Σάββατο, 31 Δεκεμβρίου 2011

Ο Πάσχος Μανδραβέλης και ο Νόμος της Φυσικής Επιλογής


Ο γνωστός αρθρογράφος της Καθημερινής και φανατικός υποστηρικτής του Παπανδρεικού ΠαΣοΚ Πάσχος Μανδραβέλης δημοσίευσε άρθρο το οποίο πραγματεύεται το νόμο της Φυσικής Επιλογής του Κάρολου Δαρβίνου και τη σχέση του με την ελευθερία στις ανθρώπινες κοινωνίες.


Aφού συγχαρώ τον κ. Μανδραβέλη για το γεγονός πως διαβάζει, όπως δείχνουν τα πράγματα, Μπλε Μήλο, το μπλογκ το οποίο δημοσίευεσε σχετικό άρθρο μόλις ένα μήνα πριν με αφορμή τα 152 χρόνια από τη δημοσίευση του On the origin of Species θα ήθελα να επισημάνω ένα σημαντικό λάθος στο κείμενο του.

Συγκεκριμένα, ο Π.Μ. γράφει πως "αν ένα λιονταράκι γεννηθεί (...) με το λάθος της οξύτερης όρασης και θα ζήσει περισσότερο, αλλά και επειδή θα έχει περισσότερη τροφή θα το προτιμούν τα θηλυκά". Το λάθος που κάνει ο κος Μανδραβέλης είναι πως η οξύτερη όραση δεν είναι απαραίτητα ένα πλεονέκτημα. Η οξύτερη όραση μπορεί να είναι ένα πλεονέκτημα ΣΕ ΕΝΑ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΟ ΦΥΣΙΚΟ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ (όπου η έννοια "περιβάλλον" περικλείει έναν άπειρο αριθμό φυσικών δεδομένων) ΣΤΗ ΔΕΔΟΜΕΝΗ ΧΡΟΝΙΚΗ ΣΤΙΓΜΗ. Αν τα δεδομένα αυτά αλλάξουν, έστω και στο ελάχιστο, είναι πολύ πιθανόν η οξύτερη όραση από πλεονέκτημα να γίνει μειονέκτημα και τα λιονταράκια με την οξύτερη όραση να βρίσκονται σε μειονεκτική θέση σε σχέση με τα υπόλοιπα.

Θα ρωτήσει κανείς γιατί το συγκεκριμένο σημείο είναι τόσο σημαντικό. Υπάρχουν διάφοροι λόγοι αλλά θα αναφέρω δύο σημαντικούς κατά την άποψή μου:

1. Αν η οξύτερη όραση ήταν πλεονέκτημα σε οποιοδήποτε περιβάλλον, τότε σήμερα όλα τα είδη ζώων- τoυ ανθρωπίνου συμπεριλαμβανόμενου- θα είχαν αναπτύξει τόσο καλή όραση που θα μπορούσαμε π.χ. να βλέπουμε ακόμα και στο σκοτάδι. Αυτό όμως, πέραν του ότι δεν είναι αληθές (με βάση την απλή εμπειρική πραγματικότητα) θα σήμαινε πως υπάρχει στη Φύση κάποιο Ολικό Βέλτιστο ("Global Optimum" στη μαθηματική θεωρία) προς το οποίο κινούμαστε ως Δημιουργία. Αυτή τη θέση διατύπωσε πρώτος ο Jean Baptiste Lamarck στις αρχές του 19ου αιώνα σε μια πραγματεία η οποία έμεινε γνωστή με το όνομά του- Λαμαρκισμός. Το μέγα λάθος του Lamarck είναι πως ενώ ήταν από τους πρώτους που αμφισβήτησε τη θρησκευτική πίστη στην εξαήμερη δημιουργία από το θεό, αντικατέστησε τη μεταφυσική πίστη σε κάποια ιδεατή κατάσταση της Φύσης (και του ανθρώπου) από την οποία εκπέσαμε και στην οποία (ξανα)πορευόμαστε με την πίστη πως υπάρχει κάποιο σημείο απόλυτης/ιδεατής τελειότητας της Δημιουργίας που μας περιβάλλει και στην οποία νομοτελιακά οδηγούμαστε μέσω της βιολογικής εξέλιξης. Αντίθετα ο Δαρβίνος πρότεινε πως τέτοια ιδεατή κατάσταση δεν υφίσταται. Το μόνο το οποίο υπάρχει είναι το περιβάλλον το οποίο βρίσκεται σε μια δυναμική κατάσταση- με άλλα λόγια μεταβάλλεται διαρκώς. Αυτό το περιβάλλον δημιουργεί ένα "κόσκινο" από το οποίο περνούν όλα τα Βιολογικά Είδη. Αυτά τα οποία περνούν από το κόσκινο επιβιώνουν ΣΤΟ ΔΕΔΟΜΕΝΟ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ ΤΗΣ ΔΕΔΟΜΕΝΗΣ ΧΡΟΝΙΚΗΣ ΣΤΙΓΜΗΣ ενώ τα υπόλοιπα εξαφανίζονται. Προσοχή όμως: τα Είδη τα οποία περνούν το κόσκινο δεν σημαίνει πως είναι καλύτερα από όσα δεν το πέρασαν ή πως θα εξακολουθούν να επιβιώνουν. Σημαίνει πως είχαν την ικανότητα να επιβιώσουν στις συγκεκριμένες συνθήκες. Το περιβάλλον όμως θα αλλάξει, δηλαδή το κόσκινο θα αλλάξει και επομένως είναι πολύ πιθανό τα Είδη που επιβίωσαν εχθές να εξαφανιστούν αύριο (όπως είναι πολύ πιθανό τα είδη τα οποία δεν επιβίωσαν στο παρελθόν να μπορούσαν να είχαν επιβιώσει στα νέα δεδομένα. Γι'αυτό έχει αναπτυχθεί η άποψη πως η Φύση έχει έναν μηχανισμό μνήμης της Εξελικτικής της πορείας, αλλά δεν θα επεκταθώ περισσότερο στο συγκεκριμένο θέμα).

