Σάββατο, 14 Ιανουαρίου 2012

Οικονομική ελευθερία στην Ελλάδα : Στο δρόμο που χάραξε η Συρία του Άσαντ



Αν ψάχνουμε για τα αίτια της ελληνικής κατάρρευσης, αρκεί να ρίξουμε μια ματιά στον παγκόσμιο "Δείκτη Οικονομικής Ελευθερίας" που δημοσίευσε ,γι'άλλη μια χρονιά, το αμερικάνικο συντηρητικό think tank "Heritage Foundation".

Η Ελλάδα παίρνει βαθμολογία 55,4 (σε κλίμακα 100 μονάδων) , χάνει από πέρυσι 4,9 μονάδες (η μεγαλύτερη πτώση παγκοσμίως!) και κατρακυλά στην 119η θέση σε 179 χώρες , τελευταία στην Ε.Ε. και 39η από 43 χώρες της ευρωπαϊκής ηπείρου. Πλεόν , η οικονομία της χώρας μας χαρακτηρίζεται "κυρίως ανελεύθερη" και βρίσκεται στην ίδια κατηγορία με χώρες όπως η... Τανζανία, το κομμουνιστικό Βιετνάμ και η Συρία του Ασαντ.

Για να παρηγορηθούμε κάπως (λέμε τώρα), ας σημειώσουμε πως η υποχώρηση της οικονομικής ελευθερίας είναι παγκόσμιο φαινόμενο και οφείλεται κυρίως στην κατακόρυφη αύξηση των κρατικών δαπανών που σημειώθηκε μετά την κρίση του 2008. Μόνο πέντε χώρες χαρακτηρίζονται πια "οικονομικά ελεύθερες": το Χόνγκ Κόνγκ, η Σιγκαπούρη, η Αυστραλία, η Ν.Ζηλανδία και η Ελβετία (μια όαση οικονομικού φιλελευθερισμού σε μια ολοένα και πιο κρατικίστικη Ευρώπη).

Ο πίνακας του "Heritage Foundation", μας βοηθάει να καταλήξουμε σε δύο ενδιαφέροντα συμπερασματα. Πρώτον, εξετάζοντας τους Δείκτες Οικονομικής Ελευθερίας των προηγούμενων χρόνων διαπιστώνουμε πως η θέση της Ελλάδας ήταν πολύ χαμηλή και βρίσκοταν πάντα τελευταία μεταξύ των χωρών της Ε.Ε.. Οπότε, η Ελλάδα δεν πτώχευσε λόγω του ..."επάρατου φιλελευθερισμού" ,όπως θέλει να μας πείσει η Αριστερά. Η Ελλάδα έφτασε στη χρεωκοπία επειδή τόσα χρόνια είχε μια σοσιαλιστική οικονομία φορτωμένη με υπερβολικούς κανονισμούς και ρυθμίσεις , μια οικονομία όπου το παρασιτικό Μεγάλο Κράτος έπνιγε κάθε δημιουργική προσπάθεια των πολιτών. Δεύτερο , το Μνημόνιο δεν είναι η "επέλαση του νεοφιλελευθερισμού", όπως μας λέει ο Αλέξης Τσίπρας και οι σύντροφοί του, ούτε προώθησε την απελευθέρωση της ελληνικής οικονομίας από τα δεσμά του κράτους , όπως θα ήθελε το φιλομνημονιακό μπλοκ. Το Μνημόνιο όχι μόνο δεν σταμάτησε αλλά , αντίθετα, επιτάχυνε τον κατήφορο της Ελλάδας προς την οικονομική ανελευθερία και τον κρατισμό. Συμφωνα, με το "Heritage Foundation" τα τελευταία δύο χρόνια οι ,ήδη κακοί, δείκτες οικονομικής ελευθερίας της χώρας μας, έχουν κατρακυλήσει πια σε τριτοκοσμικά επίπεδα.

Αν θυμάστε, στα χρόνια της δεκαετίας του '80, οι εγχώριοι σοσιαλιστές δεν έκρυβαν τον θαυμασμό τους για την Αλβανία του Χότζα και τη Συρία του Ασαντ. Σήμερα, τριάντα χρόνια μετά, η Αλβανία έχει απαλλαχτεί από τον Χότζα, η Συρία όμως εξακολουθεί να καταδυναστεύεται από τη δυναστεία των Άσαντ και την Ελλάδα συνεχίζουν να κυβερνούν σοσιαλιστές όλων των κομμάτων. Και χάρη στην πολιτική τους, καταφέραμε κάτι που θα θα θεωρούνταν αδιανόητο λίγα χρόνια πριν : η , ραγδαία αναπτυσσόμενη, Aλβανία μπορεί πια να μας δίνει μαθήματα οικονομικού φιλελευθερισμού και εμείς οι , πτωχευμένοι, Έλληνες να ζούμε και να εργαζόμαστε (;) σε ένα περιβάλλον με τόσο χαμηλά επίπεδα οικονομικής ελευθερίας που πλησιάζουν αυτά της Μπααθικής Συρίας. Όποιος εγκαταλείψει τελευταίος την Ελληνική Σοβιετική Δημοκρατία , ας σβήσει τα φώτα.
Συνέχεια

Παρασκευή, 13 Ιανουαρίου 2012

Αγαπητέ κ. Καμμένο,


Εδώ «η φιλική εξώδικη ενημέρωση» του κ. Καμμένου και η απάντηση μου.

