Σάββατο, 25 Φεβρουαρίου 2012

Τα Όσκαρ του ΜπλεΜήλου



Ταινίες με προφανές φιλελεύθερο περιεχόμενο είναι λίγες αφού ο φιλελευθερισμός δεν πουλάει. Παρόλαυτα, μια διαφορετική (και πολλές φορές προσωπική) ανάγνωση αναδεικνύει μερικά διαμάντια.

Danton - Andreij Wajda (1983)

Η ταινία διαδραματίζεται το 1793, στο ζενίθ της κυριαρχία του Ροβεσπιέρου και της αριστερής τρομοκρατίας που με πρόσχημα κάποια κοινωνικά ιδεώδη οδηγούν στην γκιλοτίνα όλους τους αντιπάλους, πραγματικούς και φανταστικούς. Ο Danton με κάποιες επιφυλάξεις αποφασίζει να γυρίσει στο Παρίσι από την αυτό-εξορία του στην επαρχία για να επικρίνει το καθεστώς. Δημοφιλής στον λαό, προκαλεί φόβο στον Ροβεσπιέρο και την επιτροπή του. Αφού αποτυγχάνει να τον μεταπείσει και να τον πάρει με το μέρος του, ο Ροβεσπιέρος οδηγεί τον Danton σε μια στημένη δίκη. Σε αυτήν την δίκη όμως ο Danton αφήνει όποιες επιφυλάξεις είχε και με το πάθος και την ρητορική του δεινότητα την μετατρέπει σε δίκη του ολοκληρωτικού καθεστώτος.

Η ταινία γυρίστηκε το ψυχροπολεμικό 1983 και έχει αρκετές προφανείς αναφορές στην τότε εξελισσόμενη αντιπαράθεση Λεχ Βαλέσα και Γιαρουζέλσκι στην Πολωνία. Και ενώ η ταινία μπορεί να έχει διαφορετικές αναγνώσεις, σε προσωπικό επίπεδο, η κλιμάκωση της ταινίας με έναν αψηφών Danton που στην δίκη βγάζει τους πιο εμπνευσμένους πολιτικούς του λόγους, απηχεί συναισθηματικά τους παθιασμένους κοινοβουλευτικούς λόγους του χαρισματικού Μητσοτάκη που άκουγα σαν παιδί στο ραδιόφωνο την δεκαετία του 80.



Aviator - Martin Scorsese (2004)



Ο Σκορτσέζε καταφέρνει να πάρει ένα δύσκολο θέμα, την ζωή ενός δισεκατομμυριούχου μεγιστάνα, με τον οποίο κανένας δεν μπορεί να ταυτιστεί και να φτιάξει μια ταινία που εμπνέει και προβάλλει συγκεκριμένα φιλελεύθερα σημεία.

Για να το καταφέρει, μετατρέπει τον Howard Hughes σε ένα underdog που συγκρούεται με το κατεστημένο της βιομηχανίας και τους διεφθαρμένους πολιτικούς που εμποδίζουν τον ανταγωνισμό. Σπάνια για ταινία του Χόλυγουντ, ο επιχειρηματίας προβάλλεται όχι σαν αιμοσταγής άγριος/ «κερδοσκόπος»/ διεφθαρμένος/ ανάλγητος, αλλά σαν οραματιστής τελειομανής που αξίζει να κερδίζει περισσότερα γιατί, εκτός από τις ικανότητες του, ρισκάρει τα πάντα για την επιχείρηση του.

Ήτανε όμως ένα συγκεκριμένο σημείο που μου κόλλησε προσωπικά. Όταν είχε βγει η ταινία, ήμουνα φοιτητής στο Σικάγο και παράλληλα με τα μαθήματα δούλευα part-time στην βιβλιοθήκη για να βγάλω όσα δεν έφταναν από το φοιτητικό δάνειο. Τότε είχα μια πολύ καλή φίλη, από πολύ ευκατάστατη οικογένεια και πολύ liberal (με την αμερικάνικη έννοια). Όταν λοιπόν βγαίναμε έξω, μου έκανε εντύπωση ότι σε κάθε ζητιάνο που μας πλησίαζε έδινε αμέσως ότι εγώ έπρεπε να δουλέψω 4 ώρες για να κερδίσω. Στις επακόλουθες συζητήσεις μας άκουγα τα πιο ανεδαφικά επιχειρήματα για την (μη) σημασία του χρήματος και της προσωπικής ευθύνης. Η παρακάτω στιχομυθία από το Aviator μεταξύ του Howard Hughes και της “old money” αυτοαποκαλούμενης σοσιαλιστικής οικογένειας της Katharine Hepburn με κάλυψε:
Ludlow: Then how did you make all that money?
Mrs. Hepburn: We don't care about money here, Mr. Hughes.
Howard: That's because you have it.
Mrs. Hepburn: Would you repeat that?
Howard: You don't care about money because you have it. And you've always had it. My father was dirt poor when I was born…. I care about money, because I know what it takes out of a man to make it.
Εδώ ο Σκορτσέζε προβάλλει ένα κρίσιμο σημείο που εξηγεί την αριστερή τάση του “old money” δηλ. αυτών που δεν χρειάστηκε να δουλέψουν πραγματικά σκληρά και να πάρουν ρίσκα για να αποκτήσουν περιουσία. Είναι εύκολο τότε να είσαι γενναιόδωρος με τα λεφτά σου ή του κράτους. Είναι τότε που οι αυτοδημιούργητοι επιχειρηματίες είναι «βλάχοι», ο ανταγωνισμός της αγοράς είναι απειλή και ο κρατικός παρεμβατισμός σωτήριος για τα προνόμια του κατεστημένου.


Social Νetwork - Danid Fincher (2010)


Η ιστορία του Zuckerberg και του Facebook από τον wunderkind σεναριογράφο Aaron Sorkin.
Η πιασάρικη ανάγνωση της ταινίας εστιάζει στην υποτίθεται σκοτεινή πλευρά του αδίστακτου επιχειρηματία που πουλάει τον φίλο του για την εταιρεία του. Μια πιο προσεκτική ανάγνωση φανερώνει όμως άλλες, φιλελεύθερες πτυχές.

Εδώ έχουμε τον θυμωμένο νέο, που δεν χωρά στο ”old money” κοινωνικό περιβάλλον του Χάρβαρντ. Τα prestigious clubs του Χάρβαρντ τον αγνοούν και η κοπέλα του τον παρατάει, κοινωνικά απροσάρμοστος γαρ. Είναι τότε που αποφασίζει να κάνει κάτι για να εντυπωσιάσει τον κοινωνικό του περίγυρο και την πρώην του. Η αγορά λειτουργεί σαν κανάλι διοχέτευσης όλου του θυμού του και τα υπόλοιπα είναι ιστορία. Δεν μπορεί παρά να απορεί κανείς πως θα ήταν η Ελλάδα εάν η οικονομία ήταν αρκετά ανοιχτή για να επιτρέπει στους θυμωμένους νέους να διοχετεύουν την ανάγκη τους για κοινωνική αναγνώριση στην επιχειρηματικότητα και όχι στην καταστροφή.

Αξέχαστη ατάκα από τον Lawrence Summers στους αδελφούς Winklevoss όταν παραπονιούνται ότι ο Zuckerberg τους έκλεψε την ιδέα:

«Everyone at Harvard’s inventing something. Harvard undergraduates believe that inventing a job is better than finding a job. So, I'll suggest again that the two of you come up with a new project”

Συνέχεια

Παρασκευή, 24 Φεβρουαρίου 2012

Μνημόνιο, στάση πληρωμών και η θυσία της Ιφιγένειας


Το δίλλημα «Μνημόνιο ή χρεοκοπία και έξοδος από τι ευρώ» είναι ψευδεπίγραφο. Το Μνημόνιο είναι στην ουσία μια ιδιάζουσα μορφή χρεοκοπίας που προσπαθεί να περισώσει το διεθνές πιστωτικό σύστημα από τις συνέπειες μιας ολικής στάσης πληρωμών αντικαθιστώντας τη με μια ελεγχόμενη διαδικασία πτώχευσης με όρους δυσμενέστερους για την ελληνική οικονομία.

