Παρασκευή, 23 Δεκεμβρίου 2011

"Η κατάλληλος ευκαιρία" : Η μεταρρυθμιστική Αριστερά και η άνοδος του κρατισμού στην Ελλάδα κατά την πολεμική περίοδο 1917-1920


Η μεταρρυθμιστική Αριστερά των πρώτων χρόνων του 20ου αιώνα , όπως εκφράστηκε με τον Αλέξανδρο Παπαναστασίου και τον κύκλο των "Κοινωνιολόγων" , έβλεπε την κρατική παρέμβαση σαν τη λύση για όλα τα προβλήματα της ελληνικής κοινωνίας. Αυτό το ιδεολογικό ρεύμα υποστήριξε τους βασικούς στόχους της επεκτατικής ελληνικής εξωτερικής πολιτικής και συμμετείχε στις κυβερνήσεις του Ελευθέριου Βενιζέλου την περίοδο 1917-1920, πιστεύοντας πως ο πόλεμος αποτελούσε την "κατάλληλο ευκαιρία" ώστε να εφαρμοστεί επιτέλους το πρόγραμμα της άνωθεν κοινωνικής μεταρρύθμισης , που τόσα χρόνια προπαγάνδιζε. Μέσα από τις σελίδες του περιοδικού "Νεοελληνική Επιθεώρηση", που εξέφραζε τις απόψεις αυτού του πολιτικού χώρου, βλέπουμε πως η μεταρρυθμιστική Αριστερά λειτούργησε κατά την παραπάνω περίοδο σαν «εμπροσθοφυλακή» του ελληνικού κρατισμού, παρέχοντας νομιμοποίηση σε κάθε επέκταση της κρατικής εξουσίας εις βάρος της ιδιωτικής σφαίρας. Αυτός ο κρατισμός δεν περιορίστηκε μόνο στην οικονομία. Ο πόλεμος χρησιμοποιήθηκε από την , κατα τ'άλλα "προοδευτική", μεταρρυθμιστική Αριστερά ως νομιμοποιητικός λόγος για να δικαιολογήσει την καταπάτηση βασικών ατομικών και πολιτικών δικαιωμάτων από την κρατική εξουσία.

Διαβάστε το άρθρο : "'Η κατάλληλος ευκαιρία': Η μεταρρυθμιστική Αριστερά και η άνοδος του κρατισμού στην Ελλάδα κατά την πολεμική περίοδο 1917-1920"
Συνέχεια

Πέμπτη, 22 Δεκεμβρίου 2011

Η διακριτική γοητεία του "κόκκινου" ολοκληρωτισμού


Η εμετική ανακοίνωση του ΚΚΕ για το θάνατο του δικτάτορα της Βόρειας Κορέας, Κιμ Γιόνγκ Ιλ είναι ένα ακόμη επεισόδιο στο επίμoνο και συνεχές φλερτ της ελληνικής Αριστεράς με τον "κόκκινο" ολοκληρωτισμό. Έτσι, ένα παλαιότερο άρθρο από τον Σεπτέμβριο του 2009, μπορεί να παραμείνει το ίδιο επίκαιρο και σήμερα. Ήταν τότε που η Αλέκα Παπαρήγα αναρωτιόταν "Είμαστε εμείς μέσα στην ΕΣΣΔ το '30 και το '35 για να ξέρουμε τί έγινε;" και ο Αλέξης Τσίπρας εξέφραζε το θαυμασμό του για τη… διαχρονική σκέψη του συντρόφου Μάο Τσε Τούνγκ :

"Πριν λίγες μέρες ο Ρώσος πρωθυπουργός Βλαντιμίρ Πούτιν, σε επίσκεψη του στην Πολωνία για την 70η επέτειο από την έναρξη του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, εξέφρασε, με…μισή καρδιά, τη λύπη του για τη σφαγή 20.000 Πολωνών αξιωματούχων από άνδρες του Κόκκινου Στρατού στο Δάσος του Κατίν, το 1940 .Στην Πολωνία ξύπνησαν πάλι οι πίκρες μνήμες από εκείνη τη σταλινική θηριωδία που σημάδεψε την ιστορία της χώρας.

Κάποιες χιλιάδες χιλιόμετρα πιο νότια, στην Ελλάδα, μια αρχηγός κοινοβουλευτικού κόμματος μάλλον δεν έχει ακούσει ποτέ για τη σφαγή στο Κατίν. Άλλωστε η Αλέκα Παπαρήγα , έχει ένα δικό της, ιδιαίτερο, τρόπο ανάγνωσης της ιστορίας. Όπως δήλωσε , αφοπλιστικά, πριν λίγους μήνες, αμφισβητώντας τα εγκλήματα του Στάλιν : "Είμαστε εμείς μέσα στην ΕΣΣΔ το '30 και το '35 για να ξέρουμε τί έγινε;". Τις ίδιες μέρες, που η σφαγή του Κατίν έριχνε πάλι τη βαριά της σκιά πάνω από την Πολωνία, η γ.γ. του Κ.Κ.Ε. , σε ομιλία της στην Καισαριανή, καταδίκασε όσους πιπιλίζουν την "καραμέλα των σταλινικών εγκλημάτων" και συνέχισε με επαναστατικό ζήλο : "Όταν η αστική τάξη μιλά για σταλινικά εγκλήματα δείχνει το ταξικό μίσος της στην κοινωνικοποίηση της καπιταλιστικής ιδιοκτησίας, σπέρνει τον φόβο και την επιφύλαξη για τον παραγωγικό λαϊκό συνεταιρισμό, δείχνει το μίσος της για τον εργατικό, λαϊκό έλεγχο, για την εργατική εξουσία." Εξάλλου στο τελευταίο συνέδριο του κόμματος, ο ‘πατερούλης’ Στάλιν αποκαταστάθηκε πανηγυρικά. Η περίοδος της παντοκρατορίας του δεν ήταν τίποτε άλλο παρά η συνεπής επαναστατική πορεία στην οικοδόμηση του σοσιαλισμού που ανακόπηκε όμως το 1956 από τον Νικήτα Χρουστσόφ, οπότε εγκαινιάστηκε και η «δεξιά οπορτουνιστική στροφή» του καθεστώτος . Οι 20 εκατομμύρια θάνατοι των σταλινικών χρόνων που οφείλονται στις εκτελέσεις, στα γκούλαγκ, στις βίαιες μετακινήσεις πληθυσμών και στους λιμούς που ακολούθησαν την κολλεκτιβοποίηση ,είναι απλώς παράπλευρες απώλειες στον αγώνα για την οικοδόμηση της σοσιαλιστικής κοινωνίας και έτσι ουδόλως συγκινούν τους πολιτικούς εγκέφαλους του ΚΚΕ.