Κύριε Λιναρδάτο ,
Με την σημερινή σας ανάρτηση παίρνεται θέση ,ελπίζω άθελα σας στην δικαστική διαμάχη που έχω με τον Αντρίκο Παπανδρέου λόγω ασκήσεως των κοινοβουλευτικών μου καθηκόντων και με άλλους εμπλεκόμενους ύψους αστικών διεκδικήσεων αμφοτέρων 23000000 Ευρώ.

Η διατήρηση της ψευδούς και συκοφαντικής σας ανάρτησης που δύναται να χρησημοποιηθεί στην δικαστική διαδικασία θα με αναγκάσει να στραφώ ποινικά και αστικά εναντίων σας και για αντίστοιχο ποσόν .
Η παρούσα αποτελεί φιλική εξώδικη ενημέρωση που σε περίπτωση επιμονής σας θα χρησημοποιηθεί δικαστικά.

Μετά τιμής
Πάνος Καμμένος
βουλευτής Β΄Αθηνων


Και η απαντησή μου



Αγαπητέ κ. Καμμένο,

Καταρχήν, μου κάνει ιδιαίτερη εντύπωση το γεγονός ότι διεκδικείτε από τον κ. Αντρίκο Παπανδρέου 23.000.000 ευρώ. Επιτρέψετε μου την υπόθεση ότι μάλλον θα είσθε ο τελευταίος Έλληνας που ακόμα πιστεύει το Παπανδρεϊκό «λεφτά υπάρχουν».

Σκοπός μου δεν ήταν να παρέμβω σε οποιανδήποτε δίκη αλλά να καυτηριάσω ένα συγκεκριμένο τρόπο δημόσιου λόγου που τον βρίσκω ιδιαιτέρως βλαβερό για την πατρίδα μας. Η ακατάσχετη συνωμοσιολογία που δεν καταφέρνει τίποτε άλλο από το να καταστρέφει υπολήψεις και να δηλητηριάζει την δημόσια ζωή χωρίς ποτέ να κατορθώνει να κάνει έστω και ένα βήμα μπροστά κατά της διαφθοράς.

Ως απλός πολίτης παρακολουθώ τελευταία με ενδιαφέρον τα λεγόμενα σας. Κοίταξα αυτά που παρουσιάζετε ως στοιχεία στους οπαδούς σας και ειλικρινά δεν μπορούσα να δω πως λογικά στοιχειοθετείτε τις κατηγορίες εναντίον του κ. Παπανδρέου. Δεν ξέρω αν έχετε άσσους στο μανίκι ή αν προτίθεστε σε μέλλοντα χρόνο να κάνετε κάποιες σοβαρές αποκαλύψεις. Ότι όμως έχετε παρουσιάσει μέχρι τώρα κατά του κ. Αντρίκου Παπανδρέου δεν υποστηρίζει τις πολύ σοβαρές κατηγορίες που του προσάπτετε.

Όπως σας έγραψα σε email την πρώτη φορά που επικοινωνήσατε μαζί μου, και αν επίσης έχετε δει τις αναρτήσεις μου, είμαι σφόδρα αντί-Παπανδρεϊκος. Πιστεύω ότι οι Παπανδρέου είναι μια αστείρευτη πηγή δεινών για την χώρα μας. Ο Παπανδρεϊκός σοσιαλισμός κατέστρεψε την Ελλάδα. Αυτή η πολιτική εκτίμηση μου όμως δεν μου επιτρέπει να τους κατηγορήσω για παράνομες πράξεις χωρίς σοβαρά και επαρκή στοιχεία. Το ίδιο ισχύει και για εσάς, έστω και αν είσθε βουλευτής. Άλλο οι καταστροφικές πολιτικές της οικογένειας Παπανδρέου που τις κρίνουν οι ψηφοφόροι και η ιστορία και άλλο πράγμα τυχόν παράνομες πράξεις που θα τις έκριναν δικαστές.

