Σάββατο, 10 Δεκεμβρίου 2011

"Τί να την κάνω την επιδότηση;"



Ένας 77χρόνος αγρότης από την Κρήτη αποδεικνύει με τον καλύτερο τρόπο πως το μέλλον της Ελλάδας δεν βρίσκεται ούτε στις επιδότησεις και τα πακέτα της Ευρωπαϊκής Ένωσης αλλά ούτε και στον μουχλιασμένο κρατισμό της εγχώριας Αριστεράς.

Τον Ηλία Χρονάκη όλοι τον έλεγαν τρελό όταν αποφάσισε να βγάλει τις ελιές από το χωράφι του στον Τσούτσουρο του Νομού Ηρακλείου. Μπορεί το κόστος του να μαζέψει τις ελιές να ήταν μεγαλύτερο από τα έσοδα της πώλησης του λαδιού, όμως θα μπορούσε κάλλιστα να συνεχίσει στη ζημιογόνα παραγωγή και να ζήσει από τις επιδοτήσεις, όπως κάνουν άλλωστε και οι περισσότεροι Έλληνες αγρότες. Εκείνος όμως αποφάσισε να πάρει το ρίσκο και να αρχίσει κάτι καινούργιο. Σήμερα διατηρεί την μεγαλύτερη φάρμα αλόης της Ευρώπης, με περίπου 300.000 φυτά και ήδη κάνει εξαγωγές, ενώ στα σχέδιά του είναι και η κατασκευή μονάδας δευτερογενούς επεξεργασίας του προϊόντος. Και όλα αυτά βασιζόμενoς μόνο στις δικές του δυνάμεις ,χωρίς να πάρει "ούτε μια δραχμή, ούτε ένα σεντ", όπως λέει με υπερηφάνεια, από εθνικές ή κοινοτικές επιδοτήσεις. Μάλιστα, ο ίδιος πιστεύει πως οι επιδοτήσεις ήταν αυτές που κατέστρεψαν την ελληνική αγροτική παράγωγή. "Η πρώτη ερώτηση που κάνουν είναι αν υπάρχει επιδοτηση. Δηλαδή πώς μπορούμε να καταστρέψουμε την Ελλάδα περισσότερο. Γιατί εγώ πιστεύω πως οι επιδοτήσεις κάναν τον Έλληνα τεμπέλη", λέει και συνεχίζει : "Όλοι θελουν την επιδότηση για να πάρουν κανένα Νισσάν, κανένα Τογιότα. Αυτό δυστυχώς συμβαίνει στην Ελλάδα. Οι επιδοτήσεις έχουν καταστρέψει την Ελλάδα." Όσο για τα σχέδια του για το μέλλον ; Eφόσον είναι γερός, θα συνεχίσει την παραγωγή όσο κρατάν τα χέρια του. "Μέχρι τα 100", όπως λέει γελώντας. (Πηγή: "Τηλεόραση από τους Πολίτες")

Σήμερα στην Ελλάδα παλεύουν δύο οραματα για το μέλλον της χώρας, τα οποία υποτίθεται πως είναι τελείως διαφορετικά μεταξύ τους αλλά που στην πραγματικότητα είναι τόσο ίδια. Από τη μια μεριά , το όραμα των ευρωπαϊστών-εκσυγχρονιστών που θέλουν μια Ελλάδα μόνιμα εξαρτημένη από τις Βρυξέλλες και τα ευρωπαϊκά πακέτα βοήθειας. Ένα όραμα που θα οδηγήσει αναπόφευκτα , έστω και αν δεν είναι αυτός ο σκοπός όλων των υποστηρικτών του, σε μια χώρα που μονίμως θα σέρνεται, χωρίς επιχειρηματικότητα, χωρίς ανάπτυξη, χωρίς παραγωγή. Μια χώρα παρασιτική, που θα επιβιώνει "από την καλοσύνη των ξένων". Μια Καλαβρία της Ευρώπης . Από από την άλλη, υπάρχει το όραμα της αντισυστημικής Αριστεράς που επιθυμεί να εφαρμόσει στην Ελλάδα τις τριτοκοσμικές κρατικίστικες λύσεις της. Ένα όραμα που θα μετατρέψει τη χώρα μας στην καλύτερη περίπτωση σε Βενεζουέλα και στη χειρότερη σε Βόρεια Κορέα .

