Παρασκευή, 27 Ιανουαρίου 2012

Το "ανθρωπιστικό" πρόσωπο της νέας λιβυκής κυβέρνησης...


Χάρη στη "σωτήρια" "ανθρωπιστική" επέμβαση του ΝΑΤΟ, η νέα Λιβύη άρχισε ήδη να θυμίζει Ελβετία...

Εν μέσω μια πρωτοφανούς οικονομικής κρίσης, οι φορολογουμένοι των Δυτικών χωρών έβαλαν βαθιά το χέρι στην τσέπη μόνο και μόνο για να αντικατασταθεί η τυραννία του Καντάφι με μια νέα τυραννική κυβέρνηση, όχι πολύ διαφορετική από την προηγούμενη:

"Οι Γιατροί Χωρίς Σύνορα κατήγγειλαν χθες ότι περιθάλπουν στις φυλακές της Μισράτα κρατουμένους που έχουν υποστεί βασανιστήρια και οι οποίοι εν συνεχεία επιστρέφουν για νέους βασανισμούς. Η καταγγελία, που οδήγησε στην αποχώρηση της ανθρωπιστικής οργάνωσης, δεν είναι απότοκος ειδικών συνθηκών στις συγκεκριμένες φυλακές αλλά ένδειξη των κολοσσιαίων προβλημάτων οργάνωσης της μετεπαναστατικής Λιβύης...Η εκπρόσωπος του ΟΗΕ για τα ανθρώπινα δικαιώματα, Νάβι Πίλαϊ, εξέφρασε «εντονότατη ανησυχία» για τα τεκταινόμενα στις λιβυκές φυλακές, «όπου οι συνθήκες ευνοούν την κακομεταχείριση και τα βασανιστήρια». Χθες, οι Γιατροί χωρίς Σύνορα έγιναν πιο σαφείς: «Μας έφερναν ασθενείς στη διάρκεια ανακρίσεων, ώστε να τους καταστήσουμε ικανούς να υποστούν περισσότερες ανακρίσεις», δήλωσε ο γενικός γραμματέας των ΓΧΣ, Κρίστοφερ Στόουκς. «Αυτό είναι απαράδεκτο. Ο ρόλος μας είναι να φροντίζουμε τραυματίες πολέμου και ασθενείς φυλακισμένους, όχι να περιθάλπουμε κατ’ επανάληψη τους ίδιους κρατουμένους στο μεσοδιάστημα των βασανιστηρίων». Πολλοί από τους κρατούμενους προέρχονται από την υποσαχάρια Αφρική και όλοι κατηγορούνται ως «υποστηρικτές του Καντάφι»."

Εν μέσω μιας πρωτοφανούς οικονομικής κρίσης, οι φορολογούμενοι των Δυτικών χωρών πλήρωσαν κάποια δισεκατομμύρια ευρώ για να ανεβάσουν στην εξουσία μια ληστρική συμμορία που κανείς δεν ξέρει από ποιούς αποτελείται, που κατηγορείται για διαφθορά και αδιαφάνεια ενώ ήδη έχουν ξεσπάσει οι πρώτες εξεγέρσεις εναντίον της :

"...τέσσερις μήνες μετά την ανατροπή του Καντάφι η κατάσταση στο εσωτερικό της Λιβύης, αντί να βελτιώνεται, επιδεινώνεται. Πολλά σχολεία είναι ακόμη κλειστά, ένοπλες πολιτοφυλακές κυριαρχούν, ενώ το Μεταβατικό Εθνικό Συμβούλιο, που ασκεί την προσωρινή διακυβέρνηση της χώρας, κατηγορείται ότι ασκεί την εξουσία με πλήρη αδιαφάνεια, καθώς οι Λίβυοι δεν γνωρίζουν ούτε καν ποια είναι τα μέλη του. Στο Ιντερνετ αναφέρονται 43 ονόματα, ενώ το Συμβούλιο αποτελείται από 57 άτομα. Την περασμένη εβδομάδα, οι απόπειρες σύνταξης εκλογικού νόμου οδήγησαν σε ξέσπασμα διαμαρτυρίας στη Βεγγάζη, προπύργιο του Συμβουλίου. Ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης Γκιόγκα πολιορκήθηκε την περασμένη Παρασκευή από φοιτητές στο Πανεπιστήμιο της Βεγγάζης και υπέβαλε την παραίτησή του, ενώ μία ημέρα αργότερα, πλήθη εισέβαλαν στο γραφείο του πρωθυπουργού Αμπντέλ Τζαλίλ. «Πουλάνε ένα εκατομμύριο βαρέλια πετρέλαιο την ημέρα και ούτε που ξέρουμε τι γίνονται τα χρήματα», δήλωσε καθηγητής οδοντιατρικής που διαμαρτυρόταν σε πλατεία της Βεγγάζης. Τη Δευτέρα, άνδρες στην κωμόπολη του Μπανί Ουαλίντ εξεδίωξαν τους παραστρατιωτικούς που ήλεγχαν την πόλη για λογαριασμό του Συμβουλίου, μετά από σύντομη μάχη με τέσσερις νεκρούς. Κάποιες αναφορές έκαναν λόγο για υπολείμματα του καθεστώτος Καντάφι, ενώ άλλοι αναλυτές θεωρούν πως η κυρίαρχη φυλή της πόλης, η Γουαρφάλα, μάχεται για περισσότερη εκπροσώπηση στις νέες συνθήκες."

