Σάββατο, 18 Φεβρουαρίου 2012

Έχουμε ήδη γίνει Αργεντινή


Κάθε φορά που κάποιος θα υποστηρίξει πως η πτώχευση είναι η λιγότερη κακή λύση για την Ελλάδα, οι οπαδοί του Μνημονίου επισείουν τον μπαμπούλα της Αργεντινής. Όμως , οι Μνημονιακοί φαίνεται να μην έχουν συνειδητοποιήσει πως η Αργεντινή βρίσκεται ήδη εδώ. Σε μια Ελλάδα που εφάρμοσε το Μνημόνιο ακριβώς για να αποφύγει την τύχη της νοτιοαμερικάνικης χώρας , η μείωση του ΑΕΠ μας τα τελευταία χρόνια αγγίζει ήδη τη μείωση του ΑΕΠ της Αργεντινής τον καιρό της πτώχευσης.

Ύστερα από πέντε συνεχόμενα χρόνια ύφεσης, η συνολική μείωση του ΑΕΠ της Ελλάδας έφτασε ήδη το 16%. Και αν, όπως όλα δείχνουν, το ΑΕΠ μας μειωθεί ακόμη 4% το 2012, τότε θα ισοφαρίσουμε τη μείωση του ΑΕΠ της πτωχευμένης Αργεντινής. Η διαφορά μεταξύ των δύο χωρών είναι πως το ελληνικό ΑΕΠ μειώνεται εδώ και πέντε χρόνια και μάλιστα χωρίς καμιά προοπτική ανάκαμψης αφού οι αναλυτές προβλέπουν πως η χώρα μας θα "καταφέρει" να έχει τη χειρότερη ύφεση της σύγχρονης ιστορίας. Αντίθετα, το μεγαλύτερο μέρος της μείωσης του ΑΕΠ της Αργεντινής (15% από το 20%) έγινε απότομα μέσα στο χρόνο που ακολούθησε την πτώχευση και αμέσως μέτα η χώρα πέτυχε ρυθμούς ανάπτυξης που άγγιζαν μέχρι και το 8%.

Οι Μνημονιακοί βέβαια εξακολουθούν να επιμένουν πως το Μνημόνιο και η δανειακή σύμβαση που το συνοδεύει είναι η πιο "κοινωνικά ευαίσθητη" και λιγότερο επώδυνη επιλογή που έχουμε, αφού μας δίνει χρήμα και χρόνο για να εφαρμόσουμε τις απαραίτητες μεταρρυθμίσεις σταδιακά και όχι απότομα, όπως θα γινόταν αν η χώρα μας κύρυσσε στάση πληρωμών . Όπως επισήμανε και ο δημοσιογράφος Πάσχος Μανδραβέλης, το Μνημόνιο είναι "προϊόν πολιτικής απόφασης για να αποτρέψει τα οδυνηρά αποτελέσματα από την λειτουργία των αγορών". Με το Μνημόνιο, μας λένε, οι απαραίτητες αλλαγές θα γίνουν με πιο "βελούδινο" τρόπο για τους πολίτες της χώρας απ'οτι αν εφαρμόζοταν οι φαινομενικά σκληρές λύσεις των ανάλγητων αγορών .

Όμως, όπως διαπιστώνουμε σήμερα, με τη λεγόμενη "ήπια προσαρμογή" του Μνημονίου αντί να έχουμε την επώδυνη, απότομη αλλά σύντομη ύφεση της πτώχευσης που θα ρευστοποιούσε τις κακές επενδύσεις του παρελθόντος και θα άνοιγε το δρόμο για μια γρήγορη ανάκαμψη , επιλέξαμε μια μακροχρόνια και ακόμη πιο βαθιά ύφεση που μάλιστα δεν δίνει καμιά προοπτική ανάκαμψης για το μέλλον. Καμιά μεγάλη μεταρρύθμιση δεν έγινε και επιπλέον ο ελληνικός λαός εξαθλιώνεται όλο και περισσότερο. Τελικά, αποδείχθηκε πως η "ήπια προσαρμογή" του Μνημονίου δεν είναι μόνο οικονομικά αναποτελεσματική . Είναι και κοινωνικά ανάλγητη.

Όσοι επιθυμούμε την φιλελευθεροποίηση της ελληνικής οικονομίας , είναι πια καιρός να συνειδητοποιήσουμε πως η υποστήριξη της στάσης πληρωμών δεν σε κάνει οπαδό του Τσίπρα και του Καζάκη. Η πτώχευση είναι η μόνη ρεαλιστική και ενδεδειγμένη λύση που προκρίνει η ελεύθερη αγορά σε τέτοιες περιπτώσεις. Όπως έγραψε και ο γνωστός δημοσιογράφος Alvaro Vargas Llosa (γιος του νομπελίστα συγγραφέα Mario Vargas Llosa) πριν λίγες μέρες στο έγκυρο περιοδικό "Forbes" : "Ο καπιταλισμός έχει εφεύρει δύο ,παρόμοιους, τρόπους για να ξεπεράσει μια ανυπέρβλητη οικονομική κρίση - τη στάση πληρωμών και τη χρεωκοπία. Είναι ο μόνος τρόπος με τον οποίο το σύστημα μπορεί να εξαγνίσει τις υπερβολές του. Διαφορετικά αυτές οι υπερβολές παραμένουν ενσωματωμένες στο σύστημα , εμποδίζοντας την αντιμετώπισή τους. Είναι καιρός η Ελλάδα (στην πραγματικότητα, η Ευρωπαϊκή Ένωση) να το καταλάβει αυτό. Αφήστε τις συνέπειες για την Ελλάδα να είναι αυτές που πρέπει να είναι. Δεν θα είναι χειρότερο από την παράταση της κρίσης επ'άπειρον."

[Διαβάστε επίσης "Το Μνημόνιο σαν συνέχεια της 'ήπιας προσαρμογής'"
"Ποιός θα αναλάβει τις ζημιές;"]
Συνέχεια

Παρασκευή, 17 Φεβρουαρίου 2012

Ακούτε Ανδρέα Ανδριανόπουλο;


Τι κάνετε κάθε Κυριακή πρωί μεταξύ 10 με 11; Αν δεν είστε στις διαπραγματεύσεις με την τρόικα, τότε συντονιστείτε στον Flash 96 και ακούστε την εκπομπή του Ανδρέα Ανδριανόπουλου.

Τα ΜΜΕ είναι ένα από τα κάστρα της αριστεράς. Βέβαια κάποιος θα μπορούσε πει ότι όλη η Ελλάδα είναι κάστρο της αριστεράς. Εξάλλου οι οικονομικές μας επιδόσεις το αποδεικνύουν.

