Σάββατο, 17 Μαρτίου 2012

Ο Δάντης στην πυρά της πολυπολιτισμικότητας


Ο Δάντης είναι προσβλητικός και ρατσιστής, συκοφαντεί τον εβραϊκό λαό, το ισλάμ και τους ομοφυλόφιλους, οπότε δεν πρέπει να διδάσκεται στα ιταλικά σχολεία.

Όλα τα παραπάνω ισχύουν σύμφωνα με την μη κυβερνητική οργάνωση (ΜΚΟ), Gherush92, που δραστηριοποιείται στην Ιταλία όπου τώρα υποστηρίζει ότι μια από τις κορυφαίες δημιουργίες του δυτικού πολιτισμού, η Θεία Κωμωδία του Δάντη, δεν θα πρέπει να διδάσκεται στα ιταλικά σχολεία. Η Gherush92 δεν είναι μια συνηθισμένη ΜΚΟ, υποτίθεται ότι έχει κύρος και επιρροή. Ασκεί μάλιστα το ρόλο του συμβούλου σε όργανα του ΟΗΕ για θέματα ανθρωπίνων δικαιωμάτων...

Ο ιταλός ιστορικός λογοτεχνίας, συγγραφέας και κριτικός, Giulio Ferroni, μιλώντας για την πρόταση της Gherush92, είπε στον Guardian, ότι πρόκειται για «μια άλλη φρενίτιδα της πολιτικής ορθότητας, που συνδυάζεται με μια ολική απουσία ιστορικής κατανόησης των πραγμάτων.»

Η πολυπολιτισμικότητα είναι η πιο πρόσφατη ουτοπία της αριστεράς που οι κάτοικοι του Αθηναϊκού κέντρου έχουν εδώ και καιρό την ευκαιρία να δουν τα λαμπρά αποτελέσματα της. Και σαν να μην ήταν αρκετό κάποιος να χάνει την ασφάλεια του και την ελευθερία του, τώρα θα πρέπει να χάσει και την όποια πολιτιστική κληρονομιά του έχει απομείνει.

Σε όλες τις χώρες του δυτικού κόσμου ο στόχος είναι ο ίδιος, η φυσική, ηθική και πολιτιστική εξάλειψη του δυτικού στοιχείου. Σκοπός δεν είναι μια λογική αποδοχή της διαφορετικότητας, αλλά η ισοπέδωση ενός πολιτισμού που έδωσε στον άνθρωπο την ελευθερία του και την ατομικότητα του.
Συνέχεια

Πέμπτη, 15 Μαρτίου 2012

Αγορά και ανακύκλωση

Αυτή την βδομάδα προβάλλεται στις αίθουσες της Αθήνας το ντοκυμαντέρ με τίτλο «Πρώτη Ύλη». Το ντοκυμαντέρ πραγματεύεται το κύκλωμα της εμπορίας πρώτης ύλης για την Χαλυβουργία. Συγκεκριμένα αναφέρει πως από τα 3.000.000 τόνους χάλυβα που οι τρεις μεγάλες χαλυβουργίες παράγουν ετησίως στην Ελλάδα, τον ενάμιση τον μαζεύουν οι Τσιγγάνοι και οι μετανάστες από τα σκουπίδια όλης της χώρας. Το υπόλοιπο βρίσκεται είτε από τα διαλυτήρια πλοίων είτε στο υλικό από τη διάλυση των βιομηχανιών της πρώην Σοβιετικής Ένωσης που ξεφορτώνει η ρωσική μαφία (κατά το ντοκυμαντέρ) στην Ελλάδα. Το χειρότερο όμως, όπως επίσης λέει η «Πρώτη ύλη», είναι ότι όλες οι εταιρείες επωμίζονται την πολιτική ορθότητα της ανακύκλωσης η οποία μοιάζει με ειδυλλιακό περίπατο και έτσι, δυστυχώς, διδάσκεται στα σχολεία.

Τι θέλει να πει ο ποιητής; Πως το σωστό είναι οι χαλυβουργίες να προμηθεύονται την πρώτη ύλη με τον καλό τρόπο, τον πολιτικώς ορθό. Δηλαδή την ανακύκλωση. Ξέρετε, τους μπλε κάδους, τα διάφορα άλλα συστήματα των Δήμων, τους δημόσιους φορείς ή τους πολιτικά ορθούς φορείς όπως η Ελληνική Εταιρεία Ανακύκλωσης. Αυτός είναι ο σωστός τρόπος που μας κάνει όλους να νοιώθουμε χρήσιμοι, οικολογικά ευαίσθητοι, αριστεροί ή υπεύθυνοι δεξιοί.