Φαντάζομαι πως όσοι έβλεπαν τη σύνθετη λιβυκή πραγματικότητα, με αφελή μανιχαϊσμό, σαν μια μάχη των "Δυνάμεων του Φωτός" με τις "Δυνάμεις του Σκότους" και πανηγύριζαν για τη "σωτήρια" "ανθρωπιστική" επέμβαση του ΝΑΤΟ, θα έχουν ήδη μπερδευτεί πάρα πολύ. Και τώρα, ποιοί είναι οι "καλοί" και ποιοί οι "κακοί" της ιστορίας μας ;

[Πηγή]
Συνέχεια

Wikiποκρισία


Αν είχατε αμφιβολίες ότι ο Julian Assange (Wikileaks) είναι απλά ένας αυτάρεσκος κυνηγός της δημοσιότητας, η πρόσφατη απόφαση του να γίνει παρουσιαστής στο κανάλι του Κρεμλίνου, RT, θα πρέπει να τις ξεδιαλύνει.

Στο αυτάρεσκο κυνήγι της δημοσιότητας θα πρέπει να προσθέσουμε και την κατηγορία της απίστευτης υποκρισίας. Το ρωσικό RT δεν είναι ένα συνηθισμένο δίκτυο ενημέρωσης. Είναι ιδιοκτησίας και άμεσου ελέγχου του ρωσικού κράτους. Ξέρετε, αυτό κράτος που δολοφονεί δημοσιογράφους, που λογοκρίνει τα ΜΜΕ, που φυλακίζει αντιφρονούντες πολιτικούς, που νοθεύει τα εκλογικά αποτελέσματα και πολλά άλλα κατορθώματα που θα λέγαμε ότι δεν συνάδουν με ιδέες όπως διαφάνεια και ελευθερία.

Πως είναι δυνατόν o Julian Assange να συνεργαστεί με το όργανο κρατικής προπαγάνδας μιας ανελεύθερης χώρας; Η απάντηση δεν είναι δύσκολη αν εξ αρχής μπορούσαμε να καταλάβουμε ότι τα κίνητρα και οι αρχές πίσω από το Wikileaks δεν είχαν καμία σχέση με τις δημόσια διακηρυγμένες του αρχές και κίνητρα.

Το Δεκέμβριο του 2010 εδώ στο ΜπλεΜήλο είχα γράψει:

Κάποτε οι αποκαλύψεις μυστικών εγγράφων στα ΜΜΕ είχαν το σκεπτικό ότι εξυπηρετούσαν το δημόσιο συμφέρον. Η αποκάλυψη, τουλάχιστον θεωρητικά, θα είχε πολύ μεγαλύτερα οφέλη από το όποιο κόστος της δημοσιοποίησης. Έτσι όταν ο Daniel Ellsberg διέρρευσε τα Pentagon Papers o σκοπός ήταν να δημοσιοποιήσει έγγραφα τα οποία έδιναν μια εντελώς διαφορετική εντύπωση από αυτή που το αμερικάνικό κράτος ήθελε να περάσει στους πολίτες του για τον πόλεμο στο Βιετνάμ. Ο Ellsberg δεν διέρρευσε σωρηδόν όλα τα έγραφα που θα ήταν στην διάθεση του. Και ο Ellsberg και οι Times της εποχής είχαν ωριμότητα και κρίση, αντίθετα με τον πολύ έφηβο Julian Assange.

Το ερώτημα που γεννάται με το WikiLeaks είναι αν τα κράτη επιτρέπετε να έχουν μυστικά. Η απάντηση του WikiLeaks, από τις πράξεις του, φαίνεται να είναι ένα κατηγορηματικό όχι. Είναι όμως έτσι;

-Ποιος από εμάς θα ήθελε να διαρρεύσουν τα αμυντικά σχέδια της Ελλάδας στον τύπο;

-Ποιος από εμάς θα ήθελε οι διπλωμάτες μας στο εξωτερικό να μην μπορούν να έχουν, όσον το δυνατόν, μια ειλικρινή και πλούσια συνομιλία με ξένους αξιωματούχους από το φόβο ότι αυτή μπορεί να δημοσιευτεί;

-Τέλος, ποίος από εμάς θα ήθελε π.χ. κάποιος πολίτης του Πακιστάν να μην μας δώσει πληροφορίες για μια μελλοντική τρομοκρατική επίθεση στην Ελλάδα ή σε πρεσβεία μας στο εξωτερικό, γιατί έχει τον φόβο ότι το όνομα του και άλλα στοιχεία θα δημοσιευτούν από κάποιον αυτάρεσκο κυνηγό της δημοσιότητας τύπου Julian Assange;

Βγάλτε τις ΗΠΑ και τον αντιαμερικανισμό από την μέση και αυτά είναι τα ουσιαστικά θέματα που θέτουν οι χωρίς κριτήρια χωματερές εγγράφων του Wikileaks και του κ. Assange. Είναι ευρέως γνωστό ότι οι κυβερνήσεις καταχρώνται την υποχρέωση τους να κρατούν μια σειρά πληροφοριών μυστικές. Αλλά αυτή η πρώτη κατάχρηση δεν δικαιολογεί μια δεύτερη, αυτή του Wikileaks και του Assange, να δημοσιεύουν προς χάριν της δημοσίευσης και της φήμης που φέρνει η συγκεκριμένη ενέργεια.

Αυτή η απαράδεκτη ενέργεια του WikiLeaks και του κ. Assange θα κάνει τις κυβερνήσεις ακόμα πιο αποκρυπτικές και ταυτόχρονα έχει ήδη θέσει τις ζωές πολλών αθώων πολιτών σε κίνδυνο.