Και αν νομίζετε πως το Κ.Κ.Ε. είναι απλά ένα δογματικό απομεινάρι του παρελθόντος που δεν έχει καμιά σχέση με τη σύγχρονη, δημοκρατική ανανεωτική Αριστερά, μάλλον ξεχνάτε τον ΣΥΡΙΖΑ... Δεν έχει περάσει και πολύς καιρός από τότε που ο πρόεδρος του «Συνασπισμού» Αλέξης Τσίπρας εξέφραζε το θαυμασμό του για τη…διαχρονική σκέψη του Μάο και δήλωνε , με χαρακτηριστική άνεση , πως ο σκοπός , η πρόθεσή του Μεγάλου Τιμονιέρη ήταν καλή! Για την ιστορία, οι εμπνευσμένες πολιτικές του… καλοπροαίρετου Μάο , στοίχισαν στην Κίνα, πάνω από 40 εκατομμύρια νεκρούς, περισσότερους και από τους θανάτους που οφείλονται στο Χίτλερ. Πίσω από το μοντέρνο προσωπείο και τα χαμόγελα, αποδεικνύεται πως ο Αλέξης Τσίπρας δεν είναι τίποτε άλλο παρά μια πιο "τρέντι Παπαρήγα με παντελόνια" .Η ίδια αποκρουστική ρητορεία, η ίδια ιδεολογική τύφλωση , ο ίδιος θαυμασμός προς τον κόκκινο ολοκληρωτισμό. Απλά έχουν διαφορετικές …ιστορικές προτιμήσεις. Σε αυτές τις εκλογές ο ψηφοφόρος της Αριστεράς αντιμετωπίζει το δύσκολο, ομολογουμένως, δίλημμα : Στάλιν ή Μάο ; Δίκες της Μόσχας ή Πολιτιστική Επανάσταση ; Γκούλαγκ ή "Μεγάλο Άλμα προς τα Εμπρός" ;

Μπορείτε να φανταστείτε , στο σημερινό πολιτικό σκηνικό, αρχηγό ελληνικού κοινοβουλευτικού δεξιού κόμματος να δηλώνει πως «οι προθέσεις του Χίτλερ ήταν καλές» ή να κάνει λόγο για την «καραμέλα των χιτλερικών εγκλημάτων»; Και όμως, την ίδια στιγμή που μόνο κόμματα της περιθωριακής εξωκοινοβουλευτικής Ακροδεξιάς όπως η «Χρυσή Αυγή» θα εκφράσουν το θαυμασμό τους για μια προσωπικότητα, όπως ο Αδόλφος Χίτλερ, οι ηγέτες δυο κόμματων που θεωρούνται προοδευτικά , εκπροσωπούνται στο κοινοβούλιο, και απολαμβάνουν του σεβασμού του πολιτικού κόσμου , δεν έχουν κανένα πρόβλημα να εκφραστούν με τα καλύτερα λόγια για δύο από τους μεγαλύτερους σφαγείς του 20ου αιώνα. "Τί διαφορά έχει ο Τσίπρας από τον Κ. Πλεύρη; ", αναρωτήθηκε ο συγγραφέας Νίκος Δήμου με αφορμή τις δηλώσεις του πρώτου περί Μάο.

Δυστυχώς, η Αριστερά , κομμουνιστική και ανανεωτική, πλην λίγων εξαιρέσεων, δεν πήρε κανένα μάθημα από τα γεγονότα του 1989. Δεν μπόρεσε ποτέ να καταλάβει πως η θεοποίηση της κρατικής εξουσίας, η απόλυτη υποταγή του ατόμου στο κράτος ήταν η λεπτή γραμμή που συνέδεε τον "υπαρκτό σοσιαλισμό" με το φασισμό ή το ναζισμό. Και αυτή η λογική ήταν που οδήγησε στα εκατομμύρια νεκρών και των δυο συστημάτων. Όπως είπε και ο Μάο, δείχνοντας την περιφρόνηση του για την ανθρώπινη ζωή :"Eίμαστε διατεθειμένοι να θυσιάσουμε 300 εκατομμύρια Κινέζους για τη νίκη της παγκόσμιας επανάστασης." Κατά τ' άλλα , και σε αυτές τις εκλογές, αριστεροί διανοούμενοι και πολιτικοί ,απολαμβάνοντας μιας ιδιότυπης ιδεολογικής ασυλίας, θα διεκδικούν το μονοπώλιο της ηθικής και θα δηλώνουν , με ποιητικό οίστρο , πως "η αριστερά είναι μια διαρκής ευαισθησία". Αυτή την ευαισθησία που ποτέ δεν είδαν τα εκατομμύρια θύματα του Στάλιν και του Μάο…"
Συνέχεια

