Σάββατο, 21 Ιανουαρίου 2012

Οι Financial Times και το επίμονο σύμπλεγμα με τον καπιταλισμό


Μία ένδειξη του πόσο αποκομμένη είναι η ελληνική αριστερά από τον πλανήτη Γη, είναι ότι θεωρεί τους Financial Times φερέφωνο του νεοφιλελευθερισμού. Στον πραγματικό κόσμο βέβαια οι αναγνωστές του FT ποτέ δεν είχαν αμφιβολία για την κεντροαριστερή ταυτότητα της εφημερίδας. Αλλά ακόμα και αυτοί θα είναι έκπληκτοι από την τον τίτλο του τελευταίου αφιερώματος των Financial Times “Capitalism in Crisis”. Η χρεοκοπία των κρατών χρεώνεται … στην αγορά που δεν προσφέρει συνεχώς αυξανόμενο φορολογικό εισόδημα να καλύπτει τον δημόσιο τομέα. Αναλογικά φανταστείτε έναν μόνιμα άεργο και καταχρεωμένο γόνο ευκατάστατης οικογενείας να ρίχνει την ευθύνη της χρεοκοπίας του στους δικούς του επειδή δεν μπορούν να του αυξήσουν αρκετά την επιδότηση!
Φανταζόμαστε ότι οι Financial Times το 1989 θα είχανε κυκλοφορήσει με αφιέρωμα στην κρίση της δημοκρατίας.

Σε αυτό το αφιέρωμα λοιπόν βλέπουμε διάφορα διαμάντια, όπως αυτό από τον πρώην σύμβουλο του ΓΑΠ Jeffrey Sachs στο οποίο στηλιτεύει την αγορά για τον καταναλωτισμό και την έλλειψη ηθικών αξιών στις οικονομικές συναλλαγές... Ποιος είπε ότι η Βουλή των Εφήβων δεν έχει απήχηση στο εξωτερικό;

Έχει όμως πραγματικά ενδιαφέρον να αναλογιστεί κανείς τους λόγους πίσω από αυτήν την αντικαπιταλιστική υστερία. Εδώ προτείνω δύο.

Ο πρώτος έχει να κάνει με την σύγχυση μεταξύ αγοράς και κράτους. Σύμφωνα με αυτήν την “λογική”, ό,τι δεν είναι Σοβιετική Ένωση είναι καπιταλισμός, ακόμα και οι σοσιαλδημοκρατίες (όπου το κράτος απορροφά το 50% του ΑΕΠ της οικονομίας) ή ο κορπορατισμός (όπου μεγάλες εταιρείες εκμεταλλεύονται το μεγάλο κράτος για ειδικά προνόμια και επιδοτήσεις) . Η χρεοκοπία λοιπόν του υπερτροφικού κράτος ερμηνεύεται σαν κρίση της αγοράς. Το παραπάνω συμπέρασμα μπορεί να προσεγγίζει το σκεπτικό κάποιων πνευματικά εμ, ιδιαίτερων, αλλά νομίζω πως δεν επαρκεί για τους αριστερούς αρθρογράφους των FT.

Για αυτούς και για άλλους σχετικά ευφυείς αριστερούς χρειάζεται μια πιο περίπλοκη εξήγηση που έχει συζητηθεί παλιότερα στο ΜΜ. Συνοπτικά, οι λόγοι για την παράλογη αντικαπιταλιστική υστερία έχουν να κάνουν με την ανάπτυξη μιας στρεβλής αλλά ψυχολογικά βολικής ιδεολογικής ταυτότητας που στο όνομα της κοινωνικής αλληλεγγύης ικανοποιεί την ανάγκη αποδοχής από το κοινωνικό περιβάλλον. Πιο συγκεκριμένα:

“... Είναι γεγονός ότι σε μια νεαρή περίοδο στην ζωή μας τείνουμε να δημιουργούμε την πολιτική ταυτότητα μας επιλέγοντας μια ιδεολογία που μας δίνει την αίσθηση ότι ανήκουμε σε μία ομάδα, και πιο κρίσιμα μια ιδεολογία που νοηματοδοτεί την ύπαρξη μας μέσω ενός σκοπού με κοινά αποδεκτές αγαθές προθέσεις, π.χ. να βελτιώσουμε τον κόσμο ή να βοηθήσουμε τους συνανθρώπους μας.

Η μαρξιστική αριστερά παρέχει το τέλειο προϊόν για αυτήν την ανάγκη. Το μήνυμα της θα μπορούσε να συνοψιστεί στην πρόταση: «Mαζί αγωνιζόμαστε ενάντια στην κατεστημένη εκμετάλλευση των φτωχών από τους τύραννους κεφαλαιοκράτες». Το όλο μαρξιστικό οικοδόμημα είναι απόλυτα και εξόφθαλμα λανθασμένο, αλλά αυτό δεν έχει σημασία. Σημασία έχει το συναισθηματικά ισχυρό μήνυμα που καλύπτει τις ψυχολογικές ανάγκες των νέων. Η μετέπειτα αποδοχή των λογικών κενών στον μαρξισμό έρχεται μέσω του rationalization, ενός γνωστού ψυχολογικού αμυντικού μηχανισμού.”

Τώρα φανταστείτε όσους έχουνε αναπτύξει την πολιτική και κοινωνική τους ταυτότητα με βάση τον παραπάνω μηχανισμό, είτε είναι ανασφαλείς φοιτητές ελληνικών ΑΕΙ είτε αρθρογράφοι στους FT. Τι είναι πιο εύκολο; Να παραδεχτούν πως ό,τι υποστηρίζανε σε όλη τους την ζωή ήτανε λάθος ή να ανακαλύπτουν συνέχεια κρίσεις του ετοιμόρροπου καπιταλισμού;
Συνέχεια

Πέμπτη, 19 Ιανουαρίου 2012

Καλά νέα για την ελευθερία του λόγου


Ομολογώ πως δεν συμμερίζομαι την πεποίθηση πολλών φιλελεύθερων φίλων πως η ανθρώπινη ιστορία είναι μια πορεία που οδηγεί αναπόφευκτα σε όλο και περισσότερη ελευθερία. Δυστυχώς , τα πράγματα μπορούν να χειροτερεύσουν από τη μια στιγμή στην άλλη, και ελευθερίες που απολαμβάναμε για δεκαετίες (ή ακόμη και αιώνες) να χαθούν πολύ πιο γρήγορα, απ'όσο φανταζόμαστε. Η τελευταία δεκαετία το αποδεικνύει με τον χειρότερο τρόπο. Όμως, τουλάχιστον αυτή την εβδομάδα, οι φίλοι της ελευθερίας του λόγου έχουμε κάποιους καλούς λόγους για να χαμογελάμε.