Συνέχεια

Πέμπτη, 26 Ιανουαρίου 2012

Ο αυτάρκης, αναρχικός ατομικισμός του Ντίνου Χριστιανόπουλου


"Είμαι εναντίον των λογοτεχνικών συντάξεων. Προτιμώ να πεθάνω στην ψάθα παρά να αρμέγω το υπουργείο και ας με άρμεξε το κράτος μια ολόκληρη ζωή. Γιατί να με ταϊζει το Δημόσιο επειδή έγραψα μερικά ποιήματα; Και γιατί να αφήσω το κράτος να χωθεί ακόμη περισσότερο στην ζωή μου;

Είμαι εναντίον των σχέσεων με το κράτος και βρίσκομαι σε διαρκή αντιδικία μαζί του. Πότε μου δεν πάτησα σε υπουργείο και το καυχιέμαι. Η μόνη μου εξάρτηση απο το κράτος είναι η εφορία, που με γδέρνει."- Ντίνος Χριστιανόπουλος, 1979
Συνέχεια

Τετάρτη, 25 Ιανουαρίου 2012

Πού έμαθε μαθηματικά ο Σταύρος Θεοδωράκης;


Στη Bίβλο του trendy σοσιαλφιλελευθερισμού,protagon.gr, ο Σταύρος Θεοδωράκης υπογράφει ένα άρθρο με τον κλαψιάρικο τίτλο "Και αν μας παρατήσουν;" και καταφέρνει, εκτός των άλλων, να μας κάνει να ξεχάσουμε και τα λίγα μαθηματικά που ξέρουμε.

Στο άρθρο του, ο Σταύρος Θεοδωράκης επισείει ,γι'άλλη μια φορά, τον μπαμπούλα της αποχώρησης της Τρόικας και της παύσης των δανείων , με προφανή στόχο να φοβίσει τους... ιθαγενείς. Με λίγα λόγια, επαναλαμβάνει τις ίδιες κινδυνολογίες που μας αραδιάζουν τα τελευταία δύο χρόνια, "εκσυγχρονιστές" , "(σοσιαλ)φιλελεύθεροι", "ευρωπαϊστές" και λοιπές δημοκρατικές δυνάμεις. "Αν μας παρατήσουν οι ξένοι, χαθήκαμε", κραυγάζουν! "Η Ελλάδα είναι ανίκανη να σωθεί από μόνη της, μόνο οι καλοί μας σύμμαχοι και η σοφή γραφειοκρατία των Βρυξελλών μπορούν να μας στρώσουν!", μας λένε , με τον ελιτισμό και πατερναλισμό που τους διακρίνει. Όλοι αυτοί οι εκσυγχρονιστές ,από τη μια μεριά, καλούν τους Έλληνες να αναλάβουν τις ευθύνες τους, και από την αλλή, αντιμετωπίζουν τον ελληνικό λαό σαν ένα μικρό και απροστάτευτο Βασιλάκη Καϊλα που μπορεί να σωθεί μόνο χάρη στην "καλωσύνη των ξένων". Και για να στηρίξει τη θέση του, ο Σταύρος Θεοδωράκης παραθέτει και κάποιους αριθμούς:

"...αυτό που δεν λέμε οι «τσαμπουκάδες» των «παραθύρων», είναι, ότι αν κλείσουμε την πόρτα στους δανειστές και αρνηθούμε τα δάνειά τους, τότε -ή κυρίως τότε- η χώρα θα πεινάσει. Γιατί, πολύ απλά, τα λεφτά που βγάζουμε είναι λιγότερα από τα λεφτά που χρειαζόμαστε.

Το 2010 βγάλαμε 52 και θέλαμε 60 (αν υπολογίσουμε και 14 για τους τόκους θέλαμε 74). Το 2011 βγάλαμε 51 και θέλαμε 58 (κι αν υπολογίσουμε 15 για τους τόκους θέλαμε 73). Δεν είναι δύσκολα μαθηματικά. Ακόμη κι αν δεν πληρώνουμε «τους τόκους τους» και κάνουμε στάση πληρωμών, όπως ζητούν κάποιοι «αντιστασιακοί» της ακροδεξιάς και της «παραδοσιακής αριστεράς», ακόμη και τότε τα λεφτά δεν βγαίνουν. Θέλουμε 100, βγάζουμε 85 (χωρίς τους τόκους και τα πανοτόκια, επαναλαμβάνω). Τόσο απλό!

Αυτά που λείπουν λοιπόν, ποιος θα μας τα δώσει; Ή δεν θέλουμε να μας τα δώσει κανείς και θα τα «κόψουμε» από την «καθημερινότητα» μας; Ωραία! Τι θα κόψουμε λοιπόν; Τα καύσιμα, τα φάρμακα, τις πρώτες ύλες της βιομηχανίας, τα κρέατα ή το γάλα που εισάγουμε; Ή μήπως θα μειώσουμε ξανά οριζοντίως τους μισθούς και τις συντάξεις; «Να κόψουμε από τα κόμματα» φώναζε ένας λαϊκιστής της τηλεόρασης που κατά καιρούς σιτιζόταν στις αυλές των αρχηγών. Ναι τρώνε πολλά (αυτός ξέρει). Να τα κόψουμε λοιπόν να μην τους δώσουμε ούτε ευρώ τσακιστό. Αλλά και πάλι μας λείπουν καμιά 20αρια δις. Έχουμε καμιά ιδέα που θα τα βρούμε ή θα το σκεφθούμε όταν θα μας έχουν παρατήσει οι «σύμμαχοι»;"


