Σάββατο, 7 Ιανουαρίου 2012

O Krugman και η σημασία του χρέους


Οι μεγάλες υφέσεις τείνουν να φέρνουν σημαντικές πολιτικές αλλαγές. Η δεκαετία του 30 έφερε τον κευνσιανισμό στο προσκήνιο. Ο στασιμοπληθωρισμός της δεκαετίας του 70 έφερε τον νεοφιλελευθερισμό. Η τωρινή ύφεση απογύμνωσε το ευρωπαϊκό μοντέλο ανάπτυξης με κρατικά χρέη. Μπροστά σε αυτήν την απειλή δραστικής μείωσης του κράτους, το στρατόπεδο των κρατιστών έχει εφεύρει διάφορες προσεγγίσεις.

Την πρώτη προσέγγιση την είδαμε όταν πριν από δυο χρόνια όλοι σχεδόν οι κατεστημένοι Έλληνες δημοσιογράφους μας πληροφορούσαν ότι συγκριτικά με άλλες χώρες δεν υπάρχει πραγματικό πρόβλημα χρέους στην Ελλάδα και ότι η συζήτηση για χρεοκοπία είναι παιχνίδι των κερδοσκόπων. Τα περίφημα “δελαστικονομικά” (1) με λάθη που βγάζανε μάτι (σύγκριση απόλυτων μεγεθών χρέους αντί για ποσοστό επί του ΑΕΠ, σύγκριση του αθροίσματος δημόσιου και ιδιωτικού χρέους κλπ.) είχανε επιστρατευτεί από τους προπαγανδιστές του κρατισμού στην Ελλάδα για να πείσουν τον κόσμο ότι δεν χρειάζονται μεταρρυθμίσεις Στο ίδιο μοτίβο όσοι λέγαμε ότι η χρεοκοπία είναι αναπόφευκτη παίζαμε παιχνίδια των διαβολικών “κερδοσκόπων”. Ακόμα συγνώμη δεν ακούσαμε, αλλά ποιος έχασε την ντροπή του στην Ελλάδα για να την βρούνε οι δημοσιογράφοι...

Μια άλλη προσέγγιση, περισσότερο ειλικρινής (αλλά και αφελής) είναι των μαρξιστών, που υποστηρίζουν ότι οι αυξανόμενες κρατικές δαπάνες σε βαθμό χρεοκοπίας οφείλονται... στον καπιταλισμό. Η “λογική” είναι ότι το κράτος αναγκάζεται να καλύψει τα προβλήματα της αγοράς με αυξανόμενες δαπάνες. Πολλά τα προβλήματα με αυτήν την θεωρία που ίσως να εξηγούσε κάποια κοινωνικά επιδόματα και ένα δίχτυ ασφαλείας, αλλά όχι για παράδειγμα την προστασία κλειστών επαγγελμάτων. Δεν μπορεί επίσης να εξηγήσει γιατί το κράτος συνεχίζει να αυξάνεται σε βάρος της αγοράς ακόμα και σε περιόδους ευημερίας, ή γιατί η κρίση εμφανίζεται κυρίως στις χώρες με την μικρότερη ελευθερία αγοράς όπως η Ελλάδα. Πιο πιθανή εξήγηση είναι ότι το κράτος είναι θεμελιωδώς πελατειακό και απλά αγοράζει ψήφους με λεφτά από φόρους ή δανεικά.

Μια πιο επίκαιρη προσέγγιση παρουσιάστηκε πρόσφατα από τον Paul Krugman, εκπρόσωπο του νεοκευνσιανισμού με επίσημη ατζέντα την αύξηση των κρατικών δαπανών. Σε πρόσφατο άρθρο του παρουσιάζει κάποια σημεία με τα οποία θέλει να μειώσει την σημασία του χρέους. Με κάποια από αυτά συμφωνούμε. Όχι όμως με το συμπέρασμα.

Το πρώτο σημείο στο άρθρο του είναι ότι οι κυβερνήσεις, αντίθετα με τους ιδιώτες, δεν χρειάζεται να αποπληρώσουν το χρέος τους. Χρειάζεται απλά να διασφαλίσουν ότι τα φορολογικά έσοδα μεγαλώνουν πιο γρήγορα από το χρέος. Συμφωνούμε, με την παρατήρηση ότι αυτό μπορεί να επιτευχθεί μόνο όταν η ανάπτυξη της οικονομίας είναι αρκετά μεγάλη (και το επιτόκιο δανεισμού χαμηλό). Αυτή η ανάπτυξη με την σειρά της προϋποθέτει μικρό κράτος.

Το δεύτερο επιχείρημα του Krugman είναι ότι το αμερικάνικο δημόσιο χρωστάει σε μεγάλο βαθμό σε αμερικάνους, δηλ. στην αμερικανική οικονομία. Άρα, το χρέος per se δεν έχει και τόσο μεγάλη σημασία για την αμερικάνικη οικονομία στο σύνολό της. Οποιαδήποτε κέρδη ή χασούρες είναι εσωτερικές μεταφορές μέσα στην αμερικάνικη οικονομία με μηδενικό αντίκτυπο στο σύνολο.

Σφάλει όμως ο Krugman, αφού το μεγαλύτερο μέρος τους χρέους των ΗΠΑ οφείλεται σε ξένους και όχι εσωτερικούς δανειστές. Για να αντιπαρέλθει αυτό το πρόβλημα, ο Krugman κάνει ένα δεύτερο λάθος. Συναθροίζει ιδιωτικό και δημόσιο χρέος για να μας πει ότι και οι ξένοι χρωστάνε στην Αμερική:
“It’s true that foreigners now hold large claims on the United States, including a fair amount of government debt. But every dollar’s worth of foreign claims on America is matched by 89 cents’ worth of U.S. claims on foreigners. “
Το πρόβλημα όμως είναι ότι για την ανάλυση του δημόσιου χρέους μιας χώρας δεν μπορούμε να συμπεριλάβουμε το ιδιωτικό, αφού η χρεοκοπία του δημοσίου δεν επηρεάζει άμεσα τις οφειλές του ιδιωτικού τομέα. Καλή η προσπάθεια, αλλά δεν πείθει.

Για να είμαστε ξεκάθαροι, το δημόσιο χρέος έχει μεγάλη σημασία για την οικονομία και πρέπει να παραμένει σε χαμηλά επίπεδα. Ο λόγος δεν είναι η πιθανότητα χρεοκοπίας του κράτους, η οποία μακροχρόνια μπορεί και να είναι και θετική. Το δημόσιο χρέος έχει σημασία γιατί υποδηλώνει το μέγεθος του κράτους στην ευρύτερη οικονομία. Μεγάλο χρέος υποδηλώνει μεγάλες κρατικές δαπάνες (που αφαιρούν κεφάλαια και ανταγωνιστικότητα από τον ιδιωτικό τομέα) και μεγαλύτερο κόστος αποπληρωμής, πιθανά με αυξημένη φορολογία που θα κληθεί να πληρώσει ο ιδιωτικός τομέας. Αντίθετα απότι λένε οι κευνσιανοί, δεν υπάρχει ούτε καλό, ούτε αβλαβές χρέος.


_________________________________________
(1) Ένα χαρακτηριστικό κείμενο από τον Δελαστίκ του Έθνους (Φεβρουάριος 2010):
“Στην πολιτική επίθεση εναντίον της χώρας μας που έχει εξαπολύσει η Γερμανία και άλλες δυνάμεις της ΕΕ και στην κερδοσκοπική επίθεση που τη συνοδεύει, χρησιμοποιούνται ένα σωρό προπαγανδιστικοί μύθοι και ανακρίβειες, προκειμένου να τρομοκρατήσουν τους Ελληνες εργαζόμενους...”
Συνέχεια

Παρασκευή, 6 Ιανουαρίου 2012

Η παραγωγή είναι το θέμα.