Το Μνημόνιο απαιτεί ορθώς να επιτευχθούν πρωτογενή πλεονάσματα, μια προοπτική που απαιτεί λιτότητα. Το ίδιο θα απαιτούσε και η ολική στάση πληρωμών καθώς μετά το πιστωτικό γεγονός δεν είναι εφικτός ο δανεισμός για τη χώρα για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα. Η διαφορά, ωστόσο, είναι ποσοτική και ποιοτική. Οι όροι λιτότητας του Μνημονίου είναι δυσμενέστεροι από τη λιτότητα που απαιτεί η στάση πληρωμών – η οποία παρεμπιπτόντως δεν συνοδεύεται απαραίτητα με έξοδο από το ευρώ. Σε αντίθεση με τη στάση πληρωμών που για να πετύχει με ένα βαθμό ομαλότητας προϋποθέτει ισοσκελισμένους προϋπολογισμούς εφεξής, το Μνημόνιο απαιτεί υπερβολικά πλεονάσματα που θα χρησιμοποιηθούν αργότερα για την αποπληρωμή χρεών μέσω του ειδικού ταμείου. Επιβάλλει δηλαδή υψηλότερα επίπεδα φορολογίας για να πετύχει η χώρα μεγάλα πλεονάσματα, και επομένως υπονομεύει την ίδια την αναπτυξιακή διαδικασία στην οποία η χώρα πρέπει να βασιστεί για να είναι το χρέος της βιώσιμο.

Είναι βέβαιο ότι με το στόχο του Μνημονίου για ανεδαφικά πλεονάσματα μέσω υψηλής φορολογίας και μείωσης δαπανών μεγαλύτερης από όση θα επιβαλλόταν στην περίπτωση στάσης πληρωμών για την επίτευξη ενός ισοσκελισμένου προϋπολογισμού, ο στόχος της ανάπτυξης πάει περίπατο. Όχι μόνο ισοσκελισμένο προϋπολογισμό δε θα πετύχει η χώρα μας αλλά θα βυθιστεί σε ένα φαύλο κύκλο ύφεσης και υψηλοτέρων ελλειμμάτων που θα απαιτεί περισσότερη λιτότητα η οποία με τη σειρά της θα υπονομεύσει την ανάπτυξη και θα απαιτήσει περισσότερη λιτότητα κ.ο.κ. Με τη βίαιη μεταφορά πόρων από την υπερφορολογημένη ελληνική οικονομία στο εξωτερικό που επιβάλλει, στην ουσία αυτοαναιρείται.

Όσο περνάει ο καιρός γίνεται πλέον κατανοητό από ολοένα και περισσότερους ότι η πρωτοφανής καθίζηση της ελληνικής οικονομίας τα τελευταία πέντε χρόνια με ρυθμούς που φτάνουν το 7% - μια ύφεση (depression) πρωτόγνωρη μεταπολεμικά για Ευρωπαϊκό κράτος - δεν οφείλεται παρά εν μέρει στο ξεφούσκωμα μιας οικονομίας που στηριζόταν στα δανεικά (η αλήθεια είναι ότι τα πρωτογενή ελλείμματα τη δεκαετία του 2000 ήταν σχετικά μικρά) και στις Ευρωπαϊκές μεταβιβάσεις πόρων (τα περίφημα κοινοτικά κονδύλια). Η καθίζηση οφείλεται πολύ περισσότερο στην ίδια την πολιτική άγριας λιτότητας με τη μορφή φορολογικής καταιγίδας καθώς και στην αβεβαιότητα που γεννά στην Ελλάδα και στο εξωτερικό η παρατεταμένη περίοδος αργού θανάτου που μας επιβλήθηκε.

Καθώς οι αγορές προεξοφλούν την αποτυχία του Μνημονίου και το αναπόφευκτο της χρεοκοπίας, η αβεβαιότητα αυτή, πέρα από το βάρος της ύφεσης, αναστέλλει οποιαδήποτε επενδυτική δραστηριότητα στη χώρα μας για όσο διάστημα η απειλή επικρέμεται. Με τη σκέψη ότι αργά ή γρήγορα θα αναγκαστεί η Ελλάδα να βγει από την ευρωζώνη είναι λογικό να μην πραγματοποιούνται ιδιωτικές επενδύσεις που θα τόνωναν την οικονομία στην Ελλάδα του ευρώ, όταν επ αόριστο προσμένουν στη δραχμή για να τους στοιχίσει πιο φτηνά. Η ελεγχόμενη και σταδιακή χρεοκοπία (μέσω του Μνημονίου) ενδεχομένως να καθησύχαζε τέτοιους φόβους αν δε γινόταν με επαχθέστερους όρους και ανεδαφικές προσδοκίες για μεγάλα πλεονάσματα δια μεγαλύτερης λιτότητας σε μικρό χρονικό διάστημα.

Επιπλέον, η αποτυχία του πρώτου Μνημονίου κακώς αποδίδεται στην αδυναμία πραγματοποίησης διαρθρωτικών αλλαγών κατά το διάστημα των τελευταίων δυο ετών. Βεβαίως οι διαρθρωτικές αλλαγές έπρεπε να είχαν γίνει πολύ πιο πριν, ακριβώς διότι απαιτείται αρκετός χρόνος μεταξύ των μεταρρυθμίσεων και απτών αποτελεσμάτων στην πραγματική οικονομία. Έστω και αν γίνονταν διαρθρωτικές αλλαγές μέσα στα δυο χρόνια του Μνημονίου θα έπαιρναν χρόνια για να αποδώσουν σημαντικά αποτελέσματα και ενδεχομένως θα απέδιδαν λίγα μέσα στο γενικότερο κλίμα επιχειρηματικής αβεβαιότητας που ανέφερα προηγουμένως.

Με τους όρους αυτούς η ελληνική οικονομία είναι μια χαμένη υπόθεση. Το Μνημόνιο που για πολλούς ήταν αναπόφευκτο το 2010 λόγω υψηλού ελλείμματος απέτυχε εξαιτίας του περιεχόμενου του. Απαίτησε σκληρή προσαρμογή σε μικρό χρονικό διάστημα με ελαστική επιτήρηση της κυβερνητικής πολιτικής και σχετικά υψηλά επιτόκια ως σήμερα. Θα ήταν μικρότερο το κακό αν δρομολογούσε μια προσαρμογή με γενναία έμφαση μόνο στις δαπάνες και με αυστηρότερη επιτήρηση που θα απέτρεπε την πολιτική ηγεσία να προτιμήσει οριζόντιες περικοπές και φοροεπιδρομές για να αποφύγει να θίξει το κομματικό της κράτος.

Το φάρμακο καταστρέφει τον ασθενή. Αλλά ο στόχος του Μνημονίου δεν ήταν να θεραπεύσει την ελληνική οικονομία αλλά να προστατεύσει τη σταθερότητα του ευρώ για όσο διάστημα είναι δυνατό και να μετακυλήσει βάρη στους Έλληνες και Ευρωπαίους φορολογουμένους. Στην εγχώρια ελίτ παρουσιάστηκε ως ο τρόπος να αποτραπεί μια στάση πληρωμών και ένα κούρεμα χρέους που θα τίναζε στον αέρα το ιδιοκτησιακό καθεστώς των ελληνικών τραπεζών. Ωστόσο η πολιτική της εσωτερικής υποτίμησης που ακολουθείται (αντί της διολίσθησης της δραχμής) είναι βόμβα στα θεμέλια του τραπεζικού συστήματος που βασίζεται σε ενυπόθηκα δάνεια της εποχής των «φουσκωμένων» εισοδημάτων με δανειολήπτες με συρρικνωμένο πλέον εισόδημα και ανεργία. Για τις ξένες κυβερνήσεις η αποφυγή μιας ξαφνικής χρεοκοπίας έστω με μέτρα που γονατίζουν μια ουσιαστικά χρεοκοπημένη οικονομία εξακολουθεί να έχει νόημα καθώς αποτρέπει ένα αποτέλεσμα Lehman Brothers στην παγκόσμια κρίση δημόσιου χρέους. Με το διαρκές και ελεγχόμενο κούρεμα θα αποτραπεί να πυροδοτήσει η ελληνική στάση πληρωμών ανεξέλεγκτη νευρικότητα στις αγορές που θα παράσερνε τις άλλες υπερχρεωμένες χώρες, όπως την Ιταλία, το Βέλγιο, τη Γαλλία και ενδεχομένως το σκληρότερο πυρήνα, το Ηνωμένο Βασίλειο και τις ΗΠΑ. Στόχος να αποτραπεί μια δεύτερη καταστροφική κρίση στο διεθνές χρηματοπιστωτικό σύστημα που τώρα έχει μεταβληθεί σε κρίση κρατικού χρέους. Αντ’ αυτού ο κίνδυνος μεταφέρεται από τους ιδιώτες πιστωτές άλλων κρατών στους φορολογουμένους τους.