Στην Ελλάδα, αυτή τη Δευτέρα θα άρχιζε στη Βουλή η συζήτηση για το εκτρωματικό αντιρατσιστικό νομοσχέδιο το οποίο , με πρόσχημα την προστασία των μειονοτήτων, απειλούσε τις κατακτήσεις που έχουμε πετύχει μετά την μεταπολίτευση στο μέτωπο της ελευθερίας του λόγου. Όμως , τελικά, το νομοσχέδιο αποσύρθηκε για να μην διαταραχθεί η συναίνεση των κομμάτων του κυβερνητικού συνασπισμού. Όπως καταλήγει, στο σχετικό ρεπορταζ της , η "Καθημερινή" : "Για τον ρατσισμό και την ξενοφοβία θα ασχοληθεί, εάν θελήσει, η επόμενη κυβέρνηση." (διακρινώ μια ελαφρά απογοήτευση στην ,κατά τ'άλλα, φιλελεύθερη εφημερίδα ή είναι ιδέα μου;). Όλους τους προηγούμενους μήνες, τόσο στο ίντερνετ όσο και στον γραπτό Τύπο, οι αντιδράσεις ήταν πολλές και από όλους τους ιδεολογικούς χώρους. Όταν το νομοσχέδιο τέθηκε σε δημόσια διαβούλευση, η ιστοσελίδα του Υπουργείου Δικαιοσύνης γέμισε με οργισμένα σχόλια απλών πολιτών. Ενδιαφέρον έχει και η στάση των κοινοβουλευτικών κομμάτων. Μόνο το ΠΑΣΟΚ και η "Δημοκρατική Αριστερά" υποστήριξαν το νομοσχέδιο. Η ΝΔ ,ενώ αρχικά τάχθηκε εναντίον, η στάση της στη σχετική συζήτηση στην αρμόδια επιτροπή της Βουλής ήταν μάλλον διφορούμενη και φάνηκε να αντιδρά όχι τόσο στο νομοσχέδιο όσο στην τροπολογία που το συνόδευε και αφορούσε την αποσυμφόρηση των φυλακών. Το ΛΑΟΣ και το ΚΚΕ, προς τιμήν τους, είχαν αρνητική θέση . Η ευχάριστη έκπληξη όμως ήρθε από τον ΣΥΡΙΖΑ. Ενώ θα περιμέναμε πως αυτό το κόμμα κατεξοχήν θα στήριζε την "προοδευτική" λογοκρισία του αντιρατσιστικού νομοσχεδίου, τελικά, μας διέψευσε. Μάλιστα, ο Υπουργός Δικαιοσύνης Μιλτιάδης Παπαϊωάννου, απευθυνόμενος στον βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ Βασίλη Μουλόπουλο, τόνισε : «Εγώ, φρόντισα να απαλείψω όλα τα σημεία τριβής και περίμενα να έλθει η κριτική, κυρίως από το συντηρητικό χώρο, αλλά, δυστυχώς, ήλθε από εσάς και λυπάμαι ιδιαίτερα…». Και ο βουλευτής, απάντησε: «Για να μην συζητάμε στον αέρα, αυτό το πλαίσιο ήρθε από την Ευρώπη, όταν άρχισε από μια σχολή ακροδεξιών ιστορικών να αμφισβητείται το ολοκαύτωμα...Όπως ξέρετε, εμείς διαφωνούμε οριζόντια και κάθετα ότι δεν υπήρξε το ημερολόγιο της Άννα Φρανκ, ότι δεν υπήρξαν οι θάλαμοι αερίων και όλα αυτά τα πράγματα. Αυτό, ήταν η αφορμή και εμείς διαφωνούμε, αλλά αυτό είναι μια, κατά τη γνώμη μας, πλαστοποίηση της ιστορίας, η οποία όμως, θα κριθεί από την κοινωνία και όχι από τα δικαστήρια». Τελικά, η ελληνική κοινωνία μπορεί να έχει πολλα στραβά αλλά ,τουλάχιστον, η σταλινική "πολιτική ορθότητα" δεν έχει πέραση σε αυτή τη γωνιά της Μεσογείου. Υποστηρικτές βρίσκει μόνο σε κάποιες κρατικοδίαιτες ΜΚΟ, που ,για τους δικούς τους λόγους, θέλουν να χρησιμοποιήσουν την αντιρατσιστική νομοθεσία για να στήσουν μια βιομηχανία αγωγών και μηνύσεων.

Το δεύτερο καλό νέο μας έρχεται από τις ΗΠΑ. Δύο νομοσχέδια με τα αστεία ονόματα, SOPA (Stop Online Piracy Act) και PIPA (Protect IP Act ), που όμως, πρέπει να τα πάρουμε στα σοβαρά, αφού ,με πρόσχημα την καταπολέμηση της "πειρατείας", "απειλούν την ελευθερία λόγου και έκφρασης τόσο εντός όσο και εκτός των ΗΠΑ, δημιουργώντας ένα εξαιρετικά επικίνδυνο προηγούμενο πάνω στο θέμα της λογοκρισίας στο Ίντερνετ" (όπως είπε ο ιδρυτής της Wikipedia, Τζίμι Γουέιλς). Σύμφωνα με το νομοσχέδιο, "δίνεται το ελεύθερο σε κατόχους πνευματικών δικαιωμάτων να ζητούν δικαστικές αποφάσεις εναντίον ιστοσελίδων εκτός ΗΠΑ που κατά τη γνώμη τους «διευκολύνουν» την παραβίαση των πνευματικών δικαιωμάτων και να πετυχαίνουν καταδίκες ακόμα και 5 ετών για τους παραβάτες. Μάλιστα, οι εταιρείες θα μπορούσαν να ζητήσουν την καταδίκη ιστοσελίδων ακόμα και για περιεχόμενο που έχουν δημοσιεύσει οι χρήστες τους και όχι οι ίδιοι οι διαχειριστές τους. Το δικαστήριο, με βάση τον προωθούμενο νόμο, θα μπορούσε να διακόψει την νόμιμη χρηματοδότηση τέτοιων ιστοσελίδων: να απαγορεύσει την προβολή διαφημίσεων από αμερικάνικα δίκτυα στα επίμαχα websites, να σταματήσει την εμφάνιση τους στις μηχανές αναζήτησεις αλλά και να επιβάλλει την διακοπή της συνεργασίας τους με αμερικάνικες εταιρείες όπως το PayPal, που διευκολύνουν την πληρωμή μέσω διαδικτύου." (Διαβάστε εναντίον του νομοσχεδίου και εδώ). Οι διαμαρτυρίες στο διαδίκτυο ήταν πραγματικά άνευ προηγουμένου τόσο από απλούς χρήστες όσο και από εταιρείες που δραστηριοποιούνται σε αυτό . Στην πιο εντυπωσιακή κίνηση προέβη η wikipedia, που για να διαμαρτυρηθεί, όλη τη χτεσινή ημέρα, μπλόκαρε την πρόσβασή της στο ίντερνετ. Αυτές οι ενέργειες ήδη έχουν αποτέλεσμα. Η νομοθεσία έχει ήδη αρχίσει να κλονίζεται αφού οκτώ μέλη του Κογκρέσου απέσυραν την υποστήριξή τους ενώ και ο ίδιος ο πρόεδρος Ομπάμα δήλωσε την αντίθεση του.