Μιας και είμαι της τρίτης δέσμης και δεν σκαμπάζω πολλά από μαθηματικά, παίρνω κομπιουτεράκι και αρχίζω τους υπολογισμούς. Όταν λοιπόν, μας παρατήσουν οι καλοί μας σύμμαχοι, όπως μας φοβερίζει ο Σταύρος Θεοδωράκης , η Ελλάδα θα αναγκαστεί να κηρύξει και επίσημα στάση πληρωμών. Ετσι, η ελληνική κυβέρνηση δεν θα χρειάζεται να πληρώσει τα 13 δισεκατομμύρια που αντιστοιχούν στους τόκους των δανείων. Οπότε, με τα στοιχεία του 2011, οι κρατικές δαπάνες δεν πρέπει να μειωθούν κατά 20 δις ,όπως μας λέει το άρθρο, αλλά κατά 7 δις. Όμως, ο Σταύρος Θεοδωράκης , σαν να ζει σε άλλη χώρα, δεν μπορεί να φανταστεί "τί άλλο μπορούμε να κόψουμε". Η απάντηση είναι απλή: Υπάρχουν πάρα πολλά που μπορούμε να κόψουμε από ένα τεράστιο κράτος που ,τα τελευταία δύο χρόνια, δεν έχει μειωθεί καθόλου, παρά την υποτιθέμενη πειθαρχία που θα επέβαλε το Μνημόνιο . Τα 7 δισεκατομμύρια (και ακόμη περισσότερα) μπορούν να εξοικονομηθούν με κλείσιμο δημοσίων οργανισμών, απολύσεις από το Δημόσιο, σαρωτικές ιδιωτικοποιήσεις κρατικών εταιρειών, πώληση ακινήτων του Δημοσίου . Δηλαδή, αν εφαρμόσουμε, επιτέλους, όλα όσα εδώ και δύο χρόνια δεν γίνονται, επειδή το πολιτικό μας σύστημα ξέρει ότι έχει το μαξιλάρι του "μεγαλύτερου δανείου που έχει δοθεί ποτέ". Δεν θα είναι εύκολο, αλλά πια στην κατάσταση που έχουμε φτάσει δεν υπάρχουν εύκολες λύσεις. Η πτώχευση, λοιπόν, δεν είναι το τέλος του κόσμου, όπως μας λέει ο Σταύρος Θεοδωράκης και οι ομοϊδεάτες του . Αντίθετα, τότε είναι πιο πιθανό να γίνουν οι απαραίτητες μεταρρυθμίσεις αφού πια φτηνά δάνεια δεν θα υπάρχουν και το ρόλο του μοχλού πειθαρχίας δεν θα το παίζουν το ΔΝΤ και η ΕΕ αλλά οι αγορές που μπορούν , πολύ πιο αποτελεσματικά, να συνετίσουν σπάταλα κράτη επειδή αντέχουν στις πιέσεις και δεν χειραγωγούνται.

Αυτοί που ,υποτίθεται, θέλουν η Ελλάδα να αλλάξει, ας σταματήσουν ,επιτέλους, την κλάψα , την κινδυνολογία και την εμμονή στην αποτυχημένη συνταγή της ξένης βοήθειας και ας σκεφτούνε πώς μπορούμε να μετατρέψουμε την αναπόφευκτη πτώχευση σε ευκαιρία. Επιτέλους, ας δείξουν, έστω και μια φορά, εμπιστοσύνη στους Έλληνες πολίτες.
Συνέχεια

Ο Στέφανος Μάνος προτείνει τον Σημίτη για πρωθυπουργό. Κουράγιο Έλληνες.


Αν μετά από τριάντα χρόνια σκληρού κρατισμού, οι Έλληνες φιλελεύθεροι δεν είναι διατεθειμένοι να γυρίσουν σελίδα, τότε τι να περιμένουμε από όλους τους άλλους;

Το ότι ο Σημίτης έχει συνδεθεί με τον εκσυγχρονισμό είναι γεγονός, το αν είχε οποιανδήποτε ουσιαστική συμβολή προς αυτή την κατεύθυνση αυτό είναι ένα άλλο θέμα.
Μπορούμε να να δούμε τις ρίζες αυτής της παρανόησης.

- Πολύ συχνά κάνουμε το λάθος να κρίνουμε τους πολιτικούς από τους αντιπάλους που αποκτούν. Ο Σημίτης θα κοντραριστεί πολλές φορές με τον Ανδρέα Παπανδρέου, θα κοντραριστεί, επίσης, αρκετές φορές με τα πιο αντιδραστικά τμήματα της κοινωνίας. Αυτές οι κόντρες, που ως αποτέλεσμα δεν σήμαιναν και πολλά για το μέλλον της χώρας, είχαν ως αποτέλεσμα να δώσουν ένα εκσυγχρονιστικό προφίλ στον Κώστα Σημίτη.

- Ο Κώστας Σημίτης χρησιμοποίησε το λεξιλόγιο και την ρητορική του εκσυγχρονισμού. Άλλο όμως η ρητορική και το λεξιλόγιο και άλλο τα απτά αποτελέσματα και γεγονότα.

