Παρασκευή, 23 Μαρτίου 2012

Στο διαφορετικό μυαλό του Σίλα


Η ελληνική κωμωδία αναγεννάται μέσα από τις λαζοπουλικές της στάχτες.

Βλέπετε τον εθνικό μας πλακατζή κάθε Τρίτη στις 9 και αναρωτιέστε μας πως χόνδρινε έτσι ο Στάθης Ψάλτης;

Αναρωτιέστε ακόμα πως είναι δυνατόν η ελληνική κωμωδία να έχει κολλήσει σαν δίσκος του πικαπ, στο άκρως λαϊκιστικό και κλαψιάρικο ύφος και περιεχόμενο της δεκαετίας του 80;

Σας γεννάται η απορία, πως είναι δυνατόν η χώρα που γέννησε την κωμωδία και την σάτιρα να μην μπορεί να δει τον ευατό της στον καθρέφτη και συνεχώς να αναμασά συνωμοσιολογία και τα τροπάρια του αιώνιου θύματος;

Ίσως αυτές οι μέρες να φτάνουν στο τέλους με μια νέα γενιά κωμικών που δεν βλέπουν την αργοσχολία ως λαϊκό κεκτημένο και τους μπαχαλάκιδες ως εθνικούς ήρωες. Δεν παραβλέπουν επίσης το γεγονός ότι η Λάρισα έχει τις περισσότερες Porsche Cayenne ανά κάτοικο παγκοσμίως (ακούς Λάκη!).

Ένας από αυτούς τους κωμικούς είναι ο Σεραφείμ Σίλας, γνωστός από τα Σκερτσάκια και τα Σφηνάκια. Σατιρίζει την επικαιρότητα στο comedylab.gr και στο www.silas.gr. Δεν ξέρω ποια είναι ή αν έχει ιδεολογική τοποθέτηση (εξάλλου είναι κωμικός την χρειάζεται;), σημασία έχει το γεγονός ότι ξεφεύγει από τα καλούπια της δεκαετίας του 80.

Μιας και οι πολιτικοί, οι διανοούμενοι και οι δημοσιογράφοι δεν έχουν πει ακόμα τίποτα το καινούργιο και το διαφορετικό, φαίνεται ότι η αλλαγή που πρέπει να έρθει ίσως να βρει το δρόμο της μέσα από την κωμωδία. Πριν δούμε τα πράγματα αλλιώς, θα πρέπει να έχουμε γελάσει αρκετά με την τραγωδία μας.







Συνέχεια

Πέμπτη, 22 Μαρτίου 2012

Η αποτυχία του "σοσιαλισμού του νερού"


Παγκόσμια ημέρα του νερού η σημερινή και αν υπάρχει ένας τομέας της οικονομίας παγκοσμίως, όπου ο σοσιαλισμός κυριαρχεί απόλυτα , αυτός είναι σίγουρα η διάθεση του νερού. Παντού στον κόσμο, οι πολιτικοί δεν κουράζονται να επαναλαμβάνουν με στόμφο πως "το νερό είναι δημόσιο αγαθό" και πως "το νερό δεν είναι εμπόρευμα και κανείς δεν έχει το δικαίωμα να το πουλά ή να το αγοράζει". Μόνο που δυστυχώς η πραγματικότητα απέχει πολύ από τις υψηλές προσδοκίες των θιασωτών του κρατικού μονοπωλίου και τελικά τα πιο αδύναμα οικονομικά στρώματα, που υποτίθεται πως θέλουν να προστατεύσουν, είναι αυτά που πλήττονται περισσότερο.