2. Θα πρέπει επίσης να γίνει αντιληπτό πως σε ένα βιολογικό οργανισμό, κάθε αλλαγή σε έναν τομέα συνοδεύεται και από αλλαγές σε άλλους τομείς. Για παράδειγμα, σε έναν μικροοργανισμό, η δυνατότητά του να επιβιώνει σε αυξημένες συγκεντρώσεις ενός αντιβιοτικού συνοδεύεται με αλλαγές που τον κάνουν πιο ευάλωτο σε άλλα βιολογικά χαρακτηριστικά (π.χ. ο ίδιος οργανισμός δεν μπορεί πλέον να επιβιώνει στο ευρύ φάσμα θερμοκρασιών που επιβίωνε προηγουμένως). Αν και αυτό το φαινόμενο έχει μελετηθεί περισσότερο στο επίπεδο των μονοκύτταρων οργανισμών (και των προτεινών), υπάρχουν βάσιμες υπόνοιες πως κάτι ανάλογο συμβαίνει και στους πολυκύτταρους οργανισμούς. Για παράδειγμα, ένα λιοντάρι που έχει οξύτερη όραση είναι πιθανόν να έχει χειρότερη ακοή ή μεγαλύτερη πιθανότητα να αναπτύξει καρκίνους. Επομένως η οξύτερη όραση έχει ένα κόστος στον οργανισμό, και αυτό το κόστος θα καλυφθεί και με το παραπάνω από το πλεονέκτημα της καλύτερης όρασης μόνον εφόσον στις συγκεκριμένες συνθήκες η αυξημένη όραση δίνει σημαντικό πλεονέκτημα επιβίωσης. Γι'αυτό άλλωστε και η Φύση είναι εξαιρετικά συντηρητική- αν μπορούσαμε να δώσουμε ένα ποσοστό θα λέγαμε πως κατά 99.99% οι απόγονοι μεταφέρουν επακριβώς τις γενετικές αλληλουχίες των γονιών τους και μόλις 0.001% μεταλλάξεων.

Πως θα μπορούσαμε να μεταφέρουμε αυτή την έννοια της Φυσικής Επιλογής στις ανθρώπινες κοινωνίες; Νομίζω πως μια σχετικά απλή προέκταση που θα μπορούσαμε να κάνουμε είναι λέγοντας πως μια Εταιρεία (ή ακόμα και μία Κρατική Οντότητα/Χώρα) είναι επιτυχημένη σε ένα συγκεκριμένο παγκόσμιο περιβάλλον μιας δεδομένης χρονικής στιγμής. Όταν αυτό το περιβάλλον αλλάξει η συγκεκριμένη εταιρεία (ή η συγκεκριμένη χώρα) είναι πολύ πιθανόν να μην μπορεί να ανταπεξέλθει στα νέα δεδομένα και επομένως να εξαφανιστεί. Τα σχετικά ιστορικά παραδείγματα είναι άπειρα και δεν θα επεκταθώ περαιτέρω. Απλά θα τελειώσω σημειώνοντας για άλλη μια φορά πως εκεί ακριβώς- στη δυνατότητα δηλαδή της αλλαγής- έγκειται και η επιτυχία του Καπιταλισμού σε σχέση με άλλα συστήματα κοινωνικής οργάνωσης. Στον Καπιταλισμό, επειδή υπάρχει ελευθερία, υπάρχει και η δυνατότητα της γρήγορης αλλαγής ώστε τα μέλη μιας κοινωνίας, είτε ως άτομα είτε ως εταιρείες, να μπορούν (σε διαφορετικό βαθμό το καθένα) να ανταποκριθούν στο δυναμικό περιβάλλον στο οποίο κινούμαστε. Ο Δαρβίνος άλλωστε είχε πει "it is not the strongest species that survive nor the most intelligent but the ones most responsive to change".
Συνέχεια

Παρασκευή, 30 Δεκεμβρίου 2011

Ο ΕΛΛΗΝΑΣ ΤΗΣ ΧΡΟΝΙΑΣ 2011


Ηλίας Χρονάκης

Πιο θλιβερή από την οικονομική κατάρρευση της χώρας πιστεύουμε ήτανε η ξεδιάντροπη εμμονή των κρατικοδίαιτων συντεχνιών να παρασιτούν στο σώμα (πτώμα;) της κοινωνίας. Είναι ιδιαίτερα σημαντικό λοιπόν να βλέπουμε ανθρώπους που λένε το μεγάλο όχι στις επιδοτήσεις και τον παρασιτισμό και αποφασίζουν σαν στάση ζωής να πληρώνονται από τους συνανθρώπους τους για αυτό που προσφέρουν.

Φωτεινό παράδειγμα ο Ηλίας Χρονάκης, ένας 77χρονος αγρότης από την Κρήτη που όπως είδαμε σε σχετική ανάρτηση αποφάσισε να πάρει το ρίσκο και να ξεκινήσει κάτι καινουριο. Σήμερα διατηρεί την μεγαλύτερη φάρμα αλόης της Ευρώπης, με περίπου 300.000 φυτά και ήδη κάνει εξαγωγές, ενώ στα σχέδιά του είναι και η κατασκευή μονάδας δευτερογενούς επεξεργασίας του προϊόντος. Και όλα αυτά βασιζόμενος μόνο στις δικές του δυνάμεις, χωρίς να πάρει "ούτε μια δραχμή, ούτε ένα σεντ", όπως λέει με υπερηφάνεια, από εθνικές ή κοινοτικές επιδοτήσεις. Μάλιστα, ο ίδιος πιστεύει πως οι επιδοτήσεις ήταν αυτές που κατέστρεψαν την ελληνική αγροτική παράγωγή. Λέει σχετικά: "Η πρώτη ερώτηση που κάνουν είναι αν υπάρχει επιδότηση. Δηλαδή πώς μπορούμε να καταστρέψουμε την Ελλάδα περισσότερο. Γιατί εγώ πιστεύω πως οι επιδοτήσεις κάναν τον Έλληνα τεμπέλη".