Εγκληματίες έξω, μπλόγκερς μέσα


Από την μία το υπουργείο Δικαιοσύνης προχωρεί σε τροπολογία που θα αφήσει ελεύθερους αδίστακτους εγκληματίες, από την άλλη είναι έτοιμο να περάσει νόμο που ποινικοποιεί την δημόσια έκφραση ιδεών και απόψεων.

«Ριζικά μέτρα για την αποσυμφόρηση των φυλακών περιέχει τροπολογία του υπουργείου Δικαιοσύνης, η οποία συμπεριλαμβάνεται σε νομοσχέδιο του για την καταπολέμηση της ξενοφοβίας και του ρατσισμού.»

«Σύμφωνα με αυτήν ανοίγει παράθυρο για την αποφυλάκιση κρατουμένων με ποινή ακόμη και ως 10χρόνια, συμπεριλαμβανομένης και της κάθειρξης.»

Το κύριο επιχείρημα για την επιβολή λογοκρισίας είναι ότι κάποιες δημόσιες απόψεις ενδέχεται να οδηγήσουν σε πράξεις βίας. Ας υποθέσουμε, προς το παρόν, ότι αυτό είναι το πραγματικό κίνητρο του υπουργού Δικαιοσύνης Μιλτιάδη Παπαϊωάννου. Τότε, πως εξηγείτε ότι αφήνει ελεύθερα άτομα που έχουν ήδη διαπράξει εγκλήματα, που “ειδικεύονται” στην πρακτική της βίας και που όταν αφεθούν ελεύθεροι από τον κ. Παπαϊωάννου το πιο πιθανό είναι ότι θα επιστρέψουν στην “τέχνη” που ξέρουν;

Πως εξηγείται ότι ο κ. Παπαϊωάννου αφήνει ελεύθερους πραγματικούς εγκληματίες και από την άλλη φέρνει ένα νομοσχέδιο το οποίο θα μετατρέψει την έκφραση μη αποδεκτών από το κράτος ιδεών και απόψεων σε έγκλημα;

Πως εξηγείται το γεγονός ότι το υπουργείο Δικαιοσύνης που δείχνει μια απίστευτη ελαστικότητα και ανοχή σε βιασμούς, ληστείες, δολοφονίες και όλα τα συναφή του εγκλήματος, ξαφνικά αποφασίζει να επιβάλει ένα καθεστώς λογοκρισίας που ποινικοποιεί την δημόσια έκφραση ιδεών και απόψεων; (Εδώ να σημειώσουμε ότι ο κ. Παπαϊωάννου θέτει το πήχη της λογοκρισίας ακόμα χαμηλότερα μιας και το κριτήριο δεν είναι μόνο η ενδεχόμενη πρόκληση σε βιαιοπραγία αλλά και η πρόκληση ενός συναισθήματος, του μίσους.)

Πως εξηγείται αυτή η εκ πρώτης όψεως αντιφατική πολιτική του κ. Παπαϊωάννου;

Η απάντηση είναι ότι για τον κ. Παπαϊωάννου δεν υπάρχει αντίφαση. Ότι είχαμε γράψει παλαιότερα για την περίπτωση ενός άλλου υπουργού, του κ. Παπουτσή, ισχύει και εδώ. «Για τον κ. Παπουτσή και την αριστερή πολιτική κουλτούρα που εκφράζει, για την εγκληματικότητα δεν είναι ένοχοι οι εγκληματίες, αλλά η κοινωνία που τους ωθεί στις κατά τα άλλα καταδικαστέες συμπεριφορές. Δεν υπάρχει ατομική ευθύνη αλλά συλλογική ενοχή.»

Το να αφήσει ελεύθερους ακόμα περισσότερους εγκληματίες μέσα στην κοινωνία δεν είναι πρόβλημα για τον κ. Παπαϊωάννου. Το πρόβλημα είναι η κοινωνία που “ωθεί” αυτά τα άτομα στο έγκλημα. Η αστική κοινωνία είναι ο θύτης και όχι το θύμα. Τώρα αν με αυτά τα «ριζικά μέτρα για την αποσυμφόρηση των φυλακών» αυξηθούν οι ληστείες, οι βιασμοί και οι φόνοι δεν χάλασε και ο κόσμος. Εξάλλου το έγκλημα στην Ελλάδα βρίσκεται σε τέτοια αλματώδη αύξηση αυτό τον καιρό που ποιος θα προσέξει την επιπλέον εγκληματικότητα των αποφυλακισμένων του κ. Παπαϊωάννου;