Κι έρχεται η αγορά και στην πράξη το αμφισβητεί. Επειδή όλο αυτό το ταρατατζούμ της πολιτικά ορθής ανακύκλωσης δεν λειτουργεί, μπαίνουν στην μέση οι τσιγγάνοι, οι μετανάστες και ο κάθε παλιατζής. Αυτοί ανακυκλώνουν ουσιαστικά ότι αξίζει να ανακυκλωθεί. Ότι δηλαδή απαιτεί η αγορά να ανακυκλωθεί. Οι υπόλοιποι μπορούμε να μαζεύουμε τενεκεδάκια, συσκευασίες τροφίμων, χαρτιά, τώρα τελευταία λάμπες και ηλεκτρονικές συσκευές, που η αγορά δεν μπορεί να απορροφήσει. Συμμετέχουμε όλοι σε μιαν ωραία απάτη.

Επίσης ζούμε με τον μύθο της ανακύκλωσης ως λύσης για την διαχείριση απορριμμάτων. Την στιγμή που παγκοσμίως, θεωρητικά μόνο το 55-60% των οικιακών απορριμμάτων μπορεί να ανακυκλωθεί. Στην πράξη; Πουθενά δεν ξεπερνά το 35%. Το υπόλοιπο 65%; Δεν νοιαζόμαστε γι’ αυτό. Σε κάποια Κερατέα ή Γραμματικό θα πεταχθεί. Κάπου θα παραχωθεί. Εμείς νοιώθουμε καλά γιατί μαζέψαμε τα τενεκεδάκια μας και τα κουτιά συσκευασίες. Έτσι είμαστε οικολογικά ευαίσθητοι.

Κι έρχονται από πάνω οικολογικά και κοινωνικά ευαίσθητα ντοκυμαντέρ όπως το παραπάνω να κατακεραυνώσουν τον ανάλγητο καπιταλισμό που δεν ανακυκλώνει με τον σωστό τρόπο. Γιατί τα σίδερα που μαζεύει από τα σκουπίδια μας ο Πακιστανός και τα πηγαίνει στην βιομηχανία δεν είναι ανακύκλωση. Δεν το είδαμε έτσι στην τηλεόραση. Αυτό όμως είναι η πραγματική ανακύκλωση. Γιατί η αγορά ξέρει τι, πως και πότε να ανακυκλώσει.

Μας λέει και κάτι άλλο το ντοκυμαντέρ. Πως όλο αυτό τον πλούτο των πρώτων υλών τον εκμεταλλεύονται τρεις οικογένειες. Εννοεί τις τρεις χαλυβουργίες. Λες και από την πρώτη αυτή ύλη δεν φτιαχνόταν τόσα χρόνια χάλυβας για να χτίζονται οικοδομές. Αλλά είπαμε η επιχειρηματικότητα στην Ελλάδα είναι εξ’ ορισμού ύποπτη. Όμως με την επιχειρηματικότητα του τσιγγάνου, του Πακιστανού και του βιομηχάνου της χαλυβουργίας φτιάχναμε τόσο καιρό τα σπίτια μας. Αν δεν υπήρχαν αυτοί και περιμέναμε από το κράτος θα μέναμε στα ωραία σπίτια που έφτιαχνε ο Χρουτσώφ στην ΕΣΣΔ.
Συνέχεια

Πως εξηγείται η εμμονή του ΠΑΣΟΚ για μετεκλογική συνεργασία;


Ξαφνικά το ΠΑΣΟΚ ενδιαφέρεται να συνεργαστεί μετεκλογικά με την «επάρατη» δεξιά. Μάλιστα ανακοινώνει αυτή την πρόθεση πριν τις εκλογές. Τι συμβαίνει;

Μπορεί η ηγετική ομάδα του ΠΑΣΟΚ μετά από δεκαετίες παραμονής στην εξουσία να μην ξέρει να κυβερνάει, αλλά τουλάχιστον καταλαβαίνει ένα μέρος των ψηφοφόρων της πολύ καλά.

