Παρασκευή, 16 Δεκεμβρίου 2011

Το όνειρο της διαρκούς επανάστασης : Αποχαιρετισμός στον τροτσκιστικό νεοσυντηρητισμό του Κρίστοφερ Χίτσενς


Ο Κρίστοφερ Χίτσενς , που πέθανε σήμερα σε ηλικία 62 ετών, ήταν αναμφίβολα ευφυής, ταλαντούχος, προκλητικός και μια από τις καλύτερες δημοσιογραφικές πένες των τελευταίων δεκαετιών . Ειδικά στην Ελλάδα ήταν ιδιαίτερα αγαπητός τόσο στο ευρύ κοινό επειδή υποστήριξε την εθνική μας σταυροφορία για την επιστροφή των Μαρμάρων του Παρθενώνα, όσο και στην "εκσυγχρονιστική" ελιτ, ίσως επειδή η πορεία του Χίτσενς δικαιολογούσε , κατά κάποιο τρόπο, και τις δικές της ιδεολογικές μεταμορφώσεις . Όσον με αφορά , οφείλω να ομολογήσω πως πάντα θεωρούσα πως η πλειοψηφία των θέσεων που εξέφραζε ο Άγγλος δημοσιογράφος και συγγραφέας δεν βοήθησαν τον κόσμο μας να γίνει καλύτερος.

Πρώην αντι-ιμπεριαλιστής της Αριστεράς , μετέπειτα υποστηρικτής των δυτικών επεμβάσεων στο Κόσοβο, στο Αφγανιστάν και στο Ιράκ, πολέμησε με πάθος τον Πάπα Ιωάννη Παύλο τον Β' και τη...Μητέρα Τερέζα και εξέφρασε τον θαυμασμό του για τον Τζόρτζ Μπους τον νεότερο και τον...Πολ Γούλφοβιτς. Αλλά παρά τις φαινομενικές ιδεολογικές μεταμορφώσεις του , ο Χίτσενς παρέμεινε πάντα ένας αμετανόητος Τροτσκιστής. Το τροτσκιστικό όνειρο της παγκόσμιας και διαρκούς επανάστασης , ακόμη ζωντανό στο μυαλό και την καρδιά του Χίτσενς , βρήκε την καλύτερη σύγχρονη έκφραση του στις μεσσιανικές, ουτοπικές σταυροφορίες των (επίσης πρώην τροτσκιστών ) νεοσυντηρητικών . Μόνο που αυτή τη φορά η προώθηση της "επανάστασης" και η επιβολή της "δημοκρατίας" και των "ανθρωπίνων δικαιωμάτων" σε παγκόσμιο επίπεδο, δε θα γίνοταν από τον "Κόκκινο Στρατό" αλλά από τους αμερικάνους πεζοναύτες. Δεν είναι τυχαίο πως ο Χίτσενς θεωρούσε , ως τα τελευταία του, τον Λένιν "μεγάλο άνδρα" , ενώ μόλις το 2004 έγραψε στο "Atlantic Monthly" μια αγιογραφία για τον σφαγέα του Ρωσικού Εμφυλίου, Λέον Τρότσκι . Όσο για τις θέσεις του Χίτσενς για τη θρησκεία θυμίζαν πολύ περισσότερο τον φανατικό αντικληρικαλισμό και αθεϊσμό των Ιακωβίνων παρά την ανεκτικότητα του θρησκευτικά ουδέτερου φιλελευθερισμού .

Ας αναπαυθεί λοιπόν εν ειρήνη ο Κρίστοφερ Χίτσενς. Εύχομαι όμως μαζί του να "αναπαυθούν" και πολλές από τις ιδέες του.
Συνέχεια

Το συνειδησιακό ταξίμετρο του Μάκη Βορίδη


Το θέμα της απελευθέρωσης της αγοράς των ταξί έχει αναδειχθεί σε ένα θέμα συνείδησης για τον υπουργό Υποδομών. Της συνείδησης με την καλή έννοια ή με την μεταπολιτευτική;

Τι ακριβώς σημαίνουν πράγματα όπως περιβαλλοντικά ή πληθυσμιακά κριτήρια; Στο πληθυσμιακά είναι ευθύς αμέσως κατανοητή η επιδίωξη να διατηρηθεί ένα επάγγελμα κλειστό, δηλαδή κάποιοι Έλληνες να πληρώνουν ολιγοπωλιακές τιμές σε κάποιους άλλους Έλληνες γιατί οι τελευταίοι έχουν την εύνοια του κράτους. Θα μπορούσαμε να μιλήσουμε για πολλά θέματα εδώ αλλά όχι για θέματα συνειδήσεως.