Επίσης, αποτρέπεται να δημιουργηθεί ένα επικίνδυνο προηγούμενο στις χρηματοπιστωτικές σχέσεις των αναπτυγμένων κρατών με ιδιωτικά κεφάλαια, ώστε να μην ακολουθούσουν κι άλλες υπερχρεωμένες χώρες τη λύση της διαγραφής χρέους ή ακόμα και της στάσης πληρωμών όταν και εφόσον στριμωχθούν. Η ελληνική χρεοκοπία δρομολογείται ως πείραμα μιας σταδιακής, μερικής και υποτιθέμενα ελεγχόμενης διαδικασίας πτώχευσης. Επιπλέον, οι ξένοι πετυχαίνουν με το μνημόνιο την αλλαγή όρων στην ελεγχόμενη χρεοκοπία της Ελλάδας, καθώς οποιαδήποτε δυσμενής εξέλιξη υπόκειται πλέον στο αγγλικό δίκαιο το οποίο δίνει τη δυνατότητα στον δανειστή να κατάσχει περιουσιακά στοιχεία του ελληνικού δημοσίου, τα οποία είναι ουδόλως ευκαταφρόνητα.

Το εύλογο ερώτημα είναι αν αυτό το γνωρίζουν όσοι υπογράφουν και υποστηρίζουν το Μνημόνιο και όσοι σχολιαστές επιμένουν ως μαθητευόμενοι μάγοι σε μια συνταγή καταστροφική για τη χώρα. Γιατί δεν αφήνουν να συμβεί μια στάση πληρωμών ως λυτρωτική έστω και προσωρινά επώδυνη λύση όταν ο στόχος του πρωτογενούς πλεονάσματος σήμερα είναι πιο εφικτός από ό,τι το 2009; Γιατί αντιθέτως επιμένουν στην παράταση μια αργής και επίπονης διαδικασίας οικονομικής και κοινωνικής αποσάθρωσης; Ενώ η στάση πληρωμών φαίνεται αναπόφευκτη και από οικονομική άποψη θα ήταν καλύτερο να είχε σχεδιαστεί και πραγματοποιηθεί το συντομότερο, πολιτικοί λόγοι επέβαλαν τη λύση του Μνημονίου. Υποθέτω ότι οι ειδήμονες δεν τρέφουν αυταπάτες για ανάκαμψη με Μνημόνιο.

Το Μνημόνιο βόλευε την προηγούμενη κυβέρνηση που φαίνεται να ενδιαφερόταν περισσότερο να σώσει το μονοπώλιο της ΔΕΗ και των προμηθευτών της και να περισώσει το διεφθαρμένο σύστημα εξουσίας που ζούσε όλα αυτά τα χρόνια παρασιτικά. Και επέλεξε να μεταφέρει το βάρος στον ελεύθερο επαγγελματία με την παραγωγική επιχείρηση που παραπαίει και στον εργαζόμενο των 600 ευρώ που δε διορίστηκε στο κλειστό club των προνομιούχων του κομματικού κράτους όταν οι πόρτες ήταν ανοικτές. Στην επιλογή, συνεπικουρούσε και η αριστερά που επί δεκαετίες στήριζε την ιδέα του κρατισμού και για το λόγο αυτό η παρουσία της στη μεταπολίτευση γινόταν ανεκτή και προβαλλόταν από φιλικά έντυπα. Σήμερα ο αναδιανεμητικός κρατισμός αποκαλύπτει ωμά το κυνικό του πρόσωπο. Έτσι η εφαρμογή αυτού του Μνημονίου για την ανταγωνιστικότητα «απαιτεί» το κράτος να ορίζει με τρόπο αυταρχικό τον κατώτατο μισθό στα 550 ευρώ ενώ κατά τα άλλα «επιτρέπει» το κράτος να αυξάνει την τιμή του ηλεκτρικού στο μονοπώλιο της ΔΕΗ, να διατηρεί τη γραφειοκρατία και να αυξάνει τέλη και φόρους. Ο βιοτέχνης, ο ιδιωτικός υπάλληλος, ο άνεργος θίγεται από μια αήθη αναδιανομή βαρών από τους λίγους στους πολλούς, από τους θύτες στα θύματα. Από άσχετους το συνονθύλευμα αυτής επιλεκτικής κρατικής παρέμβασης ονομάζεται νεοφιλελεύθερο.

Σε επίπεδο πολιτικής ελίτ κυριαρχούν προσωπικές στρατηγικές καριέρας αντί μιας επιστημονικής μελέτης των συν και πλην της στάσης πληρωμών και μιας σχετικής προετοιμασίας. Ο ανθρωποκεντρικός παράγοντας που συχνά διαφεύγει των αναλύσεων θέτει μια ρεαλιστική υπόθεση εργασίας. Οι πολιτικοί ως ορθολογικοί δρώντες ενδιαφέρονται για το προσωπικό τους μέλλον. Για τους κυβερνώντες με αβέβαιη την πολιτική σταδιοδρομία στην Ελλάδα. η προοπτικής καριέρας σε διεθνείς οργανισμούς για τους ίδιους και για τα παιδιά τους που φοιτούν στα καλυτέρα πανεπιστήμια της Βρετανίας και των ΗΠΑ, προϋποθέτει να μη γίνονται δυσάρεστοι προτείνοντας μαξιμαλιστικές λύσεις και να διατηρούν ανοικτή την πρόσβαση σε ένα παγκόσμιο δίκτυο γνωριμιών. Για «αντιμνημονιακούς» της λαϊκής δεξιάς και αριστεράς είναι μιας πρώτης τάξεως ευκαιρία να κερδίσουν ψήφους από την προδιαγεγραμμένη οικονομική και κοινωνική αναταραχή.

Για τη μεγάλη όμως πλειονότητα όσων πιστεύουν ότι το Μνημόνιο είναι η μόνη λύση, η τοποθέτηση τους δεν οφείλεται σε κυνικά κίνητρα. Ένα μεγάλο μέρος των υποστηρικτών του Μνημονίου καλοπροαίρετα αλλά λανθασμένα πιστεύει ότι είναι το λιγότερο κακό υπό τις παρούσες συνθήκες. Η στάση πληρωμών αντιμετωπίζεται σαν ξαφνικός θάνατος αντί να ειδωθεί σαν το επώδυνο αλλά λυτρωτικό σπάσιμο ενός αποστήματος έναντι της εφαρμοζόμενης θεραπείας που αφαιρεί λίγο πύον και αφήνει το απόστημα να φουντώνει περισσότερο.

Για πολλούς ο λόγος που υπαγορεύει μια στάση υπέρ του Μνημονίου είναι η προσμονή μιας «πολιτικής λύσης» σε Ευρωπαϊκά επίπεδο. Γνωρίζοντας ότι το Μνημόνιο δε θα αποδώσει όσα ανεδαφικά προβλέπει, κάποιοι ενδεχομένως να προσμένουν σε μεγαλύτερο κούρεμα των νέων δανείων από κράτη και ΔΝΤ, στα περίφημα ευρωομόλογα αλλά και σε πακέτα «Μάρσαλ» που στη λογική των κοινοτικών κονδυλίων θα έρθουν και πάλι ως μάννα εξ ουρανού για να χρηματοδοτήσουν την παρασιτική κρατικοδίαιτη επιχειρηματικότητα της αρπαχτής και της διαπλοκής. Θα χαρακτήριζα τη στάση τους αυτή ως «περιμένοντας τον Γκοντό».

Ο δεύτερος λόγος είναι μια διάχυτη νοοτροπία εθνικού καθωσπρεπισμού (logic of appropriateness). Είναι εμπεδωμένη και κυρίαρχη η άποψη ότι είναι αδιανόητο η Ελλάδα, μια χώρα μικρή, να σηκώσει ανάστημα στις Ευρωπαϊκές κυβερνήσεις και σε πανίσχυρους οργανισμούς όπως το ΔΝΤ. Στη βάση του επιχειρήματος ανιχνεύει κανείς τόσο τη ρεαλιστική άποψη ότι η Ελλάδα δε μπορεί να είναι ο μόνος επαναστάτης στην παγκόσμια σκηνή όσο και την αισιόδοξη και ουτοπική πεποίθηση ότι «οι ξένοι ξέρουν καλυτέρα» και θα φροντίσουν και «για μας χωρίς εμάς». Ex occidente lux. Βέβαια η γνώση και μόνο της ελληνικής πολιτικής σκηνής ενσπείρει φόβους κατανοητούς ακόμα και σε όσους βλέπουν συμπαθητικά τη στάση πληρωμών για το ποιά πολιτική τάξη θα διαχειριστεί στη συνέχεια μια τόσο δύσκολη πορεία.