Ο κύριος Χρονάκης αποδεικνύει πως μια άλλη Ελλάδα είναι εφικτή. Μια Ελλάδα που θα στέκεται μόνη της στα πόδια της χωρίς να ζητάει βοήθεια και επιδοτήσεις από πουθενά. Μια Ελλάδα της σκληρής δουλειάς, του ρίσκου και της δημιουργίας.
Συνέχεια

Πέμπτη, 29 Δεκεμβρίου 2011

"Καλές" και "κακές" επεμβάσεις


Στην Ελλάδα του 2011, με αφορμή τη σύλληψη του Εφραίμ, οι εκσυγχρονιστές-ευρωπαϊστές καταγγέλλουν -και σωστά- την απροκάλυπτη επέμβαση της Μόσχας στα εσωτερικά της χώρας μας. Και όμως αυτοί οι άνθρωποι που σήμερα δείχνουν τόσο ευαίσθητοι σε ζητήματα εθνικής κυριαρχίας , είναι οι ίδιοι που χειροκροτούν κάθε επέμβαση της Ευρωπαϊκής Ένωσης στα εσωτερικά μας, όσο χοντροκομμένη και αν είναι αυτή. Είναι οι ίδιοι που ειρωνεύονται, χλευάζουν και χαρακτηρίζουν "εθνικιστή" όποιον τολμήσει να υπαινιχθεί πως στην Ελλάδα του Μνημονίου, δεν είναι πια οι Έλληνες πολίτες αυτοί που αποφασίζουν για την τύχη τους. Είναι οι ίδιοι που ανυπομονούν για την ημέρα που οι "πεφωτισμένοι" και "σοφοί" γραφειοκράτες των Βρυξελλών θα καθορίζουν απόλυτα την οικονομική μας πολιτική. Είναι οι ίδιοι που αναγνωρίζουν στην ΕΕ ακόμη και το δικαίωμα να μας επιβάλλει την κυβέρνηση της αρεσκείας της.

Από την άλλη, οι ,συνήθως ρωσόφιλοι, εθνικολαϊκιστές που είναι λάβροι εναντίον κάθε ευρωπαϊκής παρέμβασης, σήμερα σφυρίζουν αδιάφορα ή και ευλογούν τις "θεάρεστες" επεμβάσεις της "φίλης" και "ομοδόξου" Ρωσίας.

Στην Ελλάδα του 2011, νιώθεις πως δεν έχει περάσει μέρα από τότε που το Αγγλικό, το Γαλλικό και το Ρωσικό Κόμμα ανταγωνίζονταν για την εξουσία, η πίστη πως μόνο οι ξένοι μπορούσαν να μας σώσουν κυριαρχούσε και οι επεμβάσεις των ξένων δυνάμεων κρίνονταν ως "καλές" ή "κακές", ανάλογα με το αν συμπαθούσες ή όχι τη χωρα που επενέβαινε. Για το 2012, μια ευχή : Πριν απ'όλα τ'άλλα, ας απαλλαγούμε ,τουλάχιστον, από τα συμπλέγματα κατωτερότητας που κουβαλάμε από τον 19ο αιώνα .
Συνέχεια

Οι χειρότεροι Έλληνες 2011



Η συντακτική ομάδα του ΜπλεΜήλου παρουσιάζει τους χειρότερους Έλληνες του 2011:

5. Λαυρέντης Λαυρεντιάδης. Σύμφωνα με την Τράπεζα της Ελλάδος ο κ. Λαυρεντιάδης υπεξαίρεσε από την Proton Bank 52 εκ.. Ταυτόχρονα ο κ. Λαυρεντιάδης «έσπασε την Alapis (δική του εταιρία) σε κοµµάτια και τα πούλησε σε φίλους και συνεργάτες του, οι οποίοι για την αγορά τους πήραν δάνεια από την Proton Bank. Με τον τρόπο αυτόν τα λεφτά των καταθετών µεταφέρθηκαν στις τσέπες του κ. Λαυρεντιάδη.» 490 εκ. ευρώ σε αυτή την περίπτωση. Το θέμα με την περίπτωση Λαυρεντιάδη δεν είναι μόνο η διαφαινόμενη υπόθεση απάτης και υπεξαίρεσης. Είναι επίσης και ο τρόπος που κινήθικε ο κ. Λαυρεντιάδης. Οι δεξιώσεις, πανεπιστημιακές έδρες, συμμετοχή σε πολυάριθμους ομίλους ΜΜΕ, ποδόσφαιρο και όλα τα σχετικά που συμπληρώνουν την εικόνα μιας παιδιάστικης ή τριτοκοσμικής αντίληψης για το τι συνιστά επιχειρηματικότητα. Μπορεί η υπεξαίρεση των καταθέσεων της Proton Bank να μην χαρακτηρίζει την ελληνική επιχειρηματική τάξη, αλλά δυστηχώς, η πριν των αποκαλύψεων δημόσια εικόνα του κ. Λαυρεντιάδη λέει πολλά για το πως καταλαβαίνουμε το επιχειρείν στην Ελλάδα.


4. Χάρης Καστανίδης . Αν για το 2010, η Μαριλίζα Ξενογιαννακοπούλου, ελέω αντικαπνιστικού νόμου, κατέκτησε αυτοδικαίως τον τίτλο της εθνικής μας "νταντάς", για το 2011 η τιμητική αυτή διάκριση πηγαίνει σε έναν άλλον πολιτικό του ΠΑ.ΣΟ.Κ., τον πρώην Υπουργό Δικαιοσύνης Χάρη Καστανίδη. Με τον εκτρωματικό αντιρατσιστικό του νόμο, και με "προοδευτικό" άλλοθι την προστασία των μειονότητων, ο εκ Θεσσαλονίκης ορμώμενος σοσιαλιστής υπουργός αποφάσισε να μας γυρίσει πίσω στις ,αλήστου μνήμης, εποχές όπου ο λογοκριτής και ο χωροφύλακας αποφάσιζαν τί μπορούμε να λέμε και να γράφουμε. Ο Χάρης Καστανίδης μπορεί να έχασε τη θέση του στο υπουργείο, αλλά δυστυχώς η νέα "εκσυγχρονιστική" κυβέρνηση Παπαδήμου συνεχίζει το έργο του και φέρεται αποφασισμένη να κάνει νόμο του κράτους αυτό το επικίνδυνο τερατούργημα.