- Ο άνθρωπος με το μπλοκάκι, με συγκεκριμένους στόχους και χρονοδιάγραμμα φαινόταν αρκετά διαφορετικός από τον πληθωρικό, χαρισματικό και τον απλά προεδρεύοντα του χάους Ανδρέα Παπανδρέου. Όμως αυτές οι προσωπικές συνήθειες και το στύλ του Κώστα Σημίτη δεν αντανακλούσαν κάποιες πολιτικές αρχές που να έφερναν τον πολιτικό Σημίτη σε ρήξη με το Παπανδρεϊκό οικοδόμημα.

Αντίθετα από την δημόσια εικόνα του ο Κώστας Σημίτης υπήρξε ίσως η πιο αντιδραστική πολιτική προσωπικότητα της σύγχρονης Ελλάδας, γιατί ενώ έδινε την εντύπωση του εκσυγχρονισμού και της ανανέωσης, ουσιαστικά έδρασε ως η κύρια δύναμη παγίωσης και σταθεροποίησης του Παπανδρεϊκού κράτους. Ο Κώστας Σημίτης ήταν η ήπια προσαρμογή πριν η ήπια και ανύπαρκτη προσαρμογή γίνει της μόδας. Ήταν ο πολιτικός που έθεσε ένα σκληρό νόμισμα και τον εύκολο δανεισμό που το ακολούθησε στην υπηρεσία του πιο σπάταλου και αντιπαραγωγικού κράτους της Ευρώπης. Ο Κώστας Σημίτης θα μας δώσει την εντύπωση ότι γινόμαστε Ευρώπη ενώ ταυτόχρονα θα μας αυξάνει τους διορισμούς, τα επιδόματα, τις επιδοτήσεις και όλα τα σχετικά του Παπανδρεϊκού κράτους. Και για αυτό το λόγο θα μας ευχαριστεί διπλά. Οι δασύτριχοι πρασινοφρουροί του 80 θα τον ψηφίζουν και οι “εκσυγχρονιστές” αρθρογράφοι των ΜΜΕ θα τον εξυμνούν.

Μπορεί να θεωρούμε ότι ο Πρετεντέρης δικαιούται να έχει τις αυταπάτες του για τον Κώστα Σημίτη, αλλά ο Στέφανος Μάνος γιατί; Η εξήγηση βρίσκεται στο γεγονός ότι πολλοί Έλληνες φιλελεύθεροι και “φιλελεύθεροι” πίστεψαν στην ιδέα του εκσυγχρονιστή Σημίτη και πίστεψαν επίσης ότι η ιδέα του εκσυγχρονισμού περιλαμβάνει το ευρωπαϊκό υπερκράτος, την λεγόμενη πράσινη ανάπτυξη, την λαθρομετανάστευση και πολλά άλλα που ευαγγελιζόταν η δήθεν πεφωτισμένη σοσιαλδημοκρατία. Είναι παράδοξο ότι ο πολιτικός χώρος που θέλει να αλλάξει πολλά στην Ελλάδα επιθυμεί ταυτόχρονα να συνδέεται με τις πιο καθεστωτικές και αντιδραστικές δυνάμεις και προσωπικότητες της χώρας.

Αγαπητέ κ. Μάνο δεν πρέπει να είστε μερικά αντισυστημικός, ειδικά όταν το σύστημα καταρρέει.
Συνέχεια

Τρίτη, 24 Ιανουαρίου 2012

Μοντέρνα αριστουργήματα της κομμουνιστικής λογοτεχνίας


Εδώ μια γεύση για το τι λογοτεχνία θα διαβάζαμε στο σχολείο αν ο λεγόμενος εμφύλιος είχε μια διαφορετική κατάληξη.

Ο Ριζοσπάστης δεν δημοσιεύει μόνο άρθρα με ξύλινη κομματική γλώσσα, αλλά και διηγήματα με ξύλινη κομματική γλώσσα. Στο κυριακάτικο ένθετο της εφημερίδας, «7 Ημέρες Μαζί», είχαμε την ευκαιρία να διαβάσουμε για την Ρηνιώ, η οποία είναι «Σάρκα απ' τη σάρκα του λαού» και «ευλογημένο γέννημα της μήτρας της φτωχολογιάς» που «σαν πάτησε γερά στης νιότης τα ποδάρια οργανώθηκε στην ΚΝΕ.»

Η Ρηνιώ όμως σαν «πάτησε γερά στης νιότης τα ποδάρια» δεν δραστηριοποιήθηκε μόνο στο κόμμα αλλά επίσης ερωτεύθηκε, και αυτός ο έρωτας οδήγησε σε ένα επιπόλαιο γάμο που κατέληξε σε ένα διαζύγιο και δυο παιδιά, τα οποία η Ρηνιώ από μόνη της πρέπει να μεγαλώσει.

Έτσι «Πάμφτωχη η Ρηνιώ, άνεργη ή ημιεργαζόμενη, εργαζόμενη ή ημιάνεργη και με την πολιτεία παντελώς απούσα, ανέβαινε ασταμάτητα το Γολγοθά της φτώχειας και της βιοπάλης μετά το διαζύγιο της.» Αν η Ρηνιώ μοιάζει με έναν θηλυκό και ταξικά συνειδητοποιημένο Ξανθόπουλο, είναι γιατί η Ρηνιώ είναι ένας θηλυκός και ταξικά συνειδητοποιημένος Ξανθόπουλος.