Στην κεντροδεξιά και την κεντροαριστερά υπάρχει διαχρονικά μια ομάδα ψηφοφόρων όπου κατασταλάζει στο που θα ψηφίσει βασισμένη στο ποιος έχει την παράσταση νίκης. Ένα μεγάλο μέρος αυτών των ψηφοφόρων, ιδεολογικά ας πούμε ταλαντευόμενο, ψηφίζει πάντοτε το κόμμα που πιστεύει ότι θα βγει πρώτο. Ένα άλλο μέρος αυτής της ομάδας σε περίπτωση που πιστεύει ότι το κόμμα της ιδεολογική του προτίμησης δεν θα βγει πρώτο, ψηφίζει ένα μικρότερο αλλά ιδεολογικά συγγενικό κόμμα. Μια τρίτη μερίδα αυτών των ψηφοφόρων, ψηφίζει μεν το ίδιο κόμμα εξουσίας που πάντα ψήφιζε, αλλά προσαρμόζει την σταυροδοσία του βασισμένο στην παράσταση νίκης - με τους πιθανώς προς υπουργοποιησή να πριμοδοτούνται δεόντως.

Η πρώτη και δεύτερη μερίδα αυτής της ομάδας απασχολεί την ηγεσία του ΠΑΣΟΚ. Γι΄αυτό και η κουβέντα περί συγκυβέρνησης με την ΝΔ. Θα έχουμε υπουργούς, θα “εξυπηρετούμε” κόσμο. Μπορεί το ΠΑΣΟΚ να έρχεται τέταρτο και πέμπτο στις δημοσκοπήσεις αλλά η διαφορά του με το δεύτερο κόμμα δεν είναι καν μεγάλη. Χρησιμοποιώντας τα παραδοσιακά ένστικτα των ψηφοφόρων του ευελπιστεί ότι θα επιστρέψει στην θέση της αξιωματικής αντιπολίτευσης μετά τις εκλογές. Ένα πολύ πιθανό σενάριο - αν όχι το πιο πιθανό.
Συνέχεια

Τετάρτη, 14 Μαρτίου 2012

Ρυθμίσεις, κρατικές παρεμβάσεις και τα αίτια της κρίσης


Τα αίτια της ελληνικής κρίσης είναι πια γνωστά και αποδεκτά. Το κρατικό χρέος μεγεθύνθηκε για να εξυπηρετήσει την κατεστημένη παρασιτοκρατία και να καλύψει τις δομικές αδυναμίες της ελληνικές οικονομίας. Ένα εθνικό νόμισμα με την πιθανότητα υποτίμησης θα λειτουργούσε σαν σύστημα έγκαιρης προειδοποίησης και η όποια αύξηση των επιτοκίων σαν ζώνη ασφαλείας για τον κρατικό δανεισμό (βλέπε 1985). Χωρίς όμως αυτούς τους φυσικούς ελέγχους της αγοράς, βρεθήκαμε να παίζουμε στην παραλία την ώρα που ερχόταν το τσουνάμι με τα γνωστά αποτελέσματα. Για τα παραπάνω που δικαιώνουν την φιλελεύθερη θέση δεν νομίζω να υπάρχει πια καμία σοβαρή αμφιβολία, εκτός ίσως από αυτούς που έχουν επενδύσει συναισθηματικά ή οικονομικά στον κρατισμό και στο ευρώ.

Σε ότι όμως αφορά τα αίτια της τραπεζικής κρίσης που ξεκίνησε στις ΗΠΑ, η φιλελεύθερη θέση φαίνεται να είναι στην άμυνα Οι κρατιστές υποστηρίζουν ότι η κρίση αποδεικνύει την αποτυχία των αγορών και την ανάγκη κρατικής παρέμβασης. Στο φιλελεύθερο στρατόπεδο, τα επιχειρήματα μέχρι τώρα μπορούν να συνοψιστούν σε δύο κατηγορίες.

Σύμφωνα με την πρώτη κατηγορία, οι διακυμάνσεις στις αγορές είναι αναμενόμενες, χαρακτηριστικές κάθε αποκεντρωμένου εξελικτικού συστήματος και σε τελική ανάλυση απαραίτητες για την οικονομική πρόοδο, α λα Schumpeter. Είναι ένα επιχείρημα που ενώ το υποστηρίζω, δέχομαι ότι δεν κλείνει το ζήτημα.

Η δεύτερη κατηγορία επιχειρημάτων με δυνατές αυστριακές επιρροές, εστιάζει στα χαμηλά επιτόκια της Fed από το 2001 και στις τεράστιες επιδοτήσεις για στεγαστικά δάνεια μέσω των κρατικών Fannie Mae και Freddie Mac. Ο συνδυασμός των δύο προκάλεσε έκρηξη στην ζήτηση για στεγαστικά δάνεια, υπερπροσφορά και τελικά κατάρρευση της αγοράς. Τα παραπάνω επιχειρήματα σίγουρα προσφέρουν μια καλή αρχική προσέγγιση. Όμως, ένας ευφυής αναλυτής θα διαπίστωνε κάποιες λογικές αδυναμίες στον παραπάνω συλλογισμό. Αναμενόμενα, κανένας αριστερός κρατιστής δεν τις έχει βρει. Παρόλαυτα, είναι σημαντικό και έντιμο να τις συζητήσουμε ανοιχτά.