3. Ευάγγελος Βενιζέλος. Στο αυτάρεσκο και αλαζονικό ύφος του Ευάγγελου Βενιζέλου ,κάθε φορά που ανακοίνωνε καινούργιους φόρους , συνοψίζεται το αποκρουστικό πρόσωπο του ελληνικού κρατισμού για το 2011. Ο Υπουργός Οικονομίας κατόρθωσε αυτή τη χρονιά το ακατόρθωτο : μας έκανε να νοσταλγήσουμε τον Γιώργο Παπακωνσταντίνου! Αυτός ο βαθιά κρατιστής πολιτικός με τα dirigiste ένστικτα ήταν ίσως το πιο ακατάλληλο άτομο για να αναλάβει οικονομικό υπουργείο αυτή την τόσο κρίσιμη στιγμή για τη χώρα . Τους έξι μήνες της θητείας του ούτε μια ιδιωτικοποίηση δεν έγινε, ακόμη και αυτές οι ελάχιστες μεταρρυθμίσεις πάγωσαν , οι κρατικές δαπάνες αυξήθηκαν ενώ για να διασώσει το παρασιτικό Μεγάλο Κράτος εξαπέλυσε εναντίον της ιδιοκτησίας και της περιουσίας των Ελλήνων πολιτών την πιο βάρβαρη και ληστρική φορολογική επιδρομή που έχει γνωρίσει ποτέ αυτή η χώρα στη σύγχρονη ιστορία της. Για την καινούργια χρονιά, όλοι εδώ στο "ΜπλεΜήλο" ευχόμαστε να ακούμε και να βλέπουμε τον κ. Βενιζέλο όλο και πιο σπάνια!


2.Νίκος Φωτόπουλος.Ο Νίκος Φωτόπουλος είναι η χαρακτηριστικότερη περίπτωση του homo pasokus. Άνθρωπος που επιβίωσε και ανελίχθηκε στην δημόσια ζωή της χώρας με μοναδικό προσόν την προϋπηρεσία στην αφισοκόλληση και στην προπαγάνδα του πράσινου κινήματος. Ο κύριος Φωτόπουλος συμβολίζει την παθογένεια του μεταπολιτευτικού συστήματος στο οποίο ασήμαντοι άνθρωποι εκβιάζουν την κοινωνία για να προσποριστούν προσόδους από το κράτος εις βάρος όλων των άλλων. Βέβαια ο κύριος Φωτόπουλος δεν ήταν χωρίς τις κατάλληλες πολιτικές πλάτες. Υποστηρίχτηκε τόσο από το βαθύ ΠΑΣΟΚ που ήταν το πολιτικό του σπίτι, όσο και από το πιο σοφιστικέ ΠΑΣΟΚ (μπροστά στο οποίο χάσκουν ή έχασκαν κάποιοι του “μετώπου λογικής”), δηλαδή τον πρώην υπουργό οικονομικών κύριο Παπακωνσταντίνου. Αν και παλαιότερα η επαγγελματική πορεία του συνδικαλιστή Φωτόπουλου θα ήταν μια θέση στο κοινοβούλιο, σήμερα με το μνημόνιο και τον φεουδαρχικό πόλεμο εντός ΠΑΣΟΚ τα πράγματα είναι αβέβαια. Ίσως το πιο αγωνιστικό - αντιμνημονιακό ΠΑΣΟΚ του Μιχάλη Χρυσοχοίδη να είναι το καταλληλότερο για τον Νίκο Φωτόπουλο. Αν και στον άνθρωπο Νίκο Φωτόπουλο ευχόμαστε καλές γιορτές, στον συνδικαλιστή Νίκο Φωτόπουλο ευχόμαστε απόσυρση όσο το δυνατόν ταχύτερα από την δημόσια ζωή της χώρας.



1. Γεώργιος Α. Παπανδρέου. Σε όλη του την ζωή φανταζότανε την περίοδο που θα γινότανε πρωθυπουργός και θα εφάρμοζε κάποια μεταμοντέρνα αριστερά οράματα. Ατύχησε όμως και ανέλαβε όταν το κράτος χρεοκόπησε. Εάν είχε διαχειριστεί ακόμα και μπακάλικο στον ιδιωτικό τομέα θα έκανε ότι προστάζει η κοινή λογική: απευθείας συνομιλίες με τους δανειστές για αναδιάρθρωση του χρέους και πραγματική, δραστική μείωση εξόδων του κράτους. Αυτά όμως ήτανε ποταπά για τον Γιωργό, έναν ηγέτη της σοσιαλιστικής διεθνούς. Και έτσι, δεν έκανε καμία ιδιωτικοποίηση, καμία απόλυση πλεοναζόντων δημοσίων υπαλλήλων, κανένα άνοιγμα κλειστών επαγγελμάτων και μετά από δύο χρόνια δημοσιονομικής προσαρμογής μας αφήνει το έλλειμμα πάνω από 10%. Κατήγγειλε όμως τους κερδοσκόπους που επιβουλεύονται την χώρα μας και το ευρωπαϊκό κρατιστικό όραμα. Εν τω μεταξύ, την κρίση των δημοσίων δαπανών την πληρώνει ολόκληρη ο ιδιωτικός τομέας με ένα εκατομμύριο ανέργους, όμορφα και σοσιαλιστικά. Μετά από 50 χρόνια ένα νέο κύμα μετανάστευσης, με υπαίτια αυτήν την φορά την αριστερά, ερημώνει την χώρα και κάνει την Ελλάδα νέα Καλαβρία. Ο πρωθυπουργός με την βραχύτερη θητεία στην μεταπολίτευση, μας έκανε και μαθήματα στον αποχαιρετιστήριο λόγο του ότι οι άνθρωποι πρέπει να είναι πάνω από τις αγορές (λες και οι αγορές ή οι απολυμένοι του ιδιωτικού τομέα δεν είναι άνθρωποι).
Υποκριτής ή άσχετος; Ευτυχώς, δεν έχει σημασία πια.
Συνέχεια