Είναι επίσης λυπηρό ότι παρότι αυτοπροσδιορίζεστε ως δεξιός χρησιμοποιείτε τακτικές και λεξιλόγιο που καθιέρωσε το άκρως λαϊκιστικό ΠΑΣΟΚ την δεκαετία του 80. Θυμάστε; Το λέγαμε Αυριανισμό. Θα πρέπει να δείτε την ειρωνεία της υποθέσεως όπου η αντί-Παπανδρεϊκή σας εκστρατεία είναι εξόχως Παπανδρεϊκή. Γι’ αυτό έγραψα και στο άρθρο μου ότι σας αξίζει ο τίτλος το πιο συστημικού πολιτικού. Οι πράξεις και οι λόγοι σας επιβεβαιώνουν την πολιτική και πολιτισμική κυριαρχία του Παπανδρεϊσμού. Κρίμα.

Σε δεύτερο email μου θέσατε δύο ερωτήματα. 1. Σε ποια τράπεζα δουλεύω. Αυτό είναι προσωπικό θέμα αλλά θα σας έλεγα ότι δεν έχω ή είχα καμία σχέση με Παπανδρέου, Unigestion και Dexia. Επίσης ποτέ δεν έχω ανακατευτεί με χρηματοπιστωτικά προϊόντα που έχουν άμεση σχέση με την Ελλάδα ή τα οικονομικά της.

2. Με ρωτάτε επίσης αν «με τον Σπύρο Λιναρδάτο της 4ης Αυγούστου έχω συγγένεια.» Φαντάζομαι εννοείτε τον γνωστό ιστορικό και δημοσιογράφο του οποίου ένα από τα βιβλία ήταν το “Πως εφτάσαμε στην 4η Αυγούστου.” Δεν ήταν Μεταξικός ο άνθρωπος αλλά αριστερός. Καταλαβαίνω ότι ως πολιτικός είστε πολύ απασχολημένος με το να βγαίνετε στις τηλεοράσεις και να βλέπετε ψηφοφόρους, αλλά μιας και έχετε τις τύχες μας στα χέρια σας, ανοιχτέ και κανά ρημάδι βιβλίο που και που.
Η σχέση μου με τον εκλιπόντα Σπύρο Λιναρδάτο είναι ότι όλοι οι Λιναρδάτοι προερχόμαστε από την Αγία Θέκλη της Κεφαλλονιάς.

Πολίτης-μπλόγκερ,
Ναπολέων Λιναρδάτος
Συνέχεια

Πέμπτη, 12 Ιανουαρίου 2012

Τύφλα να'χει ο Καρατζαφέρης!



Οι ατέλειωτες κωλοτούμπες του Μιττ Ρόμνεϋ.
Συνέχεια

Πάνος Καμμένος: Ορατότης μηδέν


Στον βουλευτή Πάνο Καμμένο αξίζει ο τίτλος του πιο συστημικού πολιτικού στην Ελλάδα. Ο άνθρωπος που κόβει από το σύστημα μέρες για να του δίνει χρόνια.

Παρακολουθώντας βίντεο με τις ομιλίες του κ. Καμμένου τον τελευταίο καιρό προσπαθούσα να κατανοήσω τον πολιτικό πυρήνα της πολιτικής υπόστασης που λέγεται Πάνος Καμμένος. Δεν μου πήρε και πολύ χρόνο για να βρω την πηγή της πολιτικής κουλτούρας του κ. Καμμένου. Είναι οι ταινίες του Κούρκουλου την δεκαετία του 70. Κατάχρηση εξουσίας (1971), Με φόβον και με πάθος (1972), Ο εχθρός του λαού (1972) και Θέμα συνειδήσεως (1973), εικάζω ότι αποτελούν την πολιτική βιβλιοθήκη του κ. Καμμένου.

Το παιδί του λαού, αδέκαστο και ηθικώς εξόχως συμπαγές, αναμετράται με τις ισχυρές οικογένειες της χώρας, τότε Κατράκης τώρα Παπανδρέου, γιατί «η δικαιοσύνη είναι ιδεολογία και όχι σταδιοδρομία» (Με φόβον και με πάθος, 1972). Σε αυτές τις αναμετρήσεις ο αμόλυντος φέρνει την αλήθεια στο φως, με στοιχεία και ντοκουμέντα που ξεμπροστιάζουν τους επιφανείς επιγόνους. Εδώ να σημειώσω ότι ο Κούρκουλος, αντίθετα από ότι ο κ. Καμμένος, έχει στοιχεία και ντοκουμέντα σύμφωνα με το σενάριο της ταινίας. Ο κ. Καμμένος συνήθως έχει κάποιες ενδείξεις, ή κάποια στοιχεία τα οποία αυθαιρέτως συνθέτει σε πολύ σοβαρές κατηγορίες.