Ως τρίτος λόγος μπορούν να προβληθούν ενδεχόμενες δυσμενείς συνέπειες στην ελληνική εξωτερική πολιτική. Η άποψη είναι ότι η Ελλάδα έχει ανάγκη τους Δυτικούς συμμάχους για να αποτρέπει την επιθετικότητα της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής, και ως εκ τούτου δεν πρέπει να δυσαρεστήσει τους Ευρωπαίους και Αμερικανούς με μια μονομερή στάση πληρωμών χωρίς προηγούμενη συνεννόηση. Η τριακονταετής εμπειρία της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής μέχρι στιγμής συνηγορεί σε μια επιφυλακτική αποδοχή αυτής της άποψης, καθώς η εξωτερική πολιτική των κρατών, άρα και των Δυτικών μας συμμάχων, κινείται όχι από ευκαιριακές συμπάθειες αλλά με άξονα κυρίαρχα εσωτερικά συμφέροντα που ανάγονται σε σταθερές της εξωτερικής πολιτικής τους. Για τους δύο τελευταίους λόγους κάποιοι ενδεχομένως να πιστεύουν ότι θα ήταν καλύτερο να μας πουν οι ξένοι πότε και με ποιο τρόπο θα λάβει χώρα η ελληνική χρεοκοπία.

Δυστυχώς η ανάλυση της κατάστασης και των κινήτρων δε μπορεί να αποφύγει το ρόλο της Κασσάνδρας. Η πορεία της χώρας φαίνεται προδιαγεγραμμένη, και είναι βέβαιο ότι πολύ σύντομα, πέρα από τα διαρκή και επώδυνα νέα μέτρα λιτότητας, θα συζητάμε και πάλι για το τι πήγε στραβά με το Μνημόνιο. Ενώ η χώρα εξακολουθεί να βυθίζεται στη οικονομική ύφεση και στην κοινωνική παρακμή, θα αναζητούμε αποδιοπομπαίους τράγους σε γραφικούς συνδικαλιστές, σε φωνακλάδες δημοσιογράφους, σε «μίσθαρνα όργανα προπαγάνδας» και στους «Ελληνάρες που δεν αλλάζουν νοοτροπία». Εν ολίγοις θα αυτομαστιγωνόμαστε, όταν στην πραγματικότητα η Ελλάδα θυσιάζεται ως Ιφιγένεια για να διασφαλιστεί η κομματική κλεπτοκρατία και να θωρακιστεί η ασφάλεια του διεθνούς χρηματοπιστωτικού συστήματος που επικρέμεται ακόμα από μια κλωστή στη σημερινή υποβόσκουσα κρίση δημοσίου χρέους.
Συνέχεια

Εθνοσωτήρες κι εθνοπροδότες


Η πόλωση στην ελληνική κοινωνία είναι ένα γεγονός αναμφισβήτητο. Βασικά πρόσωπα που πρωταγωνιστούν κι εκφράζουν αυτή την αντιπαράθεση είναι ο υπουργός οικονομικών Ευάγγελος Βενιζέλος και ο πρόεδρος του ΣΥΝ, Αλέξης Τσίπρας. Η αλήθεια είναι πως η πόλωση που προκαλούν είναι εντελώς πλασματική κι αποπροσανατολιστική, μιας και οι δύο τον ίδιο στόχο έχουν: την διατήρηση του πολιτικού και οικονομικού καθεστώτος που χρεοκόπησε την Ελλάδα.

Ο δεύτερος κατηγορεί τον πρώτο, όπως και την υπόλοιπη κυβέρνηση, για «ανθελληνική» πολιτική και προδοτικές συμφωνίες με την τρόικα. Κατ’ αυτόν είναι αντιλαϊκό να πουλήσει το κράτος ακίνητη περιουσία, να ανοίξει κλειστά επαγγέλματα και να απολύσει δημοσίους υπαλλήλους. Κάνει το λάθος όμως να κατηγορεί τον κο Βενιζέλο για αυτές τις πολιτικές. Ο τελευταίος κάνει ό,τι μπορεί προκειμένου να μην γίνουν τα παραπάνω. Αμφότεροι ενδιαφέρονται να διατηρηθεί ζωντανό όλο αυτό το προσοδοθηρικό μοντέλο, να μην προχωρήσουν οι μεταρρυθμίσεις που θα απελευθερώσουν την οικονομία από τα δεσμά του κρατισμού, να μην χάσουν τη δύναμή τους οι πολιτικοί, οι συνδικαλιστές και οι επαγγελματικές οργανώσεις που εμποδίζουν όσους θέλουν να δραστηριοποιηθούν στην ελεύθερη οικονομία. Και για τους δύο ένας από τους πιο φρικτούς εφιάλτες τους είναι άνθρωποι ελεύθεροι που δεν δίνουν λογαριασμό στο κράτος και την κοινωνία.

Ο κος Βενιζέλος χρησιμοποιώντας τον εθνοσωτήριο, βερμπαλιστικό, στομφώδη και πληθωρικό λόγο του, υποκρίνεται πως πράττει το κατά δύναμη προκειμένου να διασώσει την ελληνική οικονομία, κατηγορώντας τον κο Τσίπρα για λαϊκισμό(ως υπερλαϊκιστής ο ίδιος δεν αντιλαμβάνεται την ομοιότητα) κι ανευθυνότητα. Η πραγματικότητα δείχνει πως το διάστημα που αυτός ήταν υπουργός, δεν έγινε καμία σημαντική μεταρρύθμιση στην οικονομία, οι κρατικές δαπάνες μάλιστα ως ποσοστό του ΑΕΠ αυξήθηκαν το 2011, σε αντίθεση με το προηγούμενο διάστημα όπου έγιναν έστω κάποιες προσπάθειες. Μας ενημέρωσε ακόμη ο υπουργός πως αδιαφορεί εντελώς για τα CDS, εννοώντας πως δεν τον ενδιαφέρει καθόλου αν θα αποζημιωθούν όσοι έχουν ασφαλιστεί απέναντι στον κίνδυνο της ελληνικής χρεοκοπίας("και χρεοκοπούμε χωρίς να σας πληρώνουμε, αλλά ούτε καν από τις ιδιωτικές ασφαλιστικές δεν θα τα πάρετε"), πως επιθυμεί να στηρίξει τις τράπεζες με κοινές μετοχές προκειμένου να αυξήσει το κράτος και ο ίδιος τον έλεγχο σε αυτές και διαλέγει ως «ασφάλιστρο κινδύνου» προς αποφυγή της χρεοκοπίας το χαράτσι στα ακίνητα και την υψηλή φορολογία παρά να κλείσει τον ΟΣΕ και τα ελλείμματα που αυτός παράγει. Όλα τα παραπάνω είναι μέτρα που μετά χαράς θα εφάρμοζε ο υποτιθέμενα πολιτικός αντίπαλός του.

Ο κος Βενιζέλος μάλιστα, κατ’ ομολογία των εταίρων μας, έχει εφαρμόσει πιστά το δόγμα Τσίπρα που σκοπό έχει μέσω του εκβιασμού πιθανού «κανονιού» του ελληνικού κράτους να αποσπάσουμε όσο το δυνατόν μεγαλύτερα οφέλη και τσάμπα χρήμα από την Ευρώπη. Σαν να μην έφταναν όλα τα παραπάνω, τοποθέτησε τον κο Κουκιάδη, καθηγητή εργατικού δικαίου, ως πρόεδρο του ταμείου αποκρατικοποιήσεων. Αν ο κος Τσίπρας ήθελε να είναι βέβαιος πως καμία ιδιωτικοποίηση δεν θα προχωρήσει, καλύτερο πρόσωπο δεν θα μπορούσε να βρει.

Οι δύο ρόλοι ταιριάζουν απόλυτα στο θέατρο του παραλόγου που στήνουν ανά διαστήματα: ο κος Βενιζέλος περηφανεύεται πως θυσιάζεται υπέρ του εθνικού καθήκοντος, ενώ στην πραγματικότητα προστατεύει τα συμφέροντα των συντεχνιών, για τα οποία παλεύει ο κος Τσίπρας. Και οι δύο με αυτή την ρητορική βγαίνουν κερδισμένοι(όσο σκληρότερες οι κόντρες τόσο το καλύτερο μάλιστα), ο καθένας ανάλογα με το προφίλ που θέλει να περάσει. Αυτό του σοβαρού κι υπεύθυνου μελλοντικού πρωθυπουργού ο ένας, κι ο άλλος αυτό του σκληρού αγωνιστή που δεν μασάει τα λόγια του. Η αλήθεια είναι ο κος Τσίπρας δεν έχει να φοβηθεί τίποτα από τον κο Βενιζέλο. Είναι ο ιδανικός υπουργός οικονομικών για να αποτραπούν οι επιθυμούμενες μεταρρυθμίσεις που θα έβγαζαν την Ελλάδα από την τραγική οικονομική κατάσταση στην οποία βρίσκεται και ο ικανότερος για να μείνει ζωντανό το σύστημα που ανέδειξε αμφότερους.
Συνέχεια

Ευτυχώς που υπάρχει ο Γιώργος Τράγκας


Τι είναι ένα έθνος χωρίς ιστορική μνήμη; Δεν χρειάζεται να μάθουμε, γιατί ευτυχώς έχουμε τον Γιώργο Τράγκα.

