Σάββατο, 4 Φεβρουαρίου 2012

Αμετανόητοι


Οι φιλομνημονιακοί εκσυγχρονιστές προσπαθούν απεγνωσμένα να μας πείσουν πως δεν φταίει η λατρεμένη τους Τρόικα για τη φορολογική λαίλαπα των τελευταιών δύο ετών αλλά πως αποκλειστικός υπεύθυνος είναι η κυβέρνηση Παπανδρέου, που επέλεξε αυτή τη λύση για να μην αναγκαστεί να περικόψει το κράτος και θίξει το κρατικοδίαιτο πλέγμα συμφερόντων που την κρατάει στην εξουσία. Στο "ΜπλεΜήλο", πάλι, έχουμε γράψει ,επανηλειμμένως, πως η αύξηση της φορολογίας αποτελεί πάγια πολιτική των δανειστών μας και πως ταιριάζει απόλυτα στην κρατικίστικη φιλοσοφία οργανισμών όπως το ΔΝΤ και η ΕΕ. Οι τελευταίες φορολογικές προτάσεις του ΔΝΤ όχι μόνο επιβεβαιώνουν την ορθότητα αυτής της άποψης αλλά αποδεικνύουν πως οι γραφειοκράτες της Τρόικας έχουν χάσει κάθε επαφή με την πραγματικότητα.

Μετά την , άνευ προηγουμένου, φοροκαταιγίδα που έκανε ανυπόφορη την καθημερινότητα εκατομμύρια Ελλήνων , έβαλε λουκέτο σε χιλιάδες επιχειρήσεις και βυθίσε την οικονομία στην πιο βαθιά ύφεση, οι φωστήρες του ΔΝΤ παραμένουν αμετανόητοι! Γι αυτούς η συνταγή εξόδου από την κρίση, συνοψίζεται , γι άλλη μια φορά, στο "φόροι, φόροι, φόροι!" ! Αν εφαρομοστούν οι προτάσεις που υπέβαλε το ΔΝΤ στην ελληνική κυβέρνηση, η, ήδη δυσβάκτακτη φορολογική επιβάρυνση των Ελλήνων , θα αυξηθεί ακόμη περισσότερο. Το ΔΝΤ προτείνει, μεταξύ άλλων, τη θέσπιση ενιαίου συντελεστή ΦΠΑ στο 19% ή στο 21% έναντι των τριών συντελεστών 23%, 13% και 6,5% που ισχύουν σήμερα, την κατάργηση των πολύ χαμηλών συντελεστών που ισχύουν για τα νησιά του Αιγαίου , την θέσπιση φόρου στο κρασί, την αύξηση σε 25% του συντελεστή φορολογίας για τις Ομόρρυθμες Εταιρείες, την αύξηση των ειδικών φόρων κατανάλωσης στα στριφτά τσιγάρα, την αύξηση του τέλους ταξινόμησης για τα μεταχειρισμένα ΙΧ και την δραστική αύξηση των προστίμων, όπως την επιβολή προστίμου 100 ευρώ το μήνα για εκπρόθεσμη υποβολή δηλώσεων. Μοναδικές θετικές πρότασεις η κατάργηση του φόρου υπέρ τρίτων και η κατάργηση του φόρου πολυτελείας (με εξαίρεση τα επιβατικά αυτοκίνητα βέβαια, για να μην κακομαθαίνουμε). Όσο για μείωση των φορολογικών συντελεστών, ούτε καν να το συζητάτε. Όπως δήλωσε ο Πόουλ Τόμσεν, σε πρόσφατη συνέντευξή του στην "Καθημερινή", απαντώντας σε σχετική ερώτηση του Αθανάσιου Έλλις : "Είμαι υπέρ της φορολογικής μεταρρύθμισης και του ορθολογισμού της φορολογίας. Υπέρ κινήσεων που διευρύνουν τη φορολογική βάση. Αλλά θα εφιστούσα την προσοχή σε κινήσεις που «τοποθετούν την άμαξα πριν από το άλογο», όπως είναι η άποψη ότι η μείωση των συντελεστών θα οδηγήσει σε διεύρυνση της φορολογικής βάσης. Η εμπειρία μας δείχνει ότι αυτό δεν ισχύει. Πρέπει πρώτα να ληφθούν μέτρα που θα βελτιώνουν τον φοροεισπρακτικό μηχανισμό." Προφανώς ο γκρίζος Δανός γραφειοκράτης δεν έχει ακούσει ποτέ του για την καμπύλη του Λάφφερ.