Την Δευτέρα πήγα στο Ναύπλιο. Διέσχισα τον αργολικό κάμπο με τα εσπεριδοειδή. Κατάφορτα τα δέντρα από τον καρπό. Σκέφτηκα είναι Ιανουάριος, μα κανείς δεν τα μαζεύει, είναι η εποχή τους τώρα. Η θερμοκρασία το βράδυ γύρω στους 0 βαθμούς. Οι ανεμομείκτες δεν δούλευαν, εκτός ενός. Που σημαίνει πως θα «κάψει τον καρπό ο πάγος» όπως λένε. Κανείς δεν νοιάζεται να τους ρυθμίσει για να δουλεύουν. Μεγάλωσα ακούγοντας την φράση από τις αστές γιαγιά και μητέρα: «ξαστεριά απόψε, θα πέσει πάγος και θα κάψει τα πορτοκάλια». Παρ’ όλο που οι ίδιες δεν ήταν αγρότισσες τόσο το νοιάξιμο για την παραγωγή είχε μπολιάσει τον τόπο. Θυμάμαι το λιμάνι του Ναυπλίου γεμάτο με καράβια στα οποία φόρτωναν πορτοκάλια για εξαγωγή. Ο κάμπος ήταν γεμάτος με μικρομεσαίες επιχειρήσεις που συσκεύαζαν πορτοκάλια. Σήμερα το λιμάνι είναι άδειο και τα παλιά συσκευαστήρια δεν υπάρχουν πια.

Μίλησα με τους ανθρώπους. Οι τιμές είναι πολύ χαμηλές μου είπαν. Δεν αξίζει τον κόπο να τα μαζέψουμε. Ψάχνοντας λίγο περισσότερο βλέπεις πως οι επιδοτήσεις από την δεκαετία του 80 κατάστρεψαν την παραγωγή. Οι αγρότες αγόρασαν διαμερίσματα στην Αθήνα, διόρισαν τα παιδιά στο δημόσιο, ή τους άνοιξαν μαγαζιά και παράτησαν τα κτήματα. Πλέον δεν συμφέρει να πάρεις Αλβανούς ή Πακιστανούς να μαζέψουν τον καρπό. Οι ίδιοι φυσικά με τις οικογένειες τους δεν είναι πια γι’ αυτές τις δουλειές. Πέρασαν από την κατηγορία του χειρώνακτα σε αυτή του μικροαστού τεχνητά. Δεν άλλαξαν ως προς το μορφωτικό και επαγγελματικό επίπεδο. Απλώς το εύκολο χρήμα τους έκανε να απαξιώσουν την εργασία στο χωράφι. Δεν εξελίχθηκαν. Δεν βελτίωσαν την παραγωγή τους. Δεν την τυποποίησαν. Δεν προσάρμοσαν τις εξαγωγές στις νέες συνθήκες της παγκοσμιοποίησης. Τους αρκούσαν οι επιδοτήσεις που έκαναν πραγματικότητα το όνειρο της ζωής χωρίς εργασία. Δουλεύουν πια λίγοι και παράγουν όσα χρειάζονται γι να τα πουλήσουν στις λαϊκές στην Αθήνα.

Γυρνώντας στην Αθήνα διάβασα το άρθρο του Γραμματικάκη στο Protagon με τίτλο To exit. Μια από τα ίδια από την καθ’ ημάς πνευματική ελίτ. Απαξίωση του πολιτικού, τώρα απαξίωση και των εκλογών, απαξίωση της χώρας συνολικά. Με εξαίρεση φυσικά της πνευματικής ελίτ των επαϊόντων, κάποιων δασκάλων που δουλεύουν, κάποιων γιατρών που δεν παίρνουν φακελάκια και φυσικά των καλλιτεχνών. Επιστροφή στην δεκαετία του 60 και του 70. Ο ίδιος αριστερός πολιτικός λόγος που έφερε το ΠΑΣΟΚ στην εξουσία. Ένα όραμα για μια Ελλάδα του πολιτισμού, της τέχνης, των πνευματικών ονειρώξεων. Και φυσικά πουθενά δεν υπάρχει η πραγματική οικονομία και η παραγωγή. Η επιχειρηματικότητα.

Γνωστός επιχειρηματίας (γνωστό brand name στον χώρο τροφίμων) μου έλεγε πρόσφατα πως αν επανέλθουμε στην δραχμή θα καταστραφεί η όποια μεταποιητική βιομηχανία υπάρχει, γιατί εισάγουμε σχεδόν όλες τις πρώτες ύλες. Δεν παράγουμε πια σχεδόν τίποτα. Εδώ στο Μπλε Μήλο επιλέξαμε για πρόσωπο της χρονιάς τον επιχειρηματία από την Κρήτη που ασχολείται στον αγροτικό τομέα χωρίς επιδοτήσεις. Είναι η εξαίρεση. Δείχνει όμως τον δρόμο. Λοιδωρούμεθα όμως γι’ αυτό ακόμα κι από τους καθ’ ημάς φιλελευθέρους. Δίνουμε μεγάλη σημασία στον οικονομικό φιλελευθερισμό κι όχι στον κοινωνικό και πνευματικό (ότι κι αν σημαίνει αυτό).

Η οικονομία είναι αμείλικτη όμως. Τα πορτοκάλια που δεν τα μαζεύει κανείς είναι απόδειξη των στρεβλώσεων της ανάπτυξης. Τα μαγαζιά που κλείνουν το ένα μετά το άλλο επίσης. Το πρόβλημα της χώρας δεν είναι ηθικό (moral), όπως μας έκαναν να πιστεύουμε οι πνευματικοί νικητές του εμφυλίου. Δεν είναι ούτε πολιτικό. Όλους αυτούς τους πολιτικούς που κυβερνούν εμείς τους ψηφίζουμε. Κι έτσι πρέπει. Να ψηφίζουμε. Ας βρούμε τους άλλους, αν υπάρχουν. Μάθαμε να περιμένουμε τη λύση για όλα τα προβλήματα από έξω από εμάς. Από τους πολιτικούς, το κράτος, την ΕΕ. Τα πορτοκάλια όμως ποιός θα τα μαζέψει; Η λύση που μας έδωσαν οι ως άνω σωτήρες ήταν αυτή που μας έφτασε εδώ, στο χείλος του γκρεμού.

Τώρα που το σκέφτομαι το θέμα είναι ηθικό (ethical). Με την άλλη έννοια όμως. Αυτήν της ηθικής της εργασίας. Αυτής που λείπει από την ομορφότερη χώρα του κόσμου που κατοικείται από τους εξυπνότερους κατοίκους του κόσμου. Το θέμα τελικά είναι η παραγωγή. Δεν παράγουμε τίποτα. Αν δεν σηκώσουμε τα μανίκια ν’ αρχίσουμε να δουλεύουμε παραγωγικά δεν πρόκειται να βγούμε από την κρίση.

Τί ζητάμε από τους πολιτικούς. Τρία ρημαδοπράγματα. Άνοιγμα των επαγγελμάτων, απλοποίηση των διαδικασιών για τις οικονομικές δραστηριότητες, άνοιγμα της αγοράς εργασίας (κόστος παραγωγής). Η διέξοδος εργασίας στο δημόσιο έχει πια κλείσει ουσιαστικά και το εύκολο χρήμα δεν υπάρχει. Να ένα καλό της κρίσης. Τα υπόλοιπα θα τα κάνουμε μόνοι μας. Αν μας αφήσουν ήσυχους.
Συνέχεια

"Η βιομηχανία είναι σαν το μικρό παιδί, χρειάζεται και αυτή τα χάδια της"


Δεν ήταν μόνο οι εκπρόσωποι της μεταρρυθμιστικής Αριστεράς, που είδαν τις πολεμικές περιπέτειες της Ελλάδας κατά την περίοδο 1912-1922 σαν την "κατάλληλο ευκαιρία" ώστε να εφαρμοστεί επιτέλους το πρόγραμμα της άνωθεν κοινωνικής μεταρρύθμισης , που τόσα χρόνια προπαγάνδιζαν. Οι μεγάλοι βιομήχανοι της Αθήνας και του Πειραιά, ήδη από τα τέλη του 19ου αιώνα, υποστήριζαν μια πολιτική εμπορικού προστατευτισμού και μια ενεργό κρατική παρέμβαση προς όφελος της βιομηχανίας. Ο πόλεμος, με την αλλαγή συνθηκών αλλά και νοοτροπίας που επέφερε τόσο στις πολιτικές ελιτ όσο και στην κοινή γνώμη, ήταν και γι'αυτούς η χρυσή ευκαιρία ώστε να επιδιώξουν και τελικά, όπως θα δούμε, να πετύχουν την εφαρμογή της ατζέντας τους. "Η βιομηχανία είναι σαν το μικρό παιδί, χρειάζεται και αυτή τα χάδια της", έλεγε ο πρόεδρος του Σ.Ε.Β.Β. Λεόντιος Οικονομίδης το 1916 και συνόψιζε ,με τον πιο εύστοχο τρόπο, τους πάγιους στόχους του Συλλόγου. Και φυσικά, αυτός που θα αναλάμβανε τη...θώπευση της βιομηχανίας, δεν θα ήταν άλλος από το ελληνικό κράτος.