Η Ρηνιώ παρόλο που δούλευε νυχθημερόν για τα παιδιά προσπαθούσε να κάνει τα πάντα για ανταποκριθεί στις κομματικές υποχρεώσεις ώσπου:

«Μοιραία, λίγο - λίγο άρχισε να χάνεται απ' την οργάνωση. Οι σύντροφοί της όμως δεν την ξέχασαν. Κάθε που 'χανε μάζωξη, συνέλευση, εξόρμηση, εκλογές κλπ., την έπαιρναν τηλέφωνο και την καλούσαν να συμμετάσχει. Εκείνη ανταποκρινόταν μα λειψά, αφού πάλευε άνισα με το μερονυχτοκάματο.»

Η Ρηνιώ προσπαθούσε αλλά τα πράγματα δυσκόλευαν όλο και πιο πολύ:

«Νοίκια, σχολειά, φροντιστήρια, γυμναστήρια, ξένες γλώσσες, διατροφή, ένδυση, υπόδηση, θέρμανση, ΔΕΗ, ΟΤΕ, ΕΥΔΑΠ, πού να τα βγάλει πέρα η δόλια με δυο χέρια... Σιμά κόπηκε και το τηλέφωνο, μια κι είναι το πρώτο που αφήνει απλήρωτο ο φτωχός σαν θεριεύει η ανέχεια. Οι σύντροφοί της όμως και πάλι δεν την ξέχασαν. Κάθε που 'χανε μάζωξη, συνέλευση, εξόρμηση κλπ., την επισκέπτονταν στο φτωχικό της να την καλέσουν να συμμετάσχει. Βέβαια, τα πράγματα είχανε παρασφίξει για τη φτωχολογιά. «Μάαστριχτ» που να πάρει ο διάβολος κι είχαν ήδη αρχίσει να γίνονται ορατά τ' αποτελέσματά του.»

Άτιμο το «Μάαστριχτ», αλλά και αυτοί οι σύντροφοι δεν λένε να βοηθήσουν λίγο;
Λογικό ερώτημα, αλλά η κρίση της Ρηνιώς θα βαθαίνει σε επίπεδα μνημονιακά:

«Ανάποδα πράματα όμως. Ενώ δούλευε όλο και περισσότερες ώρες ημερησίως, τα έσοδά της όλο και μειώνονταν και τα έξοδά της όλο και αυγαταίνανε. Αδύνατον πια ν' ανταποκριθεί έστω και λειψά στις τυπικές της υποχρεώσεις σαν μέλος του Κόμματος. Συντρίμμια τα κουράγια της που θάψανε τη διάθεσή της κι ο χρόνος αμείλικτος εχθρός κι αυτός. Οι σύντροφοι της όμως δεν την ξεχνούσαν. Κάθε που 'χανε μάζωξη, συνέλευση, εξόρμηση κλπ., την καλούσαν να συμμετάσχει. Την τελευταία δε φορά που την επισκέφθηκαν της ανακοίνωσαν πως τη διέγραψαν απ' το Κόμμα γιατί η διαρκής απουσία της εμπόδιζε τη λειτουργία της οργάνωσης.»

Ευχάριστο που τα κομματικά στελέχη ποτέ δεν την ξέχασαν και παρεμπιπτόντως της ανακοίνωσαν την διαγραφή της από το κόμμα. Η Ρηνιώ, μετά από αυτή πρόσκαιρη απογοήτευση, θα αποφασίσει όταν «γιγαντώθηκε μέσα της το άσβεστο φίλτρο της αντικειμενικής μάνας» ότι οι σύντροφοι χρειάζονται «παραπέρα διαπαιδαγώγησή». Έτσι κάθεται και τους γράφει μια επιστολή:

«Στις εννιά Οκτώβρη, τραβώντας κατά το Πεδίον του Αρεως να πάρω κι εγώ μέρος στο πανελλαδικό συλλαλητήριο του ΚΚΕ ενάντια στη φτώχεια που επιβάλλουν στη λαϊκή οικογένεια οι πλουτοκράτες και τα πολιτικά τσιράκια τους, πέρασα απ' την Ομόνοια. Περπατώντας γοργά, πάνω στη σκουντούφλα μου σκουντουφλάω σε μια γυναίκα, σαραντάρα στην ηλικία, που καθισμένη οκλαδόν στην άκρη του δρόμου ζητιάνευε.»

Η Ρηνιώ ρωτάει την ζητιάνα πόσα νομίζει ότι θα μαζέψει ολημερίς, 20 ευρώ απαντάει η ζητιάνα. Εδώ να σημειώσουμε ότι η ζητιάνα του διηγήματος έχει ένα εισόδημα πέντε φορές παραπάνω από ότι τα επίσημα στοιχεία δίνουν ως το κατά κεφαλήν εισόδημα στον κομμουνιστικό παράδεισο της Βόρειας Κορέας. Μια Βόρεια Κορέα που η «Ρηνιώ» και το ΚΚΕ θαυμάζουν.

Η Ρηνιώ προσφέρει 20 ευρώ στην ζητιάνα και την παροτρύνει να την ακολουθήσει στην πορεία του ΚΚΕ. Όταν η ζητιάνα αρνείται, η Ρηνιώ βάζει τα 20 ευρώ πίσω στην τσέπη της.