Βέβαια, είναι ακόμη νωρίς για πανηγυρισμούς .Το αντιρατσιστικό νομοσχέδιο μπορεί να ξαναέρθει στη Βουλή, από την επόμενη κυβέρνηση, αφού αποτελεί επιταγή της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Και ο αγώνας εναντίον των SOPA και PIPA δεν έχει τελειώσει ακόμη. Όμως, προς το πάρον, όλοι οι φίλοι της ελευθερίας έχουμε δύο καλούς λόγους για να χαιρόμαστε. Απ'ότι φαίνεται, μια μεγάλη μερίδα των πολιτών του Δυτικού κόσμου(ίσως και η πλειοψηφία, σε αρκετές περιπτώσεις)τάσσεται ενάντια σε περιορισμούς στην ελευθερία της έκφρασης, όποιο πρόσχημα και αν επικαλούνται οι κυβερνήσεις. Και όταν αυτοί οι πολίτες αποφασίζουν να δράσουν, τότε έχουν και τη δύναμη να νικήσουν.
Συνέχεια

Ζήτω η φοροδιαφυγή


Με αφορμή την άστοχη και λανθασμένη εκπομπή των Νέων Φακέλων στον ΣΚΑΪ για την φοροδιαφυγή, ας δούμε συνοπτικά πως η φοροδιαφυγή είναι ένα μεγάλο θετικό για την οικονομία μας και πως έκανε την υπάρχουσα κρίση ηπιότερη.

1. Το πρώτο λάθος που κάνουμε όταν ασχολούμαστε το θέμα της φοροδιαφυγής είναι ότι δεν εξετάζουμε τα ανείπωτες βάσεις των επιχειρημάτων όλων αυτών που καυτηριάζουν το φαινόμενο της φοροδιαφυγής. Είναι το ίδιο να φοροδιαφεύγεις σε ένα κράτος που είναι λιτό, υψηλά παραγωγικό και με χαμηλούς φορολογικούς συντελεστές και το ίδιο σε ένα κράτος που είναι σπάταλο, κομματικό και απίστευτα πελατειακό;

Για να το θέσω το θέμα αλλιώς, είναι το ίδιο να κάνεις κατάληψη στο Πολυτεχνείο τον Νοέμβριο του 1973 και το ίδιο τον Νοέμβριο του 2012; Προφανώς δεν θέλω να πω ότι οι φοροφυγάδες αντιστέκονται σε μια δικτατορία, αλλά να επισημάνω ότι ένα φαινόμενο μπορεί να έχει διαφορετικές οικονομικές και πολιτικές επιπτώσεις ανάλογα με τις γενικότερες οικονομικές και πολιτικές συνθήκες. Άλλο η φοροδιαφυγή στην Ελβετία και άλλο στην Ελλάδα. Όμως συχνά στο δημόσιο διάλογο και στην συγκεκριμένη εκπομπή των Νέων Φακέλων διαχωρίζουμε το θέμα της φοροδιαφυγής από την γενικότερη κατάσταση του κράτους και του φορολογικού περιβάλλοντος. Μιλάμε για την φοροδιαφυγή σαν να ήμασταν πολίτες και φορολογούμενοι της Ελβετίας. Αυτό όπως θα δούμε παρακάτω είναι ένα μεγάλο λάθος.

2. Το δεύτερο μεγάλο λάθος που κάνουμε στο θέμα της φοροδιαφυγής είναι ότι υποθέτουμε ότι τα όποια επιπλέον έσοδα από την πάταξη της θα είχαν πάει για να μειώσουν το χρέος. Εδώ δεν λαμβάνουμε υπ’ όψιν ότι αυτή η απόφαση, δηλαδή για το που θα καταλήξουν τα επιπλέον φορολογικά έσοδα, άνηκε στους Έλληνες πολιτικούς και στους ψηφοφόρους τους.

Υπάρχει έστω και ένας λογικός άνθρωπος που μπορεί να υποστηρίξει σοβαρά ότι αν π.χ. οι κυβερνήσεις Καραμανλή στην πενταετία που πέρασε εισέπρατταν επιπλέον 5 δις το χρόνο, θα είχαμε ένα χρέος μειωμένο κατά 25 δις ή επιπλέον 25 δις σε διορισμούς, επιδοτήσεις, ενισχύσεις, νέες πρόωρες συντάξεις, νέους φορείς και γραμματείες και δρόμους και γεφύρια με κατεύθυνση το πουθενά; Όταν ακόμα και αυτή την ύστατη ώρα, που η Ελλάδα καταρρέει λόγω ενός απίστευτα σπάταλου και διογκωμένου κράτους, η ελληνική πολιτική τάξη κάνει ότι είναι δυνατόν για να συντηρήσει το τερατούργημα της, είναι δυνατόν να πιστέψουμε ότι σε άλλες πιο ομαλές εποχές τυχόν επιπλέον έσοδα θα είχαν πάει για την μείωση του χρέους;
Αυτή όμως η εκπληκτική υπόθεση είναι μια βασική σταθερά σχεδόν όλων των συζητήσεων περί φοροδιαφυγής, συμπεριλαμβανομένης και της συγκεκριμένης εκπομπής των Νέων Φακέλων.