Τελικά, πόσο δίκιο είχε ο Γιώργος Μαλούχος, όταν, σε πρόσφατο άρθρο του στο Βήμα, χαρακτήριζε τους Τροϊκανούς "παιδιά του Στάλιν"! "Οι τροϊκανοί σωτήρες μας," έγραφε, "μισούν θανάσιμα, όπως ο Μεγάλος Πατερούλης και οι οπαδοί του, την έννοια της αγοράς. Κάνουν ότι μπορούν για να τη διαλύσουν και τα καταφέρνουν μια χαρά. Ουδέποτε άλλοτε αυτή δέχθηκε τόσο βαρύ πλήγμα στην Ελλάδα. Δεν έχουν αφήσει τίποτα όρθιο… Ποτέ άλλοτε η ελεύθερη οικονομία δεν απειλήθηκε έτσι σε δυτική χώρα…"
Συνέχεια

Πέμπτη, 2 Φεβρουαρίου 2012

Γιατί ο Μιλτιάδης Παπαϊωάννου είναι ακόμα υπουργός Δικαιοσύνης;


Δεύτερο ερώτημα προς ΝΔ και ΛΑ.Ο.Σ, συμμετέχουν στην κυβέρνηση ώστε το ΠΑΣΟΚ, ο ΣΥΡΙΖΑ και η Δημ. Αριστερά να περνούν νομοσχέδια που βγάζουν από τις φυλακές στυγνούς εγκληματίες;

Οι τίτλοι του Βήματος τις δύο τελευταίες ημέρες θα μας βοηθούν να καταλάβουμε την παράνοια της όλης υπόθεσης.

Τρίτη 8:25 μμ
Συμμαχία ΠαΣοΚ, ΣΥΡΙΖΑ και ΔΗΜΑΡ ψήφισε το νομοσχέδιο για τις φυλακές

Ο υπουργός Δικαιοσύνης Μιλτιάδης Παπαϊωάννου πέρασε το νομοσχέδιο που αφήνει ελεύθερους εγκληματίες προκειμένου να έχουν μια ακόμα ευκαιρία για να επιδοθούν στο προσφιλές τους λειτούργημα.
Το ελληνικό κράτος πληρώνει πάνω από μισό δις για το συνταξιοδοτικό της ΔΕΗ, και ένα άλλο μισό δις για τον ΟΣΕ, μεταξύ άλλων, εκδίδει και το περιοδικό Ραδιοτηλεόραση, επομένως δεν έχει τα χρήματα για πάρεργα του τύπου προστατεύουμε τον πολίτη από τους εγκληματίες.

Τετάρτη 1:31 μμ
Μπαράζ ληστειών την Τρίτη και την Τετάρτη στην Αθήνα

Η εγκληματικότητα έχει πάρει τέτοιες διαστάσεις που τίτλοι σαν τον παραπάνω είναι πλέον σχεδόν καθημερινοί. Δεν περνά από το μυαλό του κ. Παπαϊωάννου, ότι η ολοένα αυξανόμενη ανοχή στο έγκλημα είναι ένας από τους παράγοντες που το ενισχύουν.


Τετάρτη 5:21 μμ
«Οχι», ένα φιλμ για τον ήρωα που έπεσε από την Ακρόπολη το 1941

«Μικρού μήκους ταινία για τη θρυλούμενη, αφού στερείται ιστορικών τεκμηρίων, πτώση από την Ακρόπολη του Έλληνα φρουρού της σημαίας, όταν κατέλαβαν οι Γερμανοί τον ιερό βράχο, πρόκειται να γυρίσουν οι σπουδαστές μίας ιδιωτικής σχολής κινηματογράφου.»

«Το πράσινο φως δόθηκε την Τρίτη το βράδυ, όταν το Κεντρικό Αρχαιολογικό Συμβούλιο ενέκρινε τα γυρίσματα, αν και κατόπιν μεγάλης συζήτησης. Κι αυτό γιατί άδειες κινηματογράφησης στην Ακρόπολη δεν δίνονται εύκολα - το αντίθετο μάλιστα...»


Αν είσαι το ΠΑΜΕ δεν χρειάζεσαι άδεια, μπουκάρεις όποτε θέλεις στην Ακρόπολη. Η συγκεκριμένη περίπτωση χρησιμεύει ως ένα ακόμα παράδειγμα που αποδεικνύει τον κανόνα ότι το κράτος δεν είναι εδώ για να εμποδίζει αυτούς που παρανομούν, ΠΑΜΕ ή κοινοί εγκληματίες, αλλά όλους αυτούς που είναι διατεθειμένοι να τηρήσουν τους νόμους.
Η νομιμοφροσύνη κοστίζει ακριβά, η παραβατικότητα και το έγκλημα είναι σχεδόν δωρεάν.

Τετάρτη 5:38 μμ
Διαμαρτυρία κρατούμενων κατά του νομοσχεδίου για τις φυλακές

«Αναστάτωση επικρατεί από το μεσημέρι της Τετάρτης στις φυλακές Κορυδαλλού, καθώς κρατούμενοι από τις δύο πτέρυγες αρνούνται να μπουν στα κελιά τους, διαμαρτυρόμενοι για το νομοσχέδιο του υπουργείου Δικαιοσύνης σχετικά με την αποσυμφόρηση των φυλακών.»