Όμως, ο κύριος Χρονάκης αποδεικνύει πως μια άλλη Ελλάδα είναι εφικτή. Μια Ελλάδα που θα στέκεται μόνη της στα πόδια της χωρίς να ζητάει βοήθεια και επιδοτήσεις από πουθενά. Μια Ελλάδα της σκληρής δουλειάς, του ρίσκου και της δημιουργίας. Μια Ελλάδα, που όπως ο κύριος Χρονάκης, θα ρωτάει περιφρονητικά "Τί να την κάνω την επιδότηση;"
Συνέχεια

Η νήσος της Ελευθερίας


Επιτέλους, μετά από τα μαύρα χρόνια του καθεστώτος Blair-Brown, ο αγγλοσαξονικός πολιτισμός της ελευθερίας σήκωσε το ανάστημα του στον ηπειρωτικό δεσποτισμό. Στην Ευρώπη υπάρχουν δύο ταχύτητες, η όπισθεν και η εθνική.

Οι αξιώσεις του Βρετανού πρωθυπουργού, David Cameron, για μια νέα συνθήκη για την Ευρώπη ήταν ιδιαίτερα μετριοπαθείς, λογικές και αναμενόμενες. Παρόλα αυτά, απορρίφθηκαν από τον Γαλλογερμανικό άξονα με μέγιστη αλαζονεία και ζήλο. Υπήρχαν κάποιες ελπίδες ότι η Γερμανία ήταν έτοιμη να διαπραγματευτεί, αλλά φαίνεται ο ότι παράγων Σαρκοζί απέτρεψε έναν λογικό συμβιβασμό.

Ο Σαρκοζί και οι ομοϊδεάτες του το μόνο που μπορούν να σκαρφιστούν για να αναπτυχθεί η οικονομία της Γαλλίας είναι να καθηλώσουν όλες τις οικονομίες που υπερέχουν της γαλλικής στον ίδιο καταστροφικό βαθμό γραφειοκρατίας, συγκεντρωτισμού και υψηλής φορολογίας με αυτό της Γαλλίας. Τόσα οικονομικά ξέρουν οι Γάλλοι, τόσα ονειρεύονται.

Στην προσπάθεια του να σώσει το City του Λονδίνου από τις καταστροφικές πολιτικές των Βρυξελλών, ο Βρετανός πρωθυπουργός έχει δώσει κάποιες ελπίδες σε όλη την χώρα για έναν επαναπατρισμό των εξουσιών, στους Βρετανούς πολίτες και τους αντιπροσώπους τους, που τώρα έχουν υφαρπάξει οι ευρωκράτες.

Δεν είναι τυχαίο που η Βρετανία είναι το σημείο αντίστασής στον ευρωκρατισμό - είναι απόλυτα φυσικό αν λάβουμε υπ’ όψιν ότι είναι η γενέτειρα του μοντέρνου φιλελεύθερου πολιτισμού. Όπως δεν ήταν τυχαίο που όταν τις πρώτες δεκαετίες του προηγούμενου αιώνα η μία μετά την άλλη χώρες της ηπειρωτικής Ευρώπης έπεφταν στα δίχτυα του μαύρου ή κόκκινου ολοκληρωτισμού, η Βρετανία στάθηκε μόνη ως μια νήσος φιλελεύθερης δημοκρατίας. Δεν είναι τυχαίο που όταν οι άλλοι είχαν Kohl και Mitterrand, η Βρετανία επέλεγε την σιδηρά κυρία της ελευθερίας.
Συνέχεια

Παρασκευή, 9 Δεκεμβρίου 2011

Να δεις που στο τέλος θα τον συμπαθήσω τον Γιάννη Μπουτάρη...



...ειδικά όταν δεν μασάει τα λόγια του και κάνει δηλώσεις σαν και αυτή :

«Στην προσπάθειά μας να βοηθήσουμε τα μαγαζιά να έχουν δουλειά κάνουμε τα στραβά μάτια. Παραβαίνουμε το νόμο για το κάπνισμα εν γνώση μας, εξάλλου είναι πρακτικά ανεφάρμοστο μέτρο και οι νόμοι πιάνουν τόπο μόνο αν έχουν ουσία»

...δήλωση που φυσικά προκάλεσε πολλαπλά εγκεφαλικά στους θιασώτες του πατερναλιστικού, αυταρχικού και παράλογου αντικαπνιστικού νόμου.

[Το ΜπλεΜήλο για την αντικαπνιστική νομοθεσία : "Απαγόρευση του καπνίσματος:Όταν οι Ολλανδοί γίνονται..."Ελληνάρες" και "Η απαγόρευση του καπνίσματος βλάπτει σοβαρά την υγεία"]
Συνέχεια

Πέμπτη, 8 Δεκεμβρίου 2011

Όχι στο νόμο της λογοκρισίας!


Πέρασαν αρκετοί μήνες από τον Μάρτιο που ο πρώην υπουργός Δικαιοσύνης Χάρης Καστανίδης έθεσε σε δημόσια διαβούλευση τις προτάσεις του για τον νέο αντιρατσιστικό νόμο και η αλήθεια είναι όλοι εμείς που πιστεύουμε στην ελευθερία του λόγου, είχαμε αναθαρρήσει, νομίζοντας πως ,τελικά, η κυβέρνηση έκανε πίσω λόγω των αντιδράσεων. Δυστυχώς όμως , αυτή την Δεύτερα ο νέος Υπουργός Δικαιοσύνης Μιλτιάδης Παπαϊωάννου έφερε για ψήφιση στη Βουλή αυτό το νομοσχέδιο-έκτρωμα.