3. Επίσης μια μικρότερη σε μέγεθος φοροδιαφυγή θα είχε οδηγήσει σε μια πολύ πιο έντονη, δυσβάσταχτη και δυσεπίλυτη κρίση σήμερα. Αν για παράδειγμα οι κυβερνήσεις Σημίτη και Καραμανλή είχαν αυξήσει τα φορολογικά έσοδα καταπολεμώντας την φοροδιαφυγή, όχι μόνο θα είχαν αυξήσει τις δαπάνες, αλλά ταυτόχρονα θα είχαν αυξήσει και τον δανεισμό εκμεταλλευόμενοι το νέο μεγαλύτερο επίσημο ΑΕΠ. Η νέα πηγή δημοσίων εσόδων θα ήταν τότε για τους πιστωτές μας ένας επιπλέον λόγος να μας δανείσουν ακόμα περισσότερα. Αυξάνοντας τα έσοδα και τον δανεισμό του κράτους το σημερινό χρέος θα ήταν ακόμα υψηλότερο και ο αριθμός των Ελλήνων εξαρτημένων έμμεσα και άμεσα από το κράτος ακόμα μεγαλύτερος. Δηλαδή η πολιτική και οικονομική λύση της υπάρχουσας κρίσης πιο δύσκολη από ότι τώρα.

Ούτε το ευρώ, ούτε και η υποτιθέμενη δημοσιονομική πειθαρχία που το συνόδευε μπόρεσαν να τιθασεύσουν το σπάταλο ελληνικό κράτος και την πολιτική τάξη που το υπηρετούσε στα χρόνια που πέρασαν. Το μόνο ουσιαστικό εμπόδιο ήταν η φοροδιαφυγή.

4. Η μεγαλύτερη κοινωνική αδικία σήμερα είναι αυτή μεταξύ των γενεών - όπου οι σαραντάρηδες και όσοι τους ακολουθούν καλούνται να πληρώσουν με τους φόρους, τις εισφορές και την ανεργία τους το μεγάλο σπάταλο ελληνικό κράτος που βασικά “εξυπηρετεί” τις παλαιότερες γενιές και όσους εργάζονται σε αυτό. Η εκτεταμένη φοροδιαφυγή όντας το μόνο ουσιαστικό φράγμα σε αυτό το κράτος, άμβλυνε αυτή την μεγάλη κοινωνική αδικία.

Όλα αυτά δεν ακούστηκαν στο πρώτο μέρος της εκπομπής για την φοροδιαφυγή των Νέων Φακέλων, η οποία το μόνο που καταφέρνει είναι να μας δείξει την ανικανότητα ενός λαίμαργου κράτους και την τυφλή πίστη των μέσων μαζικής ενημέρωσης στις αρχές και τα πιστεύω του κρατισμού.

Στο δεύτερο μέρος του αφιερώματος στην φοροδιαφυγή που θα μεταδοθεί την ερχόμενη Δευτέρα, θα μάθουμε μας λέει ο κ. Τέλλογλου, πως το ελληνικό δημόσιο «χάρισε» εκατομμύρια σε πολίτες, φορολογώντας τους λιγότερο ή καθόλου. Το ότι ο πιο “φιλελεύθερος” σταθμός της χώρας θεωρεί ότι όταν οι πολίτες κρατούν μέρος του πλούτου και του εισοδήματος τους, αυτό είναι ένα είδος δώρου από το κράτος, εξηγεί πολλά για το πως φτάσαμε στα σημερινά αδιέξοδα.
Συνέχεια

Τρίτη, 17 Ιανουαρίου 2012

Η πληκτική Αριστερά του Φώτη Κουβέλη


Η καλοντυμένη κυρία που καθόταν δίπλα μου στο ταξί άρχισε να μου μιλάει για την κρίση. Για τη φορολογία που έχει γονατίσει την επιχείρηση του άντρα της, για τα παιδιά της που είναι άνεργα εδώ και πολλούς μήνες, για την απογοήτευση της με το πολιτικό σύστημα. "Και τί θα ψηφίσετε σε αυτές τις εκλογές;", την ρώτησα. "Εγώ είμαι δεξιά αλλά σε αυτές τις εκλογές θα ψηφίσω Κουβελη", μου απάντησε με σιγουριά.

Και δεν είναι η μόνη. Σύμφωνα με τις τελευταίες δημοσκοπήσεις , η Δημοκρατική Αριστερά με 13,5% αναδεικνύεται τρίτο κόμμα και ο Φώτης Κουβέλης με 56% θετικές γνώμες, είναι ο πιο δημοφιλής πολιτικός αρχηγός.

Σε ένα πολιτικό σκηνικό, όπου τον τόνο δίνουν τα κατορθώματα του Κίμωνα Κουλούρη, του Άκη Τσοχατζόπουλου και του Τάσου Μαντέλη, ο Φώτης Κουβέλης δεν είναι δύσκολο να ξεχωρίσει. Αν μη τί άλλο, είναι σοβαρός, είναι ευπρεπής, δεν έχει μπλεχτεί σε σκάνδαλα. Ένας ...Κωστής Στεφανόπουλος της Αριστεράς . Πέρα όμως από αυτό, η μειλίχια, καταπραϋντική φιγούρα του Φώτη Κουβέλη μας δίνει την ψευδαίσθηση πως τα τεράστια προβλήματα της χώρας μπορούν, με κάποιο μαγικό τρόπο, να λυθούν συναινετικά, ανώδυνα, χωρίς συγκρούσεις. Αυτή την αίσθηση δίνουν και οι θέσεις του κόμματός του, που έχουν κάτι για όλους. Αριστερά αλλά και με έναν αέρα σαλονιού για να μην τρομάζουν οι κυρίες του Κολωνακίου, ενάντια στο Μνημόνιο αλλά και εναντία στις βίαιες αντίδρασεις τύπου ΠΑΜΕ , ενάντια στο Μεγάλο Κράτος αλλά και ενάντια στα μέτρα που το περιορίζουν , υπέρ της μείωσης των δαπανών αλλά και με προτάσεις που ,αν ποτέ εφαρμόζονταν, θα τις εκτόξευαν στα ύψη , ενάντια στον ,υποτιθέμενο, νεοφιλελευθερισμό του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ αλλά ενάντια και στον αριστερισμό του Τσίπρα, υπέρ της Ευρωπαϊκής Ένωσης αλλά και ενάντια στη "συντηρητική Ευρώπη της Μέρκελ". Στη σούπα της Δημοκρατικής Αριστεράς προσθέτουμε λίγη πράσινη οικονομία και οικολογία που είναι και της μόδας, κάποια ανώδυνα "προοδευτικά" κλισέ και κοινοτοπίες που θυμίζουν εκθεσιολόγιο Λυκείου ή ομιλία μαθήτη της Βουλής των Εφήβων, τα σερβίρουμε με τον πιο στρογγυλεμένο τρόπο, και η "πολιτικά ορθή", "κοινωνικά ευαίσθητη", "μεταρρυθμιστική", χαμογελαστή και light Αριστερά του Φώτη Κουβέλη, που πάει με όλα και δεν θίγει κανέναν , είναι έτοιμη.