Τετάρτη, 28 Δεκεμβρίου 2011

Είκοσι χρόνια από το τέλος της Σοβιετικής Ένωσης


Στις 25 Δεκεμβρίου συμπληρώθηκαν είκοσι χρόνια από την ημέρα που ο Μιχαήλ Γκορμπατσώφ, τελευταίος πρόεδρος της Σοβιετικής Ένωσης, παραιτήθηκε από το αξίωμα του δηλώνοντας πως η συγκεκριμένη θέση ήταν πλέον άνευ περιεχομένου. Στους μήνες που είχαν προηγηθεί μία-μία οι πρώην Σοβιετικές Δημοκρατίες είχαν κηρύξει την ανεξαρτησία τους, παρά τις απεγνωσμένες προσπάθειες του ίδιου του Γκορμπατσώφ και άλλων ανώτερων στελεχών του σοβιετικού Κομμουνιστικού Κόμματος να τις αποτρέψουν. Η ημέρα αυτή του 1991 έχει καθιερωθεί να θεωρείται η ημερομηνία του τέλους της Ένωσης Σοβιετικών Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών, της κομμουνιστικής αυτοκρατορίας που επηρέασε τόσο αποφασιστικά την ιστορική πορεία της ανθρωπότητας από την ημέρα της ίδρυσης της το 1922.

Η κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης δεν ήταν απλά η κατάρρευση μιας ακόμα δικτατορίας. Η διάλυσή της σηματοδότησε το τέλος του σοσιαλισμού στην μορφή που τον εμπνεύστηκε ο Μάρξ, γι’αυτό και τα συναισθήματα απογοήτευσης των απανταχού Αριστερών που τη συνόδευσαν ήταν έντονα και κατανοητά (ας μην ξεχνάμε άλλωστε πως εκατομμύρια Αριστεροί είχαν γαλουχηθεί με το σύνθημα του Λένιν "Marxism is Almighty Because It Is The Truth-“Ο Μαρξισμός είναι κραταιός διότι είναι η Αλήθεια”).

Στα είκοσι χρόνια που πέρασαν, οι αιτίες που οδήγησαν στην κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης αναλύθηκαν διεξοδικά από ιστορικούς όλου του πολιτικού φάσματος. Ένα από τα πρώτα πράγματα που πρέπει να θυμηθούμε είναι πως στη Σοβιετική Ένωση ο Μαρξισμός δεν ήταν απλώς μια οικονομική θεωρία. Ο Μαρξισμός για τους Σοβιετικούς ήταν μια καθολική στάση ζωής, μια αποκαλυπτική φιλοσοφία που παρείχε όλες τις εξηγήσεις για τη Φύση και τους Νόμους της, τη ζωή και την Κοινωνία (στο ΜπλεΜήλο έχουμε αναφερθεί πολλές φορές στο Μαρξισμό ως μια ακόμα μονοθειστική θρησκεία). Ταυτόχρονα όμως, στη Σοβιετική Ένωση ο Μαρξισμός ήταν και ένα θανατηφόρο όπλο εναντίον όσων τολμούσαν να εκφράσουν μια διαφορετική άποψη. Αν και τα σχετικά παραδείγματα είναι πολλά, θα αναφέρω την χαρακτηριστική περίπτωση του Nikolai Vavilov, του Βιολόγου Γενετιστή ο οποίος δολοφονήθηκε από το Σοβιετικό κομμουνιστικό καθεστώς γιατί έκανε το λάθος να πιστεύει στην Γενετική επιστήμη η οποία σύμφωνα με τους κομμουνιστές ήταν “a false science invented by the Catholic monk, Mendel." (“μια λάθος επιστήμη η οποία αναπτύχθηκε από έναν καθολικό μοναχό, τον Μέντελ”). Οι δολοφονημένοι στο όνομα του Μαρξισμού έφτασαν τα 100 εκατομμύρια, με τους ποταμούς ανθρώπινου αίματος να ρέουν από τη Ρωσία μέχρι την Καμπότζη και από την Κίνα μέχρι τη Τσεχοσλοβακία.

Ένας από τους κοινούς παρονομαστές ανάμεσα στους Μαρξιστές και τους κρατιστές της Δύσης είναι η πίστη πως πίσω από τα προβλήματα που δημιουργούν οι μονοπωλιακές καταστάσεις στην οικονομία βρίσκεται το βασικό (για τους κομμουνιστές) πρόβλημα της ιδιοκτησίας. Έτσι, για τους Μαρξιστές μόνο τα ιδιωτικά μονοπώλια-τα οποία είναι αποτέλεσμα της ανθρώπινης πλεονεξίας- είναι επικίνδυνα και καταστροφικά: είναι υπεύθυνα για τη μόλυνση του περιβάλλοντος, την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο και γενικά αποτελούν τις σκοτεινές δυνάμεις που κρύβονται πίσω από όλες τις προσπάθειες (πολλές από τις οποίες υπάρχουν μόνο στον φανταστικό κόσμο στον οποίο ζουν οι περισσότεροι Αριστεροί) εναντίον του γενικότερου δημοσίου συμφέροντος. Από την άλλη μεριά όμως,οι ίδιοι Μαρξιστές που επιφυλάσσουν αυτήν την έντονα αρνητική αντιμετώπιση στα ιδιωτικά μονοπώλια θεωρούν τα κρατικά μονοπώλια ηθικά και καλοπροαίρετα. Κατά τους Μαρξιστές, στα κρατικά μονοπώλια η ανθρώπινη πλεονεξία έχει αντικατασταθεί από ένα νεφελώδες και αόριστο ενδιαφέρον για το λεγόμενο δημόσιο συμφέρον. Προφανώς για τους Μαρξιστές το γεγονός ότι οι γραφειοκράτες οι οποίοι διαχειρίζονται και ελέγχουν το Δημόσιο τομέα είναι το ίδιο άνθρωποι όπως και οι ιδιώτες επιχειρηματίες και επομένως κατέχονται από την ίδια πλεονεξία, είναι μια ανούσια λεπτομέρεια. Αλλά αν η πλεονεξία αποτελεί τον κοινό τόπο κρατικών και ιδιωτικών μονοπωλίων, υπάρχει και μια σημαντική διαφορά ανάμεσά τους: σε αντίθεση με τους ιδιώτες, οι γραφειοκράτες του Δημοσίου δεν πρόκειται ποτέ να αντιμετωπίσουν προσωπικά τις συνέπειες των οικονομικών αποφάσεων που λαμβάνουν μιας και δεν διαχειρίζονται την προσωπική τους περιουσία αλλά χρήματα τρίτων (των φορολογούμενων). Επιπλέον είναι αδύνατο για οποιοδήποτε γραφειοκράτη, όσο καλοπροαίρετος και μορφωμένος να είναι, να μπορέσει να κάνει τους απαραίτητους οικονομικούς υπολογισμούς που θα οδηγήσουν στον καθορισμό των τιμών των αγαθών που έχει ανάγκη μια κοινωνία για να προκόψει και να ευημερήσει χωρίς να στηριχτεί σε πληροφορίες που προέρχονται από την ελεύθερη αγορά.