Προφανώς, η νέα κυβέρνηση Παπαδήμου βιάζεται να κάνει πράξη την αρχή της πως πρεπει να συμμορφωνόμαστε με ο,τιδήποτε μας έρχεται από τας Ευρώπας. Ως γνωστό οι χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης είναι πρωτοπόρες στην "πολιτικά ορθή" λογοκρισία και εμείς με το παρόν νομοσχέδιο απλά εκπληρώνουμε τις υποχρεώσεις μας από την Απόφαση-πλαίσιο 2008/913/ΔΕΥ του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου. Το νομοσχέδιο που κατέθεσε στη Βουλή ο κ. Παπαϊωάννου δεν διαφέρει από τις προτάσεις Καστανίδη. Μεταξύ άλλων προβλέπει πως "όποιος από πρόθεση, δημόσια προφορικά ή διά του τύπου ή μέσω του διαδικτύου ή με οποιοδήποτε άλλο μέσο ή τρόπο, προκαλεί ή διεγείρει σε βιαιοπραγίες ή εχθροπάθεια κατά ομάδας ή προσώπου, που προσδιορίζονται με βάση τη φυλή, το χρώμα, τη θρησκεία, την εθνική ή εθνοτική καταγωγή, το γενετήσιο προσανατολισμό, ή κατά πραγμάτων που χρησιμοποιούνται αποκλειστικά από τις παραπάνω ομάδες ή πρόσωπα, κατά τρόπο που μπορεί να εκθέσει σε κίνδυνο τη δημόσια τάξη, τιμωρείται με φυλάκιση τουλάχιστον έξι (6) μηνών έως τριών (3) ετών και χρηματική ποινή χιλίων έως πέντε χιλιάδων (1.000 – 5.000) ευρώ." Επίσης με το άρθρο 4 ποινικοποιείται η άρνηση των εγκλημάτων γενοκτονίας.("Όποιος δημόσια προφορικά ή διά του τύπου ή μέσω του διαδικτύου ή με οποιοδήποτε άλλο μέσο ή τρόπο, εγκωμιάζει ή αρνείται ή εκμηδενίζει τη σημασία εγκλημάτων γενοκτονίας, εγκλημάτων κατά της ανθρωπότητας και εγκλημάτων πολέμου, όπως ορίζονται στα άρθρα 6, 7 και 8 του Καταστατικού του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου ή των εγκλημάτων που ορίζονται στο άρθρο 6 του Καταστατικού του Διεθνούς Στρατοδικείου που προσαρτάται στη Συμφωνία του Λονδίνου της 8ης Αυγούστου 1945 και η πράξη αυτή στρέφεται κατά ομάδας προσώπων που προσδιορίζεται με βάση τη φυλή, το χρώμα, τη θρησκεία, την εθνική ή εθνοτική καταγωγή ή το γενετήσιο προσανατολισμό κατά τρόπο που μπορεί να προκαλέσει ή διεγείρει σε βιαιοπραγίες ή εχθροπάθεια κατά μιας τέτοιας ομάδας ή μέλους της τιμωρείται με φυλάκιση έως δύο (2) έτη και χρηματική ποινή χιλίων έως τριών χιλιάδων (1.000 – 3.000) ευρώ.")

Τις ημέρες που το νομοσχέδιο είχε τεθεί σε δημόσια διαβούλευση γράφαμε :