Διαβάστε το άρθρο "'Η βιομηχανία είναι σαν το μικρό παιδί, χρειάζεται και αυτή τα χάδια της': Βιομήχανοι και κρατικός παρεμβατισμός στην Ελλάδα κατά την πολεμική περίοδο 1914-1922"
Συνέχεια

Πέμπτη, 5 Ιανουαρίου 2012

Η προέλευση της ελληνικής οικονομικής κρίσης : Πώς ο συγκεντρωτισμός οδήγησε στην αναποτελεσματικότητα και την κρίση


του Αντώνη Καμάρα(το άρθρο πρωτοδημοσιεύτηκε στην ελληνική έκδοση του "Foreign Affairs")

Η σύγχρονη Ελλάδα έχασε την επαφή της με τις διεργασίες στις κατά τόπους κοινότητες και άφησε τον εαυτό της να κυβερνάται εξ ολοκλήρου από την κεντρική κυβέρνηση. Αυτό οδήγησε στην αναποτελεσματικότητα του δημοσίου και στις πελατειακές σχέσεις. Αυτό το σύστημα δεν είναι πλέον βιώσιμο.

Πριν το σύγχρονο ελληνικό κράτος διαμορφώσει το σημερινό του περίγραμμα στον απόηχο του Πρώτου Παγκόσμιου Πολέμου, οι κοινότητες στις εμπορικές πόλεις, όπως η Αλεξάνδρεια, η Οδησσός, η Θεσσαλονίκη, η Σμύρνη και η Τεργέστη, είχαν ήδη μια μακρά ιστορία σχετικά με τη λειτουργία των δικών τους σχολικών συστημάτων, των νοσοκομείων και των ορφανοτροφείων. Αυτό ήταν εν μέρει μια κληρονομιά της οθωμανικής κυριαρχίας. Με εξαίρεση την πολιτική σταθερότητα, οι Οθωμανοί δεν είχαν τη συνήθεια της παροχής δημόσιων αγαθών, οπότε, όταν επρόκειτο για τη δημόσια υγεία και την οικονομική ανάπτυξη, οι πολίτες έπρεπε να φροντίσουν τον εαυτό τους. Το σύστημα αυτό λειτούργησε. Μέσα από τις τοπικές και κοινοτικές οργανώσεις, από τα μέσα έως τα τέλη του δέκατου ένατου αιώνα, οι Έλληνες ήταν μία από τις πιο εύπορες και δυναμικές πληθυσμιακές ομάδες στη Νοτιοανατολική Ευρώπη.

Ωστόσο, όταν το ελληνικό κράτος διαμορφώθηκε πλήρως, μια κεντρική διοικητική δομή ανέλαβε τους κοινοτικούς θεσμούς. Ισχυροί νέοι εθνικοί κομματικοί μηχανισμοί εκτόπισαν τις τοπικές ελίτ που είχαν υπηρετήσει με επιτυχία τους θεσμούς αυτούς ως διαχειριστές τους. Στη δεύτερη μεγαλύτερη πόλη στην Ελλάδα, τη Θεσσαλονίκη, αυτή η διαδικασία πήρε λίγο περισσότερο από μια δεκαετία. Από το 1912, όταν η πόλη ενσωματώθηκε στο ελληνικό βασίλειο, ως το 1925, τα σχολεία, τα νοσοκομεία της Θεσσαλονίκης και άλλα ιδρύματα κρατικοποιήθηκαν και οι τοπικοί διαχειριστές τους αντικαταστάθηκαν από κεντρικά διορισμένους γραφειοκράτες. Ομοίως, η ευθύνη για τη χρηματοδότηση αυτών των ιδρυμάτων πέρασε στην κυβέρνηση. Για να κατανοήσουμε πόσο δραματική ήταν η αλλαγή, φανταστείτε ότι η Ουάσιγκτον κρατικοποιεί όλα τα κολέγια και τα πανεπιστήμια στην πολιτεία της Μασαχουσέτης, του Χάρβαρντ συμπεριλαμβανομένου, και στη συνέχεια τα διοικεί με πολιτικά διορισμένα άτομα.

Έτσι, καθώς το ελληνικό κράτος επεκτάθηκε εδαφικά επέκτεινε επίσης τις ευθύνες του, περιστέλλοντας τις παλιές παραδόσεις του τοπικισμού και της κοινοτικής δράσης. Εδώ έγκειται η ρίζα της σημερινής κρίσης της χώρας. Οι παλιές καθιερωμένες αυτόνομες τοπικές ελίτ εκτοπίστηκαν τη δεκαετία του 1920, ενώ τη θέση τους πήρε μια νέα ομάδα, από ανθρώπους επιδέξιους στο να χειρίζονται μια πελατειακή σχέση με το κράτος. Οι νέοι τοπικοί άρχοντες εντάχθηκαν στα εθνικά κόμματα και στη συνέχεια εργάστηκαν για τη δημιουργία κομματικών μηχανισμών διανέμοντας τη γενναιοδωρία του κράτους. Ούτε μια περιοχή ή πόλη δεν κινητοποίησε τους πόρους της για να πετύχει οικονομική ανάπτυξη, με βάση την διεθνή ανταγωνιστικότητα. Αντ' αυτού όλες οι μεγάλες τοπικές κοινότητες κατηύθυναν τους πόρους της κυβέρνησης με στόχο την κηδεμονία. Η κυβέρνηση, η οποία κυριαρχείτο από τα ίδια κόμματα, ήταν ένας ενεργητικός συνένοχος.

Στα τέλη της δεκαετίας του 1980, η αλληλεπίδραση μεταξύ των τοπικών και εθνικών ελίτ είχε ήδη οδηγήσει σε ένα εξαιρετικά δυσλειτουργικό σύστημα. Οι διορισμοί σε βασικούς θεσμούς - νοσοκομεία, μουσεία, πανεπιστήμια και λιμενικές αρχές - δεν ήταν αξιοκρατικοί. Για να γίνει κάποιος πρόεδρος ενός πανεπιστημίου, θα πρέπει να εξαγοράσει τις φοιτητικές οργανώσεις, οι οποίες θα του προσφέρουν τις ψήφους που απαιτούνται για να κερδίσει τις εκλογές εντός του πανεπιστημίου. Για να διοικήσει κάποιος ένα νοσοκομείο, θα έπρεπε να έχει επενδύσει χρόνο ως παρατρεχάμενος σε ένα από τα μεγάλα ελληνικά κόμματα.

Η άνευ όρων χρηματοδότηση της Ευρωπαϊκής Ένωσης στη δεκαετία του 1980 και στις αρχές της δεκαετίας του 1990, και ο εύκολος διεθνής δανεισμός στη δεκαετία του 2000 βοήθησαν τόσο την αριστερά όσο και τη δεξιά να χρηματοδοτήσουν μια μη βιώσιμη πολιτική πατρωνία. Σύμφωνα με τη Eurostat, τη στατιστική υπηρεσία της ΕΕ, η δημόσια δαπάνη για μισθούς και συντάξεις των δημοσίων υπαλλήλων αυξήθηκε στην Ελλάδα από το 38% των κρατικών εσόδων το 2000 στο 55% το 2009. Επιδεινώνοντας την τάση αυτή, οι τοπικές ελίτ έγιναν εχθρικές προς οποιαδήποτε συνεκτική εθνική προσπάθεια μεταρρύθμισης, ακριβώς για να διατηρηθεί το σύστημα που τώρα τους καθιστούσε προνομιούχους. Για παράδειγμα, στα μέσα της δεκαετίας του 2000 μια τοπική συμμαχία στη Θεσσαλονίκη αντιστάθηκε επιτυχώς στην ανάθεση μιας σύμβασης παραχώρησης σε έναν μεγάλο διεθνή φορέα εκμετάλλευσης του λιμένα, προκειμένου να διατηρήσουν οι ίδιοι τη διαχείριση.