Όσον αφορά την ποινικοποίηση της γνώμης και έκφρασης και εδώ ο κ. Παπαϊωάννου βρίσκεται σε στέρεο ιδεολογικό έδαφος. Όπως αναφέρει η αιτιολογική έκθεση του νομοσχεδίου λογοκρισίας, «το νομοσχέδιο έρχεται, προκειμένου «να γίνει η μετάβαση σε μια πολυπολιτισμική κοινωνία». Η λογοκρισία θα παίξει καθοριστικό ρόλο στο να επιβληθεί από τα πάνω μια πολιτική εξόχως αντιδημοφιλής και εθνοκτόνος, αυτή της επιβολής μιας πολυπολιτισμικής κοινωνίας. Βέβαια αυτό που δεν καταλαβαίνει ο κ. Παπαϊωάννου είναι ότι η πολυπολιτισμική κοινωνία που φαντάζεται θα είναι μια μεταβατική κατάσταση. Αν η Ελλάδα μετατραπεί σε μια γνήσια πολυπολιτισμική κοινωνία τότε αργότερα θα περάσουμε σε ένα άλλο στάδιο όπου λόγω της γεωγραφίας μας και της ροής των μεταναστευτικών ρευμάτων η Ελλάδα θα γίνει άλλη μία κατά πλειοψηφία μουσουλμανική χώρα μιας ευρύτερης πλέον Μέσης Ανατολής.

Αλλά ο κ. Παπαϊωάννου θα προχωρούσε στην ποινικοποίηση της γνώμης και έκφρασης έστω και αν το θέμα δεν ήταν η πολυπολιτισμική κοινωνία. Ως γνήσιο τέκνο της Αλλαγής - θα γίνει υπουργός Δικαιοσύνης για πρώτη φορά το 1985 - ξέρει ότι ο στόχος είναι όλες οι δομές και αξίες της αστικής κοινωνίας. Το ΠΑΣΟΚ το 80 επικεντρώθηκε στην κρατικοποίηση της ελληνικής οικονομίας. Το εκσυχρονιστικό ΠΑΣΟΚ του σήμερα προχωρά στην κρατικοποίηση της καθημερινότητας. Η υπονόμευση των βασικών πολιτικών χαρακτηριστικών της αστικής/φιλελεύθερης κοινωνίας είναι ο επόμενος στόχος. Η κρατικοποίηση του λόγου και έκφρασης είναι το λογικό επόμενο βήμα μιας ξεκάθαρης ιδεολογικά τριαντάχρονης πορείας.
Κρίμα που συναντά τόσο λίγη αντίσταση.

Στο Facebook έχουμε φτιάξει μια ομάδα που προσπαθεί να αντισταθεί στο νόμο τερατούργημα του υπουργείου Δικαιοσύνης, ΌΧΙ ΣΤΟ ΝΟΜΟ ΛΟΓΟΚΡΙΣΙΑΣ. Γίνεται μέλος και κάνετε του φίλους σας μέλη επίσης.
Συνέχεια

Τετάρτη, 21 Δεκεμβρίου 2011

Η γέφυρα, ο υπουργός και το iPhone 4S


Προσφάτως τμήμα της γέφυρας Δεβοσέτου στο Αργοστόλι κατέρρευσε. Είναι η μεγαλύτερη λίθινη γέφυρα στην Ευρώπη και η υπόθεση της εκκρεμεί στην ελληνική γραφειοκρατία από τα μέσα της δεκαετίας του 80. Οι Κεφαλλονίτες ελπίζαμε ότι η υπουργοποιήση του συντοπίτη, Παύλου Γερουλάνου, στο καίριο για την γέφυρα υπουργείο θα έσωζε την κατάσταση. Αμ δε. Ίσως το iPhone 4S να δώσει την λύση.

Ο Ελβετός Charles Philippe De Bosset, κυβερνήτης Κεφαλλονιάς 1810-14, θα κτίσει την γέφυρα το 1813. “Η γέφυρα Δεβοσέτου συνδέει το Αργοστόλι με την άλλη άκρη της λιμνοθάλασσας του Κουτάβου, στο δρόμο που οδηγεί προς τη βόρεια Κεφαλονιά.” Η γέφυρα θα αντέξει λιμούς, σεισμούς και καταποντισμούς, αλλά το τελειωτικό κτύπημα θα είναι η επέλαση του σουρεαλιστικού μεταπολιτευτικού καθεστώτος.

Βέβαια θα έπρεπε να είχαμε μυριστεί ότι το να είσαι υπό την διοικητική μέριμνα της Ελλάδας θα είχε επιπλοκές. Η ένωση της Κεφαλλονιάς το 1864 με την τότε πτωχότερη Ελλάδα θα οδηγήσει στην πρώτη πτώχευση της νήσου. A goddamn hint όπως θα μας έλεγαν οι Άγγλοι.

Σε ομιλία του στην Κεφαλλονιά ο κυβερνήτης Ιονίων Νήσων και μετέπειτα πρωθυπουργός της Βρετανίας, William Gladstone, θα πει ότι η ένωση με την Ελλάδα ήταν αναπόφευκτη ως προϊόν της “θείας πρόνοιας.” Από την ένωση και μετά ότι σχετίζεται με την κεντρική πολιτική διοίκηση θα έχει τον χαρακτήρα και την αίσθηση της θείας πρόνοιας.

Η θεία πρόνοια μας έφερε τον συντοπίτη Παύλο Γερουλάνο ως υπουργό του αρμόδιου για την γέφυρα Δεβοσέτου υπουργείου Πολιτισμού. Ο δικός μας άνθρωπος στην κατάλληλη θέση, όπως λέγεται στην πελατειακή πολιτικολογία. Αλλά από το 2009 και παρά το μέσον που διαθέτει η νήσος, μελέτες πάνε και έρχονται, επιτροπές συνεδριάζουν, αποφάσεις παραπέμπονται και όλα τα σχετικά και εξόχως γνώριμα του μεταπολιτευτικού κράτους. Ώσπου η γέφυρα μνημείο κατέρρευσε.