"Έχουμε να κάνουμε με μια λογοκρισία νέου τύπου , με προοδευτικό μανδύα αυτή τη φορά, που με πρόσχημα την προστασία των μειονοτήτων, απειλεί όποιες κατακτήσεις έχουμε πετύχει μετά την μεταπολίτευση στο μέτωπο της ελευθερίας του λόγου. «Εάν όμως η ελευθερία σημαίνει κάτι αυτό είναι το δικαίωμα να λες στους ανθρώπους αυτό που δεν θέλουν να ακούσουν», έλεγε ο Τζόρτζ Όργουελ. Και πράγματι, σε μια ελεύθερη κοινωνία , ένας ομοφοβικός , ένας ρατσιστής, ένας ακροδεξιός έχει και αυτός το δικαιωμα να εκφράσει ελεύθερα τις απόψεις του ή ,αν θέλετε, τις προκαταλήψεις του. Ο καθένας έχει το δικαίωμα να τον αντικρούσει με επιχειρήματα, όχι όμως να τον κάνει να σωπάσει, όπως επιχειρεί ο νέος νόμος. Επίσης, σε μια ελεύθερη κοινωνία τιμωρούνται οι πράξεις και όχι το φρόνημα. Με τις προτάσεις της κυβέρνησης Παπανδρέου, μια ολόκληρη κατηγορία απόψεων ποινικοποιείται και ο οργουελικός όρος "έγκλημα σκέψης" αποκτά ένα νέο και , δυστυχώς, επίκαιρο νόημα ! Το κράτος απόκτά δικαίωμα ελέγχου στο τι θα λέμε και τί θα γράφουμε. Έτσι οδηγούμαστε σε μια κοινωνία που δεν επιτρέπει το διάλογο, την αντίθετη γνώμη, και την ανταλλαγή απόψεων, μια κοινωνία καταπιεστική και αποστειρωμένη, όπου όλοι θα φοβούνται μήπως με το λόγο τους προσβάλουν μια θρησκευτική ή εθνική ομάδα...Το διακύβευμα από την ψήφιση ένος τέτοιου νόμου είναι τεράστιο αφού κρίνεται το μέλλον της σημαντικότερης, ίσως, κατάκτησης του πολιτισμού μας , της ελευθερίας του λόγου. Θα υπερασπίσουμε αυτό το δικαίωμα μας ή θα γυρίσουμε πίσω στις εποχές που ο λογοκριτής και ο χωροφύλακας αποφάσιζαν τί μπορούμε να πούμε και να γράψουμε;"

Σήμερα, φαίνεται πως η ψήφιση αυτού του επικίνδυνου τερατουργήματος που ονομάζεται αντιρατστικός νόμος είναι πια θέμα ημερών. Και όμως έστω και τώρα , αυτή την τελευταία στιγμή, μπορούμε όλοι, ανεξάρτητως κόμματος ή πολιτικών απόψεων, να αντιδράσουμε και να κάνουμε ό,τι είναι δυνατόν για να μην περάσει αυτός ο νόμος. Διαφορετικά η ελευθερία του λόγου στη χώρα μας θα έχει δεχτεί το σημαντικότερο πλήγμα από τη μεταπολίτευση και μετά.

[Ομάδα στο facebook : "Όχι στο νόμο λογοκρισίας!"]
Συνέχεια

Τετάρτη, 7 Δεκεμβρίου 2011

Ινδία, Κίνα και Κεντρική Ασία


Η Παγκόσμια οικονομική κρίση έχει αναδείξει τον ρόλο της Ασίας στο διεθνές σκηνικό. Σε μια εποχή που είναι σε πρώτη προτεραιότητα οι οικονομικές δυνατότητες δεν έχει σημασία η κατάκτηση εδαφών αλλά ο έλεγχος αγορών. Η Κίνα και Ινδία είναι οι κεντρικοί άξονες της ομάδας ΒΡΙΚ (Βραζιλία, Ρωσία, Ινδία, Κίνα). Μαζί με το Ουζμπεκιστάν και το Καζακστάν που αποτελούν τις σημαντικότερες χώρες της Κεντρικής Ασίας σε οικονομικό επίπεδο, έχουν διατρέξει τα τελευταία δύσκολα χρόνια με σχετικά ελάχιστες οικονομικές απώλειες. Με την συμμετοχή τους στο Shanghai Cooperation Organization (μετεξέλιξη του Shanghai Five) έχουν βάλει τις βάσεις για μια πολύ σημαντική παρουσία στο διεθνές σκηνικό.

Ιδιαίτερος δε είναι ο ρόλος αυτών των χωρών στην Παγκόσμια κρίση χρέους. Οι χώρες αυτές διαχειρίζονται τεράστια διαθέσιμα με εντελώς αδιαφανή τρόπο και έτσι είναι σε θέση να ταράξουν τις διεθνείς αγορές. Ο δημοσιογράφος Eric Weiner,ο οποίος υπήρξε για δύο χρόνια ανταποκριτής του NPR στο Νέο Δελχί, αποκαλύπτει στο βιβλίο του “The Shadow Market: How Sovereign Wealth Funds Secretly Dominate the Global Economy” (2011) την πραγματική δύναμη των σχετικών κρατικών «σκοτεινών» ταμείων (κυρίως Κίνας, Άμπου Ντάμπι, Σιγκαπούρης, Νοτίου Κορέας, Σαουδικής Αραβίας και Νορβηγίας αλλά με εξ ίσου μεγάλες δυνατότητες της Ρωσίας, του Ουζμπεκιστάν και του Καζακστάν). Η κατάρρευση των Κρατικών ομολόγων, και οι συγκλονιστικές ανακατατάξεις στις τιμές των μετάλλων και των αγροτικών προϊόντων στα σχετικά χρηματιστήρια, αντανακλούν κινήσεις και των Ταμείων αυτών (Sovereign Wealth Funds).Το EFSF (European Financial Stability Facility) εξαρτά την ύπαρξή του από την προθυμία των Ταμείων αυτών να ενεργοποιηθούν και να συμμετάσχουν στον σχηματισμό των κεφαλαίων του.