«Οι κρατούμενοι βρίσκονται εντός κτιρίου και πραγματοποιούν στάση, αρνούμενοι να μπουν στα κελιά τους. Παρόμοια κινητοποίηση πραγματοποιείται στις φυλακές Λάρισας, Τρικάλων και Αλικαρνασσού.»

«Η συζήτηση επί του συγκεκριμένου νομοσχεδίου εξελίχθηκε το βράδυ της Τρίτης σε δοκιμασία για την κοινοβουλευτική συνοχή της κυβέρνησης, καθώς ΝΔ και ΛΑΟΣ αποχώρησαν από τη Βουλή.»

«Τα δύο κόμματα ζήτησαν από τον αρμόδιο υπουργό, Μιλτιάδη Παπαϊωάννου, να τροποποιήσει την διάταξη η οποία προβλέπει την αποφυλάκιση όσων εκτίουν ποινές έως 10 έτη (και) για κακουργηματικές πράξεις, κάτι που αποδέχθηκε τελικώς ο υπουργός Δικαιοσύνης περιορίζοντας τις ευεργετικές διατάξεις σε όσους εκτίουν ποινές φυλάκισης έως 5 έτη.»


Οι εγκληματίες έχουν αποθρασυνθεί τόσο πολύ που αποφασίζουν αυτοί πότε θα μπουν στα κελιά. Η απίστευτη ανοχή που επιδεικνύουν ο κ. Παπαϊωάννου και το υπουργείο του, έχει μετατρέψει τον πληθυσμό των φυλακών σε άλλη μια συντεχνία που ελεύθερα παραβιάζει τον νόμο όποτε και όπως θέλει.

Είναι γνωστή η κουλτούρα της αριστεράς που αγιοποιεί τον εγκληματία και καταδιώκει τους πολίτες που σέβονται τον συνάνθρωπο τους, η ΝΔ και το ΛΑ.Ο.Σ τι δουλειά έχουν με όλα αυτά;

Υ.Γ.: Όπως είχαμε σημειώσει παλαιότερα, ο κ. Παπαϊωάννου που δεν έχει πρόβλημα να μειώνει τις ήδη μικρές ποινές και να αφήνει ελεύθερους ληστές, δουλέμπορους και βιαστές, είναι ο ίδιος υπουργός που έκανε ότι μπορούσε για να ποινικοποιήσει απόψεις και ιδέες.
Εκεί δεν υπάρχει θέμα αποσυμφόρησης των φυλακών.
Συνέχεια

Τρίτη, 31 Ιανουαρίου 2012

Απολίτιστοι Γότθοι, χαριτόβρυτα παλικάρια και το σκοτεινό μέλλον της Ευρώπης


Η... "εμπνευσμένη" γερμανική πρόταση για διορισμό επιτρόπου επί των δημοσιονομικών στην Ελλάδα το μόνο που κατάφερε ήταν να τροφοδοτήσει την εγχώρια πολιτική καφρίλα. Το έργο το έχουμε ξαναδεί και δυστυχώς θα το βλέπουμε όλο και πιο συχνά τους επόμενους μήνες.

Τα έχουμε ξαναγράψει : προτάσεις περί άμεσης εποπτείας της οικονομικής μας πολιτικής από τις Βρυξέλλες είναι επικίνδυνες, αντιδημοκρατικές και αναποτελεσματικές . Δεν είναι μόνο θέμα αξιοπρέπειας ενός ολόκληρου λαού . Είναι θέμα στοιχειώδους σεβασμού στους θεσμούς της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας . Και είναι θέμα κοινής λογικής που μας λεει πως τέτοιες πρακτικές το μόνο που θα καταφέρουν θα είναι να κάνουν λαϊκούς ήρωες τύπους σαν τον Τσίπρα και τον Καζάκη και να υπονομεύσουν κάθε μεταρρυθμιστική προσπάθεια στο εσωτερικό της χώρας .