Υπάρχουν ελάχιστες οάσεις διαφορετικής προσέγγισης των πραγμάτων εδώ και εκεί.
Μια από αυτές είναι και η κυριακάτικη εκπομπή του Ανδρέα Ανδριανόπουλου. Η εκπομπή "Mε τον Δικό Μου Τρόπο" που είναι μια «Κουβέντα για όλα και για όλους - κυρίως γι' αυτούς που προσβάλλουν την αισθητική και την λογική μας».

Αν το πρωί κοιμάστε, μπορείτε να ακούσετε ή να κατεβάσετε την εκπομπή αργότερα από την σελίδα του Flash. Εδώ η τελευταία.

Ίσως η εκπομπή να προσβάλει την φιλελεύθερη ή την δεξιά ορθοδοξία των μεν ή των δε, αλλά είναι σημαντικό τώρα να προσφέρονται απόψεις και φωνές που έρχονται σε σύγκρουση με το μεγαλύτερο ψέμα της εποχής, την ξενέρωτη σοσιαλδημοκρατία.

Και εδώ «η παρουσίαση του συνόλου έργου της Ayn Rand από τους Δημήτρη Σταύρου, Άκη Αποστολόπουλο, Αλέξανδρο Ηλιόπουλο, Γιώργο Γρηγορόπουλο, στα πλαίσια των βιβλιοπαρουσιάσεων της Φιλελεύθερης Βιβλιοθήκης, στο Booze Cooperativa»
(μέρος 1, μέρος 2, μέρος 3, μέρος 4)
Συνέχεια

Πέμπτη, 16 Φεβρουαρίου 2012

Και τώρα τι κάνουμε;


Ξεσπάθωσαν και πάλι οι αντιπρόσωποι της Αριστεράς με ισχυρισμούς επικίνδυνους και εξωπραγματικούς. «Νεοφιλελεύθερο πακέτο μέτρων» υιοθετήθηκε από την Βουλή, ισχυρίσθηκε ο εκπρόσωπος του ανερχόμενου κόμματος του κ. Κουβέλη. Μόνο διαταραγμένοι εγκέφαλοι θα μπορούσαν να διακρίνουν πολιτικές οικονομίας της αγοράς στις βάρβαρες παρεμβάσεις του δημοσίου στις συλλογικές διαπραγματεύσεις και στις συνεχόμενες φορολογικές επιδρομές που, μεταξύ άλλων, οδηγούν σε δήμευση της ιδιωτικής περιουσίας των πολιτών. Είναι οι ενοχές μιάς συντετριμμένης σοσιαλιστικής συνείδησης που επιβάλλουν τέτοιες σκέψεις; Δύσκολα μπορεί κανείς να βγάλει συμπέρασμα.

Aκατανόητοι επίσης είναι οι ισχυρισμοί που ακούγονται, από την άλλη πλευρά της Αριστεράς, πως ενδεχόμενη στάση πληρωμών, και ακόμα και πτώχευση της χώρας, δεν θα προκαλούσε ιδιαίτερα προβλήματα στον κόσμο. Η άποψη αυτή στηρίζεται στον εντελώς ανεδαφικό ισχυρισμό πως τα δημόσια έσοδα της Ελλάδας αρκούν για τις ανάγκες μας. Δίχως δανεισμό, ακόμα κι αν άξαφνα και μαγικά μηδενισθεί το χρέος, η Ελλάδα δεν μπορεί να επιβιώσει. Διότι ξοδεύουμε για τις ανάγκες μας πολύ περισσότερα από όσα παράγουμε/εισπράττουμε. Τράπεζες θα καταρρεύσουν, χρήματα για εισαγωγές δεν θα υπάρχουν, καύσιμα (και κατά συνέπεια ηλεκτρικό και βενζίνες για θέρμανση και κίνηση) θα είναι περίπου ανύπαρκτα ενώ ελλείψεις σημαντικές θα υπάρξουν σε φάρμακα και τρόφιμα. Αυτά βέβαια δεν είναι καινούργια. Τα επισημαίνω από το 2009, όταν ουδείς τολμούσε και να αναφερθεί στα συνεπακόλουθα μιάς οικονομικής κατάρρευσης. Ακόμα όμως κάποιοι εξακολουθούν να επιμένουν στις ίδιες ιδεοληψίες κολακεύοντας αυτιά και μοιράζοντας ψεύτικες υποσχέσεις.

Αυτό δεν σημαίνει πως η υπερψήφιση του Μνημονίου 2 μας έλυσε κανένα πρόβλημα. Επέμεινα πως, δίχως τον απαράβατο όρο από τους δανειστές μας πως χρήματα δεν εκταμιεύονται αν δεν μειωθούν δραματικά οι δημόσιες δαπάνες και το μέγεθος του κράτους, το PSI και η νέα δανειακή σύμβαση θα είναι καταστροφή. Θα οδηγούσε απλά στην πτώχευση λίγο αργότερα, με την χώρα μέσα στο ευρώ αλλά όμως με τους δανειστές εξασφαλισμένους. Δυστυχώς, τελικά αυτό έγινε. Και ήδη στην Ευρώπη ομιλούν για την αναπόφευκτη, η και αναγκαία ακόμη, ελληνική πτώχευση (βλ. σχετικό άρθρο του Wolfang Munchau, “Why Greece and Portugal ought to go bankrupt”, Financial Times, 12-2-2012). Τι πρέπει πλέον να κάνουμε ώστε να μην δανειζόμαστε απλά και μόνο για να εξασφαλίζουμε, κάτω από τις νέες προυποθέσεις του PSI, τους δανειστές μας;