Ο όχι και τόσο πολυμήχανος και πολύτροπος Παύλος Γερουλάνος αδυνατεί επί δύο χρόνια να προχωρήσει την υπόθεση. Ότι κατάφερε το 1813 ο De Bosset αδυνατεί απλά να συντηρήσει το 2011 ο Γερουλάνος. Ο απόλυτος ορισμός της πολιτισμικής παρακμής.

Βέβαια η θεία πρόνοια έβαλε πάλι το χεράκι της και φαίνεται ότι το θέμα οδηγείτε προς λύση. Δημοσία δαπάνη ο υπουργός Πολιτισμού αποκτά το iPhone 4S στην προσιτή τιμή των 669 ευρώ. Όπως είναι γνωστό το iPhone 4S φέρει το νέο πρόγραμμα Siri όπου ο χρήστης μπορεί προφορικά να θέτει ερωτήσεις στο πρόγραμμα και αυτό το δίνει τις απαντήσεις.
Ήδη διαφαίνεται η λύση στο πρόβλημα της γέφυρας Δεβοσέτου.

Υπουργός: Siri, πως λύνεται το ζήτημα της γέφυρας Δεβοσέτου;
Siri: Παραιτήσου.
Συνέχεια

Τρίτη, 20 Δεκεμβρίου 2011

Με τέτοιους συλλόγους φορολογουμένων, ποιός τους χρειάζεται τους εφοριακούς!


Η φορολογική λαίλαπα των τελευταίων δύο χρόνων είχε και κάτι θετικό. Έκανε όλο και περισσότερους πολίτες να ευαισθητοποιηθούν και να αναρωτηθούν για το πού ,τέλος πάντων, πηγαίνουν όλα αυτά τα χρήματα που δίνουν κάθε χρόνο σε φόρους. Έτσι, ήταν φυσικό να αρχίσουν σιγά σιγά να ξεπηδούν και οι πρώτοι σύλλογοι φορολογουμένων, σύλλογοι που υπάρχουν εδώ και δεκαετίες στις άλλες Δυτικές χώρες. Ο μεγαλύτερος και πιο γνωστός από αυτούς, είναι οι "Έλληνες φορολογούμενοι".

Όπως διαβάζω στην ιστοσελίδα τους , οι "Έλληνες Φορολογούμενοι" είναι μέλη της Παγκόσμιας Συνομοσπονδίας Συλλόγων Φορολογούμενων, που λειτουργούν σε 56 χώρες. Οι σκοποί αυτού του διεθνούς κινήματος δεν θα μπορούσαν παρά να βρουν σύμφωνο κάθε φιλελεύθερο πολίτη :

"Κοινοί σκοποί των Ομοσπονδιών αυτών είναι η συνεργασία για τη μείωση των φόρων σε κρατικό επίπεδο και την ανάπτυξη της ελευθερίας του ατόμου, η προαγωγή της αποτελεσματικότητας στους δημόσιους τομείς και στο σύνολο των οικονομιών.Οι Ομοσπονδίες υποστηρίζουν νομοθεσίες οι οποίες περιορίζουν τη φορολογία, αποτρέπουν την άδικη συμπεριφορά από τις φορολογικές υπηρεσίες και που παρέχουν διαφάνεια στην φορολογία και τις κυβερνητικές δαπάνες."

Όμως το ελληνικό τμήμα της οργάνωσης θεώρησε σκόπιμο να κάνει μια διευκρίνιση, με ιδιαίτερη σημασία, όπως θα δούμε παρακάτω :

"Ο Σύλλογος Έλληνες Φορολογούμενοι, ενώ αποδέχεται απερίφραστα τις παραπάνω γενικές αρχές, εν τούτοις διαφωνεί με ορισμένες θέσεις των διεθνών Ομοσπονδιών, κυρίως σ’ αυτές που αναφέρονται στα τρέχοντα προβλήματα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αφού η κατάσταση που βρίσκεται σήμερα η ελληνική οικονομία, αλλά και η φάση που διανύει η ελληνική κοινωνία, απαιτούν ηπιότερη στάση απέναντι στην κυβερνητική φορολογία, αλλά και διαφορετικές ιεραρχήσεις σε διάφορα φορολογικά ζητήματα."

Και πράγματι, αυτές οι ..."διαφορετικές ιεραρχήσεις" των "Ελλήνων Φορολογουμένων" είναι κάτι παραπάνω από εμφανείς στις προτάσεις που κατέθεσαν αυτές τις ημέρες για την καταπολέμηση (ή ,για να χρησιμοποιήσουμε την γλώσσα τους , την "πάταξη") της φοροδιαφυγής. Ας αφήσω κατά μέρους, τις ,μάλλον, αιρετικές μου θέσεις σχετικά με τη φοροδιαφυγή. Ας αφήσω κατά μέρους και το ότι εδώ έχουμε να κάνουμε με μια παγκόσμια πρωτοτυπία. Πρώτη φορά ένας σύλλογος που εκπροσωπεί τους φορολογούμενους αγωνιά περισσότερο για τα έσοδα του κράτους, παρά για τα δικαιώματα των μελών του. Ας τα αφήσω κατά μέρους όλα αυτά και ας συνταχθώ με την άποψη πως ναι, η φοροδιαφυγή πρέπει να παταχθεί. Και μάλιστα αμείλικτα! Πώς όμως ; Από ένα σύλλογο που προστατεύει τα συμφέροντα των φορολογουμένων, θα περίμενε κανείς πως θα μας έλεγαν ότι ο περιορισμός της φοροδιαφυγής θα έρθει με τη μείωση της φορολογίας και την απλοποίηση του δαιδαλώδους φορολογικού συστήματος. Αμ δε! Οι προτάσεις του συλλόγου κάνουν τον Ευαγγέλο Βενιζέλο να φαντάζει σχεδόν ...αναρχοφιλελεύθερος.