Όσον αφορά τα περιβαλλοντικά κριτήρια αυτά δεν είναι καλύτερα από τα πληθυσμιακά, απλά έχουν τον μανδύα της περιβαλλοντικής ευαισθησίας. Το ταξί συνήθως λειτουργεί ως υποκατάστατο του ιδιωτικής χρήσεως αυτοκινήτου. Αν μάλιστα ο κ. υπουργός αποφασίσει ότι τα καινούργια ταξί, μέσα σε λογικά πλαίσια, θα έχουν καλύτερες περιβαλλοντικές επιδόσεις από το μέσο αυτοκίνητο ιδιωτικής χρήσης, τότε η αύξηση του αριθμού των ταξί θα σημαίνει ότι θα υπάρχουν και περιβαλλοντικά οφέλη. Ούτε και εδώ φαίνεται να υπάρχει θέμα συνειδήσεως.

Εδώ να σημειώσουμε ότι ο κ. Βορίδης και το κόμμα του έχουν εξ αρχής υποστηρίξει τις θέσεις που εκφράζουν και τώρα που συμμετέχουν στην κυβέρνηση Παπαδήμου. Δεν υπάρχει αλλαγή πλεύσης λόγω υπουργοποίησης. Ο κ. Βορίδης και το ΛΑ.Ο.Σ είναι σταθερά προσκολλημένοι στην λάθος επιλογή στο συγκεκριμένο θέμα.

Ίσως όταν ο κ. Βορίδης μιλάει για θέμα συνειδήσεως εννοεί αυτή την συνέχεια των θέσεων του βουλευτή αντιπολίτευσης Βορίδη και του υπουργού Υποδομών Βορίδη. Οι ενοχές που θα αισθανόταν ο κ. Βορίδης αν δεν τηρούσε τις υποσχέσεις του στους σημερινούς ιδιοκτήτες ταξί είναι κατανοητές αλλά δεν είναι συνειδησιακά δικαιολογήσιμες γιατί το θέμα δεν είναι μια απλή συναλλαγή μεταξύ δύο μερών, Βορίδη και ιδιοκτητών ταξί. Στην συγκεκριμένη υπόθεση εμπλεκόμασθε όλοι και ο κ. Βορίδης λόγω της θέσεως του οφείλει να προστατέψει αυτό που ονομάζει “υπέρτατο εθνικό συμφέρον”. Αυτό πρέπει να επιβάλλει η συνείδηση του.

Όταν ο βουλευτής Πάνος Καμμένος καταψήφιζε την κυβέρνηση Παπαδήμου, το έκανε, εν πολλοίς, επικαλούμενος ένα μεταπολιτευτικό πολιτικό κώδικα συνειδήσεως που επιβάλλει την προστασία ενός συστήματος προνομίων που χαίρουν κάποιοι Έλληνες έναντι άλλων. Την ίδια στιγμή ο κ. Βορίδης έδινε ψήφο εμπιστοσύνης και συμμετείχε στην νέα κυβέρνηση. Εάν αναγνωρίσουμε στον κ. Βορίδη ότι η θέση του για τα ταξί είναι θέμα συνείδησης με τις συγκεκριμένες προγραμματικές συνέπειες, τότε πως ο κ. Βορίδης θα μας συμβούλευε να κρίνουμε την στάση Καμμένου και Βορίδη στην ψήφο εμπιστοσύνης για την κυβέρνηση Παπαδήμου; Ο Βορίδης ή ο Καμμένος έκανε την ορθή επιλογή;

Μετά την υπουργοποίηση του κ. Βορίδη τα μεταπολιτευτικά ΜΜΕ έπεσαν με τα μούτρα σε αυτό που καταλαβαίνουν ως ‘ένοχο’ παρελθόν Βορίδη, χαρακτηριστική και άθλια η περίπτωση του κ. Θεοδωράκη στους Πρωταγωνιστές. Τόσα ξέρουν τόσα λένε. Το παρελθόν του κ. Βορίδη είναι το βασικό του προτέρημα. Είναι ένα προτέρημα όχι γιατί σε αυτή την πρώιμη περίοδο δεν έκανε λάθη, έκανε αρκετά, όπως όλοι κάνουμε (ο γράφων είναι πρώην Κνίτης). Αυτή η πρώιμη περίοδος του κ. Βορίδη είναι το προτέρημα του γιατί όλες οι σωστές και λάθος του επιλογές τότε ήταν υπό την σκιά μιας μεγάλης και απόλυτα ορθής επιλογής, αυτή της απόρριψης του αριστερού μεταπολιτευτικού κατεστημένου.