Το πρώτο ερώτημα λοιπόν είναι γιατί τα χαμηλά επιτόκια δημιούργησαν φούσκα μόνο στα στεγαστικά και όχι σε άλλες αγορές που βασίζονται σε δάνεια (αυτοκίνητα κλπ.). Το δεύτερο ερώτημα είναι γιατί η φούσκα στα στεγαστικά προκάλεσε τέτοιας έκτασης τραπεζική κρίση;

Αυτά τα δύο σημαντικά ερωτήματα μπορούν νομίζω τώρα να απαντηθούν με βάση την ανάλυση σε ένα εξαιρετικό καινούριο βιβλίο, το «Engineering the Financial Crisis».

Οι συγγραφείς του βιβλίου εστιάζουν για πρώτη φορά στις ρυθμίσεις και την κεφαλαιακή επάρκεια των τραπεζών που απαιτείται από τον νόμο. Πιο συγκεκριμένα οι συμφωνίες Basel που ορίζουν την κεφαλαιακή επάρκεια των τραπεζών σε σχέση με τα δάνεια τους, απαιτούσανε αρχικά (Basel I) 50% λιγότερα κεφάλαια για τα στεγαστικά (MBS*) σε σχέση με άλλα καταναλωτικά η επιχειρηματικά δάνεια. Το 2005 με την νέα Basel II αυτό το ποσοστό αυξήθηκε στο 80%. Με απλά λόγια, μία τράπεζα θα έπρεπε να κρατήσει 10 εκατομμύρια δολάρια για κάθε 100 συμβατικών δανείων, αλλά μόνο 2 για κάθε 100 στεγαστικών δανείων (MBS). Με δεδομένη την μόχλευση των κεφαλαίων, τα κίνητρα λοιπόν για στεγαστικά δάνεια ήτανε τεράστια, προκαλώντας τις τράπεζες στις ΗΠΑ να κρατήσουν περίπου 500 δις στεγαστικών. Και έτσι εξηγείται και το γεγονός ότι οι τράπεζες πουλούσαν στους επενδυτές πολύ λίγα από τα συγκεκριμένα MBS –το μεγαλύτερο μερίδιο το κρατούσαν στα εσωτερικά τους βιβλία.

Πολύ απλά λοιπόν, οι ρυθμίσεις κεφαλαιακής επάρκειας για τις τράπεζες συντέλεσαν καθοριστικά στην μεγέθυνση μόνο των στεγαστικών δανείων. Δεν είναι πια μυστήριο γιατί η κρίση στα στεγαστικά είχε τέτοιες συνέπειες στον τραπεζικό τομέα.

___________________________

*Mortgage Backed Securities, ένας διαδομένος τύπος τιτλοποίησης στεγαστικών δανείων

Σημείωση: Το συγκεκριμένο βιβλίο αναφέρεται σε περισσότερα και εξίσου ενδιαφέροντα ζητήματα, όπως:
(α) την κρατική προστασία στους οίκους αξιολόγησης που είχε σαν συνέπεια την έλλειψη ανταγωνισμού και κακής ποιότητας αξιολογήσεις.
(β) την αλλαγή στους λογιστικούς κανόνες σχετικά με την αξιολόγηση των τιτλοποιημένων στεγαστικών
(γ) την κατάρρευση του μύθου ότι η κρίση προκλήθηκε από τα bonus των αιμοσταγών τραπεζιτών

Συνέχεια

Τρίτη, 13 Μαρτίου 2012

Από τον Ρας Λίμπο στον Γιώργο Νταλάρα.


Σε ακροαματική διαδικασία που οργάνωσαν οι Δημοκρατικοί, η φοιτήτρια Σάντρα Φλούκ κατέθεσε ότι στην ιατροφαρμακευτική κάλυψη που παρέχει το πανεπιστήμιο της Τζόρτζταουν θα έπρεπε να συμπεριλαμβάνεται η αντισύλληψη και τα αντισυλληπτικά χάπια, καθώς το συγκεκριμένο κόστος μπορεί να φτάσει και τα 1000 ευρώ ετησίως. Πάνω στο τελευταίο σχόλιο βασίστηκε ο διάσημος συντηρητικός ραδιοπαρουσιαστής Ρας Λίμπο για να επικρίνει αρνητικά τη φοιτήτρια με ακραίους χαρακτηρισμούς.