Η συνταγή για την θέσπιση μιας κατηγορίας από τον κ. Καμμένο έχει ως εξής: η δυνατότητα κάποιου να διαπράξει ένα αδίκημα σε συνδυασμό με την βεβαιότητα του κ. Καμμένου ότι μια κατάσταση ή ένα γεγονός υποδηλώνει πλεκτάνη, αποδεικνύει την ενοχή του ατόμου που είχε την δυνατότητα να διαπράξει το αδίκημα. Ο Αντρίκος Παπανδρέου είναι σύμβουλος της επενδυτικής εταιρίας Unigestion σε μια Επιτροπή Στρατηγικής ενός Κεφαλαίου Αειφορίας. Ο αδερφός του, Γιώργος Παπανδρέου, είναι πρωθυπουργός της Ελλάδας και η οικονομία της πάει κατά διαόλου. Επομένως οι αφοί Παπανδρέου επιδιώκουν την χρεοκοπία της χώρας τους για να κερδοσκοπήσουν αυτοί και οι φίλοι τους. Έκλεισε η υπόθεση.

Εκτός του στοιχείου ότι οι αφοί Παπανδρέου θα είχαν την δυνατότητα να τα κάνουν όλα αυτά υπάρχουν και άλλες “αποδείξεις”. Για παράδειγμα ο κ. Καμμενος ενημέρωσε τους θαυμαστές του στο facebook ότι «Η εταιρεία που πληρώνει τον Αντρίκο UNIGESTION διαχειρίζεται την τράπεζα DEXIA και δισεκατομύρια ευρώ σε συνάλλαγμα μόνο η δήλωση για δημοψήφισμα χάρισε στον Σόρρος 600 δις ευρώ ...». Παραθέτει μάλιστα και ένα έγγραφο που φαντάζομαι ότι κατά την γνώμη αποδεικνύει του αυτά που ισχυρίζεται.

Καταρχήν η Unigestion δεν διαχειρίζεται την Dexia. Το έγγραφο που παραθέτει απλά λέει ότι η Unigestion διαχειρίζεται ένα κεφάλαιο της Dexia. H Unigestion διαχειρίζεται κεφάλαια πολλών άλλων εταιριών, περισσότερες από 220, όπως τα συνταξιοδοτικά κεφάλαια της Nestle και των Δανών μηχανικών. Εξάλλου αν η Unigestion μέσο της Dexia κερδοσκοπεί εναντίον της Ελλάδας, τότε οι πληροφορίες από τους Παπανδρέου δεν θα ήταν και τόσο καλές, μιας και η Dexia είναι η πρώτη ευρωπαϊκή τράπεζα που είναι υπό διάλυση λόγω της κρίσης των δημόσιων χρεών στην Ευρώπη.

Επίσης από που προκύπτει ότι ο Soros έβγαλε 600 δις ευρώ όταν ο Παπανδρέου έκανε την πρόταση για το δημοψήφισμα; Μερικά χρόνια πριν ο Soros είχε κάνει την πρόταση το κράτος της Αμερικής να ενισχύσει το ταμείο του για τις τράπεζες με 600 δις δολάρια. Τι σχέση έχει αυτή η πρόταση με ένα κέρδος 600 δις ευρώ από την πρόταση για δημοψήφισμα; Όταν ο Soros έβγαλε 1 δις δολάρια κέρδος στοιχηματίζοντας εναντίον της αγγλικής λίρας το 1992 και επίσης εικάζεται ότι έβγαλε άλλο 1 δις στοιχηματίζοντας στην υποβάθμιση των ΗΠΑ το 2011, πως κατάφερε να βγάλει 600 δις ευρώ από την περίπτωση της Ελλάδας;
Ποια είναι τα στοιχεία ή έστω οι ενδείξεις που αποδεικνύουν ένα τόσο μεγαλειώδες κέρδος;

Γενικά ο κ. Καμμένος δεν τα πάει καλά με στοιχεία και αποδείξεις. Αν αισθάνεται ότι κάποιος είναι ένοχος για κάτι αυτό του αρκεί. Το 1993 θα γράψει ένα βιβλίο «Τρομοκρατία, θεωρία και πράξη» όπου θα υποστηρίζει ότι πίσω από την τρομοκρατική οργάνωση 17Ν βρίσκεται το ΠΑΣΟΚ. Το ότι η 17Ν λειτουργούσε με σύστημα και οργανωμένα θα έπρεπε να του είχε δημιουργήσει υποψίες περί του αντιθέτου, αλλά ο Καμμένος τότε αισθανόταν διαφορετικά...

Ο κ. Καμμένος περισσότερο από πολλούς άλλους πολιτικούς εκφράζει την αδυναμία μας ως κοινωνία να κατανοήσουμε τις βαθύτερες αιτίες της υπάρχουσας κρίσης. Επειδή αδυνατούμε να ασκήσουμε αυτοκριτική, επειδή δεν μπορούμε να δούμε τις μεγάλες θεσμικές αδυναμίες του κράτους και επειδή αρνούμαστε να αποδεχτούμε ότι ο σοσιαλισμός απέτυχε και στην Ελλάδα, επιρρίπτουμε την υπάρχουσα κρίση σε σκοτεινά κέντρα και συνωμοσίες. Οι προγονοί μας αδυνατώντας να εξηγήσουν τα φαινόμενα της φύσης θα τα κατανοήσουν ως αποτελέσματα της θεϊκής θέλησης. Εμείς αδυνατώντας και μη θέλοντας να δούμε τις πραγματικές αιτίες της υπάρχουσας κρίσης, θα την κατανοούμε ως μια ταινία του Κούρκουλου όπου είναι θέμα χρόνου να αποδειχθεί η πλεκτάνη. Και έζησαν αυτοί καλά και εμείς όπως και πρώτα.