Την επιλογή που έκανε τότε ο κ. Βορίδης καλείται τώρα να κάνει όλη η Ελλάδα υπό συνθήκες ιδιαίτερα δυσμενείς. Γνωρίζει ο κ. Βορίδης ότι θα μπορούσε να είχε γίνει βουλευτής πολύ νωρίτερα από το 2007 και υπουργός πολύ νωρίτερα από το 2011. Αλλά κάποτε ένας νεαρός μαθητής λυκείου απογοητευμένος με τους συμβατικούς, έξτρα-λάϊτ δεξιούς της εποχής θα τραβήξει το δικό του μοναχικό δρόμο ιδρύοντας τους Ελεύθερους Μαθητές που θα θέτουν “τα ζητήματα της Δεξιάς χωρίς περιστροφές.”

Αν δεν θέλει ο κ. Βορίδης να καταρρακωθεί μαζί με το υπάρχον πολιτικό πρωσοπικό, θα πρέπει να μείνει πιστός στην νεανική του αγωνία που έβλεπε πάνω και πέρα από την μεταπολιτευτική αθλιότητα. Συμβατικός και Νέα Πολιτεία δεν πάνε μαζί.
Συνέχεια

Τετάρτη, 14 Δεκεμβρίου 2011

Ο Βορίδης λέει ναι (στις ομάδες συμφερόντων)


Σαν Έλληνες έχουμε δει τις ελπίδες μας για μεταρρυθμίσεις να διαψεύδονται τόσες φορές που τίποτα πια δεν θα έπρεπε να μας εκπλήσσει.

Ποτέ μην λές ποτέ.

Αναμφισβήτητα, ο Βορίδης είναι ένας χαρισματικός ρήτορας που έχει επιχειρηματολογήσει υπέρ της αγοράς όπως κανένας άλλος στην Βουλή. Ένα δείγμα είναι ο λόγος του πιο κάτω υπέρ της απελευθέρωσης του τζόγου με επιχειρήματα εναντίον του κράτους πατερούλη και υπέρ της ατομικής ευθύνης. ΜπλεΜήλο δηλαδή στα καλύτερα του.


Για κάποιους, αυτοί οι λόγοι του Βορίδη ήτανε κάτι σαν πολιτική πορνογραφία. Τους κοιτούσαμε, αλλά στα κρυφά, τι θα πει ο κόσμος... Κάποιοι άλλοι, πιο τολμηροί, εκφράστηκαν ανοιχτά θετικά. Ένα ισορροπημένο άρθρο στο ΜπλεΜήλο προκάλεσε εκτός από ρεκόρ επισκέψεων και την μήνη των μετριοπαθών ξαδελφιών του χώρου (και αποτελεί πια νούμερο ένα κατηγορία για το ΜΜ σε κάθε συζήτηση, σχετική ή άσχετη).

Η συνέχεια, είναι γεγονός, διέψευσε όποιες θετικές προσδοκίες. Ο πολύς Βορίδης με το που έπιασε καρέκλα, έγινε κορυφαίος προστάτης των συντεχνιών. Το δόγμα Βορίδη λέει τώρα ότι ο τζόγος πρέπει να είναι ελεύθερος, αλλά οι συντεχνίες υπό την προστασία του κράτους. Έτσι, το μοναδικό τολμηρό νομοσχέδιο που έφερε το ΠΑΣΟΚ, η απελευθέρωση των ταξί από τον Ραγκούση (την οποία ανοιχτά υποστηρίξαμε), όχι μόνο δεν εφαρμόστηκε από τον υπουργό, αλλά μαθαίνουμε ότι:

«Διατεθειμένος ακόμα και να παραιτηθεί εμφανίζεται ο υπουργός Μεταφορών Μάκης Βορίδης σε περίπτωση που η τρόικα εμμείνει στη θέση της για πλήρη απελευθέρωση του κλάδου των ταξί.»