Ο ρόλος της Κίνας στις διεθνείς εξελίξεις

Κεντρικός είναι ο ρόλος της Κίνας στις διεθνείς εξελίξεις. Η πολυπληθέστερη χώρα στον κόσμο με την πλέον αλματώδη εξέλιξη και ανάπτυξη. Η στροφή στην οικονομία της αγοράς με διατήρηση σφιχτού ελέγχου στην πολιτική από το Κομουνιστικό Κόμμα δημιούργησε θεαματικές οικονομικές εξελίξεις. Η Κίνα θεωρείται η βιομηχανική καρδιά της γής την στιγμή αυτή. Μέσω outsourcing, τεράστιες Δυτικές επιχειρήσεις έχουν εγκατασταθεί στην Κίνα παράγοντας τα πρωτογενή τους προϊόντα (Made by USA in China). Η ανάπτυξη δημιούργησε όμως και σοβαρά προβλήματα και κοινωνικές εντάσεις. Οι Τράπεζες ζουν πάνω στην αβεβαιότητα μιας και έχουν σαν εγγυήσεις θηριωδών δανείων που διέθεσαν αμφισβητούμενης αξίας περιουσιακά στοιχεία (κυρίως ακίνητα). Η διεθνής οικονομική κρίση μειώνει την ροή των εξαγωγών, άρα και την εισροή συναλλάγματος, η εσωτερική κατανάλωση είναι σε χαμηλά επίπεδα, ενώ οι εισαγωγές εξακολουθούν να είναι υψηλές λόγω της ανάγκης του κράτους να δημιουργήσει έργα υποδομής και να στεριώσει μεγάλα αστικά κέντρα στην ενδοχώρα. Ο στόχος σήμερα είναι η δημιουργία εσωτερικής αγοράς ώστε να μην εξαρτάται από η χώρα απόλυτα από τις εξαγωγές.

Οι εσωτερικές εντάσεις δοκιμάζουν τις αντοχές του ΚΚ για την επιβολή πολιτικών. Τα 2/3 της Κινέζικης κοινωνίας (πάνω από 1 δισ 1οο εκατ. άνθρωποι) ζουν ακόμα κάτω από συνθήκες υπανάπτυξης. Ιστορικά, η αντίθεση αυτή ανάμεσα σε κέντρο και περιφέρεια έχει προκαλέσει μεγάλες αναστατώσεις στην Κίνα. Ανατρέποντας ιστορικές πορείες και εξελίξεις. (Μάο: «Να Περικυκλώσουμε το Κέντρο από την Περιφέρεια»). Ιδανικό της δυναστείας των Τανγκ για αποτελεσματική διοίκηση και κεντρικό έλεγχο.

Ο μύθος του Ορους Νέρου.

Τα μεγάλα Κινέζικα συναλλαγματικά διαθέσιμα προκαλούν αγωνία στην διεθνή οικονομική πραγματικότητα και γίνεται μάχη για υπερτίμηση του Γιουάν. Δύσκολη πάντα είναι η εξωτερική θέση της Κίνας. Δεν μπορεί ποτέ, λόγω μεγέθους αλλά και ιστορικής κληρονομιάς ,να αισθάνεται ισότιμη. Είτε επικυρίαρχος θα είναι , είτε αντίπαλος. Έτσι βλέπει η ίδια τον εαυτό της, έτσι την βλέπουν και οι γύρω της. Τελευταίες δυσκολίες είναι ο ανταγωνισμός για πρώτες ύλες της Κεντρικής Ασίας (αέριο του Τουρκμενιστάν, πετρέλαιο του Καζακστάν), το υπέδαφος της Νότιας Θάλασσας της Κίνας και οι σχετικοί ανταγωνισμοί με το Βιετνάμ, τις Φιλιππίνες και την Ιαπωνία. Βαθειά καχυποψία επικρατεί επίσης για κάθε κίνηση της Ινδίας και των ΗΠΑ. Εύθραυστες αλλά καλές είναι οι σχέσεις αυτήν την εποχή με Πακιστάν και Αφγανιστάν.