Για αυτό το λόγο ο κ. Καμμένος είναι ο πιο συστημικός πολιτικός που υπάρχει, η εγγύηση ότι τίποτε δεν μπορεί να αλλάξει. Λέγεται ότι ίσως προχωρήσει και στην ίδρυση νέου κόμματος. Αν αυτό επαληθευτεί, θα είναι το πρώτο κόμμα που αντί για συνέδρια θα διοργανώνει λαϊκά δικαστήρια.
Συνέχεια

Τρίτη, 10 Ιανουαρίου 2012

Σύγχρονοι δουλοπάροικοι


Όπως διαβάζω, εξαιτίας της φορολογικής λαίλαπας Μόντι , για το 2012 οι Ιταλοί "θα πρέπει να δουλέψουν κατά μέσον όρο ως την 20ή Ιουνίου για να καταφέρουν να πληρώσουν τους παλιούς και τους νέους φόρους του κεντρικού κράτους και της τοπικής αυτοδιοίκησης". Πρόκειται, όπως σημειώνει η εφημερίδα "Corriere della Sera" , για 171 ημέρες «φορολογικής εξάρτησης», που αυξήθηκαν κατά μια εβδομάδα σε σύγκριση με το 2011.

Και το ρεπορταζ συνεχίζει:

"...η φορολογική πίεση στη χώρα ανέρχεται πλέον στο 46,7% του συνολικού εισοδήματος των πολιτών. Eνα ποσοστό κατά πολύ υψηλότερο από τον μέσο όρο της Ευρωπαϊκής Eνωσης... Σημαντικό ρόλο στην αύξηση του φορολογικού βάρους διαδραματίζει η εκ νέου επιβολή του φόρου ακίνητης περιουσίας και στην περίπτωση ενός μόνο ιδιόκτητου σπιτιού, η άνοδος του φόρου προστιθέμενης αξίας στο 21%, ενώ οι οικογένειες επιβαρύνονται και με τη συνεχή αύξηση της τιμής των καυσίμων. Ο ιταλός πρωθυπουργός Μάριο Μόντι μιλώντας, χθες βράδυ, σε εκπομπή της δημόσιας τηλεόρασης Rai Tre δεν απέκλεισε τον Οκτώβριο να αποφασιστεί νέα αύξηση του ΦΠΑ στο 23%."

Παρά την οικονομική καθίζηση που βιώνει η Γηραιά Ήπειρος εξαιτίας του Μεγάλου Κράτους , οι ευρω-ελίτ, δέσμιες των κρατικίστικων εμμονών τους, δεν λένε να βάλουν μυαλό. Στην νέα Ευρώπη της Μέρκελ , του Σαρκοζί, του Μόντι και του Παπαδήμου, η συνταγή είναι κοινή : οι πολίτες πρέπει να δουλεύουν όλο και λιγότερες μέρες για τον εαυτό τους, για να ταϊσουν ένα αδηφάγο και τεράστιο κράτος καθώς και τα οικονομικά συμφέροντα που πλουτίζουν από αυτό . Σε αυτή τη θαυμαστή, καινούργια Ευρώπη, ο μεσαίωνας αναβιώνει. Οι πολίτες υποβιβάζονται στο ρόλο του δουλοπάροικου ενώ το κράτος-δυνάστης κρατάει για τον εαυτό του τον επίζηλο τίτλο του φεουδάρχη. Και μπορεί, οι Ευρωπαίοι ηγέτες να κάνουν βαρύγδουπες ανακοινώσεις για δραστικές περικοπές στις κρατικές δαπάνες όμως, κατά ένα περίεργο τρόπο, ο Λεβιάθαν παραμένει αλώβητος και στο τέλος της χρονιάς οι δαπάνες είναι πάντα αυξημένες. Ακόμη και κάποιες θετικές μεταρρυθμίσεις, όπως η πρόσφατη απελευθέρωση του ωραρίου των καταστημάτων στην Ιταλία ,που θα μπορούσαν να απελευθερώσουν τη δημιουργικότητα των πολιτών από τα ασφυκτικά κρατικά δεσμά και να απογειώσουν την οικονομία , κάτω από αυτές τις συνθήκες ακυρώνονται . Στην καλύτερη περίπτωση, χρησιμεύουν μόνο και μόνο για να μπορούν οι πολίτες να δίνουν ακόμη περισσότερα χρήματα στην παρασιτική κρατική μηχανή.