Προφανώς η απάντηση δεν είναι εύκολη. Γίνεται μάλιστα ακόμη περισσότερο περίπλοκη αν αναλογισθούμε τις εγγενείς αδυναμίες του πολιτικού συστήματος. Με κυρίαρχη στα μυαλά των βουλευτών την τυραννία του σταυρού προτίμησης θα είναι περίπου αδύνατη η λήψη μέτρων περιορισμού του δημόσιου τομέα με απολύσεις μελών των αντίστοιχων συντεχνιών. Δίχως όμως τέτοιες πρωτοβουλίες οι δαπάνες δεν πρόκειται να μειωθούν. Αναλογισθείτε το Βατερλώ του Μνημονίου 1. Που συνέβαλε στην ολική κατάρρευση της αξιοπιστίας του πολιτικού μας συστήματος στα μάτια των εταίρων μας και των διεθνών αγορών. Είχαμε δεσμευθεί να προωθήσουμε ιδιωτικοποιήσεις, περικοπές μισθολογικών δαπανών σε ΔΕΚΟ και Δημόσιο, εξορθολογισμό των οικονομικών των νοσοκομείων, ανασύνταξη των οικονομικών των Επιχειρήσεων Κοινής Ωφέλειας, απελευθέρωση επαγγελμάτων και τόσα άλλα. Και δεν κάναμε τίποτα. Οι δανειστές μας συνέχισαν βέβαια τότε, κάκιστα κατά την γνώμη μου, να μας χρηματοδοτούν. Γιατί ετοιμαζόντουσαν για την σημερινή ημέρα. Να έχουν δηλ. απαλλαγεί από τα ελληνικά ομόλογα, να έχουν εξασφαλίσει τις Τράπεζές τους και την αποπληρωμή των χρημάτων που μας έδιναν και να είναι έτοιμοι να απορροφήσουν τους κραδασμούς μιάς ελληνικής κατάρρευσης εντός του ευρώ. Τώρα πλέον είναι έτοιμοι κι εξασφαλισμένοι από κάθε πλευρά. Τι κάνουμε λοιπόν;

Πρώτη κίνηση θα πρέπει να είναι η απαγκίστρωση του πολιτικού συστήματος από την ρουσφετολογία και τις πελατειακές σχέσεις. Που αποτελούν και τον προθάλαμο της γενικότερης διαφθοράς. Η απόσταση ανάμεσα στην λογική του «κάνε μου την εξυπηρέτηση να σε ψηφίσω» είναι ελάχιστα μακριά από το «κάνε μου την δουλειά και πάρε τόσα». Κατάργηση λοιπόν του σταυρού προτίμησης και εγκαθίδρυση ενός συστήματος μονοεδρικού πλειοψηφικού η του μικτού συστήματος πολυεδρικής αναλογικής με λίστα και μονοεδρικού πλειοψηφικού σε στενότερες περιφέρειες. Δεύτερο βήμα θα πρέπει να είναι η κατάργηση κάθε φορέα του Δημοσίου που δεν παράγει αποδειγμένα απόλυτα χρήσιμες υπηρεσίες. Και στη συνέχεια ανάλυση μίας – μίας των δαπανών του Προυπολογισμού και κατάργησης κάθε μιάς που δεν είναι απόλυτα απαραίτητη για την λειτουργία του κράτους. Απαραίτητη στη συνέχεια θα είναι η απλοποίηση του φορολογικού συστήματος με μείωση συντελεστών και με την δέσμευση πως το τελικό σύστημα δεν θα πειραχθεί για τουλάχιστον τα επόμενα πέντε χρόνια. Τέλος, οι γραφειοκρατικές διαδικασίες που δυναστεύουν τις κοινωνικές και οικονομικές σχέσεις θα πρέπει – ακόμη και αυθαίρετα σε ορισμένες περιπτώσεις – να περικοπούν δραματικά απελευθερώνοντας τους πολίτες από την καταδυνάστευση των μηχανισμών και του χαρτοβασιλείου του κράτους.

Για να έχουν όμως όλα αυτά νόημα θα πρέπει να σοβαρευθεί το κράτος. Δεν μπορεί ατιμώρητα να παραβιάζονται στοιχειώδεις κανόνες τήρησης της έννομης τάξης κι ο καθένας να λειτουργεί κατά το δοκούν. Οφείλουν όλοι να καταλάβουν πως ο λεγόμενος ακτιβισμός έχει και συνέπειες. Διαφορετικά, δεν πρόκειται περί «αγώνα» και «δυναμικής διαμαρτυρίας». Αλλά περισσότερο περί βολεμένης αυτοδιαφήμισης και ασφαλούς ψυχολογικής εκτόνωσης. Κρατικοί λειτουργοί (Υπουργοί, Πρυτάνεις κλπ) που επιλέγουν την αδράνεια και την ανοχή αντί για την παρέμβαση και την με κάθε κόστος προστασία της ζωής και της περιουσίας των πολιτών και του κράτους θα πρέπει να έχουν ευθύνη, ακόμη και με ατομικά περιουσιακά τους στοιχεία, για το αποτέλεσμα. Δημοκρατία δεν είναι η αυθαιρεσία. Αλλά η προστασία των δικαιωμάτων του ενός από τις υπερβολές του άλλου.
Ετσι μόνο μπορεί να υπάρξει προοπτική…
Συνέχεια

Ο εξαιρετικός Άδωνις Γεωργιάδης


Αν μη τι άλλο η σημερινή κρίση ξεκαθαρίζει τους παλαιοκομματικούς από αυτούς που έχουν ικανότητες, εργατικότητα και νέες ιδέες. Και ναι, ο φωνακλάς, φασαριόζος και πολυτονικός Άδωνις Γεωργιάδης έχει ξεχωρίσει θετικά.

Ναι μερικές φορές που πουλάει τα βιβλία με το κιλό, δεν μου αρέσει (Παρεμπιπτόντως, πουλά τρεις καρδαμωμένους τόμους της Αϋν Ραντ μόνο με 54€). Επίσης, γενικά, όταν αρπάζεται στα τηλεοπτικά παράθυρα δεν μου αρέσει. Ειδικά, όμως, όταν τα χώνει σε καμιά Κανέλη, Καμμένο ή Λαφαζάνη, είναι από τις καλύτερες στιγμές της ελληνικής τηλεόρασης. Είναι σαν να βλέπεις στο έγχρωμο τον Δημήτρη Παπαμιχαήλ να μπαίνει πάλι στο λύκειο της Βουγιουκλάκης και να ξαναρχίζει τα χαστούκια.

Από το 2009 και μετά θα είναι δύσκολο να βρείτε έναν εν ενεργεία πολιτικό που να είναι πιο προσηλωμένος στην αναγκαιότητα μιας μεγάλης μεταρρύθμισης στο δημόσιο τομέα. Χωρίς αποστροφές και όρους, θα λέει όπου βρεθεί και όπου σταθεί, ότι οι νέοι φόροι είναι μεγάλο λάθος και ότι όλες οι προσπάθειες πρέπει να εστιαστούν στην σημαντική μείωση του δημόσιου τομέα και στο νοικοκύρεμα του.