Και αυτή τη φορά, και μόνο η ανακοίνωση τέτοιων σκέψεων ήταν ικανή να ρίξει μπόλικο νερό στο μύλο του πιο λαϊκιστικού, αντιμεταρρυθμιστικού και πρωτόγονου πολιτικού χουλιγκανισμού. Ο πρόεδρος του Πανελλήνιου Άρματος Πολιτών, Γιάννης Δημαράς δεν έχασε χρόνο και έστειλε επιστολή προς τον επικεφαλή της ΚΟ του Κόμματος της κυρίας Μέρκελ όπου έδωσε τη δική του εκδοχή του "όταν εμείς χτίζαμε Παρθενώνες, εσείς τρώγατε βελανίδια" : "Στη Χώρα μου, οφείλετε το γεγονός ότι από άγριοι και απολίτιστοι Γότθοι μετατραπήκατε σε συντεταγμένο έθνος, μόνο που όπως φαίνεται η πρώτη σας ιδιότητα είναι γονιδιακή και δεν σας εγκαταλείπει...Εμείς, προτάσσουμε τον Πλάτωνα απέναντι στο δικό σας Χιτλερισμό και τον Οικουμενικό Χαρακτήρα του Πολιτισμού μας και την Προκοπή απέναντι στη διαχρονικά αποικιοκρατική νοοτροπία και διάθεσή σας." Σε αυτό το ρεσιταλ ρατσιστικού τραμπουκισμού, δεν θα μπορούσε φυσικά να λείπει και ο μετρ του είδους. Ο αγαπημένος του "ΜπλεΜήλου", Πάνος Καμμένος, ανέβασε στη σελίδα του στο facebook φωτογραφία του , ανοιχτά, gay Υπουργού Εξωτερικών της Γερμανίας Γκουίντο Βεστερβέλε μετά του συζύγου του και σχολίασε, με τη γνωστή φινέτσα που τον διακρίνει : "Υπουργοί και παλικάρια γίνανε μαλλιά κουβάρια...........Θέλει να βάλει και καγγελάριο στην Ελλάδα ο υπουργός εξωτερικών της Γερμανίας που φωτογραφίζεται με τον άντρα του στον γάμο...Γιώργο Τράγκα στους παραδίδω.................". (Όπως καταλαβαίνετε, άφησα ανέγγιχτα και τα 31 αποσιωπητικά του πρωτότυπου κειμένου για να μην χαθεί η ζωντάνια και γλαφυρότητα του καμμενικού λόγου.)

Όμως, οι "εκρήξεις" των Ελλήνων βουλευτών δεν είναι ένα μεμονωμένο γεγονός, άνευ σημασίας. Αντίθετα, αντικατοπτρίζει την ευρωπαϊκή πραγματικότητα των τελευταίων δύο ετών. Στην πραγματικότητα, ήταν οι πατερναλιστικές, αντιδημοκρατικές προτάσεις περί ευρωπαϊκής εποπτείας που έθρεψαν την καφρίλα του Γιάννη Δημαρά και του Πάνου Καμμένου. Και τα δύο φαινόμενα είναι απλά διαφορετικές όψεις του ίδιου νομίσματος. Η, από τα πάνω, επιβολή ενός ευρωπαϊκού υπερκράτους, χωρίς καν να ερωτηθούν οι Ευρωπαίοι πολίτες , τροφοδοτεί αναπόφευκτα τον πιο πρωτόγονο εθνικισμό. Και φυσικά στο ευρωπαϊκό ρινγκ δεν διαδραματίζεται μόνο η ελληνογερμανική κλωτσοπατινάδα. Στις χώρες του ευρωπαϊκού Βορρά οι χαρακτηρισμοί "τεμπέληδες", "χαραμοφάηδες" και "μπατίρηδες" είναι μάλλον από τους πιο ήπιους που ακούγονται για τους Νότιους από δημοσιογράφους, πολιτικούς αλλα και απλούς πολίτες . Πριν λίγους μήνες, η μεγάλη ιταλική εφημερίδα "Il Libero" κυκλοφόρησε με ένα σκίτσο που παρουσίαζε την Άνγκελα Μέρκελ ως ...Χίτλερ. Ο Μπερλουσκόνι, πάλι, αποκάλεσε τη Γερμανίδα καγκελάριο "χοντρή" ενώ ο Σαρκοζί αποφεύγει ακόμη και να χαιρετήσει τον Ντέιβιντ Κάμερον .