Τουλάχιστον με την παλιά ανανεωτική Αριστερά του Κύρκου και του Παπαγιαννάκη, ακόμη και αν δεν συμφωνούσες μαζί της, αναγνώριζες πως πολλές φορές έπαιρνε θέσεις ενάντια στο ρεύμα. Με τον Φώτη Κουβέλη πάλι, νιώθεις πως αυτό που τον ενδιαφέρει περισσότερο είναι να εκφράζει το κονσένσους του δελτίου ειδήσεων των 8. Τουλάχιστον, με την Αριστερά του Αλέξη Τσίπρα και της Αλέκας Παπαρήγα, μπορείς να διαφωνήσεις, να θυμώσεις, να φωνάξεις. Με την ξεδοντιασμένη, πληκτική Αριστερά του Φώτη Κουβέλη το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι να χασμουρηθείς.

Το πρόβλημα είναι πως συνήθως τέτοια "μετριοπαθή" κόμματα λειτουργούν σαν δεκανίκι του υπάρχοντος συστήματος. Μην ξεχνάμε, πως οι λεγόμενες δυνάμεις της μετριοπάθειας ,από τον σοσιαλδημοκρατικό "εκσυγχρονισμό" του Σημίτη μέχρι τον "μεσαίο" χώρο του Καραμανλή, με την απροθυμία τους να προχωρήσουν στις απαραίτητες συγκρούσεις, εν τέλει στήριξαν και διαιώνισαν το κυρίαρχο σύστημα του μεταπολιτευτικού κρατισμού, που μας οδήγησε στη χρεωκοπία.

Η Αριστερά συνηθίζει να χωρίζεται και να διασπάται σε άπειρες ομάδες και τάσεις. Μέχρι τώρα γνωρίζαμε την σταλινική Αριστερά , την μαοϊκή Αριστερά, την ευρωΑριστερά, την ανανεωτική Αριστερά. Με τον Φώτη Κουβέλη, ανακαλύψαμε και την "Αριστερά των χασμουρητών".
Συνέχεια

Τζάμπα μάγκες


Τί είσαι όταν επιτίθεσαι σε μια γυναίκα με γιαούρτια, πέτρες και λοστάρια; Σε πολιτισμένες χώρες είσαι ένας στυγνός εγκληματίας. Στην Ελλάδα είσαι πολιτικός ακτιβιστής που εκφράζει την αγανάκτηση του ελληνικού λαού.

Στην Ελλάδα βάζεις την κουκούλα σου, παίρνεις τα λοστάρια, τις πέτρες σου και την digital camera σου και βγαίνεις βόλτα για να ικανοποιήσεις την ανάγκη σου για “επαναστατική δράση.” Το ξέρεις ότι πολιτικά δεν καταφέρνεις και πολλά εκτός από το να συνηθίζεις τους συμπολίτες σου στην ιδέα ότι αυτές οι σκηνές που πρόκειται να δημιουργήσεις είναι φυσιολογικές για μια ,υποτίθεται, πολιτισμένη κοινωνία.

Η κουκούλα που φοράς είναι εντελώς προαιρετική καθώς γνωρίζεις ότι κανείς δεν θα προσπαθήσει να σε συλλάβει και κανείς δεν πρόκειται να σε καταδικάσει. Εξάλλου, όπως είπε ο δήθεν υπουργός Προστασίας του Πολίτη από το βήμα της Βουλής, προτιμά «ένα σπασμένο μάρμαρο αντί για ένα σπασμένο κεφάλι». Βέβαια ο υπουργός παραβλέπει ότι τα μάρμαρα θέλεις να τα σπάσεις για να δημιουργήσεις υλικό για να σπάσεις κεφάλια. Αλλά ο υπουργός Παπουτσής εννοεί πως το δικό σου το κεφάλι είναι αυτό που επ'ουδενί δεν θέλει να σπάσει. Το τί κεφάλια εσύ θα στοχοποιήσεις επαφίεται στις επαναστατικές σου ορέξεις. Η πολιτεία δεν παρεμβαίνει.

Η πολιτεία δεν παρεμβαίνει όταν μετατρέπεις του αστυνομικούς σε στόχους για τις μολότοφ σου, ή όταν κτίζεις τους καθηγητές σου μέσα στα γραφεία τους, ή όταν πας να επιτεθείς σε νομπελίστες υπερήλικες επιστήμονες που έκαναν το λάθος να επισκεφτούν την Ελλάδα. Ή όταν ακόμα δολοφονείς τρεις υπάλληλους γιατί είναι απεργοσπάστες και εσύ "το δίκιο του εργάτη".

Για το δικό σου κεφάλι ο κ. υπουργός ενδιαφέρεται, γιατί ό,τι λίγο βρίσκεται εκεί μέσα οφείλεται σε αυτόν. Η μπαρουφολογία που αναμασάς, τα εξυπνακίστικα σλόγκαν με τα οποία βρομίζεις τους τοίχους, όλα αυτά τα λίγα και άχρηστα που πραγματικά ξέρεις, όλα τα έχει πει αυτός πριν από καιρό. Λυπάμαι που πρέπει να στο πω, αλλά είσαι το αποτέλεσμα της σκέψης του προέδρου της ΕΦΕΕ του 1978. Για να γίνω πιο σαφής, η πολιτική μαλακία που έριχνε ο Παπουτσής το 78-80, ναι ,όλο αυτό, μετατράπηκε στο εγώ σου. Δεν είσαι επαναστάτης, τραμπούκος είσαι. Οι πράξεις σου δεν είναι αντισυμβατικές, είσαι απλά μέλος του μεταπολιτευτικού παρακράτους.