Η ιστορική αποτυχία του υπαρκτού σοσιαλισμού στη Σοβιετική Ένωση και η απίστευτη δυστυχία που δημιούργησε σε εκατομμύρια ανθρώπους του Ανατολικού Μπλόκ αποτελεί μια αέναη προειδοποίηση εναντίον του σοσιαλισμού, του κρατισμού και του κεντρικού σχεδιασμού, ασθένειες οι οποίες απαντούνται όλο και συχνότερα σε Δυτικές κοινωνίες. Ο Paul Craig Roberts έγραψε "We should all be thankful to the Soviets,because they have proved conclusively that socialism doesn't work. No one can say they didn't have enough power or enough bureaucracy or enough planners or they didn't go far enough.” (“ Όλοι μας θα πρέπει να είμαστε ευγνώμονες στο Σοβιετικό λαό γιατί έχουν αποδείξει απόλυτα πως ο Σοσιαλισμός δεν δουλεύει. Κανείς δεν μπορεί να τους κατηγορήσει πως δεν είχαν αρκετή δύναμη ή αρκετή γραφειοκρατία ή αρκετούς γραφειοκράτες ή πως δεν προσπάθησαν αρκετά”).

Δυστυχώς όμως η σημερινή Ελληνική κοινωνία, μέσα στη σύγχυση που δημιούργησε η τεράστια οικονομική κρίση που διέρχεται ο τόπος, μοιάζει να έχει ξεχάσει τι ακριβώς υπήρξε ο κομμουνισμός, επιβεβαιώνοντας έτσι ένα παλιό γνωμικό: "The only lesson of history is that it does not teach us anything." (“το μόνο μάθημα που μας δίνει η Ιστορία είναι πως δεν μας διδάσκει τίποτα”). O σοσιαλισμός, 20 χρόνια μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης, παραμένει η κυρίαρχη ιδεολογία στον τόπο μας, πολτοποιώντας κάθε προσπάθεια μεταρρυθμίσεων τόσο στον οικονομικό όσο και στον κοινωνικό τομέα. Οι φιλελεύθερες ιδέες που ιστορικά υπήρξαν το ιδεολογικό αντίθετο του Μαρξισμού παραμένουν στην Ελλάδα σχεδόν ποινικοποιημένες. Έτσι ελάχιστοι γνωρίζουν το έργο του Ludwig von Mises ο οποίος ήδη από το 1920 στο βιβλίο του "Economic Calculation in the Socialist Commonwealth" είχε αναπτύξει την άποψη πως η σοσιαλιστική οικονομία δεν μπορεί καν να αποκληθεί οικονομία αφού το σοσιαλιστικό σύστημα δεν έχει κανένα μηχανισμό ορθολογικής κατανομής των περιορισμένων πόρων μιας κοινωνίας. Στον σοσιαλισμό, η κατάργηση της ιδιοκτησίας οδηγεί στην απώλεια της έννοιας της αγοράς η οποία με τη σειρά της οδηγεί στην κατάργηση των τιμών των προϊόντων με βάση τις οποίες γίνεται η κατανομή των πόρων τόσο των ιδιωτών-καταναλωτών όσο και ολόκληρης της κοινωνίας. "As soon as one gives up the conception of a freely established monetary price for goods" έγραψε ο Mises, "rational production becomes completely impossible." (“μόλις κάποιος αρνηθεί την αρχή της ελεύθερης διακύμανσης των τιμών των αγαθών, η ορθολογική παραγωγή προϊόντων καθίσταται αδύνατη”). Γι’αυτό τον λόγο, κατά τον Mises: "Marxism was a means of political rent seeking and of coercive control, not a body of ideas held to by honest men."

“Κάποιος μπορεί να προβλέψει τη δομή μιας μελλοντικής σοσιαλιστικής κοινωνίας” έγραψε ο Mises 70 χρόνια πριν την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης. “Θα υπάρχουν εκατοντάδες χιλιάδες εργοστάσια. Πολύ λίγα από αυτά θα παράγουν προϊόντα έτοιμα για κατανάλωση. Στις περισσότερες περιπτώσεις τα παραγώμενα είδη θα είναι είτε ακατέργαστα προϊόντα είτε προϊόντα τα οποία θα χρησιμοποιούνται στην παραγωγή άλλων αγαθών.” Και έτσι ακριβώς έγινε. Όταν στα τέλη της δεκαετίας του ‘80 η glasnost του Γκορμπατσώφ επέτρεψε στους Σοβιετικούς οικονομολόγους να μιλήσουν ελεύθερα, αυτοί επιβεβαίωσαν τις προβλέψεις του Mises. Όπως αναφέρει ο Martin Malia "through the voices of Nikolay Shmelev, Gavriil Popov, Vasiliy Selyunin, Grigory Khanin, Larisa Piyasheva, Mikhail Berger, and subsequently Grigoriy Yavlinksy and Yegor Gaidar, they offered us a portrait of the Soviet that was in full accord with the evaluations of … Ludwig von Mises" (“οι φωνές των Nikolay Shmelev, Gavriil Popov, Vasiliy Selyunin, Grigory Khanin, Larisa Piyasheva, Mikhail Berger, και κατόπιν των Grigoriy Yavlinksy και Yegor Gaidar μας έδωσαν ένα πορτραίτο της Σοβιετικής Ένωσης που ήταν σε πλήρη συμφωνία με τις εκτιμήσεις του Ludwig von Mises”).