Η Σημασία της Ινδίας

Ραγδαία είναι η οικονομική ανάπτυξη μετά την στροφή της χώρας σε μηχανισμούς της αγοράς και έμφαση σε νέες τεχνολογίες. Παρ όλα αυτά το δύσκαμπτο κράτος και ο γιγαντιαίος δημόσιος τομέας με ένα σύστημα μεγάλων κρατικών παροχών δυσκολεύει για παραπέρα κινήσεις. Η εξέλιξη στις τεχνολογίες προήλθε από υψηλού επιπέδου ιδιωτικά τεχνολογικά ινστιτούτα με τέλεια κατηρτισμένους – και γνώστες της αγγλικής γλώσσας – αποφοίτους. Η υπόλοιπη παιδεία είναι χαμηλού επιπέδου εκτός από τις περιοχές που έχουν επέμβει οι τοπικές κοινότητες – δηλαδή, όπου οι περιφερειακές κυβερνήσεις έχουν πάρει επάνω τους τις ευθύνες. Σκληρές είναι οι μάχες ανάμεσα σε παραδοσιακούς και μεταρρυθμιστές για την ψυχή της Ινδίας.

Η Κίνα θεωρείται το σώμα και η Ινδία ο εγκέφαλος της ανάπτυξης της Ασίας. Στην Ινδία όμως υπάρχει σοβαρό κενό ανάμεσα στην ανάπτυξη της υψηλής τεχνολογίας και την σχεδόν πρωτόγονη υπόλοιπη οικονομική δραστηριότητα. Δεν υπάρχει αξιόλογη βιομηχανική υποδομή και η οικονομία κινείται σε επίπεδα ξεπερασμένης γεωργικής παραγωγής και ενός χαμηλού γενικά επιπέδου μεταποίησης. Το Κόμμα του Κογκρέσου είναι υπεύθυνο για την γενικότερη υπανάπτυξη αλλά ταυτόχρονα είναι και ο μοχλός για τις καινούργιες αναπτυξιακές κατακτήσεις. Στο εσωτερικό του γίνονται οι ζυμώσεις για την νέα Ινδία.
Η Ινδία στην διεθνή πολιτική σκηνή βρίσκεται κοντά στις ΗΠΑ και την Δύση κυρίως λόγω της αντίθεσης της στο ακραίο Ισλάμ. Βρίσκεται σε αντιπαράθεση με το Πακιστάν που ενσωματώνει τους γενικότερους φόβους της Ινδίας. Αυτό συμβαίνει επειδή το Πακιστάν διεκδικεί εδάφη της στο Κασμίρ, έχει αναπτύξει στην περιοχή αντάρτικο και υποθάλπει τρομοκρατικές ενέργειες (Μπομπάι). Πάντως το επίπεδο των σχέσεων της Ινδίας είναι καλό με το επίσημο καθεστώς του Αφγανιστάν και είναι αντίθετη με τους Ταλιμπάν.

Καλλιεργείται έτσι ένας φυσικός ανταγωνισμός με την Κίνα λόγω σχετικών μεγεθών και των σχέσεων του Πεκίνου με το Πακιστάν. Οικονομικές σχέσεις υπάρχουν με το Ιράν στον τομέα της ενέργειας και είναι γενικά καλές αλλά προσεκτικές οι σχέσεις με χώρες της ΝΑ Ασίας. Επίσης υπάρχει ανταγωνισμός με την Κίνα για τα ενεργειακά προϊόντα της Κεντρικής Ασίας. Η σχέση της Ινδίας και της Κίνας με την Ρωσία είναι ρευστή, επειδή το Κρεμλίνο τις βλέπει σαν ανταγωνίστριες δυνάμεις.

Η Κεντρική Ασία

Ουζμπεκιστάν (πρωτ. Τασκένδη) , Καζακστάν (Αστάνα), Τατζικιστάν (Ντουσάμπε), Κιργκιστάν (Μπισκέκ), Τουρκμενιστάν (Ασκαμπατ) και, για κάποιους , Αζερμπαιτζάν (Μπακού).

Μουσουλμάνοι όλοι. Από Τουρκία προς Ανατολάς (Νότιος Καύκασος, Τουρκμενιστάν, Καζακστάν, Ουζμπεκιστάν, Κιργκιστάν, Επαρχία Ζινζιάνγκ στην Κίνα) Σουνίτες. Με γλωσσική βάση διάλεκτο Τουρκική. Νοτιότερη ζώνη (Αζέροι, Ιράν, κεντρικό Αφγανιστάν (Χαζάρας), Τατζικιστάν , Χούντζα του Πακιστάν και σε μέρη των Βόρειων Περιοχών της χώρας) Σιίτες και Ισμαηλίτες. Πολιτισμός κατά βάση Πέρσικος και σε πολλές περιοχές ομιλούν Φαρσί.
Λόγω πρώτων υλών (Ουζμπεκιστάν) και υδρογονανθράκων (Καζακστάν) οι χώρες αυτές δείχνουν εξαιρετικά υψηλούς ρυθμούς ανάπτυξης. Έχουν και οι δύο δημιουργήσει stabilization funds (Sovereign Wealth Funds) που τους δίνει δυνατότητες σοβαρών κινήσεων στο παγκόσμιο οικονομικό σκηνικό. Το Καζακστάν είχε το 2008-09 κάποια προβλήματα λόγω κυρίως μείωσης των τιμών του πετρελαίου. Τώρα όμως τα πράγματα έχουν ισορροπήσει και η ανάπτυξη έχει και πάλι ξεπεράσει το 6%.