Όσο για την μαγκιά σου, αν δεν είχες την προστασία του πολιτικού συστήματος που σε ανέθρεψε θα ήσουν με τις παντόφλες μπροστά στο τζάκι από την τρίτη δημοτικού. Βρίσκεις και τα κάνεις, τζάμπα μάγκα.
Συνέχεια

Δευτέρα, 16 Ιανουαρίου 2012

5 ποινές για τον Πάσχο Μανδραβέλη


Η ΕΣΗΕΑ καλεί τον Πάσχο Μανδραβέλη σε απολογία επειδή εξέφρασε γνώμη που αντίκειται στα συνδικαλιστικά ήθη και έθιμα της πατρίδος μας. Εδώ μια πρόταση για τις ποινές που πρέπει να επιβληθούν στον κ. Μανδραβέλη προκειμένου να «συμμορφωθεί προς τας υποδείξεις».

Ο κ. Μανδραβέλης στο απαράδεκτο άρθρο "Μια αδιάφορη απώλεια", που βρίθει φιλελεύθερα υπονοούμενα και ειρωνεία, υποστηρίζει ότι λίγοι Έλληνες συνειδητοποίησαν την απεργία στην ΕΡΤ. Καταρχήν, οι Νίκος Γρυλλάκης και Βασιλεία Ζερβού, συνδικαλιστές της ΠΟΣΠΕΡΤ*, το συνειδητοποίησαν και έσπευσαν αμέσως στο πειθαρχικό ΕΣΗΕΑ διότι ο κ. Μανδραβέλης με την αρθρογραφία δεν επέδειξε την ενδεδειγμένη αλληλεγγύη στον δίκαιο αγώνα των συναδέλφων.

Επειδή η συντεχνιακή αλληλεγγύη είναι πάνω από αστικές εμμονές του τύπου “ελευθερία του λόγου”, εδώ μερικές προτάσεις για τις ποινές που πρέπει να επιβληθούν στον κ. Μανδραβέλη.
Μιας και όλες αυτές οι ποινές δεν έχουν την ίδια βαρύτητα, θα πρότεινα συνδυασμό δύο ή τριών εξ αυτών.

1. Σε ένα δωμάτιο με ταπετσαρία λογαριασμούς της ΔΕΗ όπου η καταβολή για την ΕΡΤ θα είναι μεγεθυνμένη, ο Πάσχος Μανδραβέλης χειροπόδαρα δεμένος σε μια καρέκλα θα υποχρεούταν να παρακολουθεί ασταμάτητα εκπομπές της κρατικής τηλεόρασης. Η ποινή αυτή όχι μόνο θα εξασφάλιζε τον σωφρονισμό του Μανδραβέλη, αλλά αυτομάτως θα διπλασιάζε την τηλεθέαση των καναλιών της ΕΡΤ.

2. Να γίνει συγχώνευση της Καθημερινής με το συγκρότημα Κουρή. Ο κ. Μανδραβέλης να υποχρεωθεί να αναλάβει την διεύθυνση της Αυριανής με την εντολή να την κάνει πιο λαϊκιστική.

3. Να υποχρεωθεί ο Μανδραβέλης να γράφει τα άρθρα του στο πολυτονικό αφού παρακολουθήσει τουλάχιστον δέκα ιδιαίτερα μαθήματα υπό τον κ. Άδὥνἷ Γἑὣργἷᾳδἣ.

4. Να υποχρεωθεί μέσω της αρθρογραφίας του να κτίσει το ηγετικό προφίλ του Στέφανου Τζουμάκα για τις επερχόμενες εσωκομματικές εκλογές του ΠΑΣΟΚ. Επειδή η εκτέλεση αυτής της ποινής δεν είναι ανθρωπίνως δυνατή, τουλάχιστον ας προσπαθήσει.

5. Να αναγκασθεί ο κ. Μανδραβέλης να παρουσιάζεται καθημερινά σε τηλεοπτικό παράθυρο μεταξύ της Λιάνας Καννέλης και του Γιώργου Τράγκα, όπου η δουλειά του κ. Μανδραβέλη θα είναι να συμφωνεί με και να επαυξάνει όλα όσα ακούει. Επίσης εντός μηνός από την έναρξη αυτής της εκπομπής θα πρέπει να αγοράσει σπίτι στην Εκάλη ή στις Κάννες. Σε περίπτωση που δεν έχει τα χρήματα για μια τέτοια αγορά, ας δανεισθεί από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας.


*ΠΟΣΠΕΡΤ είναι το συνδικαλιστικό όργανο των “εργαζομένων” της ΕΡΤ**
**ΕΡΤ είναι ένα συνονθύλευμα μέσων κρατικής “ενημέρωσης” όπου μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 80 οι πρόγονοι μας με το στανιό έπρεπε να παρακολουθήσουν. Με τον ερχομό της ιδιωτικής τηλεόρασης και ραδιοφωνίας, η ΕΡΤ μετατράπηκε σε μια σταθερή και ανεξήγητη μείωση του μηνιαίου εισοδήματος κατά 4,25 ευρώ.
Συνέχεια

"Αστική Συνείδηση" και Αμερικανική Ιστορία


Πρόσφατα στο Facebook βρέθηκα να διαβάζω ένα διάλογο ανάμεσα σε ανθρώπους μιας κάποιας ηλικίας, μάλλον ευκατάστατων και σχετικά μορφωμένων, στον οποίο θρηνούνταν η απουσία “αστικής συνείδησης” ανάμεσα στους “Ελλαδίτες” (όπως αποκαλούσαν τους κατοίκους της Ελλάδας). (Για να κατανοήσουν οι αναγνώστες πως εννοείτο η αστική συνείδηση σε αυτήν την κουβέντα, μία κυρία δήλωσε πως η αστική συνείδηση αποκτιέται με “την εκμάθηση γαλλικών και πιάνου και τη φοίτηση σε κάποιο από τα καλά ιδιωτικά σχολεία των Αθηνών”). Προχωρώντας παραπέρα, στην ίδια συνομιλία, η απουσία αστικής συνειδήσεως ανάμεσα στους “Ελλαδίτες” συγκρινόταν με την (προφανή για τους συνομιλιτές) ύπαρξη της στις Δυτικές κοινωνίες των οποίων την καλλιέργεια (με τα γαλλικά, το πιάνο και τη ρυθμική να υποθέσω) οι “Ελλαδίτες” δεν θα καταφέρουν ποτέ να αποκτήσουν διότι (μεταξύ άλλων αιτιών) οι δυτικές κοινωνίες έχουν παράδοση σε αυτό το θέμα- σε αντίθεση με τους “Ελλαδίτες” που είναι απόγονοι “χωριατών, κλεφτοκοτάδων και λωποδυτών”.