Σε κάποια ομιλία του πριν γινει υπουργός, ο Βορίδης είχε καταγγείλει τους συναδέλφους του: "Κανένας από εσάς δεν είπε όχι στις ομάδες συμφερόντων". Χμμμ. Τουλάχιστον οι αριστεροί κρατιστές είναι ειλικρινείς στον λαϊκισμό τους. Πολιτικάντηδες σαν τον Βορίδη μας κάνουν να ντρεπόμαστε για την χώρα μας.
Συνέχεια

Τρίτη, 13 Δεκεμβρίου 2011

Το doublespeak των Ελλήνων φιλελεύθερων


"Μόνο μια πραγματική δημοσιονομική ένωση που θα συμπεριλαμβάνει ένα κεντρικό και αποτελεσματικό έλεγχο από τη μια, αλλά και έναν ουσιαστικό ρόλο της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας με παράλληλη έκδοση ευρωομολόγων από την άλλη, μπορεί να οδηγήσει σε τελική λύση." - Από σημερινό άρθρο του Κωστή Χατζηδάκη στην "Καθημερινή"

Ή αλλιώς, όταν οι εγχώριοι φιλελεύθεροι μάχονται τον εν Ελλάδι κρατισμό, μόνο και μόνο για να μας τον ξαναφορέσουν σε νέο, ενισχυμένο, XXL μέγεθος από τις Βρυξέλλες.

[Διαβάστε επίσης :
"Το ευρώ βλάπτει σοβαρά τον ελληνικό φιλελευθερισμό"
"Ευρωομόλογα και η καθαρτική λύση της αγοράς"
"Τί σημαίνει για την Ελλάδα η εναρμόνιση της ευρωπαϊκής οικονομικής πολιτικής"]
Συνέχεια

Δευτέρα, 12 Δεκεμβρίου 2011

Οι επιλεκτικές ευαισθησίες του συγκροτήματος Αλαφούζου


Είναι καλό που του συγκρότημα Αλαφούζου ασχολείται με τα οικονομικά άλλων επιχειρήσεων των ΜΜΕ. Σε μια χώρα όπου τα ΜΜΕ μόνο τυπικά δεν είναι μέρος αυτού που θα λέγαμε ευρύτερος δημόσιος τομέας, είναι απορίας άξιο η ελάχιστη ουσιαστική προσοχή που δίνεται για το πως συναλλάσσονται και πως επιβιώνουν οικονομικά. Έτσι η προσοχή που δίνει το συγκρότημα Αλαφούζου σε αυτά τα θέματα είναι καλοδεχούμενη, αλλά για να συνεχίσει να είναι και πιστευτή, θα πρέπει να να σταματήσει να είναι επιλεκτική.

Όσοι παρακολουθούν τις ειδήσεις του ΣΚΑΪ θα θυμούνται την εκτεταμένη προβολή του θέματος των χρεών του τηλεοπτικού σταθμού ALTER λόγω το θαλασσοδανείων που είχε πάρει από τράπεζες. Αν αυτό σας είχε διαφύγει τότε ίσως παλαιότερα να θυμάστε την κάλυψη από τον Μπάμπη Παπαδημητρίου για την υπόθεση του Πρώτου Θέματος και την δανειοδότηση από την Τράπεζα Πειραιώς των δημοσιογράφων Θέμο Αναστασιάδη και Τάσο Καραμήτσο, για την εξαγορά του 70% της εφημερίδας από τον κ. Μπόμπολα. Θέμα είχε κάνει το συγκρότημα Αλαφούζου και την μεταβίβαση μετοχών στον ΔΟΛ το 2005.

Όπως είπαμε όλη αυτή η προσοχή δεν έχει κάτι το μεμπτό καθαυτό. Κανονικά τα ΜΜΕ έτσι πρέπει να δουλεύουν - ειδικά σε μια χώρα όπου το κράτος, τα ΜΜΕ και το τραπεζικό σύστημα έχουν στενούς και πολυετείς δεσμούς.