Στο Ουζμπεκιστάν, κυρίως λόγω του χρυσού και των άλλων πρώτων υλών, δεν ανακόπηκε η ραγδαία ανάπτυξη. Έχει ενισχύσει ιδιαίτερα τον ιδιωτικό τομέα της οικονομίας κι έχει δημιουργήσει σοβαρότατες υποδομές όπως βιομηχανικές ζώνες και περιοχές υψηλής τεχνολογίας, αυτοκινητόδρομους, σιδηροδρομικές γραμμές, αεροδρόμια κλπ.

Εξωτερικές Σχέσεις Κεντρικής Ασίας

Οι μικρότερες χώρες έχουν σοβαρά οικονομικά προβλήματα και στηρίζονται κυρίως στην Ρωσία για την επιβίωσή τους. Το Ουζμπεκιστάν και το Καζακστάν, μετά από διάφορες επιμέρους κινήσεις, βρίσκονται και πάλι κοντά στην Ρωσία την οποία χρειάζονται και για την εξασφάλιση της εσωτερικής τους ισορροπίας. Το Καζακστάν διατηρεί εξαιρετικά στενές σχέσεις με τις ΗΠΑ αλλά δεν λησμονεί να υπερτονίζει τις σχέσεις του με την Μόσχα. Το Ουζμπεκιστάν, μετά από ένα εντυπωσιακό άνοιγμα προς τις ΗΠΑ, βρίσκεται και πάλι κοντά στη Ρωσία. Μετά τις ταραχές στο Αμπιτζάν και την κοιλάδα της Φεργκάνα πάγωσε τις σχέσεις του με την Ουάσιγκτον, έδιωξε τις Μη-Κυβερνητικές Οργανώσεις κι έκλεισε τις αμερικανικές βάσεις στον νότο που διευκόλυναν τους αμερικανούς στις επιχειρήσεις τους στο Αφγανιστάν. Γενικά η περιοχή δεν προβάλλει ένα ιδιαίτερα έντονο προφίλ στο διεθνές σκηνικό επιχειρώντας να τακτοποιήσει εσωτερικές εκκρεμότητες και να εμπεδώσει την πολιτική σταθερότητα. Με όρους βέβαια που δεν ταυτίζονται απόλυτα με τις αντιλήψεις περί δημοκρατίας που κυριαρχούν στη Δύση.
Συνέχεια

Τρίτη, 6 Δεκεμβρίου 2011

Όταν ο κρατισμός δάκρυσε


H Ιταλίδα υπουργός Εργασίας, Έλσα Φορνέρο, δάκρυσε όταν ήρθε η σειρά της να ανακοινώσει τα μέτρα λιτότητας που αφορούσαν το υπουργείο της. Το τέλος της ιταλικής Dolce Vita έχει το δραματικό βάθος μεξικάνικης σαπουνόπερας.

Στην αρχαιότητα Βιργίλιο, στην αναγέννηση Λεονάρντο ντα Βίντσι, στην εποχή της Dolce Vita, Μπερλουσκόνι και τα δάκρυα της Έλσας Φορνέρο. Η κ. Φορνέρο ανακοίνωσε ότι μέχρι το 2018 οι Ιταλίδες θα πρέπει να γίνουν 66 χρονών για να πάρουν σύνταξη. Αυτό σημαίνει ότι σήμερα, μια Ιταλίδα που αποφοιτά στα 25 από το πανεπιστήμιο και θα συνταξιοδοτηθεί στα 66 με ευδόκιμο ζωής στα 82, θα ζήσει το μισό της ζωής της στηριζόμενη έμμεσα ή άμεσα από το κράτος. Μπορούμε να χαρακτηρίσουμε το συγκεκριμένο μέτρο πολλά πράγματα, αλλά μάλλον δύσκολα θα μιλούσαμε για ανάλγητο νεοφιλελευθερισμό.

Αυτό βέβαια είναι ένα κάπως αισιόδοξο σενάριο μιας και προϋπόθεση για αυτούς του υπολογισμούς είναι ότι η Ιταλίδα πιάνει δουλεία στα 25, ότι το ευδόκιμο ζωής δεν βελτιώνεται και ότι κατά κάποιο άγνωστο μέχρι στιγμής τρόπο η δημογραφική γήρανση του πληθυσμού δεν θα έχει οικονομικές και κοινωνικές συνέπειες. Αυτή την στιγμή τίποτα από όλα αυτά δεν φαίνεται πραγματοποιήσιμο και συνειδητοποιώντας αυτά τα δεδομένα τα δάκρυα της κας Φορνέρο μας φέρνουν στο κωμικοτραγικό της κατάστασης.