Όσο θα αυξάνεται η υστερία για τις μεταρρυθμίσεις (που δεν έγιναν) ή το μνημόνιο, τόσο θα αυξάνεται και η επιμονή του κ. Γεωργιάδη στο να υποστηρίζει φιλελεύθερες λύσεις για την υπάρχουσα κρίση. Θα λέει συχνά ότι το μνημόνιο περιλαμβάνει «όλα όσα θα έπρεπε να έχουμε κάνει από μόνοι μας εδώ και χρόνια.» Θα είναι μια ρήση που θα την επαναλαμβάνει όπου και να βρίσκεται, είτε στον Τράγκα, είτε στον Πρετεντέρη, χωρίς να δείχνει να φοβάται αυτό που λέμε πολιτικό κόστος.

Δεν φοβάται το πολιτικό κόστος γιατί ο κ. Γεωργιάδης δεν είχε την συνήθη πολιτική διαδρομή. Δεν είναι προϊόν του κομματικού σωλήνα. Είναι του ιδιωτικού τομέα, αυτοδημιούργητος, εργατικός και πετυχημένος στην δουλειά του. Την επόμενη της παραίτησης από την θέση του στην κυβέρνηση, ήταν πάλι στους δέκτες με το τηλεοπτικό βιβλιοπωλείο του. Σε αντίθεση από το μέσο όρο του πολιτικού προσωπικού, η πολιτική τον έχει πολύ περισσότερο ανάγκη από ότι αυτός την πολιτική.

Αντίθετα από το τσούρμο του κομματικού σωλήνα που γεμίζει την Βουλή, συμφωνείς ή διαφανείς μαζί του, ήταν πάντα ένας δεξιός, χωρίς ευτυχώς τα ενοχικά σύνδρομα ή την αίσθηση ότι πρέπει να αρέσει στο αριστερό κατεστημένο των μίντια. Ήταν σφόδρα εναντίον της λαθρομετανάστευσης, όταν ακόμα και η έκφραση κάποιων αμφιβολιών για το φαινόμενο σου έδινε την ρετσινιά του ρατσισμού. Ήταν υπέρ του νόμου και της τάξης, όταν αυτή η στάση έφερνε την κατηγορία του αυταρχισμού και του φασισμού. Υπερασπιζόταν τα εθνικά δίκαια και συμφέροντα, όταν μια τέτοια πολιτική στάση εκλαμβανόταν ως ντεμοντέ και εκκεντρική.
Το να υποστηρίζεις τις σωστές θέσεις όταν είναι δημοφιλείς δεν είναι κακό, το να υποστηρίζεις όμως τις σωστές θέσεις όταν είναι αντιδημοφιλείς δείχνει χαρακτήρα.

Ο κ. Γεωργιάδης θα ήταν προτιμότερο να έχει μια πιο σκεπτική στάση απέναντι στο μνημόνιο. Όχι τόσο το κείμενο αλλά την διαδικασία. Και δεν εννοούμε να βάλει νερό στο κρασί του όσον αφορά τις μεταρρυθμίσεις, αλλά να δει ότι η αριστερή κριτική στο μνημόνιο δεν απαγορεύει έναν δεξιό σκεπτικισμό ταυτόχρονα. Μέχρι στιγμής, η όλη διαδικασία του μνημονίου έχει λειτουργήσει ως ένα σωσίβιο για την πολιτική τάξη και το κομματικό της κράτος. Αντί για φορέας μεταρρυθμίσεων έχει γίνει ο χρηματοδότης τους στάτους κβο, αλλά με περισσότερους φόρους και ακόμα περισσότερο κρατικό παρεμβατισμό.

Εδώ, αρκετές φορές έχω περιγράψει τους κινδύνους μιας άτακτης χρεοκοπίας. Αυτός ο κίνδυνος όμως δεν ακυρώνει έναν άλλο κίνδυνο, αυτόν της καλαβριοποίησης της Ελλάδας. Η μόνιμα πτωχή και μόνιμα επαίτης Ελλάδα είναι κάτι περισσότερο από ένα πιθανό σενάριο. Κρίνοντας δε από τις ικανότητες και τα πιστεύω της ελληνικής και της ευρωπαϊκής πολιτικής τάξης, δεν αποκλείεται στο τέλος να έχουμε άτακτη χρεοκοπία και καλαβριοποίηση.

Οι όποιες ατέλειες στο θέμα του μνημονίου όμως δεν ακυρώνουν το γεγονός ότι η συνολική παρουσία του κ. Γεωργιάδη στην πολιτική σκηνή χωρίς αμφιβολία ήταν ένα μεγάλο συν. Είναι κρίμα που παραιτήθηκε από το υπουργείο του, κρίμα που θα φύγει και από την Βουλή. Στην καθημερινή κακοφωνία του παραλογισμού και της αριστερής μπαρουφολογίας, η δική του παρουσία ήταν η οργισμένη φωνή της λογικής.


Δείτε εδώ το debate του με τον αγαπητό μας κ. Καζάκη.

Συνέχεια

Τετάρτη, 15 Φεβρουαρίου 2012

Τα μεγάλα θύματα της κρίσης του ευρώ είναι η δημοκρατία και η διαφάνεια



Ένα άρθρο του διευθυντή του think tank Open Europe, Mats Persson, που πρωτοδημοσιεύτηκε στον "Daily Telegraph":

"Οι ογδόντα χιλιάδες Έλληνες που βγήκαν χθες στους δρόμους της Αθήνας για να διαμαρτυρηθούν για τον τελευταίο γύρο της λιτότητας που επιβάλλεται από την Τρόικα της ΕΕ, της ΕΚΤ και του ΔΝΤ, μπορούν να φωνάζουν όσο θέλουν. Μπορούν να εκφράσουν την αποστροφή τους ακόμη και στις κάλπες στις γενικές εκλογές της χώρας, που έχουν προγραμματιστεί για τον Απρίλιο. Δεν θα κάνει μεγάλη διαφορά. Για να πάρουν το δεύτερο πακέτο διάσωσης, οι ηγέτες των κύριων πολιτικών κομμάτων στην Ελλάδα υποχρεούνται να υποβάλουν γραπτή δέσμευση πως θα εφαρμόσουν πλήρως το πακέτο ανεξάρτητα από το ποιός θα κερδίσει τις εκλογές του Απριλίου.

Όλοι αναγνωρίζουν πως η Ελλάδα χρειάζεται ριζική μεταρρύθμιση - η χώρα αποτελεί εδώ και πολύ καιρό την επιτομή της απερίσκεπτης οικονομικής συμπεριφοράς. Αλλά, όπως ο Andreas Vosskuhle, ο Πρόεδρος του Γερμανικού Συνταγματικού Δικαστηρίου, ανέφερε σε πρόσφατη ομιλία του: "Θα ήταν τραγικό και μοιραίο, αν επρόκειτο να χάσουμε τη δημοκρατία στο δρόμο για τη σωτηρία του ευρώ." Πέρα από οτιδήποτε άλλο, αυτό είναι το κεντρικό δίλημμα που αντιμετωπίζει η ευρωζώνη: Οι οικονομικές μεταρρυθμίσεις που συνεχώς απαιτούνται ανταγωνίζονται βασικές δημοκρατικές αρχές.