Οι "Έλληνες Φορολογούμενοι" προτείνουν ουσιαστική κατάργηση του τραπεζικού απορρήτου, με παρακολούθηση της κίνησης των λογαριασμών ΟΛΩΝ των φορολογουμένων.(μάλιστα θεωρούν ανεπαρκή τη θέση του Υπουργείου Οικονομικών να παρακολουθούνται οι κινήσεις των λογαριασμών “ορισμένων” φορολογούμενων και να επεμβαίνουν όταν διαπιστώνουν ότι υπάρχει φοροδιαφυγή. "Γιατί “ορισμένων” και όχι όλων; Γιατί “παρακολούθηση” και όχι “αυτόματος έλεγχος”;", κραυγάζουν οι, κατά τ'άλλα, προστάτες των φορολογουμένων). Επίσης, η οργάνωση προτείνει τη χρήση της φοροκάρτας και των αποδείξεων συναλλαγών και , τελευταίο αλλά σημαντικότερο γι'αυτούς, την απαγόρευση της χρήσης μετρητών σε συναλλαγές άνω των 1.000 ευρώ (όριο που στα επόμενα χρόνια θα μπορέσει να μειωθεί έως τα 500 ευρώ).

Αναρωτιέται κανείς πώς προάγεται η ελευθερία του ατόμου, που υποτίθεται πως προασπίζουν οι "Ελληνες Φορολογούμενοι" , με τέτοια αυταρχικά μέτρα. Η οργάνωση ουσιαστικά προτείνει στο κράτος να αντιμετωπίζει όλους τους πολίτες ως εν δυνάμει εγκληματίες και να τους στερεί βασικές οικονομικές ελευθερίες καθώς και το δικαίωμα στην ιδιωτικότητα . Η φοροκάρτα και η άρση του τραπεζικού απορρήτου, δημιουργούν ένα "κεντρικό μηχανισμό παρακολουθήσεως των πολιτών, που θυμίζει τον "Μεγάλο Αδελφό" του Όργουελ.""Στις ελεύθερες κοινωνίες είναι αδιανόητο να παρακολουθή το κράτος ηλεκτρονικώς κάθε συναλλαγή που κάνουν οι πολίτες. Μέχρι και τί αγοράζει ο καθένας από το μπακάλικο ή το περίπτερο!", διαμαρτύρονταν πριν λίγους μήνες η "Εστία". Στην ίδια φιλοσοφία κινείται και η κρατική απαγόρευση των μετρητών . Μάλιστα, δύο Έλληνες πολίτες έχουν ήδη προσφύγει στο ΣτΕ εναντίον μιας πιο ήπιας μορφής αυτού του μέτρου επειδή το θεωρούν αντίθετο στο συνταγματικό δικαίωμα της ελεύθερης ανάπτυξης της προσωπικότητας και της οικονομικής ζωής (άρθρο 5) καθώς και στη Συνθήκη της Ευρωπαϊκής Ένωσης και στην Ευρωπαϊκή Σύμβαση Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (ΕΣΔΑ)

Θα περίμενε κανείς από ένα σύλλογο σαν τους "Ελληνες Φορολογούμενους" που ιδρύθηκε για να προστατεύει τα δικαιώματα των φορολογουμένων, αν δεν υιοθετήσει, τουλάχιστον να λάβει σοβαρά υπόψη αυτές τις ενστάσεις . Όμως η οργάνωση τις απορρίπτει ασυζητητί με επιχειρήματα που ούτε ο πιο αυταρχικός κρατιστής δεν θα τολμούσε να τα ξεστομίσει :

"...όταν κάποιος κερδίζει έντιμα τα χρήματά του και θα δηλώνει κανονικά, δεν ανησυχεί από τη δυνατότητα εξουσιοδοτημένων στελεχών της Εφορίας να τα ελέγχει. Φωνάζουν αυτοί που έχουν τη φωλιά τους λερωμένη...Οι άλλες διαμαρτυρίες για τη φοροκάρτα και τη δυνατότητα κάποιων να βλέπουν το τί αγοράζουμε, δε θα μας απασχολήσουν. Το ζήτημα έχει συζητηθεί και δεν είναι του παρόντος (αφήστε δε που τα περισσότερα από τα προβαλλόμενα επιχειρήματα δεν είναι καν σοβαρά).Τέλος πάντων, θα πρέπει να αντιληφθούμε κάτι: Η χώρα μας ήδη βρίσκεται στο γκρεμό και διαρκώς πέφτει χαμηλότερα. Σήμερα που μας συμβαίνουν όσα μας συμβαίνουν, σήμερα που η χώρα μας έχει χάσει την εθνική της αξιοπρέπεια και ανεξαρτησία, θα πρέπει να αντιληφθούμε ότι, αναγκαστικά, θα χάσουμε κάτι από τις ελευθερίες που είχαμε (απόρρητο καταθέσεων, ελευθερία χρήσης και κίνησης μετρητών κλπ), στο όνομα μίας προσπάθειας για να θεραπεύσουμε και την κοινωνία, αλλά και την οικονομία μας."