Όσο η ελληνική κυβέρνηση ήταν χρηματοοικονομικά ικανή, ή μπορούσε να δανειστεί μαζικά, το σύστημα λειτουργούσε. Η προσπάθεια να ενταχθεί η Ελλάδα στην ευρωζώνη το 2001, βεβαίως έφερε πραγματικά οφέλη για την ελληνική οικονομία. Χάρη στις μεταρρυθμίσεις που επέβαλλε η ΕΕ, η χώρα βελτίωσε τα δημόσια οικονομικά της και εκσυγχρόνισε τον τηλεπικοινωνιακό και τον τραπεζικό της τομέα. Η ένταξη στην Ευρωζώνη επιτάχυνε επίσης και τον επαναπατρισμό της παγκοσμίως ανταγωνιστικής ελληνικής ναυτιλιακής κοινότητας και παρείχε χρηματοδότηση για την επέκταση των ελληνικών επιχειρήσεων στα Βαλκάνια. Όμως, από τη στιγμή που μπήκε η χώρα στην ευρωζώνη, οι ελληνικές ελίτ έσπευσαν να επανέλθουν στην προηγούμενη συμπεριφορά τους.

Αλλά τώρα που το έθνος έχει κηρύξει πτώχευση, είναι αδύνατο να στηρίξει την οικονομία μέσω δαπανών της κεντρικής κυβέρνησης. Αυτό σημαίνει ότι οι τοπικές ηγεσίες δεν έχουν άλλη επιλογή από το να στηρίξουν τις πανεθνικές μεταρρυθμιστικές προσπάθειες που θα μπορούσαν να ενισχύσουν την τοπική ικανότητά τους για δημιουργία πλούτου μέσα από όρους αγοράς.

Οι ευκαιρίες για να το πράξουν είναι πολυάριθμα. Πάρτε μόνο δύο κλάδους της ελληνικής οικονομίας - το σύστημα της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης και την τουριστική βιομηχανία. Μια μεταρρύθμιση που καταργεί τη συμμετοχή των οργανώσεων των φοιτητών στην εκλογή των πανεπιστημιακών Αρχών και επιτρέπει τη δημιουργία ιδιωτικά χρηματοδοτούμενων πανεπιστημιακών εδρών έχει ήδη θεσπιστεί με νόμο το Σεπτέμβριο. Η επιτυχής εφαρμογή αυτής της μεταρρύθμισης θα αρχίσει να δημιουργεί μια βασισμένη στη γνώση, διεθνώς ανταγωνιστική ελληνική οικονομία. Τώρα, οι τοπικές κοινότητες πρέπει να αναλάβουν τη σκυτάλη από το Υπουργείο Παιδείας και να υποστηρίξουν φωναχτά την αριστεία και τη διαφάνεια στους διορισμούς στα ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα που φιλοξενούν στην περιοχή τους. Να διαχειριστούν ενεργά τη σχέση μεταξύ της πανεπιστημιακής και της επιχειρηματικής κοινότητας, με έμφαση στην καινοτομία και την Ερευνα & Ανάπτυξη που ωφελεί το τοπική οικονομία. Και να ενεργοποιήσουν τα δικά τους δίκτυα στην ελληνική διασπορά για να συγκεντρώσουν χρήματα για τα ιδρύματα αυτά.

Σε τοπικό επίπεδο, οι πολίτες θα έχουν επίσης κάθε λόγο να προωθήσουν τη μεταρρύθμιση της κρίσιμης τουριστικής βιομηχανίας - η οποία είναι γεμάτη από ανεπάρκειες. Εκείνοι που βρίσκονται σε παράκτιες πόλεις που εξαρτώνται από τη βιομηχανία των κρουαζιερόπλοιων, για παράδειγμα, μπορούν να πιέσουν για την άρση του καμποτάζ, έναν κανονισμό που απαγορεύει τα κρουαζιερόπλοια που δεν διαθέτουν ελληνικό πλήρωμα να έχουν πρόσβαση σε ελληνικά λιμάνια. Οι Έλληνες στις πόλεις που φιλοξενούν κρατικά μουσεία μπορούν επίσης να προωθήσουν μεταρρυθμίσεις για τη διευκόλυνση των ιδιωτικών δωρεών, οι οποίες θα εισαγάγουν εκ νέου, μέσα από μια κατεύθυνση διακεκριμένης αρχιτεκτονικής και επιμελητείας, την πολιτιστική κληρονομιά τους σε ένα διεθνές ακροατήριο. Τέλος, όλες οι Ελληνικές κοινότητες μπορούν να πιέσουν το ελληνικό Υπουργείο Εξωτερικών να επιταχύνει την έκδοση ταξιδιωτικών βίζα, ειδικά στε βασικές αγορές όπως η Τουρκία και η Ρωσία, όπου η δυναμικότητα των ελληνικών προξενείων δεν μπορεί να ανταπεξέλθει στη ζήτηση.

Οι συγκεκριμένες μεταρρυθμίσεις δεν είναι εξίσου σημαντικές όσο το να κλίνουν αποφασιστικά οι τοπικοί παράγοντες υπέρ της αγοράς που προκαλεί τη δημιουργία πλούτου, σε αντίθεση με την πρόσοδο που προέρχεται από το κράτος. Για να γίνει αυτό, θα πρέπει να ανατρέξουν στα έργα των προγόνων τους. Οι τοπικοί ηγέτες θα πρέπει να αναγνωρίσουν ότι αν δεν αναλάβουν την ευθύνη για την επιτυχία και την ευημερία των κοινοτήτων τους, κανένας άλλος δεν θα το κάνει. Οι τοπικοί ψηφοφόροι, με τη σειρά τους, θα πρέπει να ανταμείβουν εκείνους τους ηγέτες οι οποίοι είναι πρόθυμοι να ενεργούν σύμφωνα με αυτή την συλλογιστική.

Από την πλευρά της, η ελληνική κυβέρνηση θα πρέπει να παρέχει ευρύτερες αρμοδιότητες στις τοπικές Αρχές - από την υγεία και την εκπαίδευση ως τον πολεοδομικό σχεδιασμό. Θα πρέπει, επίσης, να θέσει ως καθήκον τους την αύξηση των εσόδων που είναι απαραίτητα για την άσκηση της νέας εξουσίας τους. Ειδικότερα, η τοπική αυτοδιοίκηση στην Ελλάδα θα πρέπει να αναλάβει σημαντικές φορολογικές εξουσίες, καθώς και πολλές από τις αρμοδιότητες που συνεπάγονται. Η Αθήνα θα πρέπει, επίσης, να είναι προετοιμασμένη για τις τοπικές αποτυχίες αλλιώς θα δημιουργηθεί μια κρίση εμπιστοσύνης η οποία θα διαβρώσει την αλληλεγγύη και την αυτοπεποίθηση που οι τοπικές κοινότητες πρέπει να ενστερνιστούν. Με την αποκέντρωση, η Αθήνα θα αναβιώσει τη διακεκριμένη εθνική κληρονομιά της τοπικής αυτονομίας και θα ωθήσει τη χώρα πιο κοντά στα ευρωπαϊκά πρότυπα όσον αφορά την αντιπροσωπευτικότητα της ισχύος και της εξουσίας.

Τέλος, τα βασικά τοπικά ιδρύματα, ιδίως τα πανεπιστήμια και τα νοσοκομεία, θα πρέπει να οδηγηθούν στον μη κερδοσκοπικό τομέα. Θα μπορούσαν να διοικούνται από ένα Συμβούλιο Επιτρόπων και να είναι ανοιχτά σε δωρεές από ιδιώτες και ιδιωτικούς οργανισμούς. Το φορολογικό καθεστώς θα πρέπει να φιλοξενήσει μια τέτοια διοικητική δομή χορηγώντας εκπτώσεις φόρου για τις δωρεές. Αυτή η δομή θα διοχετεύσει πρόσθετους πόρους και τεχνογνωσία από την ελληνική διασπορά.