Η κα Φορνέρο δάκρυσε γιατί το μεγάλο ψέμα που μεταπολεμικά η Ευρωπαϊκή τάξη διέσπειρε έχει αρχίσει να καταρρέει. Το ψέμα ήταν ότι η ευρωπαϊκή ευημερία ήταν κάτι το δεδομένο, το μεγάλο κοινωνικό κράτος μια πολιτισμική κατάκτηση που θα ικανοποιούσε στο διηνεκές παντός είδους αίτημα και ότι ιδέες όπως η επιχειρηματικότητα, η παραγωγικότητα και γενικά η ανάπτυξη της ιδιωτικής οικονομίας ήταν ξεπερασμένες και αχρείαστες στην νέα ευρωπαϊκή ουτοπία.

Έχει πολύ σωστά λεχθεί ότι αυτό που ζούμε τώρα είναι ένα δεύτερο 89. Η επικράτηση του μαλθακού σοσιαλισμού στο άλλο ήμισυ της Ευρώπης είχε δημοκρατική νομιμοποίηση και διέφθειρε όχι μόνο κυβερνώντες αλλά και κυβερνώμενους. Μέχρι στιγμής ούτε οι μεν ούτε οι δε έχουν συνειδητοποιήσει το μέγεθος και βάθος της καταστροφής.

Θα ήταν καλύτερα αν η κα Φορνέρο είχε δακρύσει για την ζημιά που προκάλεσε η πολιτική κηδεμονία του μαλθακού σοσιαλισμού. Αν είχε δακρύσει για τις γενιές που θα θυσιαστούν όταν η κα Φορνέρο και οι συνάδελφοί της ανά την Ευρώπη, προσπαθήσουν να επιβάλουν έναν μάταιο συμβιβασμό στην πραγματικότητα.

Δείτε το Ο Μάριο Μόντι θα σώσει την Ιταλία με συνταγή ... ΠΑ.ΣΟ.Κ.
Συνέχεια

Κυριακή, 4 Δεκεμβρίου 2011

Ο Μάριο Μόντι θα σώσει την Ιταλία με συνταγή ... ΠΑ.ΣΟ.Κ.


Τη Δευτέρα το μεσημέρι ο Ιταλός πρωθυπουργός Μάριο Μόντι, ανακοινώνει έκτακτη δέσμη οικονομικών μέτρων ύψους 20-25 δισεκατομμυρίων ευρώ για την επόμενη διετία . Σύμφωνα με όλες τις πληροφορίες το πακέτο θα περιλαμβάνει, μεταξύ άλλων, αύξηση των κύριων φορολογικών κλιμάκων από το 41% στο 43% και από το 43% στο 45%, αποδοτικότερη φορολόγηση των αγαθών πολυτελείας, επαναφορά του φόρου ακίνητης περιουσίας που κατήργησε ο Μπερλουσκόνι, αύξηση ορισμένων ή όλων των κλιμάκων του ΦΠΑ και απαγόρευση συναλλαγών αξίας άνω των 500 ευρώ με μετρητά.

Την ίδια ώρα που ο άλλος εκλεκτός της Ε.Ε. , ο δικός μας Λουκάς Παπαδήμος, άρχιζε τη θητεία του δηλώνοντας πως το ληστρικό χαράτσι στα ακίνητα είναι ...αναγκαίο, ο "αγιοποιημένος" τεχνοκράτης Μάριο Μόντι, δέσμιος της φορομπηχτικής μανίας που χαρακτηρίζει τα αφεντικά του στις Βρυξέλλες, μοιάζει σαν απλά να αντέγραψε τα "πετυχημένα" μέτρα της κυβέρνησης Παπανδρέου. Το αγαπημένο παιδί του ευρωσυστήματος , ο οποίος μάλιστα παρουσιάστηκε από τα καθεστωτικά Μ.Μ.Ε. σαν ο "σωτήρας της Ιταλίας", ευελπιστεί να αποτρέψει τη χρεωκοπία της χώρας του με συνταγή ...ΠΑΣΟΚ (στην πραγματικότητα συνταγή Ευρωπαϊκής Ένωσης),στραγγίζοντας την ιδιωτική οικονομία και ποινικοποιώντας το επιχειρηματικό πνεύμα του ιταλικού λαού.

Αν επιμείνει σε αυτή τη φοροκαταιγίδα, τον βλέπω να έχει σύντομα την τύχη του Γιώργου Παπανδρέου και η όμορφη χώρα του την τύχη, δυστυχώς, της Ελλάδας.
Συνέχεια