Έχουμε ξεχάσει ως έθνος την συστηματική διάλυση της χώρας από τις κατοχικές δυνάμεις του Άξονα τα τελευταία 38 χρόνια. Γιατί το σχέδιο μπορεί να έχει φτάσει στην αποκορύφωση του τώρα, αλλά η συνωμοσία για την υπερχρέωση της χώρας, το ξεπούλημα του εθνικού πλούτου και των αρχαιοτήτων, είναι σε ισχύ εδώ και πολλές δεκαετίες.

Ποιος μπορεί να ξεχάσει όταν οι γερμανικές δυνάμεις κατοχής είχαν επιτάξει τα τρακτέρ να κλείνουν τους δρόμους εφαρμόζοντας το στρατιωτικό δόγμα «όλα τα κιλά, όλα τα λεφτά».

Ή όταν οι δυνάμεις κατοχής έκαψαν και λεηλάτησαν την Αθήνα το 2008 ως αντίποινα για πράξεις αντιστασιακής φύσεως.

Θυμάστε ακόμα όταν με κρυφές κάμερες σε εκλογικά τμήματα είχε αποκαλυφθεί το πως αξιωματικοί των Ες-Ες επέβαλαν σε συνταξιούχους να σταυρώνουν την Λούκα Κατσέλη.

Και δεν ήταν την δεκαετία του 80 που ως χώρα πληρώσαμε το μεγαλύτερο σε ποσοστό του ΑΕΠ ποσό για τόκους του δημόσιου χρέους από τις γνωστές κυβερνήσεις των Γερμανοτσολιάδων.

Εγώ το θυμάμαι σαν να ήταν τώρα, όταν γερμανικά καμιόνια περικύκλωσαν μια πλατεία, μάζεψαν σε χρόνο ρεκόρ τον κόσμο που ανέμελα έκανε την βόλτα του, και γρήγορα για τα γραφεία βουλευτών όπου έγιναν μαζικοί διορισμοί. Σκηνές ενός δημοσιονομικού ολοκαυτώματος που δεν θα μπορέσω να ξεχάσω ποτέ.

Μέσα σε αυτές τις καταστάσεις γαλουχήθηκε και ο εθνικός μας ήρωας Γιώργος Τράγκας. Στην αρχή πέρασε πολύ δύσκολα. Ως ιδιοκτήτης της εφημερίδας «Χώρα της Κυριακής» είχε αναγκασθεί να εισπράξει από το κράτος 1,8 εκ. ευρώ για διαφήμιση ενώ η εφημερίδα του πούλαγε μόλις 2.400 φύλλα. Δεν το ήθελε, αλλά αναγκάσθηκε.
Μετά από πολλούς παρόμοιους εξαναγκασμούς και πιέσεις, υποχρεώθηκε να αγοράσει ένα κρησφύγετο στις Κάννες.

Θέλεις να παίρνεις εκατομμύρια ευρώ από κρατική διαφήμιση επιβαρύνοντας την πατρίδα σου και τις μελλοντικές γενιές με περισσότερο χρέος και εξάρτηση από τις δυνάμεις του Άξονα; Δεν θέλεις, αλλά τι κάνεις όταν τα Ες-Ες έχουν το περίστροφο στραμμένο πάνω σου;
(Παρεμπιπτόντως, το Ες-Ες (SS) προέρχεται από το Σόιμπλε-Σόιμπλε)
Ως άνθρωπος υποχωρείς μπροστά στον κίνδυνο, κάνεις την καρδιά σου πέτρα, απλώνεις το περήφανο και πατριωτικό σου χέρι και αρπάζεις τα λεφτά.

Αλλά τώρα είναι η στιγμή την εθνικής ανάτασης, και ο εθνικός μας ήρωας, διανοητής και ιστορικός έχει σηκώσει την σημαία της επανάστασης. Ζήτω το Έθνος, και ζήτω ο Τράγκας που είναι το έθνος.
Συνέχεια

Πέμπτη, 23 Φεβρουαρίου 2012

Το Μνημόνιο και η... Μικρασιατική Εκστρατεία


Τελικά, οι Μνημονιακοί θα μας κάνουν να ξεχάσουμε ακόμη και την Ιστορία που ξέρουμε, προκειμένου να δικαιολογήσουν το λατρεμένο τους Μνημόνιο.

Οι θιασώτες της χρεωκοπίας στην Ελλάδα του 2012 δεν είναι τίποτε άλλο παρά οι υποστηρικτές του νέου "Οίκαδε", μας λέει ο Χάρης Πεϊτσίνης σε σημερινό του άρθρο. Ο διευθυντής της "Καθημερινής" Γεώργιος Βλάχος ,λίγες μέρες πριν την καταστροφή της Σμύρνης, δημοσίευσε το περίφημο "Οίκαδε" με το οποίο πρότεινε την αποχώρηση των ελληνικών στρατευμάτων από το μικρασιατικό μέτωπο. Για τον Πεϊτσίνη το ιδεολόγημα του "Οίκαδε" ήταν υπεύθυνο για την Μικρασιατική Καταστροφή. Όπως γράφει, το περιεχόμενο αυτού "του ιδεολογικού υποπροϊόντος της κρίσης" ήταν "πως ο πόλεμος δεν επρόκειτο να κερδηθεί. Ότι οι ξένοι μας είχαν προδώσει, και οι πολιτικοί μας επίσης. Ότι οι ελπίδες και οι θυσίες είχαν φτάσει το μέγιστο βαθμό τους, ότι αυτά που βίωνε η χώρα ήταν τα «χειρότερα», και χειρότερα δε μπορούσαν να γίνουν. Και ότι γι’αυτό ακριβώς το λόγο, μόνη λύση, ήταν η αποχώρηση των στρατευμάτων, η εγκατάλειψη της μικρασίας, η πολιτική και οικονομική περιχαράκωσή μας «Οίκαδε»: στη φιλόξενη αγκαλιά της παλαιάς Ελλάδας, μακριά από το κρύο, μακριά από τη βία και το θάνατο που μας περίμενε στην Ανατολή." Τελικά, όμως , παρά την επικράτηση της λογικής του "Οίκαδε", η καταστροφή ήρθε και οι θυσίες όχι μόνο δεν σταμάτησαν αλλά έγιναν αβάσταχτες. Η ελληνική μειονότητα εξαλείφθηκε από το χάρτη της Τουρκίας και 1,2 εκατομμύρια ψυχές οδηγήθηκαν στην προσφυγιά . Και κάπου εδώ έρχεται και ο παραλληλισμός με την παρούσα κατάσταση . Οι υποστηρικτές του σύγχρονου "Οίκαδε" είναι όσοι εκμεταλλεύονται τη δυσαρέσκεια των πολιτών με το Μνημόνιο, υποστηρίζουν την απόρριψη του και ζητούν την άμεση κήρυξη στάσης πληρωμών . Αν ακολουθήσουμε τις προτάσεις τους , μας περιμένει μια νέα Μικρασιατική Καταστροφή.