Στην Ελλάδα πάλι, για το 2011 έπρεπε να δουλεύουμε 163 μέρες το χρόνο, δηλαδή μέχρι την 12η Ιουνίου, απλά για να ταϊσουμε, με τους φόρους μας, όλο αυτόν τον συρφετό που μας έφτασε στη χρεωκοπία : τους πολιτικούς, τον κομματικό στρατό που λυμαίνεται το Δημόσιο , τους Φωτόπουλους, τους κρατικοδίαιτους επιχειρηματίες, τις (κατ'ευφημισμόν) Μ.Κ.Ο... Μετά τη ληστρική φοροεπιδρομή Παπανδρέου, την οποία βέβαια συνεχίζει επάξια η κυβέρνηση του "αγιοποιημένου" Λουκά Παπαδήμου, και με το κρατικοδίαιτο πλέγμα εξουσίας να παραμένει αλώβητο, στοιχηματίζω πως φέτος θα χρειαστεί να μπούμε στον Ιούλιο για να μας επιτρέψει το ελληνικό κράτος-φεουδάρχης να εργαστούμε, επιτέλους, και για τους εαυτούς μας.
Συνέχεια

Οι ιδεολογικές απαρχές της αθώωσης της παιδοφιλίας


Η πρόσληψη της παιδοφιλίας ως παρέκκλισης, η οποία πρέπει να τυγχάνει ακόμη και οικονομικής στήριξης στο πλαίσιο του κοινωνικού κράτους, μία αντίληψη, η οποία καταγράφηκε προσφάτως στην Ελλάδα, αποτελεί λογική κατάληξη της αρχής της πολιτικής ορθότητας και του αξιακού σχετικισμού. Οι εξελίξεις αυτές συνδέονται σε σημαντικό βαθμό με τις διατυπώσεις πλευρών της Νέας Αριστεράς και του αξιακού σχετικισμού, ο οποίος προβλήθηκε ως νέο ερμηνευτικό υπόδειγμα στις κοινωνικές επιστήμες αρχικά μέσω της αντι-κουλτούρας της δεκαετίας του 1960 και κατόπιν μέσω της διάχυσης των ιδεολογημάτων της Νέας Αριστεράς στον πανεπιστημιακό χώρο και την βιβλιογραφία. Η σεξουαλικότητα αποτελούσε κομβικό θέμα της αντι-κουλτούρας των δεκαετιών αυτών.

Σε ορισμένα κοινόβια στην Γερμανία η ιδεοληπτική αθώωση της παιδοφιλίας ή της αιμομιξίας εγκαινιάστηκε ως αναζήτηση μίας εναλλακτικής σεξουαλικότητας και ως πρόταγμα ανακάλυψης της σεξουαλικότητας εκ μέρους των παιδιών, στο πλαίσιο της αναίρεσης των ορίων ανάμεσα στους ενήλικες και τα παιδιά. Στο κοινόβιο Rote Freiheit (=Κόκκινη Ελευθερία) στο Kreuzberg του Βερολίνου, όπου διακηρυγμένος σκοπός ήταν η «διαμόρφωση σοσιαλιστικών προσωπικοτήτων», η σεξουαλική αγωγή αποτελούσε καθημερινό μάθημα, ενώ διεξάγονταν παρατηρήσεις για την διερεύνηση της σεξουαλικότητας των παιδιών. Το κοινόβιο, όπως αποδείχθηκε, λειτουργούσε ως προμετωπίδα του Ινστιτούτου Ψυχολογίας του Ελεύθερου Πανεπιστημίου του Βερολίνου, το οποίο είχε παράσχει τόσο τις εγκαταστάσεις όσο και το προσωπικό για τη σεξουαλική αγωγή. Αναφέρεται επίσης η περίπτωση του Klaus Rainer Röhl, εκδότη του αριστερίστικου περιοδικού Konkret, στο οποίο υποστηριζόταν ανοικτά η παιδεραστία. Σε πολυάριθμους εναλλακτικούς παιδικούς σταθμούς (Kinderladen), οι οποίοι χαρακτηρίζονταν αντι-αυταρχικοί, κεντρικό θέμα συζήτησης ήταν το σεξ, όπως αναφέρει ο Alexander Schuller, εκ των μελών του κινήματος για τη σεξουαλικότητα, ενώ υπήρχαν πολυάριθμα περιστατικά, τα οποία σήμερα χαρακτηρίζονται παιδεραστικά, όπως παραδέχεται ο Daniel Cohn-Bendit στην αυτοβιογραφία του. Στο τεύχος 17 του περιοδικού Kursbuch, το οποίο εξέταζε την θέση της επαναστατικής Αριστεράς για τη σεξουαλικότητα, υπήρχε μία αναφορά του Κοινοβίου 2 (Kommune 2) στο Βερολίνο με τίτλο «Εκπαιδεύοντας παιδιά στο Κοινόβιο». Στην αναφορά περιγράφονται με πολλές γραφικές λεπτομέρειες πράξεις παιδεραστίας στο πλαίσιο εξερεύνησης της παιδικής σεξουαλικότητας και της υπέρβασης των προκαταλήψεων της μπουρζουαζίας.