Η πλειοψηφία των Ελλήνων σήμερα δεν μπορεί να δει μια διέξοδο από το λάκκο που έχει πέσει η χώρα. Όμως, χρειάζονται μόνο να ανατρέξουν στο τι έκαναν οι παππούδες τους για να βρουν αυτή τη διέξοδο.
Συνέχεια

Τετάρτη, 4 Ιανουαρίου 2012

Έρχεται το "Κόμμα Πειρατών Ελλάδας"!



Μεσα σε αυτό το σκηνικό κατάρρευσης , με τα υπάρχοντα πολιτικά κόμματα να μην μπορούν να απεγκλωβιστούν από τις ξεπερασμένες ιδεοληψίες της Μεταπολίτευσης, είναι ενθαρρυντικό να μαθαίνεις πως δημιουργούνται νέοι σχηματισμοί με φρέσκιες ιδέες . Έτσι, μέσα στον Ιανουάριο, το "Κόμμα Ελλήνων Πειρατών" θα είναι μια πραγματικότητα!

Σε όλη την Ευρώπη έχουν δημιουργηθεί 21 αντίστοιχα κόμματα που ,μέχρι στιγμής, έχουν γνωρίσει αξιοσημείωτη επιτυχία, αφού μπόρεσαν να εκλέξουν 2 ευρωβουλευτές, 15 βουλευτές και 194 δημοτικούς συμβούλους . Τα "Κόμματα Πειρατών" βρίσκονται στην πρωτοπορία του αγώνα εναντίον της πνευματικής ιδιοκτησίας. Όπως έχω γράψει και στο παρελθόν, "η πνευματική ιδιοκτησία δεν έχει καμιά σχέση με τα ιδιοκτησιακά δικαιώματα. Οι πατέντες και τα copyrights δεν είναι τίποτε άλλο παρά ένα μονοπώλιο που παρέχει το κράτος. Και όπως κάθε μονοπώλιο, έτσι κι αυτό μπλοκάρει την πρόοδο, εμποδίζει τον ελεύθερο ανταγωνισμό και εξασφαλίζει υπερκέρδη στους ευνοημένους του." .Έτσι και το ελληνικό Κόμμα των Πειρατών ζητάει "μεταρρύθμιση της νομοθεσίας περί πνευματικών δικαιωμάτων, με μείωση του χρόνου προστασίας και ελεύθερη χρήση ψηφιακών αντιγράφων για ιδιωτική, μη-εμπορική χρήση" και "αλλαγές στην Ευρωπαϊκή νομοθεσία για τις Πατέντες, που οδηγούν σε πανάκριβα φάρμακα, ανθρώπινες απώλειες κι άδικη εκμετάλλευση."

Και άλλες ιδέες τους όμως έχουν ενδιαφέρον. Το κόμμα δίνει έμφαση στην προστασία της ιδιωτικότητας και των ατομικών δικαιωμάτων , στην ελευθερία της εκφρασης και υποστηρίζει την ενίσχυση του διαχωρισμού των εξουσιών . Στην οικονομία συμφωνούν με την επίτευξη πρωτογενών πλεονασμάτων. Μάλιστα, για να το πετύχουν αυτό προτείνουν την υιοθέτηση θεσμών άμεσης δημοκρατίας καθώς ,όπως υποστηρίζουν, «όσο πιο πολύ συμμετέχουν οι Πολίτες στον έλεγχο των δημοσίων δαπανών, τόσο καλύτερα είναι τα αποτελέσματα». Φέρνουν μάλιστα ως παράδειγμα την Ελβετία όπου «σε εκείνα τα ελβετικά καντόνια (15), στα οποία διενεργούνται αυτόματα δημοψηφίσματα, σε σχέση με τις προγραμματιζόμενες δημόσιες δαπάνες (όπως για παράδειγμα, την ανέγερση ενός κρατικού νοσοκομείου), τα αποτελέσματα είναι καταπληκτικά» καθώς εμφανίζουν θετικούς προϋπολογισμούς και οι δαπάνες τους είναι 12% χαμηλότερες από τις αντίστοιχες των άλλων καντονιών που δεν διενεργούν δημοψηφίσματα. (τί διαφορά, αλήθεια, με τον ελιτίστικο συγκεντρωτισμό των Ελλήνων φιλελεύθερων!)

Σίγουρα, το Κόμμα Πειρατών Ελλάδας (όπως και τα "αδελφάκια" του στο εξωτερικό) δεν είναι ένα καθαρά ελευθεριακό κόμμα. Και σε θέματα οικονομίας, πολλές φορές στην ιδρυτική του διακήρυξη δείχνει περισσότερη εμπιστοσύνη στο κράτος, απ'όσο θα ήθελα. Όμως, βάζει για πρώτη φορά στο τραπέζι πολλές ενδιαφέρουσες ιδέες που ανήκουν στην ελευθεριακή παράδοση και κανένα κόμμα στην Ελλάδα δεν τολμάει να υποστηρίξει. Γι αυτό, λοιπόν, καλή τους επιτυχία!

[Διαβάστε "Εναντίον της πνευματικής ιδιοκτησίας"]
Συνέχεια

Ψήφο στον Ρον Πολ


Επτά λόγοι για τους οποίους υποστηρίζω τον Ρον Πολ στη μάχη για το χρίσμα των Ρεπουμπλικάνων:

1. Γιατί οι σημερινοί υποψήφιοι για το χρίσμα των Ρεπουμπλικάνων που χειροκροτούσαν τον "big government conservatism" του Μπους και ψήφιζαν τα μεγαλεπήβολα κυβερνητικά του προγράμματα, ανακάλυψαν, εν μια νυκτί, τους κινδύνους του Μεγάλου Κράτους με την άνοδο του Ομπάμα στην εξουσία . Πρόκειται είτε για "κωλοτούμπες"(όπως ο Μιτ Ρόμνεϋ) είτε για κρατιστές(όπως ο Νιουτ Γκίνγκριτς και Ρικ Σαντόρουμ). Όλα αυτά τα χρόνια, ο Ρον Πολ ,ανεξάρτητα από το ποιό κόμμα βρίσκοταν στην εξουσία, έμεινε σταθερός στις φιλελεύθερες αρχές του και ζητούσε επίμονα τη μείωση των κρατικών δαπανών και της φορολογίας.

2. Γιατί όταν Ρεπουμπλικάνοι και Δημοκρατικοί παραληρούσαν με τις υποτιθέμενες μαγικές ικανότητες του Άλαν Γκρίνσπαν και τα παιχνιδάκια του με τα επιτόκια, ο Ρον Πολ προειδοποιούσε πως η δράση της Fed δημιουργεί μια φούσκα που θα σκάσει με ανυπολόγιστες συνέπειες για την οικονομία. Σήμερα ξέρουμε ποιός είχε δίκιο.

3 . Γιατί όσο oι "μετριοπαθείς", "διεθνιστές" και "αξιοσέβαστοι" Ρεπουμπλικάνοι της Ανατολικής Ακτής πανηγύριζαν για τον πόλεμο στον Ιρακ, το Γκουαντάναμο και τα βασανιστήρια, ευτυχώς υπήρχε και κάποιος σαν τον "παρανοϊκό", "εξτρεμιστή" και "απομονωτιστή" Ρον Πολ που είχε το θάρρος, σχεδόν μόνος του, να τα βάλει με την διάχυτη πολεμοκαπηλεία και να υπερασπιστεί τις ατομικές ελευθερίες των Αμερικανών πολιτών.