Προσωπικά, κατανοώ την εναγώνια πρασπάθεια των μνημονιακών φίλων να δικαιολογήσουν ,με οποιονδήποτε τρόπο, το αποτυχημένο Μνημόνιο, αλλά τέτοιοι ανιστόρητοι παραλληλισμοί το μόνο που καταφέρνουν είναι να τους εκθέτουν ακόμη περισσότερο. Η Μικρασιατική Καταστροφή δεν συνέβη λόγω του "Οίκαδε", δεν συνέβη επειδή στην Ελλάδα επικράτησαν οι δυνάμεις εκείνες που ήθελαν να τερματιστεί η Μικρασιαστική Εκστρατεία (ποτέ δεν έγινε κάτι τέτοιο!). Η Καταστροφή συνέβη επειδή οι ελληνικές κυβερνήσεις μπλέχτηκαν σε μια αδιέξοδη επεκτατική περιπέτεια, που ουσιαστικά δημιούργησε και τροφοδότησε τον τουρκικό εθνικισμό, ο οποιός τελικά ξέσπασε όλο το μένος του πάνω στον ελληνικό πληθυσμό της Μικράς Ασίας . Στην πραγματικότητα, η καταστροφή θα μπορούσε να είχε αποφευχθεί , αν η ελληνική κυβέρνηση που προέκυψε μετά τις εκλογές του 1920 έλεγε τότε το "Οίκαδε". Αν έμενε πιστή στις προεκλογικές της υποσχέσεις , έβαζε ένα τέλος στην αδιέξοδη Μικρασιατική Εκστρατεία και επικέντρωνε όλες τις διπλωματικές προσπάθειες της στη διασφάλιση της παρουσίας του ελληνικού πληθυσμού στη Μικρά Ασία. Όμως, αυτή η πολιτική της μη επέμβασης ποτέ δεν εφαρμόστηκε αφού οι δεξιές κυβερνήσεις του 1920-1922 απλά συνέχισαν την εκτέλεση των μεγαλεπήβολων οράματων του Ελευθέριου Βενιζέλου. Το "Οίκαδε" του Γεώργιου Βλάχου, λοιπόν, δεν ήταν τίποτε άλλο παρά μια επίστροφη της ελληνικής Δεξιάς στις αντιπολεμικές της ρίζες της δεκαετίας του '10 και , ταυτόχρονα, μια ρεαλιστική αναγνώριση του αδιεξόδου που είχε προκαλέσει η Μικρασιατική Εκστρατεία. Όμως ακόμη και αν η ελληνική κυβέρνηση ακολουθούσε τις συμβουλές του Βλάχου, θα ήταν πια πολύ αργά . Το άρθρο γράφτηκε μόνο λίγες μέρες πριν την κατάρρευση του μετώπου.

Αν, παρ'όλα αυτά, θέλουμε, σώνει και καλά, να κάνουμε έναν παραλληλισμό με το σήμερα, τότε ίσως θα ταίριαζε καλύτερα ο παρακάτω : Το σύγχρονο "Οίκαδε", δηλαδή την κήρυξη της στάσης πληρωμών, θα έπρεπε να το πει η ελληνική κυβέρνηση το Μαϊο του 2010, όταν το χρέος ήταν μικρότερο και όταν οι συνέπειες της χρεωκοπίας θα ήταν λιγότερο επώδυνες για τον ελληνικό πληθυσμό. Όμως, όπως και το 1920, η πολιτική μας ελιτ προτίμησε να μπει σε μια σύγχρονη αλλά εξίσου αδιέξοδη Μικρασιατική Εκστρατεία, που ονομάστηκε Μνημόνιο. Όσο συνεχιζόταν η Εκστρατεία, ο ελληνικός στρατός έμπαινε όλο και πιο βαθιά μέσα στη Μικρά Ασία. Όσο συνεχίζεται το Μνημόνιο, η Ελλάδα βουλιάζει όλο και πιο βαθιά μέσα στο χρέος. Όσο συνεχιζόταν η Εκστρατεία, οι Έλληνες στρατιώτες αποδεκατίζονταν από τις κακουχίες και τις μάχες ενώ στο εσωτερικό της χώρας η οικονομία κατέρρεε . Όσο συνεχίζεται το Μνημόνιο , η ύφεση όλο και βαθαίνει και ο λαός υφίσταται όλο και περισσότερες θυσίες χωρίς αντίκρυσμα . Το τέλος της Εκστρατείας ήταν η καταστροφή της Σμύρνης. Το τέλος του Μνημονίου, θα είναι, δυστυχώς, η χρεωκοπία που πασχίζουμε τόσα χρόνια να αποφύγουμε, μόνο που τώρα , με το χρέος σε πολύ υψηλότερα επίπεδα, οι συνέπειες θα είναι πολύ χειρότερες για όλους μας.

Δεν ήταν το "Οίκαδε", λοιπόν, αυτό που προκάλεσε την Μικρασιατική Καταστροφή. Ήταν η ίδια η Εκστρατεία. Δεν είναι όσοι αναγνωρίζουν την οικονομική πραγματικότητα και μιλάνε για στάση πληρωμών , αυτοί που προκαλούν την οικονομική κατάρρευση . Είναι το ίδιο το Μνημόνιο.
Συνέχεια

Τετάρτη, 22 Φεβρουαρίου 2012

Ένα μπράβο στον Απόστολο Γκλέτσο


Είναι αλήθεια πως οι "comme-il-faut" εκσυγχρονιστές παθαίνουν αλλεργία και μόνο στο άκουσμα του ονόματος του Απόστολου Γκλέτσου. Βλέπετε είναι πολύ λαϊκός για τα γούστα τους, είναι πολύ φασαριόζος, δεν έχει σπουδάσει στας Ευρώπας, είναι εναντίον του Μνημονίου, εξελέγη δήμαρχος με τη στηριξη του -φτού, κακά!- ΚΚΕ, άσε που έχει και την κακιά συνήθεια να αψηφά τη , φετιχοποιημένη από το συγκρότημα Αλαφούζου, νομιμότητα και να ξηλώνει μπάρες . Με λίγα λόγια, είναι ένας από αυτούς τους φρικτούς, πρωτόγονους "Έλληνάρες", που, όπως μας λένε οι εκσυγχρονιστικές γραφίδες, είναι υπεύθυνοι για το σημερινό κατάντημα της πατρίδας μας.

Όταν όμως με το νέο σύστημα του Καλλικράτη, τα σχολεία παραδόθηκαν στα χέρια των Δήμων και ο νέος δήμαρχος Στυλίδας Απόστολος Γκλέτσος διαπίστωσε πως ο Δήμος δεν είχε λεφτά ούτε για να αγοράσει πετρέλαιο για τη θέρμανσή τους , δεν παρακάλεσε το κράτος, ούτε περίμενε τη λύση από κάποιο Υπουργείο. Αντίθετα, ζήτησε τη βοήθεια της ιδιωτικής πρωτοβουλίας και πιο συγκεκριμένα ενός μεγαλοεπιχειρηματία, του Κωνσταντίνου Αγγελόπουλου . Και αυτός πρόθυμα του την έδωσε. ( Διαβάστε το πολύ καλό άρθρο της Ρέας Βιτάλη)

Οι αυτοαποκαλούμενοι "εκσυγχρονιστές" κάνουν ένα τραγικό λάθος. Έχουν την κακιά συνήθεια να μας χωρίζουν σε δύο στρατόπεδα : σε αυτούς που είναι υπέρ και σε αυτούς που είναι κατά του Μνημονίου. Οι πρώτοι φυσικά είναι οι "καλοί" της ιστορίας και , υποτίθεται, οι μοναδικοί υποστηρικτές των μεταρρυθμίσεων που έχει ανάγκη η Ελλάδα. Οι δεύτεροι πάλι , σύμφωνα με το μύθο, θέλουν απλά να συνεχιστεί το μεταπολιτευτικό πάρτυ των δανεικών . Όμως αυτό το απλοϊκό, μανιχαϊστικό σχήμα δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα. Ανθρώπους που θέλουν να αλλάξει η Ελλάδα, ανθρώπους που χωρίς να είναι συνειδητοποιημένοι ιδεολογικά, κάνουν κινήσεις, έστω και στο μικρό χώρο ευθύνης τους, που βγάζουν την χώρα από το χρεωκοπημένο κρατισμό της Μεταπολίτευσης, μπορείς να βρεις ακόμη και στα πιο αναπάντεχα μέρη.

Μεταξύ ενός μνημονιακού μεγαλο-υπουργού με "εκσυγχρονιστικό" προφιλ αλλά καθόλου "εκσυγχρονιστικό" έργο , που τόσα χρόνια, ήταν αναπόσπαστο κομμάτι της ντόπιας κλεπτοκρατίας και του "Ελληνάρα", εκτός συστήματος, Απόστολου Γκλέτσου, που για να βοηθήσει τον τόπο του, αψηφά ,με πράξεις, ιδεολογικά ταμπού δεκαετιών , προτιμώ τον δεύτερο. Και ας στηρίζεται από το ΚΚΕ.
Συνέχεια

Τρίτη, 21 Φεβρουαρίου 2012

Το πολεμικό task force του Μίμη


Την ώρα που στη Λεωφόρο Συγγρού προχωρούσαν σε μεταγραφικές κινήσεις , στην αριστερή όχθη πανηγύριζαν για τις δημοσκοπικές τους νίκες και σε πιο φιλελεύθερα στέκια ξεσκόνιζαν τον Χάγιεκ ψάχνοντας για ιδεολογικό άλλοθι, σε ένα ουζερί υπό τους ήχους ρεμπέτικης μουσικής, οι Έλληνες σοσιαλδημοκράτες έβαζαν τις τελευταίες πινελιές στο σχέδιο διάσωσης της χώρας.