Και δυστυχώς αυτές οι "σχέσεις στοργής" θα έχουν και συνέχεια . Η ,έστω και προσωρινή, διάσωση του ευρώ απαιτεί μια κοινή ευρωπαϊκή οικονομική πολιτική, απαιτεί οι γραφειοκράτες των Βρυξέλλες να υπαγορεύουν με κάθε λεπτομέρεια την οικονομική πολιτική των κρατών-μελών , απαιτεί οι φορολογουμένοι των χωρών του Βορρά να βάλουν ακόμη πιο βαθιά το χέρι στην τσέπη, απαιτεί οι λαοί του Νότου να χάσουν κάθε δικαιώμα ελέγχου των κυβερνήσεων τους και να μην έχουν πια φωνή για το μέλλον τους . Αυτό το ευρωπαϊκό υπερκράτος θα είναι, αναπόφευκτα, ένα αντιδημοκρατικό και αυταρχικό τεχνητό κατασκεύασμα. Όπως έγραψε και ο αρθρογράφος Ambrose Evans-Pritchard πριν λίγους μήνες : "Για να λειτουργήσει το σύστημα (του ευρώ) , η Ευρώπη θα πρέπει να εξελιχθεί σε μια δημοσιονομική ένωση αλλά αυτό θα ήταν εγγενώς αντιδημοκρατικό, χωρίς μια πραγματική ευρωπαϊκή κυβέρνηση, κοινοβούλιο και ένωση των πολιτών . Όμως, αυτή η υπερ-εθνική ένωση δεν μπορεί να έχει δημοκρατική ζωτικότητα, διότι δεν υπάρχει ευρωπαϊκός "δήμος" , ή μια κοινή κοσμοθεωρία , ή ακόμη και οποιαδήποτε λαϊκή υποστήριξη για ένα τέτοιο επαναστατικό βήμα. Μια τέτοια ένωση θα ευνουχίσει τα ιστορικά εθνικά κοινοβούλια, προς όφελος τίνος; Έτσι αυτή η «λύση» οδηγεί αναπόφευκτα σε ένα αυταρχικό καθεστώς." Όμως, η ευρωπαϊκή ελίτ αυτό το σενάριο προωθεί με κάθε μέσο. Μην σαν ξεγελά η αντίθεση του Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ στο διορισμό επιτρόπου στην Ελλάδα. Ο επικεφαλής του Eurogroup λέει "ναι" στην επιτροπεία, απλά δεν θέλει να είναι μόνο για την Ελλάδα, αλλά για όλες τις "προβληματικές" χώρες της Ε.Ε. Όταν, λοιπόν, οι σημερινές γερμανικές προτάσεις εξελιχθούν στην ευρωπαϊκή πραγματικότητα του αύριο, τότε αυτό που θα δούμε δεν θα είναι η αυθόρμητη έκρηξη της "ευρωπαϊκής αλληλεγγύης" , για την οποία μας μιλάνε οι Ευρωκράτες, αλλά μια σύγκρουση όλων εναντίον όλων. Γιατί σε κανέναν λαό του κόσμου δεν αρέσει να του υπαγορεύουν οι ξένοι πώς να διαχειρίζεται τα του οίκου του , σε κανέναν λαό του κόσμου δεν του αρέσει να πληρώνει για τα χρέη άλλων κρατών . Και όμως αυτόν τον εκρηκτικό συνδυασμό έχει βάλει σήμερα σε εφαρμογή η Ευρωπαϊκή Ένωση για να διατηρηθεί στη ζωή το ουτοπικό σχέδιο του ευρώ .

Γράφαμε τον Σεπτέμβριο του 2011:

"Πριν δέκα χρόνια, οι αρχιτέκτονες του ευρώ μας έλεγαν πως το κοινό νόμισμα θα έφερνε πιο κοντά τους λαούς της Ευρώπης. Σήμερα, εξαιτίας του κοινού νομίσματος βλέπουμε να έχουν ξυπνήσει σε ολόκληρη την ευρωπαϊκή ήπειρο μίση, προκαταλήψεις και πάθη που νομίζαμε πως είχαμε αφήσει πίσω μας μετά το τέλος του Β' Παγκόσμιου Πόλεμου. Και δυστυχώς, όσο οι Ευρωπαίοι πολιτικοί δεν αντιλαμβάνονται την αποτυχία του ουτοπικού εγχειρήματος του ευρώ και επιμένουν να θυσιάζουν τους λαούς τους για να το σώσουν, τότε αυτό που θα καταφέρουν θα είναι το αντίθετο από αυτό που λένε πως επιδιώκουν: οι εθνικιστικές φωνές θα γίνονται όλο πιο άγριες και πρωτόγονες ενώ οι λαοί της Ευρώπης θα απομακρύνονται όλο και περισσότερο μεταξύ τους."

Σήμερα, πέντε μήνες μετά, οι λαοί της Ευρώπης είναι ακόμη πιο μακριά ο ένας από τον άλλον και ο πρωτόγονος εθνικισμός όσο πάει και δυναμώνει . Και τί ειρωνεία, αλήθεια, όλα αυτά να προκαλούνται από πολιτικές που ασκούνται στο όνομα της ευρωπαϊκής ιδέας!
Συνέχεια

Η δημοσιογραφική φούσκα Σταύρος Θεοδωράκης


Στο χώρο των ΜΜΕ η μεγαλύτερη φούσκα δεν είναι ο αριθμός των καναλιών ή των εφημερίδων, αλλά ο trendy σοσιαλφιλελευθερισμός που εκφράζεται από άτομα όπως ο Σταύρος Θεοδωράκης.