«Οχι, αυτή η γυναίκα, Η ΖΗΤΙΑΝΑ, δε χρειάζεται βοήθεια. Βιολογικό καθαρισμό εγκεφάλου, που λέει ο λόγος, χρειάζεται, για να συνέλθει. Ολοι εκείνοι όμως που ζουν γύρω απ' το όριο της φτώχειας και που αντιμετωπίζουν περήφανα την ταξική τους θέση και κατάσταση, δικαιούνται βοήθεια για ν' αναπνεύσουν»

Η επιστολή έχει συνέχεια και η Ρηνιώ καυτηριάζει την έλλειψη συντροφικότητας από τους συναγωνιστές και τους ενημερώνει ότι «ενόψει του 17ου Συνεδρίου του ΚΚΕ αποφασίζω να προσφέρω για την οικονομική ενίσχυση του Κόμματός μας όλα μου τα χρήματα...».

Η επιστολή φέρνει ρίγος συγκίνησης στο κόμμα και ο γραμματέας της οργάνωσης την διαβεβαιώνει ότι κατάλαβαν το λάθος τους και της λέει «φτιάξε Ρηνιώ μου ένα καινούριο βιογραφικό και δώσ' το μας... λάθος μας ήτανε που σε διαγράψαμε».

«Ο γραμματέας την αγκάλιασε και της πρόσφερε καρέκλα να τα πουν με την άνεσή τους, έτσι ίσως όπως δεν τα 'χαν πει τόσα χρόνια, με μια συντροφικότητα φουντωμένη πυρκαγιά. «Κάτσε Ρηνιώ, να παραγγείλω απέναντι δυο σουβλάκια κι ένα καραφάκι κοκκινέλι. Να τα πούμε με την ησυχία μας», την κανάκεψε και κάτι ψιθύρισε στα πεταχτά στους άλλους συντρόφους που 'ταν παρόντες. «Πάμε για τα σουβλάκια και το κρασί», είπαν αυτοί και χάθηκαν.»

Εκείνη «πετώντας στα ουράνια από ευτυχία έφτασε στο φτωχικό της. Σαν άνοιξε την πόρτα βρήκε τα παιδιά της να καμαρώνουν και τα δυο μπρος στο παλιό καθρέφτη. «Μαμάκα, ήρθαν κάποιοι σύντροφοί σου απ' το ΚΚΕ. Η οργάνωση μας έστειλε δώρο αυτά τα δύο μπουφάν. Και για σένα μαμά αφήσανε αυτό το φάκελο». Η Ρηνιώ με χέρια ιδρωμένα από αγωνία άνοιξε το φάκελο. Βρήκε μέσα 250 ευρώ κι ένα διπλωμένο λευκό χαρτί Το ξεδιπλώνει και διαβάζει. «Συγνώμη συντρόφισσα».

«Ενας κόμπος βαθιάς συγκίνησης κι ασύγκριτου δέους της φράζει το λαιμό και λύνεται μέσα από ένα λυγμό χαράς κι αισιοδοξίας. Τα παιδιά της κουρνιάζουν μες στο βλέμμα της γεμάτα απορία. «Τι συμβαίνει μανούλα»; Τα σφίγγει τρυφερά στην αγκάλη της και τους εξηγεί. «Σε λίγο παιδιά μου ξεκινά το 17ο ΣΥΝΕΔΡΙΟ του ΚΚΕ. Αυτό συμβαίνει!»


Αυτή την στιγμή το ΚΚΕ συναγωνίζεται την Δημοκρατική Αριστερά και το ΠΑΣΟΚ για την θέση της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Κουράγιο Έλληνες.
Θα γράφανε τα ίδια και στον ΣΥΡΙΖΑ αν καταδεχόντουσαν να γράψουν στα ελληνικά.

Διαβάστε ολόκληρο το αριστούργημα εδώ.
Συνέχεια

Δευτέρα, 23 Ιανουαρίου 2012

Μέρκελ-Σαρκοζί: Το θλιβερό ντουέτο του κρατισμού ξαναχτυπά!


Το δίδυμο της συμφοράς, Άγκελα Μέρκελ και Νικολά Σαρκοζί, αφού αντιμετώπισε με "επιτυχία" την κρίση του ευρώ, τώρα αποφάσισε να ασχοληθεί και με το θέμα της ευρωπαϊκής ανάπτυξης! Έτσι, Γαλλία και Γερμανία, ενόψει της επικείμενης Συνόδου Κορυφής, προωθούν από κοινού ένα σχέδιο έξι σημείων που έχει τίτλο «Τρόποι εξόδου από την κρίση - Ενίσχυση της ανάπτυξης τώρα». Ένα σχέδιο που, ομολογουμένως, ο Αλέξης Τσίπρας πολύ θα το ζήλευε!

Για τα σκουριασμένα μυαλά των δύο Ευρωπαίων ηγετών, η ανάπτυξη δεν θα έρθει με μείωση της φορολογίας, ούτε, φυσικά, με μείωση του κράτους και των υπερβολικών ρυθμίσεων που πνίγουν τις οικονομίες της Γηραιάς Ηπείρου . Η ανάπτυξη θα έρθει με την ίδια αποτυχημένη συνταγή που οδήγησε την Ευρώπη στην ύφεση και στην καθίζηση της ανταγωνιστικότητάς της. Το γαλλογερμανικό σχέδιο περιλαμβάνει-τί άλλο;- νέους φόρους και κρατικές επιδοτήσεις.