Η απαίτηση για μια γραπτή διαβεβαίωση εμμονής στο πρόγραμμα λιτότητας στην Ελλάδα είναι μόνο μια από μια σειρά άμεσων επιθέσεων στη δημοκρατία και τη διαφάνεια που ακολούθησαν μετά την κρίση στην Ευρωζώνη, μεταξύ των οποίων:

Οι τεχνοκρατικές κυβερνήσεις στην Ιταλία και την Ελλάδα: Ο Μπερλουσκόνι ήταν απελπιστικός και ο Μάριο Μόντι έχει δώσει μια ώθηση στην Ιταλία, αλλά η αντικατάσταση των εκλεγμένων κυβερνήσεων στην Ελλάδα και την Ιταλία - κάτω από μεγάλη πίεση από τους ηγέτες της ευρωζώνης - με μη εκλεγμένες τεχνοκρατικές κυβερνήσεις, έχει αφήσει μια πολύ άσχημη γεύση. Αυτό το συνόψισε, χωρίς να το θέλει, ο Πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, Herman Van Rompuy, όταν παρατήρησε σε μια πρόσφατη ομιλία του ότι "η Ιταλία χρειάζεται επειγόντως μεταρρυθμίσεις, όχι εκλογές".

Πρόκειται επίσης και για ένα πρακτικό ζήτημα : μεταρρυθμίσεις που αποφασίστηκαν από τεχνοκράτες χωρίς τη δέουσα λαϊκή εντολή είναι λιγότερο πιθανό να εφαρμοστούν και να αντέξουν στη δοκιμασία του χρόνου.

Ένας επίτροπος της ΕΕ που θα βάζει βέτο στον προϋπολογισμό : ​​Ένα γερμανο-ολλανδικό σχέδιο προβλέπει τη θέσπιση ενός Επιτρόπου, με το δικαίωμα αρνησικυρίας στους προϋπολογισμούς των φτωχότερων κρατών της ευρωζώνης - η πρόταση προκάλεσε αμέσως ένα μπαράζ επικρίσεων και φαίνεται να είναι ένα πολύ τολμηρό βήμα προς το παρόν.

Οι κεντρικές τράπεζες που υπαγορεύουν την οικονομική πολιτική: Τον Αύγουστο του περασμένου έτους, η ΕΚΤ έστειλε μια απολύτως ασυνήθιστη επιστολή στην κυβέρνηση Μπερλουσκόνι, που καθορίζει μια σειρά από αυστηρές μεταρρυθμίσεις, συμπεριλαμβανομένων αλλαγών στο ιταλικό Σύνταγμα, που η Ρώμη πρέπει να θεσπίσει σε αντάλλαγμα για το ότι η ΕΚΤ συμφώνησε να αγοράσει ιταλικά κρατικά ομόλογα. Αυτά τα αιτήματα, τα οποία αποκαλύφθηκαν μήνες μετά από διαρροές, φαίνεται να έχουν γίνει κυβερνητική πολιτική.

"Σκοτεινά, μυστικά δωμάτια": Σαν σύμπτωμα της κρίσης, ο πρόεδρος του Eurogroup Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ πρότεινε πέρυσι πως οι συναντήσεις της ευρωζώνης θα πρέπει να λαμβάνουν χώρα σε "σκοτεινά, μυστικά δωμάτια" για να αποφευχθεί η κερδοσκοπία στις αγορές, αφού παραδέχτηκε ότι συχνά "έπρεπε να πει ψέματα" κατά τη διάρκεια της σταδιοδρομίας του . Τόσο σε χώρες-πιστωτές όσο και σε χώρες-οφειλέτες, οι εκλεγμένοι βουλευτές απογοητεύονται όλο και περισσότερο με το να παίζουν δευτερεύοντα ρόλο.

Μειωμένος έλεγχος για τους πολίτες: Οι πολίτες έχουν μείνει επίσης στο σκοτάδι. Η αδιαφάνεια έχει εξαπλωθεί ακόμη και σε παραδοσιακά διαφανείς , εκτός ευρώ, χώρες όπως η Δανία. Από τότε που ξέσπασε η κρίση στην ευρωζώνη, η ιστοσελίδα του κοινοβουλίου της Δανίας δεν δημοσιεύει το σχέδιο πρακτικών των επικείμενων συνόδων κορυφής του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου - μια μεγάλη υπηρεσία που χρησιμοποιήθηκε για να επιτρέψει στους πολίτες μεγαλύτερο έλεγχο . Δεν δίδεται καμία εξήγηση εκτός από το ότι bilaget er fortroligt (τα έγγραφα είναι εμπιστευτικά).

Το απόρρητο του δημοσιονομικού συμφώνου : Οι διαπραγματεύσεις για το πολυδιαφημισμένο ευρωπαϊκό δημοσιονομικό σύμφωνο έχουν εξίσου τυλιχθεί με μεγάλη μυστικότητα και η νομιμότητα των βασικών πτυχών του εγγράφου παραμένει αμφίβολη.

Ο μυστηριώδης ισολογισμός της ΕΚΤ: Εκτός από τις καταγγελίες στη Γερμανία ότι έχει εμπλακεί σε παράνομη κρατική χρηματοδότηση (παρά τις υποσχέσεις που δόθηκαν προς τους Γερμανούς πολίτες ), η ΕΚΤ δεν δημοσιεύει καμία κατανομή των αγορών ομολόγων (ούτε καν με χρονική υστέρηση) , ούτε και οποιαδήποτε πληροφορία για το πού βρίσκονται στον ισολογισμό τα ομόλογα που κατέχει. Δεδομένου ότι οι αγορές ομολόγων αποτελούν ένα κρυφό, και ολοένα αυξανόμενο , κόστος της κρίσης για τους φορολογούμενους στην ευρωζώνη, αυτό εγείρει το ερώτημα: ποιός, ακριβώς, είναι υπεύθυνος για αυτές τις αποφάσεις;

Και ο κατάλογος μπορεί να γίνει πολύ, πολύ πιο μακρύς . Όπως κάποιοι είναι πρόθυμοι να επισημάνουν , καθώς όλα αυτά συμβαίνουν υπό την αιγίδα (κυρίως) εκλεγμένων κυβερνήσεων, είναι απολύτως σύμφωνα με τη δημοκρατία. Αλλά ακόμα και αν αυτό είναι αλήθεια, η ελίτ της ευρωζώνης συνεχίζει να δοκιμάζει τα όρια της δημοκρατίας με δικό της ρίσκο. Εάν οι πολιτικές παραμένουν οι ίδιες, ανεξαρτήτως του ποιος είναι στην εξουσία, αργά ή γρήγορα, οι ψηφοφόροι θα στραφούν σε άλλες, πολύ πιο δυσάρεστες, εναλλακτικές λύσεις."
Συνέχεια

Τρίτη, 14 Φεβρουαρίου 2012

Το Παπουτσής είναι συνώνυμο της παρακμής


Στα λεξικά η λέξη παρακμή θα πρέπει να συνοδεύεται από την φωτογραφία του Χρήστου Παπουτσή. Μια φωτογραφία χίλια συνώνυμα.