Βέβαια, σε αυτό το σημείο αξίζει να τονίσουμε πως οι "Έλληνες Φορολογούμενοι" ήταν η οργάνωση εκεινη, που μέσα στην , άνευ προηγουμένου, φοροκαταιγίδα, έθεσε προτεραιότητά της να συναντηθεί με την Υπουργό Παιδείας για να της προτείνει την εισαγωγή ειδικών μαθήματων "φορολογικής συνείδησης" στα σχολεία . Μάλιστα, μιας και βλέπω πως τα μέλη του Συλλόγου είναι γεμάτα ιδέες , θα τους προτείνω να πάνε την πρόταση τους ένα βήμα παραπέρα. Οι μαθητές εκείνοι που θα έχουν υποστεί την πιο πετυχημένη αναμόρφωση της φορολογικής τους συνείδησης και θα έχουν καταδώσει τους φοροφυγάδες γονείς τους , θα βραβεύονται με ειδικό μετάλλιο από τον υπουργό Οικονομικών και τον πρόεδρο των "Ελλήνων Φορολογουμένων" και θα τους προσφέρεται μια θέση εργασίας σε Εφορία της αρεσκείας τους . "Μπορεί να χάσουμε κάποιες από τις ελευθεριες που είχαμε, αλλά θα θεραπεύσουμε την κοινωνία." Σωστά, σύντροφοι των "Ελλήνων Φορολογουμένων";

Αν ο φορολογούμενος έχει τέτοιους προστάτες , ποιός τους χρειάζεται τους εφοριακούς!
Συνέχεια

Βόρεια Κορέα, το ανώτερο στάδιο του κομμουνισμού


Στην Ελλάδα ο κομμουνισμός ποτέ δεν αποτυγχάνει, εξ ου και πάντα ομιλούμε για τις περιπτώσεις του υπαρκτού σοσιαλισμού, η ιδεολογία είναι εντάξει, οι άνθρωποι ατελείς.

Η φωτογραφία που συνοδεύει την ανάρτηση είναι από δορυφόρο και δείχνει ιδιαίτερα πειστικά την “επιτυχία” σοσιαλισμού στην κορεάτικη χερσόνησο. Στα ανατολικά η πολύ φωτεινή Ιαπωνία, στα δυτικά η όλο και φωτεινότερη Κίνα, στα νότια της χερσονήσου η εξίσου φωτεινή Νότια Κορέα και μετά το σχεδόν απόλυτο σκοτάδι της Βόρειας Κορέας.

Στις οικονομίες της ελεύθερης αγοράς η τάση είναι προϊόντα και υπηρεσίες που κάποτε ήταν πολυτελείας, σιγά σιγά να γίνονται προϊόντα και υπηρεσίες λαϊκής κατανάλωσης. Το αυτοκίνητο, το τηλέφωνο, οι διακοπές, κάποτε ήταν μόνο για τους πλούσιους.
Αντίθετα στις σοσιαλιστικές οικονομίες βασικά προϊόντα και υπηρεσίες γίνονται σταδιακά είδη πολυτελείας, το ηλεκτρικό, το πετρέλαιο, τα τρόφιμα κτλ. Αυτή είναι η αναπόφευκτη μοίρα του σοσιαλισμού, μια “δικαία” ανακατανομή μιας ολοένα χειρότερης μιζέριας.

Ένα παρόμοιο φαινόμενο συναντούμε και στην σημερινή Ελλάδα όπου η ημι-σοσιαλιστική μας οικονομία αρχίζει να παρουσιάζει τα ίδια φαινόμενα. Για πολλά νοικοκυριά φέτος το πετρέλαιο θέρμανσης από βασικό αγαθό επιβίωσης αρχίζει να περνά στην κατηγορία των ειδών πολυτελείας. Είναι μια ιδιαίτερα θλιβερή πραγματικότητα αλλά εξόχως αναπόφευκτη μιας και αποφασίσαμε πριν από 30 χρόνια να αναγάγουμε τον κρατισμό στην κυρίαρχη και υπερκομματική ιδεολογία του έθνους και του κράτους. Η πίστη στον κρατισμό είναι η μητέρα όλων των ακούσιων συνεπειών.

Το σκότος που καλύπτει το βόρειο κομμάτι της κορεατικής χερσονήσου συνοδεύεται από ένα καθεστώς απίστευτης καταπίεσης. Θα πρότεινα σε όποιον έχει διαβάσει το 1984 του Orwell να ψάξει λίγο στον διεθνή και ελληνικό τύπο γεγονότα και στοιχεία για την καθημερινή ζωή στην Βόρεια Κορέα. Η φαντασία του Orwell ωχριά μπροστά στην καθημερινότητα του μέσου Βορειοκορεάτη.

Ο έλεγχος του κράτους στο τι κάνεις είναι συνεχής, η βαρβαρότητα με την οποία αυτός ο έλεγχος επιβάλλεται είναι κάτι που πραγματικά εκπλήσσει. Έτσι η συμμετοχή στις μαύρες αγορές δεν είναι μόνο έγκλημα οικονομικό αλλά εξόχως πολιτικό μιας και υποδηλώνει ιδεολογική παρέκκλιση από τα κελεύσματα του κράτους. Μπορεί χωρίς τις “μαύρες” αγορές να λιμοκτονούσαν ακόμα περισσότεροι Βορειοκορεάτες, αλλά για το καθεστώς η ιδεολογική καθαρότητα βρίσκεται πολύ υψηλότερα από την αξία της ανθρώπινης ζωής.