4. Γιατί ο όρος «απομονωτισμός» δεν έχει καμία σχέση με την εξωτερική πολιτική που υποστηρίζει ο Ρον Πολ. Ο Τεξανός βουλευτής δεν θέλει να απομονώσει την Αμερική από τον υπόλοιπο κόσμο κατά το παράδειγμα της Κίνας ή της Ιαπωνίας πριν την παλινόρθωση Μεϊτζί. Δεν θέλει να βάλει εμπόδια στις ελεύθερες εμπορικές ανταλλαγές και στις ειρηνικές διπλωματικές σχέσεις της Αμερικής με τις άλλες χώρες. Αντίθετα θέλει να τις ενισχύσει. Αυτό που επιδιώκει είναι να "απομονώσει" την Αμερική από τους πολέμους που δεν την αφορούν και που δεν απειλούν τα σύνορά της. Ακολουθεί πιστά τη συμβουλή που είχε δώσει ο πρόεδρος Jefferson, 200 χρόνια πριν: «Ειρήνη, εμπόριο και φιλία με όλα τα έθνη, δεσμευτικές συμμαχίες με κανένα». Ακολουθεί τον αντιεπεμβατισμό των κλασσικών φιλελευθέρων και της Παλαιάς αμερικάνικης Δεξιάς.

5. Γιατί οι λύσεις που προτείνει για να βγούμε από το σημερινό αδιέξοδο, δεν ακολουθούν τη χρεωκοπημένη λογική του συστήματος. Βασίζονται στη δραστική αποκέντρωση και περιορισμό της κρατικής εξουσίας και στη μεγαλύτερη δυνατή ελευθερία για τους πολίτες : αποφασιστική μείωση των δημοσίων δαπανών και της φορολογίας, κατάργηση των περισσότερων υπουργείων και δημοσίων οργανισμών , επιστροφή στον Κανόνα του Χρυσού , κατάργηση της Κεντρικής Ομοσπονδιακής Τράπεζας, τέλος στην επεμβατική εξωτερική πολιτική , τέλος στον "Πόλεμο κατά των Ναρκωτικών".

6. Γιατί η συχνά επαναλαμβανόμενη θέση πως ο Ρον Πολ δεν είναι εκλέξιμος δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα . Σε μια ενδεχόμενη αναμέτρηση με τον Ομπάμα, τα ποσοστά του στις δημοσκοπήσεις είναι συγκρίσιμα ή και καλύτερα από εκείνα του Ρόμνεϋ. Μάλιστα είναι ο υποψήφιος με τη μεγαλύτερη διεισδυτικότητα σε ανεξάρτητους ψηφοφόρους, ξεπερνώντας όχι μόνο τον Ρόμνεϋ αλλά και τον ίδιο τον Ομπάμα.

7. Γιατί ύστερα από τόσα χρόνια συμμετοχής του στα κοινά, το μόνο που βρήκαν οι αντίπαλοί του για να καταλογισουν στον Ρον Πολ είναι κάποια newsletters που κυκλοφόρησαν με το όνομα του πριν από 20 χρόνια και τα οποία δεν τα έγραψε ο ίδιος. Όμως η κατηγορία πως ο Ρον Πολ είναι...ρατσιστής είναι μάλλον για γέλια. Αν ψάξεις όλες τις ομιλίες του και τις δημόσιες παρεμβάσεις του δεν πρόκειται να βρεις ούτε μια ρατσιστική αναφορά . Μάλιστα, όπως δεν κουράζεται να τονίζει , ένας από τους βασικούς λόγους της αντίθεσής του στον Πόλεμο κατά των Ναρκωτικών, στην θανατική ποινή και στην επεμβατική εξωτερική πολιτική , είναι πως τα θύματα αυτών των πολιτικών ανήκουν δυσανάλογα στις μειονότητες.
Συνέχεια

Τρίτη, 3 Ιανουαρίου 2012

Αμερικανικός απομονωτισμός και διεθνείς εξελίξεις



Οι αμερικανικές εκλογές ως πολιτική διαδικασία στο εσωτερικό του ισχυρότερου κράτους στην υφήλιο καθορίζουν τις εξελίξεις σε διεθνές επίπεδο. Ποιες θα ήταν οι συνέπειες σε επίπεδο διεθνών σχέσεων της επικράτησης του νεο-απομονωτιστή Ron Paul, ο οποίος αρθρώνει με ιδιαίτερη επιτυχία παραδοσιακά επιχειρήματα της ιστορικής παλαιοσυντηρητικής αμερικανικής Δεξιάς;

Ο Ron Paul όντως εκφράζει τις πραγματικές θέσεις της αμερικανικής Δεξιάς, η οποία από ιστορικής άποψης υπήρξε ο πολιτικός φορέας, ο οποίος αντιτίθεται στις υπερπόντιες αποστολές στρατιωτικών δυνάμεων και απορρίπτει τον στρατιωτικό παρεμβατισμό. Ενδιαφέρον είναι ότι ο στρατιωτικός παρεμβατισμός των ΗΠΑ, ο οποίος, πάντως, έστω σε μικρότερο βαθμό καταγράφεται ήδη κατά τον 19ο αιώνα, θεμελιώθηκε κυρίως κατά τον Μεσοπόλεμο και από το Δημοκρατικό Κόμμα υπό τον FDR λόγω των γεωπολιτικών ανακατατάξεων στην Ευρώπη μετά τον Α΄ΠΠ, κυρίως όμως στον ζωτικό χώρο των ΗΠΑ, τον Ειρηνικό Ωκεανό λόγω του ιμπεριαλισμού της αυτοκρατορικής Ιαπωνίας τα έτη 1931-45. Κατά τη μεταπολεμική περίοδο η ύπαρξη ενός αντίπαλου οικονομικού και ιδεολογικού συστήματος, το οποίο υλοποίησε τις επεκτατικές βλέψεις, τις οποίες διατηρούσε ήδη από το 1917, είχε ως συνέπεια την παραμονή αμερικανικών στρατευμάτων στην Ευρώπη, σκοπός των οποίων περισσότερο ήταν να διασφαλιστεί η παραμονή των δυτικών ευρωπαϊκών κρατών στο ατλαντικό στρατόπεδο παρά η αποτροπή ενδεχόμενης εισβολής των δυνάμεων του ανατολικού μπλοκ. Αντιθέτως κατά την περίοδο 1945-89 οι ΗΠΑ επενέβησαν στρατιωτικά στο ίδιο γεωπολιτικό υποσύστημα, στο οποίο είχαν δράσει και στο παρελθόν, σε αυτό του Ειρηνικού, βάσει των αρχών της Rimland, διατηρώντας δηλαδή έναν δακτύλιο συμμαχικών κρατών (Ιαπωνία, Νότιος Κορέα, Βιετνάμ χωρίς επιτυχία, Ταϊλάνδη, Αυστραλία και Νέα Ζηλανδία), ο οποίος περιόριζε τα αναθεωρητικά κομμουνιστικά κράτη, τα οποία έλεγχαν την ενδοχώρα της ασιατικής ηπείρου.
Η ενδεχόμενη επικράτηση ενός πνεύματος απομονωτισμού στην αμερικανική εξωτερική πολιτική εκτός των ιδεολογικών προτιμήσεων του Προέδρου αντανακλά τη δυσχερή οικονομική θέση των Ηνωμένων Πολιτειών. Η διαδικασία αυτή εγκαινιάστηκε για πρώτη φορά από τον πρόεδρο George W. Bush το 2000, διακόπηκε, όμως, λόγω της ισλαμιστικής απειλής, η οποία επιβεβαιώθηκε με τον πλέον εντυπωσιακό τρόπο, προσβάλλοντας, δηλαδή, την ίδια την ηπειρωτική αμερικανική επικράτεια. Ενδεχόμενη επικράτηση ενός ρεύματος απομονωτισμού έχει θεωρηθεί από αντιπάλους της τάσης αυτής ότι θα επιφέρει ορισμένες αρνητικές συνέπειες:

α. Η αναθεωρητική Κίνα θα θέσει υπό τον έλεγχό της την Ταιβάν, με στρατιωτική ή οικονομική πίεση, αποκτώντας ευρύτερη πρόσβαση στον Ειρηνικό Ωκεανό. Η Κίνα πιθανότατα θα ενέτεινε τις πιέσεις και για εξάπλωση της επιρροής της στην χερσόνησο της Ινδοκίνας, οδηγώντας τα αγγλοσαξονικά κράτη της Αυστραλίας και της Νέας Ζηλανδίας, αλλά και την Ταϊλάνδη και την Σιγκαπούρη σε αίτημα ενίσχυσης της ισχύος τους.
β. Οι ισλαμιστικές πολιτικές δυνάμεις, οι οποίες αναδείχθηκαν μέσω του κινήματος της Αραβικής Άνοιξης, θα αποκτούσαν τον πολιτικό έλεγχο σε μία ευρεία περιοχή, η οποία εκτείνεται από το Μαρόκο και τις ακτές του Ατλαντικού έως την Ινδονησία και τις ακτές του Ειρηνικού, δημιουργώντας μία ιδιότυπη ισλαμική Rimland. Στο πλαίσιο αυτό το Ισραήλ θα αντιμετώπιζε μία ισχυρή απειλή.
γ. Στην Ευρώπη η απομάκρυνση της αμερικανικής παρουσίας θα ενέτεινε πιθανώς την γερμανο-ρωσική οικονομική συνεργασία, η οποία, άλλωστε, αποτελούσε σταθερή πολιτική των δύο αυτών κρατών ήδη από την δεκαετία του 1920 και η οποία διακόπηκε λόγω των αμοιβαίων ιμπεριαλιστικών βλέψεων της εθνικοσοσιαλιστικής Γερμανίας και της σοσιαλιστικής ΕΣΣΔ στον χώρο της ανατολικής Ευρώπης.