Υπ’ αυτή την άποψη έχει ενδιαφέρον η έλλειψη ενδιαφέροντος του συγκροτήματος Αλαφούζου για την περίπτωση της Ελευθεροτυπίας. Για όσους δεν το γνωρίζουν, η ναυαρχίδα της μεταπολιτευτικής δημοσιογραφίας βρίσκεται σε βαθιά οικονομική κρίση και ζητά από τις τράπεζες να της δώσουν νέα δάνεια. Δεν είναι παντελής η έλλειψη ενδιαφέροντος του συγκροτήματος Αλαφούζου σε αυτό το θέμα. Για παράδειγμα στην ιστοσελίδα του ΣΚΑΪ στις 11.1.2011 υπάρχει η είδηση με τίτλο “Οδεύει προς κλείσιμο η Ελευθεροτυπία;” Είναι μια είδηση σύντομη και τυπική που δεν έχει σχέση με την προσοχή που έχει δώσει ο σταθμός στις υποθέσεις του ALTER, Πρώτο Θέμα και ΔΟΛ. Γιατί;

Η υπόθεση της Ελευθεροτυπίας έχει όλα τα συστατικά που σε άλλες περιπτώσεις κινούσαν το ενδιαφέρον του συγκροτήματος Αλαφούζου. Μέσο μαζικής ενημέρωσης σε οικονομική δυσπραγία, τράπεζες, πολιτικοί και καταγγελίες από όλες τις κατευθύνσεις για υπόγειες και αδιαφανείς επιδιώξεις.

Έτσι την προηγούμενη Τετάρτη διαβάζαμε στην Ελευθεροτυπία ότι:

“Η συστηματική άρνηση και κωλυσιεργία τραπεζών, τους τελευταίους έξι μήνες, να δανειοδοτήσουν την «Ε», προκειμένου να ανασυγκροτηθεί, συζητήθηκε χθες το βράδυ στη Βουλή και μάλιστα με ερώτηση που απευθύνθηκε στον πρωθυπουργό Λουκά Παπαδήμο.”

“Συγκεκριμένα, ο πρώην πρόεδρος της Βουλής Απ. Κακλαμάνης ζήτησε από τον πρωθυπουργό να ελέγξει γιατί «συγκεκριμένη τράπεζα (σ.σ. η Πειραιώς) δεσμεύει και την Εθνική Τράπεζα και άλλη τράπεζα (σ.σ. την Alpha), που αποτελούν μαζί το σχήμα που θα στήριζε την "Ε" για να μην κλείσει, και τίνων τελικώς τα συμφέροντα εξυπηρετεί, όταν δυναμιτίζει την οποιαδήποτε προοπτική να συνεχίσει τη λειτουργία της εφημερίδας αυτής;».”

“Ο ΕΥΑΓΓ. Βενιζέλος, αντιπρόεδρος και υπουργός Οικονομικών της κυβέρνησης Παπαδήμου, έσπευσε να βάλει εκ νέου εναντίον της «Ε», όπως συστηματικώς και δημοσίως πράττει από τον Αύγουστο, λέγοντας ότι οι επιχειρήσεις στα ΜΜΕ πρέπει «...να αντιμετωπιστούν ως επιχειρήσεις με διαφάνεια, με έλεγχο, έτσι ώστε να υπάρχουν υγιείς οικονομικές καταστάσεις, γιατί δεν είναι δυνατόν να ασκείς τεράστια εξουσία πολιτική... και να μην έχεις διαφάνεια στη δική σου οικονομική κατάσταση, στον τρόπο κτήσης των κεφαλαίων και στον τρόπο διαχείρισης...».”


και

“Ο κ. ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ δεν έχει πάψει να λοιδορεί την «Ε» από τη στιγμή που η εφημερίδα αποκάλυψε τις τεράστιες ευθύνες του στην πριμοδότηση της Proton, τον περασμένο Ιούλιο, κεφάλαια της οποίας χρησιμοποιήθηκαν για τη διείσδυση στα ΜΜΕ του ομίλου Λαυρεντιάδη, σύμφωνα με το πόρισμα ελέγχου της ΤτΕ. Να είναι τυχαίο άραγε ότι ο «σωτήρας της Proton Bank», αλλοιώνοντας μέσα στη Βουλή τις αποκαλύψεις της «Ε», απεφάνθη, σε μια δύσκολη για την ίδια στιγμή, ότι η εφημερίδα «...αποδύεται σε μια επίθεση συστηματική... κατά του τραπεζικού συστήματος...»!”


Σε αυτά απάντησε ο κ. Βενιζέλος:

“Η εκάστοτε κυβέρνηση δεν πρέπει να παρεμβαίνει, ούτε άμεσα ούτε έμμεσα, στον τρόπο με τον οποίο οι τράπεζες διαχειρίζονται τις σχέσεις τους με τις επιχειρήσεις, απαντά ο υπουργός Οικονομικών Ευ. Βενιζέλος σε σημερινό δημοσίευμα της εφημερίδας «Ελευθεροτυπία», με αφορμή τη χθεσινή τοποθέτησή του στη Βουλή.”