Παρότι ο Λίμπο ζήτησε συγγνώμη και ανακάλεσε, δημιουργήθηκε μια θύελλα αντιδράσεων από τα mainstream media της χώρας τα οποία ξεκίνησαν μια καμπάνια με στόχο να πιέσουν τους χορηγούς και διαφημιστές της ραδιοφωνικής εκπομπής του Λίμπο να τον εγκαταλείψουν για να ακυρωθεί η εκπομπή του. Μάλιστα ακόμα και ο πρόεδρος Ομπάμα τηλεφώνησε για να συμπαρασταθεί στη φοιτήτρια.

Μπορεί τα σχόλια του Λίμπο να ήταν πράγματι απαράδεκτα (αν και στην Ελλάδα δεν θα έπρεπε να κάνουν εντύπωση καθώς «σατυρικές» εκπομπές όπως το Αλ τσαντίρι και Ράδιο Αρβύλα έχουν χρησιμοποιήσει πολύ βαρύτερους χαρακτηρισμούς απέναντι σε πρόσωπα της χώρας με συντηρητικό προφίλ ), όμως τα ίδια media και οι ίδιοι άνθρωποι που επιτέθηκαν στον Λίμπο δεν είχαν την ίδια ευαισθησία όταν το αντίπαλο δέος του Λίμπο, ο Μπίλ Μάχερ έκανε εξίσου χυδαία σχόλια εναντίον της Σάρα Πεϊλιν.

Αντίθετα εκείνα τα σχόλια μάλλον θεωρήθηκαν πικάντικα και πνευματώδη. Κανείς δεν ζήτησε την ακύρωση της εκπομπής του Μάχερ ο οποίος βέβαια δεν πήρε πίσω τίποτα ποτέ.

Στην χώρα μας, η επίθεση που δέχτηκε ο Γιώργος Νταλάρας στο Ίλιον απασχόλησε ιδιαίτερα τα δικά μας mainstream media. Στο σύνολο τους, δικαίως, καταδίκασαν απερίφραστα αυτή την επίθεση, συμπαραστάθηκαν στον τραγουδιστή και πρωταγωνίστησαν (επιτέλους) στην έναρξη ενός δημόσιου διαλόγου, μέσω πλήθους εμπνευσμένων άρθρων, για το φαινόμενο της βιαίας συμπεριφοράς του όχλου. Που ήταν όμως όλοι αυτοί όταν μια παρόμοια ομάδα ξυλοφόρτωνε τον Κωστή Χατζηδάκη. Δυσκολεύομαι να βρω άρθρα στο ίδιο ύφος. Αντίθετα υπήρχαν δικαιολογίες και άλλοθι στην ίδια ατμόσφαιρα που επικρατούσε το Δεκέμβριο του 2008.

Από την Νέα Υόρκη ως την Αθήνα, τα κυρίαρχα μέσα, διαβαθμίζουν τα γεγονότα με βάση την ιδεολογική προέλευση και ταυτότητα των προσώπων που πρωταγωνιστούν σε αυτά. Η ευαισθητοποίηση τους κατά περίπτωση, ακυρώνει εκ των προτέρων όποιο επιδραστικό ρόλο θα μπορούσε να παίξει η παρέμβαση τους. Και κυρίως επιβεβαιώνει την προκατάληψη τους την στιγμή που θέλουν να ξεχωρίζουν ως προοδευτικά και ανεξάρτητα.
Συνέχεια

Δευτέρα, 12 Μαρτίου 2012

Πως να αποτύχετε κ. πρόεδρε


Εδώ ένας σύντομος οδηγός κυβερνητικής αποτυχίας για τον Αντώνη Σαμαρά.

1.
Ανάπτυξη, Ανάπτυξη, Ανάπτυξη

Βρείτε την μαγική λέξη που σε όλους ακούγεται θετικά, έστω και αν ο καθένας την καταλαβαίνει διαφορετικά. Μια γενική και αόριστη προγραμματικά λέξη που θα σας δημιουργήσει αρκετά προβλήματα όταν θα χρειαστεί να κάνετε πολύ συγκεκριμένα πράγματα αν εκλεγείτε.