Χθες ο υπουργός της Προστασίας του γνωστού άγνωστου πολίτη είχε το θράσος να βγει και να κάνει δηλώσεις στα ΜΜΕ. Ξένοι δημοσιογράφοι, μη γνωρίζοντας την ελληνική πραγματικότητα, ακούγοντας το εκπληκτικό ότι έγιναν επιθέσεις σε 150 κτίρια εκ των οποίων τα 40 καταστράφηκαν ολοσχερώς, περίμεναν τον υπουργό Αμύνης.

Ο κ. Παπουτσής «ανέφερε ότι η διάταξη των δυνάμεων ήταν επαρκής».
Αλλά στο ρεπορτάζ του Βήματος μαθαίνουμε ότι «Η εικόνα της Αθήνας παρέπεμπε το βράδυ της Κυριακής σε μέρες της 6ης Δεκέμβρη 2008. Η ΕΛ.ΑΣ εστίασε το ενδιαφέρον της στην προστασία του Κοινοβουλίου και άλλων κυβερνητικών κτιρίων αφήνοντας τις ομάδες των κουκουλοφόρων σχεδόν ανενόχλητες να καταστρέφουν ό,τι έβρισκαν μπροστά τους.»

«Στο επιχειρησιακό κέντρο της ΕΛ.ΑΣ επικρατούσε χάος, αφού από παντού έφταναν πληροφορίες για νέες εφόδους και καταστροφές των αντεξουσιαστών χωρίς καμιά αποτρεπτική ικανότητα.»

Ο κ. Παπουτσής είπε ότι «ότι την Κυριακή επικράτησε η ανευθυνότητα». Μάλλον, οι ξένοι δημοσιογράφοι, και πάλι μη γνωρίζοντας την ελληνική πραγματικότητα, νόμιζαν ότι έκανε αυτοκριτική. Στην περίπτωση Παπουτσή, η λέξη αυτοκριτική δεν υπάρχει στο λεξιλόγιο του, ή στο λεξικό του, ή έστω κάπου βαθιά στο υποσυνείδητό του. Μιλούσε απλά για κάποιους άλλους.

Ο κ. υπουργός «εκτίμησε ότι «η κατάσταση στις επόμενες μέρες θα είναι μια κατάσταση που χρειάζεται πολλές αντοχές από την κοινωνία και πάνω από όλα υπευθυνότητα από όλους, θεσμικούς, πολιτειακούς παράγοντες, αλλά πάνω από όλα από κάθε πολίτη ξεχωριστά».
Δηλαδή όλοι θα πρέπει να επιδείξουν υπευθυνότητα εκτός από τον κ. Παπουτσή.

Είχατε την εντύπωση ότι ο υπουργός Προστασίας του Πολίτη είχε την ευθύνη για την διαφύλαξη του νόμου και της τάξης - λάθος. Η δουλειά αυτού του υπουργού, σύμφωνα με τον κ. Παπουτσή, είναι να εκφράζει την γνώμη του για γεγονότα που σχετίζονται με τις προαιρετικές αρμοδιότητες του. Σε περίπτωση που τα πράγματα φτάσουν στο απροχώρητο, να εκφράζει ακόμα και τον αποτροπιασμό του.

Στην Ελλάδα που είσαι ότι δηλώσεις, ο κ. Παπουτσής δηλώνει υπουργός για την δημόσια τάξη και ασφάλεια. Και είναι αυτό που δηλώνει ο κ. Παπουτσής, γιατί προβαίνει σε άλλες δηλώσεις, που δηλώνουν τον ρόλο του που καταρχάς είχε δηλώσει με πρότερη του δήλωση. Αυτά.

Θα μπορούσατε να πείτε ότι ο φοιτητής που έγινε πρόεδρος της ΕΦΕΕ το 78-80, και από εκεί ανώτερο στέλεχος του κόμματος, ευρωβουλευτής, βουλευτής και υπουργός είναι κλασσικό παράδειγμα προϊόντος του κομματικού σωλήνα. Αλλά αυτό αδικεί τον κ. Παπουτσή, όχι γιατί δεν είναι αλήθεια, αλλά γιατί ο κ. Παπουτσής υπήρξε για τον κομματικό σωλήνα ότι η προβατίνα Ντόλι για την κλωνοποίηση, δηλαδή ήταν ο πρώτος.

Όλες αυτές οι λαμπρές και εξέχουσες προσωπικότητες της δημόσιας ζωής που ξέρουμε σήμερα, όπως η κα Μαριλίζα Ξενογιαννακοπούλου ή ο κ. Κωστής Χατζηδάκης, οφείλουν την ύπαρξή τους στο πετυχημένο πολιτικό πείραμα που λέγεται Χρήστος Παπουτσής.

Το πείραμα που στόχος του ήταν να δει πόσο μπορούσε να αντέξει ένα έθνος και ένα κράτος, υπό την διοίκηση ατόμων επιλεγμένα με αυστηρά κομματικά κριτήρια, χωρίς ικανότητες και ιδέες, χωρίς φιλότιμο και εργατικότητα, χωρίς το αίσθημα ευθύνης ή έστω της ενοχής. Απάντηση: 35 χρόνια.

Η ύπαρξη του κ. Παπουτσή μας δίνει απαντήσεις και σε ορισμένα άλλα θέματα. Μας λένε για παράδειγμα ότι ο κ. Παπαδήμος θα είναι φορέας αλλαγών για την Ελλάδα. Αν μετά από αυτά που έγιναν την Κυριακή, ο κ. Παπαδήμος δεν μπορεί να βγάλει στην εφεδρεία τον Παπουτσή, τότε τι ακριβώς μπορεί να κάνει;

Επίσης η προσωπικότης Παπουτσή μας λέει και ορισμένα πράγματα για μας τους πολίτες. Όπως έγραψε ένας φίλος στο facebook:

«Ελλάδα είναι η χώρα στην οποία 22.928 άνθρωποι έβαλαν σταυρό στον Χρήστο Παπουτσή το 2009 και σήμερα βρίζουν τους Γερμανούς για τα χάλια τους....»