Η επικράτηση του απομονωτισμού είναι πιθανόν, από την άλλη πλευρά, να οδηγήσει τα υπόλοιπα δυτικά κράτη, τόσο στην Ευρώπη όσο και στην Ωκεανία, σε επανεκτίμηση των προτεραιοτήτων τους. Το μεταπολεμικό κράτος πρόνοιας και η νοοτροπία της εξόδου από την ιστορία των δυτικών ευρωπαϊκών κρατών, την οποία είχε επισημάνει ο Robert Kagan στο Of Paradise and Power, βασίστηκε στην προστασία, την οποία παρείχαν οι ΗΠΑ στα δυτικού χαρακτήρα κράτη κατά την περίοδο 1945-91. Ενδεχόμενη απομάκρυνση της αμερικανικής παρουσίας θα έχει ως πιθανή συνέπεια μεταξύ των ευρωπαϊκών κρατών την ανάδυση ενός ορθολογιστικού πνεύματος στις διεθνείς σχέσεις και μίας νοοτροπίας αμυντικής αυτονομίας, κατά συνέπεια την αύξηση των στρατιωτικών δαπανών κάθε κράτους και την υιοθέτηση μίας ρεαλιστικής και όχι θεσμικής ή υπερεθνικής οπτικής στις διεθνείς σχέσεις, μειώνοντας το κύρος και την αρμοδιότητα υπερεθνικών οργανισμών, όπως ο ΟΗΕ.

Η απόσυρση των ΗΠΑ από την περιοχή της Ευρώπης και της Μέσης Ανατολής, εξέλιξη, η οποία πιστοποιείται ήδη μετά το 2004 και η στροφή των ΗΠΑ εκ νέου προς τον Ειρηνικό Ωκεανό, περιοχή, η οποία πιθανώς θα ήταν η τελευταία που ακόμη και μία κυβέρνηση νέο-απομονωτιστών θα εγκατέλειπε, πιθανώς θα σηματοδοτήσει την επιστροφή των ευρωπαϊκών κρατών στην ιστορικότητα και σε μία διαφορετική, νεορεαλιστική αντίληψη των διεθνών σχέσεων.
Συνέχεια

Ψήφο στον Mitt Romney.


Σήμερα αρχίζει η πολύμηνη περίοδος που θα εκλέξει τον Ρεπουμπλικάνο υποψήφιο, που αν όλα πάνε καλά, θα κερδίσει τον Barack λεφτά-υπάρχουν Obama. Το καλύτερο αποτέλεσμα αυτής της διαδικασίας θα ήταν η εκλογή του Mitt Romney.

O Mitt Romney δεν ήταν η πρώτη μου επιλογή. Θα προτιμούσα τον Mitch Daniels, κυβερνήτη της Indiana (δείτε εδώ). Ο Mitt Romney δεν θα ήταν ούτε δεύτερη επιλογή, θα προτιμούσα τον Chris Cristie, κυβερνήτη του New Jersey. Ούτε και τρίτη, θα προτιμούσα τον βουλευτή Paul Ryan. Αλλά κανένας από τους τρεις δεν είναι υποψήφιος σε αυτές τις εκλογές.

Αλλά στις εκλογές βολεύεσαι με αυτούς που είναι υποψήφιοι. Για τις συγκεκριμένες εκλογές ισχύει ο κανόνας του Buckley, όπου ψηφίζουμε τον συντηρητικότερο υποψήφιο που μπορεί να κερδίσει τις εκλογές. Σε αυτές τις εκλογές αυτό το άτομο είναι ο Mitt Romney.

Ναι ο Ron Paul είναι εξαιρετικός και πιστός στις αρχές του, αλλά σε αυτές τις εκλογές δεν θα ψηφίζουν μόνο οι φοιτητές ή οι μόνο των ηλικιών 18-35. Επίσης σε αυτές τις εκλογές δεν συμμετέχει μόνο η βάση του κόμματος, οπότε άλλοι υποψήφιοι όπως η Bachmann ή ο Santorum δεν έχουν ελπίδα εκλογής.

Αυτό που ξεχνάμε πολύ συχνά είναι ότι στις γενικές εκλογές συμμετέχουν και οι άλλοι. Οι αριστεροί, οι σοσιαλδημοκράτες, οι κεντρώοι, και γενικά όλοι αυτοί που με την ψήφο τους δημιουργούν τις κατάλληλες συνθήκες για παρακμή και χάος.

Μακάρι ο κόσμος να ήταν διαφορετικός και οι εκλογικές μάχες να ήταν αποκλειστικά μεταξύ συντηρητικών και φιλελευθέρων, αλλά δυστυχώς υπάρχουν και οι περιττές δυνάμεις που στην Αμερική κινούνται γύρο στο 50% και στην Ελλάδα κάπου μεταξύ 60-65% της εκλογικής πίτας.

Μπορούμε να αποδεχτούμε μια λογική όπου πάντα θα υποστηρίζουμε τον υποψήφιο με την πιο ξεκάθαρη ιδεολογική καθαρότητα, αν είμαστε επίσης διατεθειμένοι ότι θα ριζώσουμε στα αντιπολιτευόμενα κοινοβουλευτικά έδρανα μέχρι κάποτε ο μέσος ψηφοφόρος να δει το φως το αληθινό. Αμ δε.

Το πιο πιθανό σε αυτή την περίπτωση θα ήταν σιγά σιγά και μετά από πολλές “φιλεύσπλαχνες” και “μετριοπαθείς” κυβερνήσεις της αριστεράς κάποια μέρα θα φτάναμε στο σημείο να δούμε τον σύντροφο Τηλέμαχο Χορμοβίτη να θρηνεί έξαλλα έξω από το μνημείο του Άγνωστου Κουκουλοφόρου, για το άδικο θάνατο του μεγάλου ηγέτη, δάσκαλου του έθνους και αγαπητού πατερούλη, του τότε 84χρόνου Αλέξη Τσίπρα.

Στις δημοκρατίες η πολιτική κυριαρχία έρχεται σταδιακά και με κόπο.

1. Εκλέγεις τον πιο συντηρητικό και ικανό υποψήφιο που μπορεί να κερδίσει τις εκλογές.

2. Ο συγκεκριμένος υποψήφιος κτίζει τις κοινωνικές συμμαχίες που του επιτρέπουν την νίκη στις εκλογές.

3. Δίνει πειστικές απαντήσεις στα καίρια θέματα των καιρών από την δική του ιδεολογική κατεύθυνση και μπορεί να πείσει μια ευρεία πλειοψηφία να τις δοκιμάσει ή έστω να τις ανεχτεί για ένα διάστημα.

4. Αποδεικνύει ότι μπορεί να διοικήσει το κράτος καλά ή έστω καλύτερα από τους πολιτικούς αντιπάλους.

Αυτός ο πολιτικός που θα τα καταφέρει όλα αυτά δεν θα αλλάξει την χώρα στην τετραετία ή οκταετία, αλλά θα έχει δείξει στους πολίτες: α) Ότι οι ιδέες του ιδεολογικού του χώρου έχουν θετικά αποτελέσματα και β) Ότι ο πολιτικός σχηματισμός που εκπροσωπεί μπορεί να κυβερνήσει και δεν είναι απλά μια ομάδα σκέψης και προβληματισμού.