Βασιστείτε εδώ στην κλασσική πολιτικάντικη τακτική όπου οι εκλογές είναι αποκλειστικά και μόνο η διαδικασία με την οποία παίρνουμε πλειοψηφία στην Βουλή και όχι επιπροσθέτως ο τρόπος με τον οποίο πείθουμε τους Έλληνες πολίτες για όλα αυτά που πρέπει να γίνουν την επομένη των εκλογών. Η αλλαγές που χρειάζεται να κάνετε είναι τόσο μεγάλες που προϋποθέτουν μεγάλες δεξαμενές πολιτικής και εκλογικής νομιμοποίησης, που η λέξη ανάπτυξη δεν σας την δίνει.

2.
Το ξύλο βγήκε από τον παράδεισο

Ο ξύλινος πολιτικός λόγος πρέπει να πηγαίνει πιο πέρα από την λέξη ανάπτυξη. Νέα Ελλάδα, Νέα Μεταπολίτευση, Ελπίδα και όλα αυτά που ακούμε τις τελευταίες δεκαετίες. Όλα αυτά δεν είναι απαραιτήτως ξύλινη γλώσσα, αλλά η έλλειψη πολιτικού περιεχομένου και βάσης τα μετατρέπει σε ξύλινη γλώσσα. Πολιτευθείτε σαν να είναι 2000 ή 2004 και η μετεκλογική αποτυχία είναι σίγουρη.

Αποφύγετε πάση θυσία την δημιουργία ενός νέου αφηγήματος για το πως φτάσαμε στην σημερινή κρίση. Ασχοληθείτε με το ΠΑΣΟΚ του 2012 που είναι αντιδημοφιλές και μισητό και αφήστε το ΠΑΣΟΚ του 81 στις δάφνες του. Κάθε νέα εποχή προϋποθέτει μια νέα ανάγνωση του παρελθόντος. Εσείς μείνετε όμως με τα κλισέ της εποχής της δανειακής φούσκας που τόσο αγαπήσαμε.

3.
Πρόγραμμα, τι πρόγραμμα;

Αυτά είναι για τους κουτόφραγκους. Εμείς εδώ βλέποντας και κάνοντας. Γιατί να πείτε στους Έλληνες βρισκόμαστε στο σημείο Α, θέλουμε να πάμε στο σημείο Β που προϋποθέτει τα Γ,Δ και Ε, και θέλω την ψήφο σας; Αργότερα αυτά. Εξάλλου ποιος χρειάζεται μια λαϊκή πλειοψηφία με συνείδηση για το τι πρέπει να γίνει την επαύριο των εκλογών;

4.
Σταματήστε την κριτική στην Αριστερά

Και τα πηγαίνατε τόσο καλά μέχρι τώρα ακολουθώντας όλα τα παραπάνω σημεία, αλλά τελευταία η κριτική σας στην αριστερά μας χαλάει κάπως το σχέδιο αποτυχίας σας. Η αριστερά είναι υπεράνω. Ουδείς δικαιούται να την κριτικάρει. Είναι η πηγή ηθικής και πολιτικής νομιμοποίησης στην Ελλάδα και κριτικάροντας την προβάλετε την γύμνια, αν όχι την απίστευτη ανοησία και επικινδυνότητα, των πολιτικών της ιδεών. Αυτό είναι μέγα μεταπολιτευτικό σφάλμα που σας ενδυναμώνει πολιτικά και για πρώτη φορά δημιουργεί κάποιες από τις συνθήκες για μια ουσιαστική ιδεολογικοπολιτική αντιπαράθεση που θα ήταν προϋπόθεση μιας μετεκλογικής επιτυχίας.

5.
Βάλτε το χθες στο σήμερα

Βλέποντας την κατά τα άλλα καλή σας ομιλία στην Πολιτική Επιτροπή του κόμματος την Κυριακή, παρατήρησα τα πρόσωπα που έλαμψαν κατά την διάρκεια της κυβερνητικής τους παρουσίας στην πρόσφατη πενταετία Καραμανλή. Άτομα όπως ο Προκόπης Παυλόπουλος, που οι δηλώσεις του όπως το ευχαριστούμε του λαθρομετανάστες που επιλέγουν την Ελλάδα και το «Περισσότερα είναι τα κτίρια που δεν καίγονται από εκείνα που καίγονται» το 2008 όταν γινόταν χαλασμός στην Αθήνα, χαρακτήρισαν επακριβώς το κυβερνητικό του έργο και τα πολιτικά του πιστεύω.