Έτσι ο έμπορος που συλλαμβάνεται στην παράνομη αγορά συνήθως καταδικάζεται σε θάνατο. Φυσικά συμμετοχή στην “παραοικονομία” δεν είναι το μόνο έγκλημα. Η τριαντατριάχρονη μητέρα τριών παιδιών, Ri Hyon Ok, εκτελέστηκε δημοσίως για το έγκλημα του να μοιράζει την Ιερή Διαθήκη. Οι χριστιανοί στην Βόρεια Κορέα υπολογίζονται στους 400.000. Η συμμετοχή στην χριστιανική θρησκεία θεωρείται ένα από τα χειρότερα εγκλήματα που συνήθως επισείει την ποινή του θανάτου. Η Ri Hyon Ok μπορεί να εκτελεστικέ δημοσίως αλλά η ποινή δεν τελείωσε εκεί. Όπως συνήθως συμβαίνει στα κομμουνιστικά καθεστώτα το έγκλημα δεν θεωρείται ατομικό αλλά οικογενειακό. Τα παιδιά και ο σύζυγος της Ri Hyon Ok στάλθηκαν σε στρατόπεδο συγκέντρωσης μετά την εκτέλεση της.

Τα στρατόπεδα συγκέντρωσης στην Βόρεια Κορέα “φιλοξενούν” 200.000 άτομα. Εάν αποφύγεις το θάνατο από το εκτελεστικό απόσπασμα, θα πρέπει να βρεις έναν τρόπο να τον αποφύγεις και από την πείνα ή τα βασανιστήρια.

Συχνά τα βασανιστήρια στα στρατόπεδα συγκέντρωσης γίνονται δημόσια, όπου τα μέλη της οικογένειας του θύματος καλούνται να παρακολουθήσουν το βασανισμό του/της συζύγου, του πατέρα, μάνας ή του παιδιού. Μιας και το έγκλημα θεωρείτε οικογενειακό σε περίπτωση εγκυμοσύνης, ποινή επιβάλλεται και στα αγέννητα μωρά. Η Soon Ok Lee θα καταθέσει για τις επιβεβλημένες εκτρώσεις των “ένοχων μωρών”. Στις περιπτώσεις όπου η μητέρα βρισκόταν στον 8ο ή 9ο μήνα και το μωρό κατάφερνε να γεννηθεί ζωντανό μετά από την ένεση χημικών στην μήτρα της, οι φρουροί του στρατοπέδου το έπνιγαν μπροστά στην μητέρα του. Οι μητέρες που τόλμησαν να διαμαρτυρηθούν εκτελέσθηκαν. Σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα.

Ο κρατικός έλεγχος των μέσων παραγωγής φέρνει τη μιζέρια και την εξαθλίωση. Η μιζέρια και η εξαθλίωση επιβάλλουν με την σειρά τους την επέκταση του κρατικού ελέγχου στην καθημερινότητα των ανθρώπων. Για να συντηρηθεί το καθεστώς στην εξουσία χρειάζεται να επιβάλλει μια πολιτική καταπίεση ίση με το μέγεθος οικονομικής εξαθλίωσης που έχει “επιτύχει”.

Στην Ελλάδα ένα κομμουνιστικό κόμμα είναι η τρίτη πολιτική δύναμη. Οι παλαιότερες προσπάθειες του για την επιβολή ενός καθεστώτος παρόμοιου με αυτό της Βόρειας Κορέας εκλαμβάνονται ως “δημοκρατικοί αγώνες.” Οι άνθρωποι που πρωτοστάτησαν στους “δημοκρατικούς αγώνες” είναι “αγωνιστές” στους οποίους στήνουμε ανδριάντες, αφιερώνουμε βιβλία, συναυλίες, συνέδρια, σχολικά εγχειρίδια και όλα τα συναφή. Όσο για την κατάντια του δικού μας εγχώριου δανειακού σοσιαλισμού, γι’ αυτή βέβαια ευθύνονται οι διεθνείς χρηματαγορές.


Υ.Γ.:
Η ΚΕ του ΚΚΕ απέστειλε στην ΚΕ του Κόμματος Εργατών Κορέας το ακόλουθο συλλυπητήριο μήνυμα για το θάνατο του Κιμ Γιονγκ Ιλ:

«Η Κεντρική Επιτροπή του ΚΚΕ εκφράζει τα θερμά της συλλυπητήρια στην ΚΕ του Κόμματος Εργατών Κορέας, στην ηγεσία της ΛΔ Κορέας και στο λαό της για το θάνατο του Κιμ Γιονγκ Ιλ, Γενικού Γραμματέα του Κόμματος Εργατών Κορέας.
Ο λαός της ΛΔ Κορέας έχει δικαίωμα να προχωρήσει στο δρόμο ανάπτυξης που έχει επιλέξει ενάντια στις κάθε λογής ιμπεριαλιστικές παρεμβάσεις στο εσωτερικό της χώρας.
Η υπεράσπιση του δικαιώματος αυτού έχει ιδιαίτερη σημασία σήμερα που καιροφυλακτούν οι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, εντείνουν την επιθετικότητα και πληθαίνουν τους τυχοδιωκτισμούς τους κατά της ΛΔ Κορέας.
Το ΚΚΕ αντιτάσσεται στα σχέδια αυτά. Στέκεται αλληλέγγυο με τον αντιιμπεριαλιστικό αγώνα του Κόμματος Εργατών Κορέας και του κορεάτικου λαού».
Συνέχεια