Όσοι νομίζαμε πως η ψήφιση της δανειακής σύμβασης ήταν ένας μονόδρομος στον οποίο σύρθηκε η ελληνική πλευρά υπό το φόβο της χρεοκοπίας κάναμε τεράστιο λάθος.
Ήταν απλά το πρώτο βήμα στο master plan που συντάχθηκε από τους Έλληνες Σοσιαλδημοκράτες. Κάτι προσπάθησαν να ψελλίσουν οι βουλευτές του Πασοκ στη συζήτηση για την ψήφιση της δανειακής σύμβασης στη Βουλή, αλλά δεν ήταν αποκαλυπτικοί. Ευτυχώς όμως μας αποκάλυψε το σχέδιο ο συμπαθέστατος <<ανεξάρτητος>> βουλευτής του Πασοκ Μίμης Ανδρουλάκης χθες στο Mega την ώρα που συνεδρίαζε το Eurogroup. Προφανώς υπέθεσε ότι η Μέρκελ δεν παρακολουθεί το συγκεκριμένο κανάλι.

Η ψήφιση λοιπόν της δανειακής σύμβασης, σύμφωνα με τον Ανδρουλάκη ήταν μια στρατηγική κίνηση της ελληνικής πλευράς για να <<στριμώξει>> αργότερα τους Ευρωπαίους και να τους ζητήσει ως αντάλλαγμα ένα εθνικό μνημόνιο, ένα πακέτο ανάπτυξης, ανασυγκρότησης και κοινωνικής συνοχής.

Πως θα γίνει αυτό;
Με μορφές πολεμικού task force, θα περιμένουμε να διαλέξουμε το σημείο X για να χτυπήσουμε και να αποσπάσουμε το νέο σχέδιο Μάρσαλ που θα βοηθήσει στην ανάπτυξη της παραγωγικής βάσης της χώρας.

Με τι χρήματα ;
Και αυτό το έχουν σκεφθεί. Αυτό το μίνι σχέδιο Μάρσαλ θα χρηματοδοτηθεί από κάποιο ...ακαθόριστο τέλος πάντων ...αναπτυξιακό ευρωομόλογο που θα αποδεχθούν οι Γερμανοί.

Ποιο είναι το σημείο X ;
Έχουμε να διαλέξουμε από την στιγμή που θα έρθει το PSI της Πορτογαλίας, ίσως λίγο μετά τις Γαλλικές εκλογές ή όταν η Μέρκελ μας φέρει για ψήφιση τη δημοσιονομική συνθήκη. Τότε θα μπει σε εφαρμογή το τελικό στάδιο του πολεμικού task force για την ανάπτυξη. Με ωμό εκβιασμό και σίγουρη επιτυχία.

Φυσικά σημαντικό ρόλο στο σχέδιο θα παίξει και η εκλογή του Ολαντ. Σε πλήρη εναρμονισμό με το δόγμα Παπανδρέου όταν δήλωνε στη Κόστα Ρίκα πως η συντηρητική Ευρώπη απέτυχε , οι έλληνες σοσιαλδημοκράτες θεωρούν πως μόνο οι προοδευτικές δυνάμεις μπορούν να αλλάξουν το κόσμο και πως ο Ολάντ ξυπνά και κοιμάται με μοναδική του σκέψη την διάσωση της Ελλάδας.

Τι θα γίνει όμως μέχρι να έρθει το σημείο Χ;
Δεν χρειάζεται να ανησυχούμε καθώς όπως αποκάλυψε ο Ανδρουλάκης μετά τη συμφωνία του Eurogroup, 3-4 % του ΑΕΠ το χρόνο αντί να πάει για τόκους άμεσα, θα πηγαίνει στην ανάπτυξη. Επίσης οι στεγνές μας τράπεζες θα αποκτήσουν ρευστότητα οπότε θα επαναδιαπραγματευθούν τα στεγαστικά δάνεια και θα ανοίξουν τις κάνουλες για να πάει το χρήμα στην επιχειρηματικότητα.

Οι Έλληνες πολίτες δεν χρειάζεται να στοιχίζονται πλέον στην ουρά των αστυνομικών τμημάτων για την έκδοση διαβατηρίου.
Τι και αν το ΔΝΤ, η Ευρωπαϊκή Τράπεζα και η Ευρωπαϊκή επιτροπή, στην εννεασέλιδη έκθεση που παρέδωσαν αποκλειστικά στο Reuters προβλέπουν ότι το χρέος θα αγγίξει το 160 % του ΑΕΠ μέχρι το 2020.
Δεν γνωρίζουν τίποτα για το πολεμικό task force του Μίμη.
Συνέχεια

Οι φιλέλληνες της διπλανής πόρτας


Οι λίγοι, αλλά εξόχως προβεβλημένοι στην Ελλάδα “υποστηρικτές” μας, μάλλον δεν φαντάζονται ότι το «είμαστε όλοι Έλληνες» υποδηλώνει περισσότερα απ’ όσα θα ήθελαν.

Η Ελλάδα μπορεί να φαίνεται ως ο ασθενής της Ευρώπης, αλλά η αλήθεια είναι ότι η Ελλάδα μοιάζει περισσότερο με το καναρίνι στο ανθρακωρυχείο. Μπορεί να είμαστε η χειρότερη περίπτωση, αλλά δεν είμαστε μια ιδιαίτερη περίπτωση - υπό προϋποθέσεις.

Η Ελλάδα πάσχει από την ασθένεια που θα δοκιμάσει σχεδόν όλες τις δυτικές χώρες τα επόμενα χρόνια. Το ευρωπαϊκό μοντέλο πρόνοιας, ή κοινωνικής αγοράς, ή όπως διαφορετικά θέλετε να το πείτε, βασίζεται σε παραδοχές που δεν ισχύουν πια. Εάν θέλει κάποιος βιομηχανικά προϊόντα οι ΗΠΑ και η Ευρώπη δεν είναι οι μόνες επιλογές. Η βαθιά και ραγδαία δημογραφική γήρανση ανατρέπει μια βασική σταθερά και προϋπόθεση του υπάρχοντος αναδιανεμητικού συστήματος ασφάλισης και πρόνοιας. Πάρτε εδώ μια πικρή γεύση στην μελέτη για την Ευρώπη της Delia Velculescu για το ΔΝΤ.

Στις ΗΠΑ τα πράγματα δεν είναι καλύτερα. Σύμφωνα με μια άλλη μελέτη, αυτή την φορά της Mary Meeker, USA Inc., βρίσκει ότι τα οικονομικά των ΗΠΑ βρίσκονται στην ίδια σχεδόν κατάσταση που βρισκόταν η General Motors πριν πάει για... χρεοκοπία.
Συνοπτικά οι ακάλυπτες μελλοντικές υποχρεώσεις για το δημόσιο σύστημα συνταξιοδότησης ανέρχονται στα 8 τρις δολάρια, για το ομοσπονδιακό σύστημα υγείας στα 58 τρις δολάρια. Και όλα αυτά πριν από τις αλλαγές Ομπάμα που θα αυξήσουν ακόμα περισσότερο τα χρέη των ΗΠΑ. Μόνο το 2010 η ομοσπονδιακή κυβέρνηση των ΗΠΑ είχε έσοδα για τα κοινωνικά προγράμματα 870 δις, και ξόδεψε σε αυτά 1.980 δις!

Αργά η γρήγορα όλος ο δυτικός κόσμος θα πρέπει να συνειδητοποιήσει ότι το «λεφτά υπάρχουν» δεν ισχύει. Όσο το γρηγορότερο τόσο το καλύτερο.
Τελικά όλοι αυτοί που διαδηλώνουν ανά την Ευρώπη και Αμερική για το πόσο Έλληνες είναι, δεν έχουν και τόσο άδικο. Όλοι στην ίδια ετοιμόρροπη πολυκατοικία μένουμε. Είναι οι φιλέλληνες της διπλανής πόρτας.
Συνέχεια

Δευτέρα, 20 Φεβρουαρίου 2012

Το μνημόνιο που αγαπήσαμε


Όταν οι φιλελεύθεροι επέμεναν να φωνάζουν τόσα χρόνια για μείωση του διογκωμένου δημόσιου τομέα, δεν το έκαναν ούτε γιατί είχαν προσωπικές διαφορές με εκείνους που ήθελαν να «βολευτούν» στο δημόσιο, ούτε γιατί είναι προσκολλημένοι με τη φιλοσοφική κοσμοθεωρία τους. Το έκαναν γιατί γνώριζαν πως αυτός είναι ο μόνος τρόπος να απoτιναχθούν τα βαρίδια που εμπόδιζαν την ανάπτυξη του τόπου και υποχρεώναν το κράτος σε υψηλή φορολογία και συνεχή δανεισμό.