Άτομα του κομματικού σωλήνα, χωρίς ικανότητες πέρα των δημοσίων σχέσεων και της κενολογίας, που γαλουχήθηκαν στα χρόνια της μεταπολίτευσης στον κρατισμό, με έντονα ενοχικά σύνδρομα και κόμπλεξ κατωτερότητας προς στα αριστερά, που θα μπορούσαν να πουν πάρα πολλά πριν πουν το Είμαι δεξιός.

Τέτοια άτομα χρειαζόσαστε, ώστε και εσείς να γίνετε ένας από τους πρωθυπουργούς της κρίσης, που πέρασαν σύντομα, δεν άλλαξαν τίποτα και η Ελλάδα συνέχισε σε μια μακρά περίοδο παρακμής και διάλυσης.
Συνέχεια

Κυριακή, 11 Μαρτίου 2012

Υπάρχει και η επόμενη μέρα μετά την στάση πληρωμών


Η κριτική του αγαπητού Νίκου Γεωργιόπουλου μου δίνει την ευκαιρία να του θέσω ένα ερώτημα δημόσια που με απασχολεί από τότε που έγραψε το «Γιατί συμφωνώ με την στάση πληρωμών.»

Καταρχήν να ξεκαθαρίσω ένα θέμα που θέτει ο Γεωργιόπουλος στην κριτική του στην δική μου ανάρτηση «Μνημονιακοί και αντιμνημονιακοί: Μια ενδοοικογενειακή κόντρα». Φυσικά όταν γράφω για αντιμνημονιακούς στην συγκεκριμένη ανάρτηση δεν συμπεριλαμβάνω και εμάς που εξ αρχής (ειδικά ο Τηλέμαχος Χορμοβίτης) είχαμε πει ότι η διαδικασία του μνημονίου θα είναι άλλη μια παράταση για τον ελληνικό κρατισμό.

Ο μέσος Έλληνας όμως όταν σκέφτεται την λέξη αντιμνημονιακοί στο νου δεν του έρχεται φυσικά το ΜπλεΜήλο, ούτε ακόμα και μια κριτική παρόμοια με αυτή του ΜπλεΜήλου, αλλά ΚΚΕ, ΣΥΡΙΖΑ, Καμμένος, Κατσέλη. Σε αυτούς αναφερόμουν.

Επίσης, σε καμία περίπτωση δεν υιοθετώ τις εφαρμοσμένες πολιτικές στο όνομα του μνημονίου. Απλά λέω ότι οι μνημονιακοί και οι ευρέως γνωστοί αντιμνημονιακοί είναι το δίπολο του σημερινού αδιεξόδου.

Η ουσιαστική διαφωνία μου με τον Γεωργιόπουλο βρίσκεται στο θέμα της στάσης πληρωμών.
Αναφερόμενος στις επιπτώσεις μια τέτοιας εξέλιξης γράφει:

«Αν εννοούν ότι δεν θα υπάρχει η αναγκαία ρευστότητα για να χρηματοδοτηθεί το πρωτογενές μας έλλειμμα έχουν δίκιο και θα πρέπει η χώρα απότομα να τρέξει πρωτογενές πλεόνασμα. Αλλά αυτό δεν είναι κάτι κακό αφού ούτως ή άλλως οφείλουμε να τρέξουμε πρωτογενή πλεονάσματα και μάλιστα γρήγορα. Η αποβολή μας από τις αγορές θα επιβάλλει στο κράτος να μάθει να ξοδεύει με όσα εισπράττει και είναι καιρός η δημόσια σπατάλη να μειωθεί όσο περισσότερο γίνεται.»

Υπάρχει το πρωτογενές έλλειμμα του προϋπολογισμού, υπάρχει όμως και το έλλειμμα εμπορικού ισοζυγίου για το οποίο δεν γίνεται κουβέντα στο προαναφερθέν άρθρο του Γεωργιόπουλου. Αυτό πως θα καλυφθεί;

Υποθέτω ότι θα μπορέσουμε να ξεπεράσουμε την κρίση και χωρίς την τελευταία έκδοση του iPad, αλλά δυστυχώς το εμπορικό μας έλλειμμα περιλαμβάνει και το 80% των τροφίμων που καταναλώνουμε, καύσιμα και άλλα βασικά αγαθά της καθημερινότητάς μας. Αυτές οι ανάγκες πως θα αντιμετωπιστούν;

Θα κηρύξουμε στάση πληρωμών την Δευτέρα και την Τρίτη θα είμαστε μια αυτάρκης χώρα;

Θα πρέπει να αποδεχθούμε την ανθρωπιστική κρίση ως μια θεία δίκη για τα τριάντα χρόνια σοσιαλμανίας;

Ποιες θα είναι οι πολιτικές επιπτώσεις αυτής της κρίσης;

Το 2010 στο «Το “κούρεμα” στο χρέος είναι οικονομική και ηθική αναγκαιότητα» είχα γράψει:

Είναι ένα από τα παράξενα των καιρών που η κυβέρνηση που κάνει ότι περνά από το χέρι της για να αποτύχει, είναι η ίδια κυβέρνηση που αρνείται ότι θα υπάρξει κούρεμα στο χρέος. Όμως ακόμα και μια πρόχειρη ματιά στα οικονομικά στοιχεία υποδεικνύει ότι ένα τέτοιο σενάριο είναι σχεδόν αναπόφευκτο.