Η Νέα Αριστερά επεδίωκε, αυτήν την φορά μέσω της σεξουαλικότητας, την δημιουργία ενός «νέου ανθρώπου», καθώς, όπως αναφέρεται στο Εγχειρίδιο θετικής παιδικής αγωγής (1971), «τα παιδιά μπορούν να μάθουν να εκτιμούν τον ερωτισμό και τη σεξουαλική πράξη πολύ προτού αντιληφθούν πώς γίνεται η σύλληψη ενός παιδιού. Είναι απαραίτητο για τα παιδιά να αγκαλιάζονται με ενήλικες, ενώ εξίσου πολύτιμο είναι κατά την διάρκεια του αγκαλιάσματος να υπάρχει και σεξουαλική επαφή».

Οι Πράσινοι της Γερμανίας για ένα διάστημα υιοθέτησαν φιλική στάση προς την παιδοφιλία. Στο συνέδριο του Lüdenscheid το 1985, η οργάνωση των Πρασίνων για το κρατίδιο της Βόρειας Ρηνανίας-Βεστφαλίας υποστήριξε ότι «η μη-βίαιη σεξουαλικότητα ανάμεσα σε ενήλικες και παιδιά θα έπρεπε να επιτρέπεται χωρίς περιορισμούς ηλικίας». Η ομάδα εργασίας «Παιδιά και Νεολαία» των Πρασίνων στο κρατίδιο της Βάδης-Βυρτεμβέργης υποστήριξε σε εσωτερικό υπόμνημά της ότι «οι συναινετικές σεξουαλικές σχέσεις ανάμεσα σε παιδιά και ενήλικες θα πρέπει να αποποινικοποιηθούν». Η θέση αυτή τελικά δεν υιοθετήθηκε έπειτα από έντονες δημόσιες διαμαρτυρίες. Την δεκαετία του 1980 η αριστερή εφημερίδα Tageszeitung προσέφερε βήμα σε παιδοφιλικές απόψεις, καταδεικνύοντας την διάδοση της ανεκτικότητας προς την παιδοφιλία στην ευρύτερη πολιτική αριστερή κοινότητα.

Η μετάθεση μίας παραβατικής συμπεριφοράς στο πεδίο της ιατρικής είναι πολιτική κατ’ ουσίαν πρακτική και συμβάλλει στην δημιουργία ενός νέου βιολογικού ντετερμινισμού, ο οποίος τείνει να αναιρεί την έννοια της ατομικής ευθύνης και να αντιμετωπίζει τον παραβάτη όχι ως ένοχο, αλλά ως θύμα μίας απροσδιόριστης μηχανικής, κοινωνικής ή εν προκειμένω ακόμη και βιολογικής.
Συνέχεια

Δευτέρα, 9 Ιανουαρίου 2012

Η παιδοφιλία ως αναπηρία και η επιστροφή της νοσοκόμας Ratched


Με την φασαρία που έγινε με την υπ Αρ. 2611 ΦΕΚ της 8 Νοεμβρίου 2011 όπου «είχαν περιληφθεί μεταξύ των ψυχικώς πασχόντων, κατηγορίες ατόμων όπως παιδόφιλοι, επιδειξιομανείς, εθισμένοι στον τζόγο, κλεπτομανείς και πυρομανείς» χάθηκε η ουσία της υπόθεσης που είναι πολύ πιο σημαντική από την συγκεκριμένη είδηση.

Ο θόρυβος για τους σχετικά “ανάπηρους” παιδόφιλους που αν συντρέχουν και άλλοι λόγοι μπορούν να απολαμβάνουν «μειωμένα τιμολόγια στους λογαριασμούς της ΔΕΗ, ή σε εισιτήρια Μέσων Μαζικής Μεταφοράς» παρουσιάστηκε ως ένα άλλο ευτράπελο γεγονός του ανοργάνωτου ελληνικού κράτους. Δυστυχώς η πραγματικότητα είναι πολύ χειρότερη.

Όλα αυτά προέρχονται από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας και βρίσκονται στην Διεθνή Ταξινόμηση Νοσημάτων, παιδοφιλία F65.4, φετιχισμός F65.0, σαδομαδοχισμός F65.5 κτλ, ως ψυχικές παθήσεις. Ανήκουν σε μια ολοένα αυξανόμενη ομάδα ψυχικών νοσημάτων.