Μαζί με την ελεύθερη αγορά, οι Σοβιετικές αρχές κατέστρεψαν στη χώρα τους το εργασιακό ήθος και τον κοινωνικό ιστό και εμπόδισαν κάθε προσπάθεια καινοτομίας σε σημείο ώστε το 1991 τα Σοβιετικά εργοστάσια έμοιαζαν περισσότερο με μουσεία παρά με χώρους παραγωγής. Αλλά και στο χώρο της γεωργίας, το προγκρόμ που εξαπέλυσαν οι Κομμουνιστές εναντίον των Δαρβινικών και Γενετιστών επιστημόνων οδήγησαν τις δεκαετίες του ‘20 και ‘30 στην καταστροφή της γεωργικής παραγωγής της χώρας και στο θάνατο εκατομμυρίων απλών ανθρώπων. Ακόμα και σήμερα, η Ρωσική Επιστήμη και γεωργία δεν έχουν καταφέρει να ανακάμψουν από την καταστροφική Σοβιετική κληρονομιά, με τη ρωσική βιολογία και γεωπονία να υπολείπονται σταθερά των άλλων επιστημών. Και είναι χαρακτηριστικό πως ενώ στις αρχές του 20ου αιώνα η Ρωσία εξήγαγε σιτάρι, κριθάρι αλλά και άλλα γεωργικά προϊόντα, στα χρόνια που ακολούθησαν την πτώση του κομμουνισμού η Ρωσία βρέθηκε να είναι ο μεγαλύτερος εισαγωγέας παγκοσμίως αυτών των ειδών.

Ο Μιχαήλ Γκορμπατσώφ σε συνέντευξη που παραχώρησε στους ξένους ανταποκριτές αμέσως μετά την τελευταία υποστολή της σημαίας της Σοβιετικής Ένωσης δήλωσε «Κάναμε τεράστια προσπάθεια για να απαλλαγούμε από το τέρας του ολοκληρωτισμού». Αυτή την προσπάθεια οφείλουμε να την θυμόμαστε ιδιαίτερα στον τόπο μας όπου ο Αριστερός ολοκληρωτισμός, βρίσκοντας πάτημα στη χρεοκοπία του σοσιαλισμού των δανεικών που βιώνουμε στις μέρες μας ,έχει αναχθεί σε τρίτη πολιτική δύναμη με διψήφια ποσοστά.
Συνέχεια

Τρίτη, 27 Δεκεμβρίου 2011

"Σιδηρά Κυρία" και δολοφονίες υπολήψεων


Είχα να γιουχάρω ταινία από το "Troy". Yποθέτοντας ότι ο σκοπός της τέχνης είναι να προκαλεί έντονα συναισθήματα, το Iron Lady, η ταινία-βιογραφία της Θάτσερ, ήτανε πετυχημένη καλλιτεχνικά. Στα καλά της ταινίας καταγράφεται επίσης η υποκριτική της Μέριλ Στριπ.

Και εδώ τελειώνουν τα θετικά.


Από το trailer που είχε κυκλοφορήσει, είχα συνειδητοποιήσει ότι δεν θα έβλεπα πολιτική ταινία. Προφανώς για να πιάσει μεγαλύτερα νούμερα, η έμφαση φαινότανε να είναι περισσότερο στον ρόλο της Θάτσερ σαν δυναμική γυναίκα ανάμεσα σε άντρες, και λιγότερο στις ιδέες και πολιτικές της για τις οποίες μένει στην ιστορία. Κατανοητό και θεμιτό ότι στην κινηματογραφική βιομηχανία σκοπός είναι τα πολλά εισιτήρια -και ο φιλελευθερισμός δεν πουλάει.

Αλλά έκανα λάθος. Η ταινία ήτανε πολιτικότατη και στρατευμένη στην παράδοση του “W”. Δηλαδή ένα character assassination όπως μόνο η προπαγανδιστική μηχανή της αριστεράς ξέρει να εκτελεί, για να "διαφωτίζονται" οι νέες γενιές . Μεταξύ άλλων λοιπόν βλέπουμε τα παρακάτω:
- H Θάτσερ στην μισή διάρκεια της ταινίας παρουσιάζεται (στην σημερινή της κατάσταση υποτίθεται) σαν μισότρελλη δυστυχισμένη γριά που στοιχειώνεται από το παρελθόν της
- Η εμμονή της στην ελεύθερη αγορά προήλθε βασικά από το σύμπλεγμα της που ήτανε κόρη μπακάλη. Στην πραγματικότητα όμως η Θάτσερ στην Οξφόρδη είχε εντρυφήσει στον Χάγιεκ και στον φιλελευθερισμό
- Όλο το χάλι της οικονομίας πριν αναλάβει η Θάτσερ ήτανε αποτέλεσμα των κυβερνήσεων των Τόρρις. Στην πραγματικότητα βέβαια ήτανε οι εργατικοί που είχανε φέρει την χώρα στην κατάρρευση, ergo και το προεκλογικό σλόγκαν εκ χειρός Saatchi & Saatchi: “Labor is not working”
- Στις συζητήσεις στο κοινοβούλιο βλέπουμε τον «μεγάλο ρήτορα» Νηλ Κίνοκ να αποστομώνει την Θάτσερ με επιχειρήματα υπέρ των φτωχών ενώ αυτή δεν έχει να απαντήσει τίποτα. Στην πραγματικότητα βέβαια ήτανε η Θάτσερ που θριάμβευε με ευφυείς ατάκες υπέρ της ελεύθερης αγοράς
- Η οικονομική ανάπτυξη επί της θητείας της αναφέρεται αχνά μόνο σε ένα πρωτοσέλιδο το οποίο καλύπτεται μετά από τίτλους και λόγους για κοινωνική ανισότητα. Έτσι εξαφανίζεται ένα από τα μεγαλύτερα success stories του φιλελευθερισμού.
- Μαθαίνουμε ότι ο λόγος που έμεινε στην εξουσία ήτανε μόνο ο πόλεμος στα Φάλκλαντς. Στην πραγματικότητα, ο κύριος λόγος που κέρδισε την δεύτερη και τρίτη εκλογή της ήτανε η οικονομική ανάπτυξη που πέτυχε με τις μεταρρυθμίσεις της

