Η μια παραχώρηση προς τον κρατισμό έφερε την άλλη, ο ένας συμβιβασμός έφερε τον άλλον και να που σήμερα ο ελληνικός φιλελευθερισμός έχει χάσει πια κάθε διακριτό στοιχείο της ιδεολογίας του, καταντώντας θλιβερή ουρά του εγχώριου σοσιαλδημοκρατικού "εκσυγχρονισμού". Και όλα αυτά έγιναν μάταια, αφού το ουτοπικό σχέδιο, που με τόσο πάθος υποστήριξαν, οδεύει με γρήγορα βήματα προς το τέλος του , όπως είχαν προβλέψει άλλωστε τόσοι φιλελεύθεροι οικονομολόγοι, από την πρώτη στιγμή . Όπως γράφαμε και παλαιότερα, στο θέμα του ευρώ οι Έλληνες φιλελεύθεροι είχαν να επιλέξουν μεταξύ του Μίλτον Φρίντμαν και του Ζακ Ντελορ, και κόντρα στην ίδια την ιδεολογία τους, διάλεξαν τον Γάλλο σοσιαλιστή . Και, όπως ήταν αναμενόμενο, έχασαν...

Για τους ντόπιους φιλελεύθερους, το ευρώ έχει γίνει κάτι σαν το raison d' etre τους . Έχουν επενδύσει τόσα πολλά στο ευρωπαϊκό fiat money , που μετά την αναπόφευκτη κατάρρευσή του θα μοιάζουν σαν τα ..."ορφανά του Στάλιν", σαν εκείνους τους κομμουνιστές που μετά τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης έχασαν το σταθερό σημείο αναφοράς τους, τον στοργικό πατερούλη τους. Σίγουρα κάτι τέτοιο θα αποτελέσει ιδανικό υλικό για επιθεωρήσεις και σατιρικά σκετς αλλά πολύ φοβάμαι πως δεν θα βοήθησει και τόσο τους Έλληνες φιλελεύθερους στο να προβληθούν σαν μια σοβαρή εναλλακτική πρόταση για τη διακυβέρνηση της χώρας.
Συνέχεια