Μια μεγάλη έρευνα από το Εθνικό Ινστιτούτο Ψυχικής Υγείας (ΗΠΑ) βρήκε ότι το 46%, επαναλαμβάνω το 46%, των τυχαία επιλεγμένων ενήλικων που συμμετείχαν στην έρευνα πληρούσαν τις προϋποθέσεις που έχει θεσπίσει η Αμερικανική Ψυχιατρική Εταιρεία που αποδείκνυαν ότι έπασχαν ή είχαν στο παρελθόν «τουλάχιστον μία ψυχική ασθένεια μέσα σε τέσσερις ευρείες κατηγορίες σε κάποια στιγμή στη ζωή τους.»
Δεν χρειάζεται να είσαι Michel Foucault για να υποψιαστείς ότι το πράγμα κάπου μπάζει.

Όπως έχουν υποστηρίξει οι Michel Foucault, R.D. Laing και Thomas Szasz η «ψυχιατρική είναι μια μορφή κοινωνικού έλεγχου, για να στιγματίζεται και να τιμωρείται ανεπιθύμητη συμπεριφορά με το πρόσχημα της θεραπείας.» Μπορεί κάποιος να μην συμφωνεί απόλυτα με αυτή την θέση, αλλά θα πρέπει τουλάχιστον να αναγνωρίσουμε ότι έστω και αν είναι μια καρικατούρα της ψυχιατρικής, είναι μια καρικατούρα που εμπεριέχει αλήθειες και καταδεικνύει σοβαρούς κινδύνους.

Το ότι η ψυχιατρική έχει στο παρελθόν ενοχοποιήσει συμπεριφορές που σήμερα είναι ανεκτές (βλ. ομοφυλοφιλία) ενώ τώρα φαίνεται να αθωώνει εγκληματίες (παιδοφιλία), θα πρέπει να μας δημιουργήσει σοβαρά ερωτηματικά για την επιστημονική φερεγγυότητα του κλάδου.
Υπάρχουν ανεπιθύμητες συμπεριφορές που είναι απλά μη δημοφιλείς και υπάρχουν άλλες που είναι απλά εγκληματικές, αυτό δεν σημαίνει ότι αποκλίνουσες συμπεριφορές είναι ψυχικές παθήσεις.

Η αύξηση των “ψυχικών παθήσεων” συνάδει με τις ιδεολογικές εμμονές του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας που είναι εξειδικευμένη οργάνωση του επαίσχυντου ΟΗΕ. Η δραματική εξάπλωση των ψυχικών “παθήσεων” υποδηλώνει την συρρίκνωση της ατομικής σφαίρας δράσης και ευθύνης του ατόμου, την αύξηση του κράτους νταντά που αναλαμβάνει είτε να θεραπεύσει, είτε να καθορίσει μέσω της νομοθεσίας και των κανονισμών την πλήρη υποταγή του ατόμου στα κελεύσματα της κρατικιστικής αριστεράς που κυριαρχεί σε αυτούς τους παγκόσμιους οργανισμούς.

Στις προηγούμενες δεκαετίες ο στόχος ήταν ο κρατικός έλεγχος των μέσων παραγωγής. Μια και αυτή η προσπάθεια απέτυχε παταγωδώς, τώρα ο σοσιαλισμός εισάγεται από την πίσω πόρτα, κρατικοποιώντας σταδιακά όλο και περισσότερες πτυχές της καθημερινότητας μας.

Στο 1984 του Orwell διαβάζουμε το «Αν θέλεις ένα όραμα του μέλλοντος, φαντάσου μια μπότα να συντρίβει ένα ανθρώπινο πρόσωπο -για πάντα.» Τα πράγματα δεν είναι τόσο δραματικά, εκτός αν κατοικείς στον σοσιαλιστικό παράδεισο της Βόρειας Κορέας. Εμείς έχουμε να κάνουμε με έναν πιο ευαίσθητο και μαλθακό κρατικισμό, που δεν βρίσκεται τόσο στο πρόσωπο ενός φύλακα ενός στρατοπέδου αλλά στη νοσοκόμα Ratched του βιβλίου One Flew Over the Cuckoo's Nest του Ken Kesey. (Το οποίο έγινε μια εξαιρετική ταινία με τον Jack Nicholson και την Louise Fletcher)

Η νοσοκόμα Ratched, κάτω από το πέπλο της προσφοράς, του ενδιαφέροντος και της αφοσίωσης, ασκεί μια σχεδόν ανεπαίσθητη και αθόρυβη τυραννία στις ζωές των έγκλειστων στην ψυχιατρική κλινική. Μια σκιαγράφηση ενός απευκταίου μέλλοντος που έχει περισσότερες πιθανότητες κάποτε να γίνει πραγματικότητα. Η παθολογικοποίηση όλο και περισσότερων συμπεριφορών είναι μια αρχή.
Συνέχεια