Δέχομαι ότι κάποιος που θεωρεί την Θάτσερ το τέρας της αποκαλύψεως ίσως να βρει ότι η ταινία είναι ισορροπημένη. Αλλά οι ίδιοι οι συντελεστές έχουνε συγκεκριμένη γνώμη. Εδώ η Meryl Streep για το πως προσέγγισε τον ρόλο:
"What interested me was the part of someone who does monstrous things maybe, or misguided things. Where do they come from?"
Τουλάχιστον είναι ειλικρινής.

Συνέχεια

Δευτέρα, 26 Δεκεμβρίου 2011

Κάτι συμβαίνει στην Αϊόβα


Το 2011 ήταν μια μάλλον κακή χρονιά για τους φίλους της ελευθερίας. Μπορεί ο κρατικοδίαιτος, κορπορατιστικός καπιταλισμός να καταρρέει, όπως προέβλεπαν άλλωστε εδώ και χρόνια "Αυστριακοί" οικονομολόγοι και διανοούμενοι, όμως οι πολιτικές και οικονομικές ελιτ που πλουτίζουν από αυτό το σύστημα, προσπαθούν απεγνωσμένα να το κρατήσουν στη ζωή εφαρμόζοντας τις ίδιες καταστροφικές συνταγές που μας έφεραν στα τωρινά αδιέξοδα : ακόμη μεγαλύτερες παρεμβάσεις των Κέντρικων Τράπεζων, ακόμη περισσότερα "πακέτα διάσωσης", ακόμη περισσότεροι φόροι. Δυστυχώς, αυτή η εμμονή σε δοκιμασμένες και αποτυχημένες λύσεις εγγυάται πως η τελική κατάρρευση θα είναι ακόμη πιο επώδυνη για όλους μας. Μέσα σε αυτό το γκρίζο σκηνικό, η μόνη αχτίδα φωτός έρχεται από μια μικρή, άσημη πολιτεία των ΗΠΑ, την Αϊοβα. Εκεί, στις 3 Ιανουαρίου διεξάγονται οι προκριματικές εκλογές για το προεδρικό χρίσμα των Ρεπουμπλικάνων. Σύμφωνα με όλες τις δημοσκοπήσεις , αυτός που προηγείται δεν είναι ούτε ο μαστερ της πολιτικής κωλοτούμπας Μιτ Ρόμνεϋ, ούτε ο διεφθαρμένος πολεμοκάπηλος Νιούτ Γκίνγκριτς. Την πρώτη θέση καταλαμβάνει ένας διαφορετικός υποψήφιος, ο βουλευτής από το Τέξας, Ρον Πολ.

Όπως έγραψε πριν λίγα χρόνια και ο φιλελεύθερος αναλυτής Brian Doherty, o Πολ "δεν είναι απλά ένας ακόμη πολιτικός της αντιπολίτευσης αλλά αντιπροσωπεύει την απόλυτη άρνηση στην ιδέα πως το «σύστημα» έχει λογική, δικαιοσύνη ή ότι μπορεί να διατηρηθεί". Γι αυτό και το κατεστημένο και των δύο μεγάλων κομμάτων τον απεχθάνεται. Εδώ και πολλά χρόνια ο Ρον Πολ, σχεδόν μόνος του, μιλούσε εναντίον των Κεντρικών Τραπεζών, του fiat money, των ανεξέλεγκτων κρατικών δαπανών, των αιματηρών και πολυδάπανων πολέμων της Ουάσινγκτον , των κρατικοδιαίτων επιχειρηματιών και τραπεζών που πλουτίζουν με τα χρήματα των φορολογούμενων . Σήμερα, με την οικονομική κρίση να γίνεται όλο και πιο βαθιά, οι αλλοτινές «εμμονές» του 75χρονου γιατρού από το Τέξας, έγιναν οι ανησυχίες μιας ολοένα και μεγαλύτερης μερίδας των Αμερικάνων. Ο Ρον Πολ δείχνει πια να δικαιώνεται. Οι λύσεις που προτείνει για να βγούμε από το σημερινό αδιέξοδο, δεν ακολουθούν τη χρεωκοπημένη λογική του συστήματος. Βασίζονται στη δραστική αποκέντρωση και περιορισμό της κρατικής εξουσίας και στη μεγαλύτερη δυνατή ελευθερία για τους πολίτες : αποφασιστική μείωση των δημοσίων δαπανών και της φορολογίας, κατάργηση των περισσότερων υπουργείων και δημοσίων οργανισμών , επιστροφή στον Κανόνα του Χρυσού , κατάργηση της Κεντρικής Ομοσπονδιακής Τράπεζας, τέλος στην επεμβατική εξωτερική πολιτική , τέλος στον "Πόλεμο κατά των Ναρκωτικών".

Ποιός ξέρει; Ίσως οι εκλογές σε αυτή τη μικρή πολιτεία να σηματοδοτούν ένα νέο ξεκίνημα για τις φιλελεύθερες ιδέες, την Αμερική, αλλά και ολόκληρο τον κόσμο.

[Το "ΜπλεΜήλο" για τον Ρον Πολ :
"Οι εκατό κορυφαίοι στοχαστές του 2010: Γιώργος Παπανδρέου ή...Ρον Πολ;"
"H νομιμοποίηση της ηρωϊνης σαν "άσκηση ελευθερίας" και η "παλαβή" Δεξιά που θέλουμε!"
"Ο Ρον Πολ στη WSJ: Η Fed ευθύνεται για την οικονομική κρίση"]
Συνέχεια