και

«Με ποιο σημείο της χθεσινής τοποθέτησής μου διαφωνεί η "Ελευθεροτυπία"», διερωτάται ο υπουργός για να σημειώσει πως «επιχείρηση μέσων μαζικής ενημέρωσης δεν είναι μόνο η εταιρεία που εκδίδει την "Ελευθεροτυπία", ούτε είναι αυτή το μεγαλύτερο από τα προβλήματα που έχουν οι ελληνικές τράπεζες σε σχέση με επιχειρήσεις μέσων μαζικής ενημέρωσης. «Η τοποθέτηση, συνεπώς, της κυβέρνησης όχι η προσωπική μου- δεν μπορεί να είναι άλλη», συμπληρώνει, «από αυτή που διατύπωσα ως αρμόδιος Υπουργός στη Βουλή».

«Ζητά μήπως η εταιρεία που εκδίδει την "Ελευθεροτυπία" να δανειοδοτηθεί με όρους ευνοϊκότερους ή διαφορετικούς από αυτούς που ισχύουν για τις υπόλοιπες επιχειρήσεις; Είμαι βέβαιος ότι όχι. Ζητά μήπως να δανειοδοτηθεί χωρίς επαρκείς εγγυήσεις; Είμαι βέβαιος ότι όχι. Ζητά μήπως να δανειοδοτηθεί χωρίς μελέτη βιωσιμότητας της επιχείρησης; Είμαι βέβαιος ότι όχι», αναφέρει χαρακτηριστικά ο υπουργός Οικονομικών και εύχεται να ξεπεράσει η εφημερίδα τα οικονομικά της προβλήματα «χάριν των εργαζομένων της και της παρουσίας της στον δημόσιο βίο».

«Ουδέποτε, όμως», σημειώνει, «η επιχείρηση που εκδίδει την "Ελευθεροτυπία" ενημέρωσε το Υπουργείο Οικονομικών ή ζήτησε από αυτό να ασκήσει οποιαδήποτε αρμοδιότητά του σε σχέση με συγκεκριμένες τράπεζες. Και νομίζω ότι αυτό τα λέει όλα. Κατά ποία συνεπώς λογική εγώ "έσπευσα να βάλω εκ νέου εναντίον της Ελευθεροτυπίας"; Μήπως συνέβη το αντίστροφο ακριβώς; Μήπως η "Ελευθεροτυπία" έσπευσε για μία ακόμη φορά να βάλει εναντίον μου;» διερωτάται ο κ. Βενιζέλος και ακολούθως απαντά και για το θέμα της Proton Bank:

«Aφού επαναλαμβάνει ότι ασκήθηκε ο δραστικότερος δυνατός έλεγχος στην Proton Bank και τους μετόχους της και επιβλήθηκαν τα αυστηρότερα δυνατά μέτρα εξυγίανσης, «προς όφελος της τράπεζας και των καταθετών της», ο υπουργός επισημαίνει ότι ο βασικός μέτοχος της παλαιάς Proton Bank στρέφεται, ούτως ή άλλως, εναντίον του υπουργείου Οικονομικών και της Τράπεζας της Ελλάδος για τις αποφάσεις που ελήφθησαν. «Αν η "Ελευθεροτυπία" θεωρεί ότι η εξυγίανση και η διάσωση μιας τράπεζας και του συνόλου των καταθέσεών της, με μέτρα που στρέφονται σε βάρος των παλαιών μετόχων, και ιδίως των βασικών, είναι ενέργεια αρνητική για το δημόσιο συμφέρον, τότε πράγματι διαφωνούμε απολύτως», παρατηρεί και καταλήγει με νόημα:

«Ίσως, η εταιρεία που εκδίδει την "Ελευθεροτυπία", λόγω της συμμετοχής του βασικού μετόχου της παλαιάς Proton Bank και στο μετοχικό κεφάλαιό της "Χ. Κ. Τεγόπουλος Εκδόσεις Α.Ε." να έχει πληροφορίες ή εκτιμήσεις που δεν διαθέτει ούτε η κυβέρνηση, ούτε η Τράπεζα της Ελλάδος. Στην περίπτωση αυτή δεν έχει παρά να μας τις πει».