Πώς μπορεί να είναι ικανοποιημένος ένας φιλελευθερος όταν οι μεταρρυθμίσεις που τόσα χρόνια επιζήτούσε προαναγγέλονται ως προυποθέσεις μιας νέας συμφωνίας δανεισμού, στιβαγμένες πρόχειρα στο περιθώριο μιας σειράς μέτρων εξαντλητικής φορολογίας; Γι αυτό προκαλεί αλγεινή εντύπωση πως μια μεγάλη μερίδα φιλελευθέρων επιμένει, μια εβδομάδα μετά τη ψήφιση του, να το θεωρεί ότι καλύτερο έχει γίνει στη χώρα και να το υπερασπίζεται σθεναρά σε καθημερινή βάση. Οι υπερβολικοί τίτλοι που τόνιζαν πως το μνημόνιο είναι εξαιρετικό θα μπορούσαν να δικαιολογηθούν μια εβδομάδα πριν ως μια θερμή αντίδραση απέναντι στους αντιμνημονιακούς σε μια στιγμή κρίσιμη. Πλέον θα έπρεπε να έχει κυριαρχήσει η ψυχραιμία καθώς όλα εκείνα που απέφευγαν να αντικρύσουν είναι απέναντι τους. Σε κάθε περίπτωση είναι διαφορετικό να το επιλέγεις ως το λιγότερο κακό και άλλο να το κυματίζεις ως σημαία εκσυγχρονισμού και σωτηρίας.

Είναι παραπάνω από βέβαιο ότι κανένα είδος ανάπτυξης δεν μπορεί να επιτευχθεί, ανεξάρτητα από το μέγεθος των μεταρρυθμίσεων (που έτσι και αλλιώς είναι αμφίβολο αν θα εφαρμοστούν), όταν η υψηλή φορολόγιση, η μειώση των συντάξεων και των μισθών (που είναι βέβαιο πως θα εφαρμοστούν) πληγώνουν την αγορά που αργοσβήνει. Τα ευχολόγια που ακούσαμε από τους πρωθυπουργούς (πρώην, νυν και επόμενου) δεν έχουν κανένα αντίκρισμα και τα επιχειρήματα τους ήταν μάλλον αστεία. Φυσικά οι συντονισμένες γλαφυρές περιγραφές τους για την επόμενη μέρα καταψήφισης της δανειακής σύμβασης θα μπορούσαν να τύχουν βράβευσης στα επικείμενα Οσκαρ ερμηνεύοντας αριστουργηματικά το σενάριο της φουτουριστικής ταινίας Μαντ Μαξ καθώς προχώρησαν σε άλματα λογικών συμπερασμάτων ενός δρόμου που είναι πράγματι αχαρτογράφητος.

Ο δρόμος που διανύουμε τώρα είναι γνωστός και θα μας οδηγήσει στον επαναλαμβανόμενο κύκλο απειλών, εκβιασμών, σύγχυσης, εντονότερης ύφεσης, περισσότερων λουκέτων, διόγκωσης του δημόσιου χρέους άρα και στην ανάγκη νέων μέτρων και υψηλότερης φορολογίας. Αυτός ο κύκλος θα συνεχίζεται μέχρι να βρεθεί η αφορμή να σπάσει. Και όταν γίνει αυτό η χώρα θα είναι σε χειρότερη κατάσταση, καθώς η αγορά θα είναι περισσότερο βυθισμένη στην ύφεση, οι πολίτες εξουθενωμένοι από την υπερ-φορολόγηση και τα αποθέματα που έχει ο μηχανισμός της χώρας θα έχουν εξαντληθεί. Τότε ίσως οι πολιτικοί μας ηγέτες να αντιληφθούν ότι ο θεσμικός τους ρόλος δεν τους επιτρέπει να περιγράφουν ως ανήμποροι αφηγητές τις συνέπειες της απραξίας τους, της ανικανότητας τους και των λανθασμένων επιλογών τους.

Αν δεχτούμε τη λογική του μονόδρομου τότε μπορούμε μονάχα να ευχηθούμε η τρόικα να αλλάξει έστω και τώρα τη συνταγή της καταστροφής με μια λύση που θα επιτρέψει στη χώρα να επιβιώσει. Μια λύση πιο «φιλελεύθερη» που θα στηρίζεται στις μεταρρυθμίσεις και όχι στην αύξηση της φορολογίας, όπως δήλωσε και ο πρόεδρος της ομάδας Φιλελευθέρων και Δημοκρατών του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου (ALDE). Σε αντίθετη περίπτωση θα έχει ενδιαφέρον να δούμε ποιους τρόπους θα σκαρφιστούν οι έλληνες φιλελεύθεροι για να δικαιολογήσουν πως το μνημόνιο που αγαπήσαμε, μας οδήγησε να κυνηγάμε τα βυτία με την βενζίνη όπως ο Μελ Γκίμπσον ως Μαντ Μαξ.
Συνέχεια

Κυριακή, 19 Φεβρουαρίου 2012

Όταν ο Γιάνης Βαρουφάκης καταλαβαίνει τον φιλελευθερισμό καλύτερα από τους Έλληνες φιλελεύθερους



Οι Έλληνες φιλελεύθεροι αρέσκονται να αποκαλούν τον καθηγητή Βαρουφάκη με το προσωνύμιο "Μπαρουφάκης", όμως φαίνεται πως ο γνωστός καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών καταλαβαίνει πολύ καλύτερα τον φιλελευθερισμό από τους υποτιθέμενους θιασώτες του . Σε πρόσφατη ομιλία του είπε, μεταξύ άλλων :

"Ακούμε θιασώτες της αγοράς, οι οποίοι μιλάνε γιὰ τις διαρθρωτικὲς αλλαγὲς που χρειάζονται, για τὴν κατάργηση ενὸς μεγάλου κομματιού του δημόσιου τομέα, μπλά, μπλά, μπλά, μπλά, νὰ είναι υπὲρ του δανεισμού, στο πλαίσιο του Μνημονίου, απ’ την Ευρωπαϊκὴ Ἕνωση. Αυτὸ ο Hayek θα ‘ξυνε το κεφάλι του αν το άκουγε, που ἤτανε ὁ γκουροὺ υποτίθεται αυτών των νεοφιλελεύθερων, ο οποίος πίστευε ότι ο πτωχευμένος πρέπει να πτωχεύσει – τελείωσε. Το να χρηματοδοτείς απὸ δημόσιους πόρους τον πτωχευμένο ήταν η μεγαλύτερη αμαρτία για τὸν Hayek, που υποτίθεται ὅτι είναι ο γκουροὺ του κυρίου Μάνου, της κυρίας Ξαφά… Εδώ στὴν Ελλάδα έχουμε τη διεθνή πρωτοτυπία, οι νεοφιλελεύθεροι, οι θιασώτες τὴς αγοράς, να θέλουνε τεράστιο δανεισμὸ των πτωχευμένων, του πτωχευμένου Δημοσίου. Πουθενὰ στον κόσμο αυτὸ δεν τό ‘χω ξαναδεί."

Πόσο δίκιο έχει ο καθηγητής Βαρουφάκης! Τα τελευταία δύο χρόνια, οι Έλληνες φιλελεύθεροι, στο όνομα ενός κακώς εννοούμενου πραγματισμού ή απλά λόγω ιδεολογικής αμορφωσιάς , υποστήριξαν με πάθος το ,κεϋνσιανής εμπνεύσεως και φιλοσοφίας, πακέτο στήριξης της Ελλάδας και έτσι έγιναν απολογητές των χειρότερων πολιτικών της καθεστωτικής σοσιαλδημοκρατίας. Το μόνο που κατάφεραν ταυτιζόμενοι με αυτή την αποτυχημένη, λαομίσητη πολιτική ήταν να απαξιώσουν τον φιλελευθερισμό στα μάτια των Ελλήνων για τα επόμενα πενήντα χρόνια , και μάλιστα- και αυτή είναι η παγκόσμια πρωτοτυπία!- για να στηρίξουν θέσεις που καμιά σχέση δεν έχουν με την ιδεολογία τους. Αναρωτιέμαι ποιοί είναι τελικά οι πραγματικοί "Μπαρουφάκηδες"...

[Διαβάστε επίσης "Ο καθηγητής Βαρουφάκης και οι Έλληνες φιλελεύθεροι"]
Συνέχεια

Το βίντεο που τα ΜΜΕ δεν θέλουν να δείτε


Εδώ η αλήθεια για τις περικοπές στις συντάξεις.

Συνέχεια