Μια προηγούμενη ανάρτηση με Χρήστο Παπουτσή, Τζάμπα Μάγκες.
Συνέχεια

Δευτέρα, 13 Φεβρουαρίου 2012

Η Δημοκρατία της Βαϊμάρης του Νότου


Για Δανία του Νότου μάλλον δύσκολο, αλλά για Δημοκρατία της Βαϊμάρης πάμε καλά.

Λέγεται πολύ συχνά ότι στην δημοκρατία δεν υπάρχουν αδιέξοδα, λάθος. Η δημοκρατία είναι το κατεξοχήν πολίτευμα των αδιεξόδων. Στα απολυταρχικά και δικτατορικά καθεστώτα πάνω από τα αδιέξοδα περνούν τα τανκς, οι υποθέσεις κλείνουν. Στις δημοκρατίες όμως, είτε λόγω σύγχυσης, είτε λόγω ασυμφωνίας, μεγάλα ζητήματα παραμένουν εκκρεμή.

Με την χθεσινή ψηφοφορία τίποτα δεν έχει αλλάξει, το θέμα της ελληνικής κρίσης απλά παραμένει ανοικτό. Και εδώ είναι σημαντικό να σημειώσουμε ότι η πλειοψηφία όσων ψήφισαν ναι, και η συντριπτική πλειοψηφία όσων ψήφισαν όχι το έκαναν για τους λάθους λόγους.

Λύση δεν είναι το 2020 να έχουμε ένα χρέος μεγαλύτερο απ’ αυτό που είχαμε όταν ξέσπασε η κρίση, όπως βασικά προτείνουν οι μνημονιακοί. Επίσης λύση δεν είναι μια άτακτη χρεοκοπία τώρα, όπως ουσιαστικά προτείνουν οι αντιμνημονιακοί. Η κατάρρευση του ελληνικού κράτους και η απότομη, ακόμα και για τα σημερινά δεδομένα, αύξηση την ανεργίας και της ανέχειας δεν πρόκειται να διδάξουν του Έλληνες για τα αδιέξοδα του κρατισμού. Αν η ένταση και το βάθος της κρίσης συσχετιζόταν με το πόσο ξεκάθαρα βλέπουν τα πράγματα οι πολίτες, τότε γιατί έχει ανεβεί τόσο πολύ η αριστερά τελευταία;

Η λύση στο ελληνικό ζήτημα δεν θα έρθει από τους κρατιστές της τρόικας, αλλά ούτε μέσα από τις σκηνές αποκαλύψεως που θα ακολουθήσουν μια άτακτη χρεοκοπία. Μπορεί να μην θέλουμε να δούμε την αλήθεια κατάματα, αλλά η μόνη λύση μπορεί να είναι πολιτική. Ούτε οι μηχανισμοί της τρόικας ούτε και το αόρατο χέρι της αγοράς μπορεί να βγάλει την Ελλάδα από την υπάρχουσα πολιτική κρίση.

Τώρα είναι η ώρα για τις δυνάμεις και τα άτομα που βρίσκονται στα δεξιά του ΠΑΣΟΚ να αρχίσουν να μιλάνε για μια νέα Ελλάδα. Εάν θέλουμε να γίνει αυτή η κρίση παρελθόν, επιβάλλεται τώρα να ξεπεράσουμε την μιντιακή ηχορύπανση της καθημερινότητας και να μιλήσουμε με ένα λεξιλόγιο και ρητορική ριζοσπαστικής αλλαγής.

Αν αυτή η κρίση δεν μπορεί να είναι η αιτία και η αφορμή για την μεγάλη αλλαγή, τότε, πότε ακριβώς θα είναι η κατάλληλη στιγμή; Πρέπει τώρα να βγούμε από την παγίδα μνημόνιο ή αντι-μνημόνιο, ευρώ ή δραχμή, και να πούμε ακριβώς δύο βασικά πράγματα.

1. Πως φτάσαμε εδώ.
2. Που θέλουμε να πάμε.

Αν οι Έλληνες πολίτες πεισθούν για το που θέλουμε να πάμε, θα ακολουθήσουν έστω και αν ο δρόμος είναι μακρύς και δύσκολος. Κανένας δεν κάνει θυσίες χωρίς πίστη, κανένας δεν έχει πίστη χωρίς όραμα.
Συνέχεια

Κυριακή, 12 Φεβρουαρίου 2012

Οι Κνίτες του Μνημονίου


Το εγχώριο σύστημα του παρεοκρατικού, κρατικοδίαιτου καπιταλισμού παίζει τα ρέστα του σήμερα για την υπερψήφιση της νέας δανειακής σύμβασης . Τα δέλτια ειδήσεων των διαπλεκόμενων καναλιών ουρλιάζουν πως αν δεν ψηφισθεί το νέο Μνημόνιο θα έρθει η Συντέλεια του Κόσμου, θα γίνουμε Ζιμπάμπουε, θα βγάλουμε ουρές και κέρατα , θα κατέβουν οι εξωγήινοι . Κατανοητή η αγωνία τους. Τα λεφτά είναι πολλά. Και μπορεί τα 130 δισεκατομμύρια του νέου δανείου να βουλιάξουν την Ελλάδα ακόμη πιο βαθιά μέσα στη δίνη του χρέους, όμως τουλάχιστον δίνουν ελπίδες στους στυλοβάτες του κλεπτοκρατικού μας συστήματος πως θα την γλυτώσουν με τις μικρότερες δυνατές απώλειες και τις λιγότερες δυνατές αλλαγές . Αλλά σε αυτό το άρθρο δεν θα ασχοληθώ με την ντόπια κλεπτοκρατία . Θα ασχοληθώ με όσους , ειλικρινά και καλοπροαίρετα, πιστεύουν πως το Μνημόνιο είναι το καλύτερο πράγμα που συνέβη στον Ελληνισμό από την εποχή του Κολοκοτρώνη και πως είναι το μοναδικό μέσο για να πραγματοποιηθούν , επιτέλους, στη χώρα μας οι τόσο αναγκαίες μεταρρυθμίσεις . Θα ασχοληθώ με τους Κνίτες του Μνημονίου, που ενώ βλέπουν πως η πολιτική τους δεν οδηγεί πουθενά, πως όλες οι εκτιμήσεις τους τα τελευταία δύο χρόνια έχουν διαψευσθεί από την ίδια την πραγματικότητα, παρόλα αυτά επιμένουν πεισματικά, δογματικά και ξεροκέφαλα στο ίδιο λάθος.