Η τελευταία εκπομπή Πρωταγωνιστές στο Mega με τον Σταύρο Θεοδωράκη ασχολήθηκε με το θέμα της φούσκας στην ελληνική κοινωνία. Περιττό να σημειώσουμε ότι η εκπομπή αντιμετώπισε το θέμα της ελληνικής φούσκας ακολουθώντας πιστά τις προδιαγραφές του σοσιαφιλελεύθερου δόγματος, συμπηκνώνοντας το θέμα σε σκυλάδικα, ακριβά αυτοκίνητα, ποδόσφαιρο, Θεσσαλονίκη, πιστωτικές κάρτες και τράπεζες.

Το θέμα της ελληνικής φούσκας παρουσιάστηκε ως επί το πλείστον ως μια μέθη στην οποία ο λαουτζίκος παραδόθηκε χάνοντας εντελώς την αίσθηση ορίων και συνεπειών. Εδώ να πούμε ότι η παραπάνω εικόνα είναι ανακριβής μόνο στο βαθμό που δεν περιλαμβάνει και άλλες σημαντικές πτυχές της ελληνικές φούσκας, πτυχές που εάν ετύχαναν στοιχειώδους ανάλυσης θα έφερναν σε πολύ δύσκολη θέση τον κ. Θεοδωράκη και τα πιστεύω του.

Καταρχήν λείπει από την εκπομπή αυτό που θα λέγαμε ηγεσία του τόπου. Λείπει επίσης και αυτό που θα ονομάζαμε σοβαρή δημοσιογραφία. Ας μην ξεχνάμε ότι μαζί με τα σκυλάδικα που έκλεισαν, ο Έλληνας φορολογούμενος θέλοντας και μη αναγκάστηκε να καλύψει και τα χρέη του Μεγάρου Μουσικής. Δεν αναφέρω το συγκεκριμένο περιστατικό για λόγους ταξικής δικαιοσύνης, αλλά απλούστατα για να επισημάνω ότι η φούσκα ήταν ένα φαινόμενο που αγκάλιασε όλες τις τάξεις και όλες τις πτυχές της ελληνικής πραγματικότητας.

Η σημερινή ελληνική κρίση δεν είναι αποτέλεσμα μιας έκρηξης χρέους από πιστωτικές κάρτες και σκάρτα στεγαστικά δάνεια. Οι Έλληνες και η ελληνική οικονομία σήμερα υποφέρουν λόγω της έκρηξης του κρατικού χρέους και μιας οικονομίας που αδυνατεί να παράγει τα στοιχειώδη για την επιβίωση της χώρας.

Σε αυτή την φούσκα σημαντικές ομάδες του τόπου, όπως οι διανοούμενοι και οι δημοσιογράφοι, όχι μόνο δεν αντιστάθηκαν, αλλά συνέβαλαν τα μέγιστα για την πραγμάτωσή της. Θα είναι δύσκολο να βρει κάποιος σε μια δημοκρατική κοινωνία τον απίστευτα υψηλό βαθμό συναίνεσης και ιδεολογικής ομοιογένειας που θα βρει κάποιος στην Ελλάδα στα χρόνια της μεταπολίτευσης. Μπορεί οι πολιτικοί και δημοσιογραφικοί καυγάδες να είναι έντονοι και ακραίοι, αλλά θα είναι ουσιαστικά κόντρες μεταξύ φατριών και προσώπων και μόνο επιδερμικά ιδεολογικού χαρακτήρα και φύσης. Στην εποχή της μεταπολίτευσης η ιδεολογία δεν θα είναι η αιτία αλλά το πρόσχημα της σύγκρουσης.

Το ερώτημα δεν θα είναι αν θα πρέπει να έχουμε μεγάλο και παρεμβατικό κράτος αλλά αν αυτό το κράτος θα στελεχώνεται από πράσινους ή μπλε. Όσοι ιδεολογικά θα τολμήσουν να αντισταθούν στο κυρίαρχο δόγμα του μεγάλου κράτους θα βρεθούν αργά ή γρήγορα εκτός κοινοβουλίου. (βλ. Ανδριανόπουλος, Μάνος)

Ένα από τα βασικά δημιουργήματα της μεταπολιτευτικής φούσκας θα είναι και ο λεγόμενος σοβαρός δημοσιογράφος. Ο “σοβαρός” δημοσιογράφος που πάντοτε θα αναμασά την συμβατική σοφία της εποχής, που θα αναρωτιέται μετά από κάθε εκλογική αναμέτρηση αν ήρθε το τέλος της μεταπολίτευσης, που θα αναγνωρίζει τα ανερχόμενα πρόσωπα της πολιτικής, που τυχαίως πάντα θα είναι τα πρώτα στις δημοσκοπήσεις, και που θα βλέπει μια νέα Ελλάδα με το ευρώ ώσπου να γίνει μια Ελλάδα της φούσκας με το ευρώ.