Είχα υποστηρίξει το κούρεμα του χρέους όταν αυτή η άποψη θεωρούνταν επικίνδυνη από όλους αυτούς που τώρα χαρακτηρίζουν το πρόσφατο και μερικό κούρεμα μεγάλη επιτυχία.

Ένα κούρεμα ήταν και είναι αναγκαίο γιατί απλά το ελληνικό χρέος δεν ήταν και δεν είναι ακόμα και τώρα βιώσιμο. Γιατί κούρεμα όμως και όχι μια ολοκληρωτική στάση πληρωμών; Γιατί θα χρειαζόμασταν να έρθουμε σε μια συμφωνία με τους εταίρους μας. Εμείς δεν θα σβήναμε όλο το χρέος (40%-50% κούρεμα) με αντάλλαγμα την βοήθεια για την ρευστότητα των τραπεζών και τις αναγκαίες εισαγωγές της χώρας.
Συνέχεια

Με τέτοιους εχθρούς, ποιός χρειάζεται φίλους;


Το 2012 θα ήτανε για την Β. Κορέα χρονιά ορόσημο, που θα χόρταινε ο κάθε πεινασμένος. ‘Η τουλάχιστον έτσι είχε υποσχεθεί το καθεστώς της εδώ και χρόνια. Αλλά υπάρχει ένα βασικό πρόβλημα: εκατό χρόνια μετά την γέννηση του ιδρυτή της, η Β. Κορέα λιμοκτονεί και το καθεστώς της δεν μπορεί να τηρήσει αυτήν την υπόσχεση, διακινδυνεύοντας την όποια αξιοπιστία του. Ποιος θα δώσει την λύση;

Είναι η Κίνα; Όχι. Το Ιράν; Ούτε. Μήπως η Ρωσία; Όχι, όχι. Την λύση στο βορειοκορεατικό καθεστώς την έδωσε η κυβέρνηση Obama. Μέσα στην προεκλογική απελπισία για διπλωματικές επιτυχίες, κατασκεύασε μια συμφωνία. Οι ΗΠΑ θα διαθέσουνε 240.000 τόνους τροφίμων , που θα θεμελιώσουν το κύρος και την πυγμή του νέου ηγέτη στον στρατό. Σε αντάλλαγμα τι παίρνουνε οι ΗΠΑ; Άλλη μια από τα ίδια. Επιστροφή των ελεγκτών ατομικής ενέργειας μόνο στο εργοστάσιο του Yongbyon και υπό όρους -όταν όλοι γνωρίζουν ότι τα πυρηνικά η Β. Κορέα τα ετοιμάζει πια σε άλλες τοποθεσίες. Επίσης, συμφωνία για μη εκτόξευση πυραύλων στον εναέριο άλλων χωρών –μεγάλη υποχώρηση. Θρίαμβος της δυτικής διπλωματίας.

Το πρόβλημα είναι ότι τα ίδια προσφέρει η Β. Κορέα εδώ και 20 χρόνια και όταν παίρνει τα τρόφιμα, ξεχνάει τις υποσχέσεις της. Ήτανε η Hillary πέρσι που έλεγε ότι οι ΗΠΑ δεν πρόκειται να προσφέρουνε νέα βοήθεια με αντάλλαγμα υποσχέσεις που έχουνε ήδη δοθεί και πρέπει έτσι κι αλλιώς να τηρηθούνε. Αυτά βέβαια πέρσι. Γιατί φέτος είναι εκλογική χρονιά και ο πρόεδρος χρειάζεται "νίκες".

Πέρα από τους προεκλογικούς υπολογισμούς, είναι και πιο εύκολο να πληρώνεις ένα τραμπουκιστικό καθεστώς να μην σε ζαλίζει. Ας περιμένουν οι Βορειοκορεάτες μερικές γενιές ακόμα. Reagan δεν βγαίνουν κάθε μέρα.
Συνέχεια