Η ζωή μου και οι προσωπικές επιλογές μου το έφεραν ώστε να ζω εδώ και πολλά χρόνια στις ΗΠΑ, αφού πέρασα ένα μεγάλο αριθμό καλοκαιριών στο Βέλγιο, χώρες τις οποίες λατρεύω και οι οποίες έχουν μεταξύ τους περισσότερες ομοιότητες παρά διαφορές- με τη φιλελεύθερη κουλτούρα να αποτελεί κοινό τόπο και για τις δύο. Θα ήθελα λοιπόν να δούμε μια πτυχή της ιστορίας των ΗΠΑ, ελάχιστα γνωστή ακόμα και στους ίδιους τους Αμερικανούς, την εποχή πριν από την Αμερικανική Επανάσταση, για να καταλάβουμε πιστεύω λίγο καλύτερα πως ξεκίνησε αυτή η χώρα και από που προήλθε ο αρχικός της πλούτος.

Στο τέλος του 17ου αιώνα, οι Άποικοι των δεκατριών αποικιών της Αμερικανικής ανατολικής ακτής αποτελούσαν μια κοινωνία φτωχών ανθρώπων που ζούσαν μακριά από τον πολιτισμό- τον Ευρωπαϊκό πολιτισμό. Είχαν βέβαια την τύχη να βρίσκονται πάνω σε κάποιες πολύ πλούσιες εμπορικές οδούς, καθώς από εκεί πέρναγε το σύνολο σχεδόν των πρώτων υλών που κατευθύνονταν από την Αμερικανική ενδοχώρα στις ευρωπαϊκές μητροπόλεις (Βρετανία, Γαλλία και Ολλανδία). Δυστυχώς όμως οι λεγόμενοι Νόμοι της Ναυσιπλοΐας (Navigation Acts) που είχαν επιβάλλει οι Βρετανοί και των οποίων ο σκοπός ήταν να μπλοκάρουν το απ’ευθείας εμπόριο των Αμερικανικών Αποικιών με χώρες όπως η Γαλλία και η Ολλανδία, πέραν του ότι είχαν περιορίσει αρκετά το εμπόριο, είχαν καταφέρει να εξαγριώσουν τους αποίκους. Το αποτέλεσμα ήταν πως οι τελευταίοι όχι μόνο δεν εναντιώνονταν στις θαλάσσιες πειρατείες που λάμβαναν χώρα μόλις λίγα μίλια ανοιχτά της Βοστώνης, της Νέας Υόρκης και της Φιλαδέλφειας, αλλά και συμμετείχαν ενεργά σε αυτές. “Very great abuses have been and continue still to be practiced,” (πολλές καταχρηστικές ενέργειες έχουν λάβει χώρα και εξκολουθούν να συμβαίνουν”) έγραφε το Board of Trade του Λονδίνου σε επιστολή του σε κυβερνήτη μιας από τις Αποικίες το 1697, προειδοποιώντας τον πως θα έχανε τη θέση του αν συνέχιζε να ανέχεται πειρατείες.

Παρ΄όλα όμως τα αυστηρά γράμματα που έφταναν από το Λονδίνο, η πειρατεία εξακολουθούσε να είναι συνηθισμένη απασχόληση για τους Αμερικανούς αποίκους. Οι Νόμοι της Ναυσιπλοΐας που είχε επιβάλλει η Βρετανία είχαν περιορίσει το ελεύθερο εμπόριο σε τέτοιο βαθμό που πολλοί ναυτικοί δεν είχαν και πολλές άλλες επιλογές από το να γίνουν πειρατές. “Captains without cargo and seamen without employment turned in increasing numbers to piracy,” (“Όλο και περισσότεροι καπετάνιοι χωρίς φορτίο και ναυτικοί χωρίς δουλειά πέρναγαν στην πειρατεία”) γράφει ο Douglas R. Burgess, ιστορικός στο Yeshiva University στο βιβλίο του The Pirates’ Pact, στο οποίο πραγματεύεται το θέμα της πειρατείας στις Αμερικανικές αποικίες πριν από την Επανάσταση (και από το οποίο έχω αντλήσει τα στοιχεία αυτού του κειμένου). “Η πειρατεία εξελίχθηκε- και παρέμεινε- ένα αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής στις Αμερικανικές αποικίες για πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα, ακόμα και όταν οι Νόμοι της Ναυσιπλοΐας είχαν πλέον καταργηθεί”.