Την ίδια εβδομάδα παρέμβαση κατά των ιδιοκτητών της Ελευθεροτυπίας θα κάνει και ο δημοσιογράφος Δημήτρης Ψαρράς, συνεργάτης της στήλης του «Ιού», όπου μεταξύ άλλων θα αναφέρει:

“Δεν επικαλούμαι καμιά ειδική έρευνα. Παραθέτω τα δημοσιευμένα στοιχεία της Χ.Κ.Τεγόπουλος, σύμφωνα με τα οποία στον ισολογισμό του 2005 καταγράφεται η είσπραξη δανείου (39.230.000 ευρώ) και ταυτόχρονη επιστροφή κεφαλαίου (30.307.762) και στον ισολογισμό του 2008 καταγράφεται ως "είσπραξη παγίων στοιχείων" το τίμημα πώλησης της Χρυσής Ευκαιρίας (74.010.000 ευρώ) και ταυτόχρονη "μείωση κεφαλαίου" (50.729.000 ευρώ), με την επιστροφή στους μετόχους. Συνολικά, δηλαδή, μ' αυτή τη μέθοδο αντλήθηκαν από την εταιρεία από το 2005 μέχρι σήμερα κεφάλαια συνολικού ύψους 81.036.762 ευρώ και δόθηκαν στους μετόχους. Αν στο ποσό αυτό προστεθούν και οι "συναλλαγές και αμοιβές διευθυντικών στελεχών και μελών της διοίκησης" στο ποσό αυτό προστίθενται 13.693.324 ευρώ. Αυτά κανείς δεν μπορεί να τα αμφισβητήσει.”


Αυτό που εδώ λέει ο κ. Ψαρράς είναι ότι οι μέτοχοι της Ελευθεροτυπίας πρόσθεσαν δάνεια στην επιχείρηση τα οποία χρησιμοποίησαν για να κάνουν επιστροφές κεφαλαίων στους ευατούς τους... Μια καθόλα νόμιμη κίνηση που όμως καταρρίπτει τα επιχειρήματα της κας Τεγόπολου για κακές τράπεζες που στοχοποιούν την πτωχή Ελευθεροτυπία.

Ίσως η κα Τεγόπουλου να έχει δίκιο και να φταίνε η κακές οι τράπεζες που δεν θέλουν να δανειοδοτήσουν ξανά μια φορτωμένη με χρέη επιχείρηση που μετέτρεψε προηγούμενα δάνεια σε επιστροφές κεφαλαίων, που βρίσκεται σε ένα κλάδο που περνάει διεθνώς μια μεγάλη κρίση και που βρίσκεται σε μια χώρα που περνά την μεγαλύτερη οικονομική κρίση των τελευταίων δεκαετιών, με μια μικρή και διαρκώς φθίνουσα κυκλοφορία που εγγυάται ότι τα δάνεια είναι αδύνατον να ικανοποιηθούν στο μέλλον. Μετά από όλα αυτά είμαι σίγουρος ότι η Ελευθεροτυπία διώκεται για την πολιτική της δράση. Ίσως οι κουκουλοφόροι αν αντί για μολότοφ είχαν μετοχές της Alpha Bank τα πράγματα να ήταν διαφορετικά.

Εν πάση περιπτώσει, όπως και να έχει η υπόθεση το θέμα είναι γιατί η συγκεκριμένη περίπτωση δεν έχει απασχολήσει το συγκρότημα Αλαφούζου όπως παρόμοιες άλλες περιπτώσεις των ΜΜΕ. Που είναι ο ενδελεχής έλεγχος της υπόθεσης; Από όσα αναφέρω παραπάνω φαίνεται ότι η υπόθεση έχει αρκετό ζουμί αλλά μέχρι τώρα οι αναγνώστες της Καθημερινής ή οι τηλεθεατές του ΣΚΑΪ δεν είχαν την ευκαιρία να μάθουν τις βασικές παραμέτρους του ρεπορτάζ όπως στις περιπτώσεις των Alter, Πρώτο Θέμα και ΔΟΛ. Γιατί αυτή η διαφορά αντιμετώπισης; Με ποια δημοσιογραφικά κριτήρια έγιναν οι συγκεκριμένες επιλογές; Αν δεν είναι δημοσιογραφικά τα κριτήρια, τότε τι είναι;
Συνέχεια