Πάνω σε αυτές τις βάσεις θα έρθουν οι μεταγενέστεροι και θα κτίσουν - και αν και αυτοί πετύχουν, το κέντρο βάρους του πολιτικού συστήματος θα μετακινηθεί ακόμα δεξιότερα, ώσπου μια μέρα η αριστερά του σήμερα θα ακούγεται σαν την δεξιά του χθες.

Αυτός είναι ο ορισμός της πολιτικής επιτυχίας. Το ξέρω ότι δεν είναι σέξι, δεν ανάβει τα αίματα, ούτε και είναι το θέμα συζήτησης για φοιτητοπαρέες που ψάχνονται για άγριες διαμάχες πολιτικής καθαρότητας, αλλά αυτή είναι η αλήθεια.

Ο Mitt Romney συγκεντρώνει περισσότερο από όλους τους άλλους Ρεπουμπλικάνους υποψήφιους αυτά τα χαρακτηριστικά. Προσοχή δεν λέω ότι είναι Reagan ούτε Thatcher. Απλά από όλες τις προτεινόμενες λύσεις είναι ο καλύτερος. Κάτι σαν τον Cameron της Αμερικής.

Το ότι μπορεί να κερδίσει τον Barack λεφτά-υπάρχουν Obama και να σταματήσει αυτή η άγρια πτώση των ΗΠΑ είναι ότι μπορούμε να έχουμε τώρα. Έχει επίσης και τις άλλες δυνατότητες τις οποίες ανέλυσα και αν το θελήσει μπορεί να είναι ένας πετυχημένος πρόεδρος. Οι άλλοι υποψήφιοι και να θέλουν δεν μπορούν. Δεν μπορούν να κερδίσουν τον Barack λεφτά-υπάρχουν Obama και έστω και αν το πετύχαιναν, δεν έχουν τις διοικητικές και πολιτικές ικανότητες να προωθήσουν την ιδεολογική τους ατζέντα.

Ψήφο λοιπόν στον Mitt Romney.





Συνέχεια

Δευτέρα, 2 Ιανουαρίου 2012

Ο Μπάρακ Ομπάμα, το NDAA και ο αμερικάνικος δρόμος προς τη δουλεία


Την τελευταία μέρα του 2011 στη Χαβάη, ο πρόεδρος των Η.Π.Α. Μπάρακ Ομπάμα, άφησε ,βαρυγκομώντας, την πισίνα της παραθεριστικής του κατοικίας. Αν και βρίσκοταν σε διακοπές , έπρεπε να τελειώνει με μια υπηρεσιακή εκκρεμότητα . Σε λίγα λεπτά , με την υπογραφή του βραβευμένου με Νόμπελ Eιρήνης και λατρεμένου των -ανα τον κόσμο- προοδευτικών, Μπάρακ Ομπάμα, το "National Defense Authorization Act" (NDAA),που καταργεί βασικές διατάξεις του αμερικάνικου Συντάγματος, έγινε νόμος του κράτους και έτσι ο Πρόεδρος μπόρεσε να συνεχίσει ,απερίσπαστος, τις διακοπές του.

Αυτός ο επικίνδυνος νόμος που , ουσιαστικά, αναστέλλει την ισχύ του habeas corpus, νομιμοποιεί την επ' αόριστον κράτηση υπόπτων για τρομοκρατία χωρίς την απαγγελία κατηγοριών ή δυνατότητας δίκης, ανεξαρτήτως εθνικότητας ή του τόπου όπου συνελήφθησαν. Και μάλιστα ορίζει ότι την ευθύνη σε αυτές τις περιπτώσεις αναλαμβάνει ο στρατός.

Μετά την 11η Σεπτεμβρίου, η αμερικάνικη κυβέρνηση εφάρμοσε μια σειρά από μέτρα και πολιτικές που έπληξαν καίρια βασικά ατομικά δικαιώματα, αναπόσπαστα δεμένα με το κράτος δικαίου και σεβαστά στον αγγλοσαξονικό κόσμο από την εποχή της Μάγκνα Κάρτα. Ο Μπάρακ Ομπάμα, παρά τις προεκλογικές του υποσχέσεις, όχι μόνο δεν κατήργησε, αλλά ενίσχυσε αυτό το καταπιεστικό και ανελεύθερο νομικό οικοδομήμα. Μετά τον περιβόητο Patriot Act, το κολαστήριο του Γκουαντάναμο και τον βασανισμό κρατουμένων , το ΝDAA είναι η συνεισφορά του Ομπάμα σε αυτή την , άνευ προηγουμένου, ενίσχυση της εξουσίας του Λεβιάθαν εις βάρος των ελευθεριών των αμερικανών πολιτών.

Μόνο που αυτή τη φορά, μην περιμένετε διαμαρτυρίες, ούτε ογκώδεις διαδηλώσεις όπως γίνοταν επί προεδρίας Μπους. Η "προοδευτική" κεντροαριστερά παραμένει , στο μεγαλύτερο μέρος της, σιωπηλή. Βλέπετε , τώρα ο πρόεδρος είναι δικός της. Ευτυχώς, τη σημαία της υπεράσπισης των ατομικών ελευθεριών κρατούν κάποιες οργανώσεις όπως η "Αμερικανική Ενωση Πολιτικών Ελευθεριών"(AUCL). Από τους προεδρικούς υποψήφιους, ο μόνος που αντιτάχθηκε στο φασιστικό νόμο ήταν -ποιος άλλος;- ο Ρον Πολ , ο οποίος αφού χαρακτήρισε το NDAA ως ένα ακόμη “βήμα προς την τυραννία" , συνέχισε :

"Ο Χάρτης των Δικαιωμάτων δεν έχει εξαιρέσεις για πραγματικά κακούς ανθρώπους ή τρομοκράτες ή ακόμη και μη πολίτες. Είναι ένας βασικός έλεγχος της κυβερνητικής εξουσίας εναντίον οποιουδήποτε ατόμου. Αυτό δεν είναι μια αδυναμία στο νομικό μας σύστημα, είναι η ίδια η δύναμη του νομικού μας συστήματος. Η NDAA επιχειρεί να δικαιολογήσει το "κόντεμα" της Διακήρυξης των Δικαιωμάτων με βάση τη θεωρία ότι τα δικαιώματα αναστέλλονται σε καιρό πολέμου, και το σύνολο των Ηνωμένων Πολιτειών είναι ένα πεδίο μάχης στον πόλεμο κατά της τρομοκρατίας. Αυτή είναι, πράγματι, μια πολύ επικίνδυνη εξέλιξη".

Μια επεμβατική , μεσσιανική εξωτερική πολιτική που διεξάγει συνεχείς πολέμους ανά τον πλανήτη για να επιτύχει, δήθεν, την ...αιώνια ειρήνη είναι ασύμβατη με κάθε μορφή φιλελεύθερισμού, αφού δημιουργεί μια διαρκή κατάσταση έκτακτης ανάγκης που δίνει μια αυξημένη νομιμοποίηση στην κρατική εξουσία. Έτσι, οι ελεύθεροι πολίτες μετατρέπονται σε μια φοβισμένη μάζα , που είναι πρόθυμη να δεχτεί κάθε επέκταση του κράτους και κάθε περιορισμό των ελευθεριών τους. Μια τέτοια πολιτική δεν πλήττει μόνο τον οικονομικό φιλελεύθερισμο, με τις τεράστιες κρατικές δαπάνες και τη γενικότερη ενίσχυση του ρόλου του κράτους στην οικονομία που απαιτεί. Μια τέτοια πολιτική είναι ο χειρότερος εχθρός των ατομικών ελευθεριών των πολιτών, ο πιο σίγουρος και σύντομος δρόμος για "όλους εκείνους που επιζητούν να καταστρέψουν τις ελευθερίες ενός δημοκρατικού έθνους", όπως έγραφε ήδη από τον 19ο αιώνα ο Αλέξης Ντε Τοκβιλ. Η ψηφίση του NDAA το αποδεικνύει γι'άλλη μια φορά.
Συνέχεια