Στο τέλος μάλιστα του 17ου αιώνα οι Αμερικανοί άποικοι είχαν πλέον εκπαιδευτεί τόσο καλά στις πειρατείες ώστε μια νέα γενιά τους κατάφερε να φτάσει μέχρι την Ερυθρά Θάλασσα. Δουλέμποροι οι οποίοι σύχναζαν σε αυτό το κομμάτι του πλανήτη είχαν παρατηρήσει τα εκατοντάδες πλοία που κουβαλούσαν χρυσάφι (από την Οθωμανική Αυτοκρατορία αλλά και την Αυτοκρατορία των Μογγόλων στην Ινδία) και πηγαινοέρχονταν ανάμεσα στη Μέση Ανατολή και τις ακτές της Ινδίας, περνόντας υποχρεωτικά από τα στενά του Άντεν. Κάποιες από τις πιο τολμηρές πειρατικές επιδρομές που οργανώθηκαν και εκτελέστηκαν εκείνη την εποχή από Αμερικανούς πειρατές είχαν την ενεργή υποστήριξη και συμπαράσταση των κυβερνητών των διαφόρων πολιτειών της Ανατολικής Ακτής. Οι πιο διάσημοι από αυτούς τους πειρατές, όπως ο Thomas Tew και ο Henry Every, σαλπάρησαν μάλιστα όχι μόνο με χρηματική ενίσχυση αλλά και με “letters of marque”- επίσημα γράμματα τα οποία έδιναν το δικαίωμα επιθέσεων σε εχθρικά πλοία- από τους κυβερνήτες του Rhode Island και της Νέας Υόρκης- όταν επέστρεψαν, μοιράστηκαν το πλιάτσικο με τους κυβερνήτες. Αποτέλεσμα όλων αυτών ήταν πως στις αρχές του 18ου αιώνα, οι πειρατείες στην Ερυθρά Θάλασσα ήταν από τις πιο προσοδοφόρες “επιχειρήσεις” των Αμερικανικών Αποικιών. Μάλιστα ο William Penn, ο ιδρυτής της Pennsylvania, είχε ενθουσιαστεί τόσο πολύ με το ρόλο που έπαιζε η πειρατεία στα οικονομικά των Αποικιών ώστε το 1700 να δηλώσει πως χωρίς αυτήν “we had never had a spot upon our Garment”- εννοώντας πως μερικές τουλάχιστον από τις 13 Αμερικανικές Πολιτείες θα ήταν απλά χρεοκοπημένες χωρίς τα πειρατικά έσοδα.

Ο πλούτος που συσσωρεύθηκε από τις πειρατικές επιχειρήσεις των Δυτικών κοινωνιών- ας μην ξεχνάμε πως πριν τους Αμερικανούς αποίκους ήταν οι Βρετανοί που είχαν διαπρέψει στο συγκεκριμένο χώρο για κάμποσους αιώνες, ενώ το ίδιο ισχύει και για τους Ιάπωνες- είναι εύκολο να μας διαφύγει αν εστιάσουμε την προσοχή μας απλώς στο σημερινό “φαίνεσθαι” των δυτικών κοινωνιών, όπως η Αμερικανική. Εύκολα λοιπόν μπορεί να μας διαφύγει πως μερικές από τις πιο σπουδαίες Αμερικανικές οικογένειες- όπως οι Philipse και οι Van Cortlandt στη Νέα Υόρκη- ξεκίνησαν από το μηδέν και συσσώρευσαν τον αρχικό τους πλούτο από πειρατείες. Θα ήθελα λοιπόν να παρακαλέσω όσους διαβάζουν αυτό το σημείωμα, όποτε ακούνε κάποιον/-α να ομιλεί περί “ελλείψεως αστικού ήθους/αστικής συνείδησης” από τους Νεοέλληνες των τελευταίων 200 χρόνων (σε αντίθεση με τους Δυτικούς) να έχουν στο νου τους τρία πράγματα 1) αυτός/-η που το λέει δεν γνωρίζει Ιστορία, 2) αυτός/-η που το λέει δεν έχει χρειαστεί ποτέ να εργαστεί (προσοχή, όχι να σπουδάσει ή απλά να ζήσει αλλά να εργαστεί) σε Δυτική κοινωνία ή 3) αυτός/-η που το λέει απλά ξερνάει τα κόμπλεξ του στους υπολοίπους. Όσο για το πως πέρασε η Αμερική από την πειρατεία στο στάδιο μιας καλά οργανωμένης κοινωνίας, αυτό είναι προφανώς μια τεράστια κουβέντα κάποιας άλλης στιγμής. Σίγουρα όμως δεν οφείλεται στο ότι οι Αμερικανοί πολίτες άρχισαν να μαθαίνουν “γαλλικά και πιάνο και να πηγαίνουν σε καλά ιδιωτικά σχολεία”(Ο Alexis de Tocqueville, εκφράζοντας το θαυμασμό του για την Αμερικανική Δημοκρατία έγραψε το 1835 "The greatness of America lies not in being more enlightened than any other nation, but rather in her ability to repair her faults" "το μεγαλείο της Αμερικής δεν έγκειται στο ότι είναι πιο πεφωτισμένη από κάθε άλλο Έθνος στον κόσμο, αλλά στην ικανότητα της να διορθώνει τα λάθη της"). Οι πειρατικές επιδρομές στα ανοικτά της Ανατολικής Ακτής έπαψαν οριστικά μόλις στις αρχές του 19ου αιώνα. Από τότε και μέχρι τις αρχές του 20ου αιώνα το Αμερικανικό πνεύμα ελευθερίας μεταφέρθηκε δυτικά και πέρασε στην ιστορία ως η "Αγρια Δύση" (1). Η Αμερικανική κοινωνία πορεύθηκε κατ'αυτόν τον τρόπο και παρέμεινε στη βάση της αναρχοφιλελεύθερη μέχρι και την εποχή του Great Depression το 1929. Αυτή η αναρχοφιλελεύθερη-libertarian παράδοση της χώρας είναι ορατή ακόμα και σήμερα σε όλες τις εκφάνσεις της κοινωνικής της ζωής. Αν μη τι άλλο, αν υστερεί σε κάτι η σημερινή Ελληνική κοινωνία σε σχέση με την Αμερικανική δεν είναι στις ανθρωπιστικές μελέτες και στις Τέχνες αλλά στις εφαρμοσμένες επιστήμες και στο επιχειρηματικό πνεύμα. Δυστυχώς αυτή η υστέρηση οφείλεται σε διάφορους λόγους αλλά σίγουρα όχι στην έλλειψη αστικής παράδοσης στον τόπο μας- τουλάχιστον όπως αυτή εννούνταν στη συζήτηση που έδωσε την αφορμή για αυτό το κείμενο. Δύο λόγους τους οποίους θεωρώ σημαντικούς περιλαμβάνουν πρώτον την εθνική μας μειονεξία απέναντι σε έναν αρχαίο πολιτισμό που μεγαλούργησε σε αυτόν τον τόπο πριν από 2000 χρόνια- μειονεξία που μας κρατά δέσμιους σε ένα σοφολογιοτατισμό και μια αρχαιολαγνεία που δεν συναντάται ίσως σε καμία άλλη κοινωνία αυτού του πλανήτη-και δεύτερον τη σοσιαλιστική λαίλαπα των τελευταίων 30+χρόνων.

(1) Terry Anderson “An American Experiment in Anarcho-Capitalism: The Not So Wild, Wild West“ The Journal of Libertarian Studies.
Συνέχεια