Τους Κνίτες του Μνημονίου , τα τελευταία δύο χρόνια, τους βλέπετε, τους ακούτε και τους διαβάζετε πάντου. Στις εφημερίδες , στα κανάλια, στους ραδιοφωνικούς σταθμούς , στο ίντερνετ . Μπορεί οι απόψεις τους να είναι μια ισχνή μειοψηφία μέσα στην ελληνική κοινωνία αλλά είναι τα "αγαπημένα παιδιά" των ΜΜΕ. Κάποιοι από αυτούς είναι δημοσιογράφοι, άλλοι οικονομολόγοι, καθηγητές πανεπιστημίου, μπλόγκερς . Όπου σταθούν και όπου βρεθούν, δεν κουράζονται να πλέκουν το εγκώμιο του Μνημόνιου. Οι περισσότεροι από αυτούς είναι πρώην αριστεροί που αντικατέστησαν, εν μια νυκτί,το "Κεφάλαιο" του Μαρξ με το Μνημόνιο και νομίζουν πως έγιναν φιλελεύθεροι. Βέβαια, στην πραγματικότητα, εξακολουθούν να έχουν τα ίδια μαύρα μεσάνυχτα για το πώς λειτουργεί η οικονομία αφού η οικονομική τους φιλοσοφία συνοψίζεται σε τέσσερις λέξεις : "Ό,τι πούν οι Βρυξέλλες"

Οι Κνίτες του Μνημονίου είναι οι ίδιοι άνθρωποι που μας καθησύχαζαν πως το κούρεμα δεν είναι απαραίτητο και πως το ελληνικό χρέος του 160% είναι απόλυτα διαχειρίσιμο. Αυτά έλεγε ο Όλι Ρεν, αυτά έλεγαν κι αυτοί. Είναι οι ίδιοι άνθρωποι που μετά από κάθε ευρωπαϊκή Σύνοδο, πανηγύριζαν επειδή , τάχα, οι σοφοί γραφειοκράτες και πολιτικοί της Ε.Ε. είχαν δώσει την οριστική λύση στο ευρωπαϊκό και ελληνικό πρόβλημα. Είναι οι ίδιοι άνθρωποι που το Μαϊο του 2010, μας διαβεβαίωναν πως το Μνημόνιο θα ασκήσει την απαραίτητη πίεση στους πολιτικούς μας, ώστε να γίνουν , επιτέλους, οι αναγκαίες μεταρρυθμίσεις. Και όταν το καλοκαίρι του 2011 οι ελπίδες τους είχαν πια διαψευσθεί μας πούλησαν ένα καινούργιο παραμύθι : όσα δεν είχε καταφέρει το Μνημόνιο, θα τα κατάφερνε η νέα Βίβλος του εκσυγχρονισμού, το Μεσοπρόθεσμο Πρόγραμμα . Και σήμερα, που τίποτε από όλα αυτά δεν έγινε, μας ζητούν, με περισσό θράσος, να πούμε ναι στο νέο Μνημόνιο, που , τάχα, θα μας φέρει στη Γη της εκσυγχρονιστικής επαγγελίας και θα κάνει πραγματικότητα όσα δεν μπόρεσαν να γίνουν τα τελευταία δύο χρόνια!

Σήμερα, όλοι ξέρουμε πια πως το Μνημόνιο ,στο οποίο στηρίξαν όλες τους τις ελπίδες οι Κνίτες του εκσυγχρονισμού , ήταν μια απόλυτη αποτυχία. Οι μεταρρυθμίσεις κόλλησαν, καμιά ιδιωτικοποίηση δεν έγινε, το άνοιγμα των επαγγελμάτων ήταν μαϊμού, οι κρατικές δαπάνες αυξήθηκαν, το δημόσιο χρέος εκτοξεύτηκε, η χώρα βουλιάζει όλο και πιο βαθιά μέσα στην ύφεση, χωρίς καμιά ελπίδα για το μέλλον. Όπως γράφαμε στο "ΜπλεΜήλο", από την πρώτη στιγμή, η θεωρία πως τα δάνεια μπορούν να αγοράσουν μεταρρυθμίσεις, έχει πολλές αδυναμίες. Όπως έγινε και σε άλλες χώρες, έτσι και στην Ελλάδα, οι ντόπιες ελίτ χρησιμοποίησαν τα δισεκατομμύρια του Μνημονίου για να διασώσουν το παρασιτικό και διεφθαρμένο Μεγάλο Κράτος. Επιπλέον, όπως όλοι πια αντιλαμβάνονται, το ελληνικό δημόσιο χρέος δεν είναι διαχειρίσιμο. Όμως, το κούρεμα που προβλέπει το νέο Μνημόνιο είναι ανεπαρκές αφού ταυτόχρονα θα μας φορτώσει με νέα δάνεια από την ΕΕ και το ΔΝΤ και έτσι , στην καλύτερη περίπτωση, το 2020 το χρέος μας θα βρίσκεται στα επίπεδα που είχε το 2010 όταν υπογράψαμε το πρώτο Μνημόνιο! Και όμως οι Κνίτες μας, προσκολλημένοι στις δογματικές εμμονές τους, δεν έχουν διδαχθεί τίποτε από το παρελθόν και δίνουν αγώνα υπέρ μιας ακόμη δανειακής σύμβασης, που όπως και οι προηγούμενες, θα διαιωνίσει την καλαβριοποίηση της Ελλάδας, το πάγωμα των μεταρρυθμίσεων και το μη διαχειρίσιμο χρέος. Και μάλιστα, οι ίδιοι άνθρωποι που έπεσαν έξω σε όλες τις εκτιμήσεις τους τα τελευταία δύο χρόνια , αντί σήμερα να κάνουν την αυτοκριτική τους , μιλάνε με ύφος χιλίων καρδιναλίων λες και έχουν δικαιωθεί από τις εξελίξεις , λοιδωρούν όποιον έχει διαφορετική άποψη και διεκδικούν το μονοπώλιο της λογικής και της υπευθυνότητας.

Ευτυχώς, πέρα από κάποιους σαλονάτους "διανοούμενους" του Κολωνακίου και της Εκάλης, δεν πείθουν πια κανέναν . Δυστυχώς, όμως, μαζί με τους εαυτούς τους έχουν απαξιώσει και την υπόθεση των μεταρρυθμίσεων στην Ελλάδα.
Συνέχεια