Ο “σοβαρός” δημοσιογράφος θα έχει ως σταθερές του την προσήλωση του στο μεγάλο κράτος και στα κοινωνικά ιδεώδη της “δημοκρατικής” αριστεράς, έξω οι παπάδες και εθνική ταυτότητα, μέσα λαθρομετανάστες και πολυπολιτισμικότητα. Η όποια παρέκκλιση από την μεταπολιτευτική ορθοδοξία θα χαρακτηρίζεται ως ακραία. Όσοι εναντιώνονται στον κρατισμό θα είναι κοινωνικά ανάλγητοι, όσοι αντιτίθoνται στην λαθρομετανάστευση ρατσιστές.

Ένας τέτοιος “σοβαρός” δημοσιογράφος είναι και ο Σταύρος Θεοδωράκης. Πρόθυμος να μας δείξει πως οι μικροαστοί συνδέονται με την φούσκα, πρόθυμος να μα δείξει το δέντρο αλλά όχι το δάσος που περιλαμβάνει και τον ίδιο. Γιατί μπορεί τα προηγούμενα χρόνια να έπεσαν πολλά γαρύφαλλα στα πόδια της Γαρμπής, να αγοράστηκαν πολλά ακριβά τζιπ και σπίτια, αλλά όλα αυτά δεν θα μπορούσαν να γίνουν χωρίς την σοβαρή δημοσιογραφία τύπου Σταύρου Θεοδωράκη, που για τριάντα χρόνια προστάτευσε και προπαγάνδισε τον “κοινωνικά ευαίσθητο” δανειακό κρατισμό.

Θα ήταν καλό να δείτε πως το 2007 σε συνέντευξη του με τον τότε υπουργό οικονομικών, Γιώργο Αλογοσκούφη, ο κ. Θεοδωράκης δεν ασχολείται με καμία φούσκα, αλλά πιέζει για νέες κοινωνικές παροχές και μονιμοποίηση των συμβασιούχων.
Άλλες εποχές, άλλες φούσκες.




Συνέχεια

Δευτέρα, 30 Ιανουαρίου 2012

Το κόμματα της δραχμής και του ευρώ.


Το χειρότερο δίλημμα είναι αυτό που όντας δευτερεύουσας σημασίας προβάλλεται ως το κυρίαρχο ζήτημα της εποχής.

Θα πρέπει να διερωτηθεί ο μέσος πολίτης με ποιους από τους δύο πρέπει να πορευθεί;

Ναι το ευρώ βοήθησε την φούσκα του ελληνικού χρέους αλλά μήπως με την δραχμή πηγαίναμε πολύ καλύτερα; Δεν ήταν την δεκαετία του 80 με την δραχμή που σχεδόν τριπλασιάσαμε το χρέος μας μέσα σε μια οκταετία; Και δεν είναι ο πληθωρισμός και οι υποτιμήσεις μέσα εμμέσου φορολογίας που μάλιστα έκρυβαν καλύτερα την αποτυχία της πολιτικής τάξης;

Αν αύριο βγει η Ελλάδα από το ευρώ πως ακριβώς θα αγοράσουμε πετρέλαιο και τρόφιμα με δραχμές; Ήδη η Ρωσία και αρκετοί άλλοι μας κόβουν τις πιστώσεις επειδή γνωρίζουν ότι ίσως σύντομα δεν θα έχουμε ευρώ να τους πληρώσουμε.

Ποιος εγγυάται ότι στα μεγάλα αστικά κέντρα δεν θα υπάρξουν μεγάλες ταραχές; Ποιος μπορεί να να εγγυηθεί ότι το ελληνικό κράτος που δεν τα καταφέρνει τώρα, θα επιβάλλει τον νόμο και την τάξη σε ολόκληρη την επικράτεια τότε; Τέλος ποιος μπορεί να εγγυηθεί ότι οι υπεύθυνες δυνάμεις θα υπερισχύσουν σε ένα τέτοιο σενάριο και όχι οι δυνάμεις που τώρα ευδοκιμούν σε συνθήκες χάους και αναταραχής;

Από την άλλη, η επιλογή του ευρώ δεν είναι χωρίς της παρενέργειες της. Ευρώ τώρα σημαίνει μνημόνιο. Αλλά όπως γράφτηκε εδώ στο ΜπλεΜήλο, «Το Μνημόνιο όχι μόνο δεν σταμάτησε αλλά , αντίθετα, επιτάχυνε τον κατήφορο της Ελλάδας προς την οικονομική ανελευθερία και τον κρατισμό. Συμφωνα, με το "Heritage Foundation" τα τελευταία δύο χρόνια οι ,ήδη κακοί, δείκτες οικονομικής ελευθερίας της χώρας μας, έχουν κατρακυλήσει πια σε τριτοκοσμικά επίπεδα.»