Πρώτα απ'όλα, οι Μέρκελ και Σαρκοζί προτείνουν την εναρμόνιση της φορολογικής πολιτικής των κρατών-μελών της Ε.Ε. Μια πρόταση που οδηγεί ,νομοτελειακά, σε ακόμη μεγαλύτερο και ακριβότερο κράτος. Όταν οι Ευρωπαίοι πολιτικοί δεν θα χρειάζεται πια να ανησυχούν και τόσο μήπως οι εγχώριες επιχειρήσεις μετακινηθούν σε γειτονικές χώρες με χαμηλότερη φορολογία, αφού αυτές πια δεν θα υπάρχουν, για ποιό λόγο να μην αυξήσουν και άλλο τους φόρους; Στην πραγματικότητα, τα μεγάλα θύματα της φορολογικής εναρμόνισης, όπως έχουμε γράψει και στο παρελθόν, θα είναι οι πιο φτωχές ευρωπαϊκές χώρες που θα χάσουν το ανταγωνιστικό πλεονέκτημα της χαμηλής φορολογίας και θα οδηγηθούν σε μόνιμη εξάρτηση από τις επιδοτήσεις της Ε.Ε.

Η άλλης μεγαλοφυής πρόταση του σχεδίου , που μοιάζει λες και βγήκε από ομιλία του Γιώργου Παπανδρέου στη Σοσιαλιστική Διεθνή, είναι η επιβολή του φόρου χρηματοπιστωτικών συναλλαγών σε πανευρωπαϊκό επίπεδο. Μια πρόταση που θα κοστίσει ,τα επόμενα χρόνια, στις ευρωπαϊκές οικονομίες 220 δις ευρώ και θα απομακρύνει ακόμη περισσότερες θέσεις εργασίας από μια Ευρώπη με ήδη πολύ υψηλά επίπεδα ανεργίας.

Και φυσικά, όπως καθε ευρωπαϊκό σχέδιο που σέβεται τον εαυτό του, οι προτάσεις δεν θα μπορούσαν να μην συνοδεύονται από ένα νέο ευρωπαϊκό Ταμείο. Αυτή τη φορά, θα το ονομάσουμε "Ταμείο για την Ανάπτυξη και την Ανταγωνιστικότητα" , θα χρηματοδοτείται από αχρησιμοποίητους πόρους των υπόλοιπων ευρωπαϊκών ταμείων και θα βοηθάει χώρες όπως η Ελλάδα, η Ιρλανδία και η Πορτογαλία που εφαρμόζουν "αυστηρά προγράμματα λιτότητας" . Αν η ευημερία μιας χώρας εξαρτώνταν από τις επιδοτήσεις που λαμβάνει, η Ελλάδα θα ήταν ήδη η πιο πλούσια χώρα του κόσμου. Όμως, το μόνο που κατάφεραν οι ευρω-επιδοτήσεις ήταν η δημιουργία ενός κούφιου μοντέλου "ανάπτυξης" σοβιετικού τύπου που βασίστηκε στα μεγάλα δημόσια έργα. Ένα μοντέλο με σαθρές βάσεις που εξέθρεψε τη διαφθορά και τα κρατικοδίαιτα λαμόγια και μας εξασφάλισε μια επίπλαστη ευημερία που εφησύχαζε τις κυβερνήσεις και τις έκανε να μην προχωρούν στις απαραίτητες μεταρρυθμίσεις. Ένα ακόμη Ταμείο, κάποια ακόμη δισεκατομμύρια επιδοτήσεων το μόνο που θα καταφέρουν είναι να διαιωνίσουν αυτό το αποτυχημένο μοντέλο που μας οδήγησε στη χρεωκοπία.

Η πρόταση όμως που παίρνει, δικαίως, το βραβείο της πιο ηλίθιας κρατικίστικης πρότασης της τελευταίας δεκαετίας και που ανταγωνιζεται επάξια ακόμη και αυτή την, αλήστου μνήμης, ιδέα του ΣΥΡΙΖΑ για διόρισμο 100.000 Ελλήνων στο δημόσιο, είναι πως, σύμφωνα με το σχέδιο, οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις θα υποχρεώνουν τα γραφεία ευρέσεως εργασίας να προσφέρουν στους ενδιαφερόμενους εντός προκαθορισμένου χρόνου μια θέση εργασίας, μαθητείας ή μετεκπαίδευσης. Και έτσι, η κυρία Μέρκελ και ο κύριος Σαρκοζί πιστεύουν πως , με ένα μαγικό τρόπο, θα μειωθεί η ανεργία! Αφού λοιπόν, είναι τόσο εύκολο και μια κυβερνητική απόφαση αρκεί για να μειωθεί η ανεργία και να έρθει η πολυπόθητη ανάπτυξη, γιατί να μην κάνουμε κάτι πιο φιλόδοξο ; Γιατί να μην υποχρεώνονται τα γραφεία ευρέσεως εργασίας να προσφέρουν σε όλους δουλειές με μισθό διπλάσιο από τον εθνικό μέσο όρο, αναρωτιέται ,με σκωπτική διάθεση, ο οικονομολογός Daniel J. Mitchell; Έτσι όχι μόνο θα μειώσουμε την ανεργία αλλά θα γίνουμε και όλοι πλούσιοι!

Αυτό το θλιβερό ντουέτο που συνοψίζει τις χειρότερες πλευρές του αρτηριοσκληρωτικού , πατερναλιστικού και αποτυχημένου ευρωπαϊκού κρατισμού, οδηγεί τις χώρες της Ε.Ε. στην οικονομική απαξίωση και στο διεθνές περιθώριο. Και ακόμη πιο θλιβεροί είναι όσοι ,εδώ στην Ελλάδα, έχουν εναποθέσει τις ελπίδες τους σε τέτοιους ανθρώπους για να προχωρήσουν οι εγχώριες φιλελεύθερες μεταρρυθμίσεις!
Συνέχεια