Ναι το μνημόνιο εμπεριέχει μεταρρυθμίσεις που πρέπει να γίνουν, αλλά αυτό είναι το γραπτό κείμενο. Το μνημόνιο της πραγματικότητας είναι μία διαρκής διαπραγμάτευση της ελληνικής με την ευρωπαϊκή πολιτική τάξη με σκοπό την πολιτική επιβίωση των μεν και των δε. Εξ ου και η συνεχής κατηφορική πορεία της Ελλάδας. Το ότι στο όνομα του μνημονίου αμαυρώνεται ταυτόχρονα και η όποια μεταρρυθμιστική προοπτική, αυτό απλά είναι ένα επιπλέον μπόνους για την αριστερά. Στο τέλος οι σκηνές χάους και βίας του σεναρίου της δραχμής θα έρθουν και με το ευρώ, μόνο που στην δεύτερη περίπτωση οι δυνάμεις της μεταρρύθμισης θα έχουν χάσει τα οποιανδήποτε ερείσματα τους στην ελληνική κοινωνία και η ήττα τους μπορεί να θεωρηθεί βεβαία.

Οπότε το δίλημμα ευρώ ή δραχμή ουσιαστικά είναι αν θέλουμε να ρίξουμε την ζαριά για καταστροφή τώρα ή να περιμένουμε αργότερα όταν τα πράγματα θα έχουν χειροτερέψει περισσότερο. Αυτό είναι το ψευτοδίλημμα που μας προσφέρουν τα κόμματα της δραχμής και του ευρώ.

Το πραγματικό δίλημμα όμως δεν είναι ευρώ ή δραχμή. Το πραγματικό δίλημμα που σήμερα οι Έλληνες πρέπει να αντιμετωπίσουν είναι αν τώρα που πεθαίνει ο κρατισμός, οφείλει η Ελλάδα να τον ακολουθήσει στην πορεία του προς στον κάτω κόσμο. Το δίλημμα το πραγματικό είναι αν θέλουμε να θυσιάσουμε την πατρίδα μας προς χάριν μιας ολοκληρωτικά αποτυχημένης ιδεολογίας. Το δίλημμα και πάλι είναι: Ελευθερία ή Θάνατος.
Αυτό είναι το δίλημμα που θα έπρεπε νυχθημερόν να θέτουν όλοι όσοι έχουν δημόσιο λόγο και τάσσονται υπέρ της μεγάλης αλλαγής που χρειάζεται η Ελλάδα.

Το παράδοξο της υπάρχουσας κρίσης είναι πως οι πιο αντιδραστικές δυνάμεις έχουν υφαρπάξει το λεξιλόγιο και την ρητορική της αντισυστημικής αλλαγής και ανατροπής και πως οι δυνάμεις της πραγματικής αλλαγής φαίνονται με κάθε μέρα που περνά όλο και περισσότερο με υποψήφιες Μαρίες Αντουανέτες.

Την ίδια στιγμή που ο κρατισμός καταρρέει έχεις την αριστερά στα ΜΜΕ να προπαγανδίζει τα ιδεώδη της για μια μεγάλη “αλλαγή” του πολιτικού σκηνικού και της κοινωνίας και ταυτόχρονα όλοι όσοι νομίζουν ότι είναι υπέρ των μεταρρυθμίσεων να αναλώνονται σε συζητήσεις για άρθρα του μνημονίου, ευρώ ή δραχμή και αν οι Έλληνες εξατομικευτήκαμε πριν 1000 χρονιά.

Εάν τώρα που ο κρατισμός καταρρέει δεν αρχίσουμε να μιλάμε για τα δικά μας ιδεώδη και τις μεγάλες μας επιδιώξεις, τότε πότε; Αν τώρα στα συντρίμμια της παλαιάς τάξης πραγμάτων δεν μπορούμε να υπερασπίσουμε το όραμα μιας Νέας Πολιτείας, τότε πως περιμένουμε οι Έλληνες να αφήσουν όλα όσα έχουν μάθει τα τελευταία τριάντα χρόνια και να μας ακολουθήσουν σε κάτι καινούργιο και διαφορετικό, όταν μάλιστα αυτή η αλλαγή επιβάλει μεγάλες θυσίες;
Πως μπορούμε να περιμένουμε ότι θα αλλάξουν τα πράγματα όταν βρισκόμαστε συνεχώς εγκλωβισμένοι στο επικοινωνιακό παιχνίδι της αριστεράς;
Εάν δεν δοθεί τώρα η μεγάλη ιδεολογική μάχη με την αριστερά, πότε ακριβώς είναι ο κατάλληλος καιρός;

Τώρα είναι ο καιρός των μεγάλων ιδεών, των μεγάλων οραμάτων και των μεγάλων διλημμάτων.
Το «ελευθερία ή θάνατος» επιστρέφει.
Συνέχεια