Παγκοσμίως πάνω από το 90% των συστημάτων παροχής ύδρευσης ελέγχονται από το κράτος . Και όμως, παρόλα αυτά (ή ίσως εξαιτίας αυτού), στις αναπτυσσόμενες χώρες, πάνω από ένα δισεκατομμύριο άνθρωποι δεν έχουν πρόσβαση σε ασφαλές, πόσιμο νερό, ενώ δωδεκα εκατομμύρια πεθαίνουν κάθε χρόνο. Εν τω μεταξύ, πάνω από τις χώρες της Δύσης επικρεμάται η συνεχής απειλή της έλλειψης νερού. Τις ελλείψεις όμως τις δημιουργεί η κρατική πολιτική. Σε συνθήκες ελεύθερης αγοράς, όταν μειώνονται τα αποθέματα ενός προϊόντος είναι λογικό πως θα αυξηθεί η τιμή του, ώστε να αποθαρρυνθεί η κατανάλωση. Όμως, στην περίπτωση μας, το κράτος δεν έχει αυτή τη δυνατότητα αφού κρατάει τις τιμές σε τεχνητά χαμηλά επίπεδα για "κοινωνικούς" λόγους. Έτσι η κατανάλωση αυξάνεται και τα αποθέματα μειώνονται ακόμη περισσότερο . Επιπλέον αυτή η τιμολογιακή πολιτική οδηγεί στο να μην υπάρχουν τα κεφάλαια για τα απαραίτητα έργα που θα μπορούσαν να αυξήσουν τα αποθέματα νερού . Εν τέλει, οι καλές προθέσεις του κράτους για φτηνό νερό ακυρώνονται αφού οι κυβερνήσεις αναγκάζονται να επιβάλλουν κρατικούς περιορισμούς της χρήσης νερού. Έτσι το κράτος είναι αυτό που αποφασίζει αντί για μας πότε θα πλύνουμε το αυτοκίνητο μας, πότε θα ποτίσουμε τον κήπο μας ή πότε θα απολαύσουμε ένα κρύο ντουζ! Η αποτυχία του κρατικού παρεμβατισμού οδηγεί σε μια παράλογη κατάσταση : Oι κρατικές εταιρίες ύδρευσης , επειδή δεν μπορούν να αντιμετωπίσουν τη ζήτηση, είναι οι μοναδικές εταιρίες παγκοσμίως που μας παρακαλούν (και κάποιες φορές μας επιβάλλουν) να μην καταναλώσουμε το προϊον τους! Φανταστείτε μια εταιρία σαν την MacDonald's να κάνει διαφημιστική καμπάνια για να σας πείσει πως... δεν πρέπει να καταναλώσετε άλλα Big Mac!

Άραγε σε αυτό το σοβιετικό καθεστώς μιζέριας, η ιδιωτικοποίηση είναι η λύση ; Καταρχήν, ας μην ξεχνάμε , πως πουθενά στον κόσμο δεν έχουμε πραγματική ιδιωτικοποίηση και απελευθέρωση της αγοράς του νερού . Ακόμη και στη Μ.Βρετανία της Θάτσερ, το κράτος παραχώρησε στις ιδιωτικοποιημένες εταιρίες το μονοπώλιο για 25 χρόνια, τους χαρίσε χρέη αξίας 8 δις ευρώ και τις επιδότησε με 2,6 δις ευρώ , εις βάρος του φορολογουμενου και του καταναλωτή. Ακόμη όμως ,και σε αυτές τις περιπτώσεις κορπορατισμού , παρά τα προβλήματα διαφθοράς και υψηλών τιμολογίων, η είσοδος στην αγορά εταιριών με την απαραίτητη τεχνογνωσία και με κίνητρο το κέρδος φάνηκε να έχει αποτελέσματα. Σύμφωνα με το Σουηδό αναλυτή, Fredrik Segerfeldt , στην Γουινέα πριν την ιδιωτικοποίηση μόνο το 20% των κατοικων αστικών κέντρων είχε πρόσβαση σε ασφαλές πόσιμο νερό. Το 2001 το ποσοστό έφτασε το 70%. Η τιμή ανέβηκε βέβαια από τα 15 σεντς ανά κυβικό μέτρο, στο 1 δολλάριο, αλλά ο Segergeldt θέτει το ηθικό δίλημμα : Αξίζει τον κόπο να ανέβει η τιμή για το 20% του πληθυσμού, που μέχρι τότε απολάμβανε το πόσιμο νερό, ώστε να έχει πρόσβαση το 70%; Στο Μπουένος Αίρες 3.000.000 περισσότερα νοικοκυριά συνδέθηκαν με το σύστημα ύδρευσης , από αυτά το 85% κατοικεί στα πιο φτωχά προάστια της πολής . Εξετάζοντας αυτά τα επιτεύγματα , ίσως παίρνουμε μια πρώτη γεύση για τα οφέλη που θα προκύψουν από μια μελλοντική πραγματική απελευθέρωση της αγοράς . Απελευθέρωση που θα βάλει περισσότερους ανταγωνιστές στο παιχνίδι, θα απομακρύνει τον κίνδυνο αντικατάστασης ενός κρατικού με ένα ιδιωτικό μονοπώλιο, θα ισορροπήσει (και ίσως θα μειώσει) μακροπρόθεσμα τις τιμές και θα προσελκύσει περισσότερα κεφάλαια ώστε να γίνουν τα απαραίτητα έργα (γεωτρήσεις, μεταφορά νερού από μακρινές αποστάσεις κτλ) . Μόνο έτσι στις αναπτυσσόμενες χώρες όλο και περισσότεροι άνθρωποι θα έχουν πρόσβαση σε πόσιμο νερό, ενώ στις ανεπτυγμένες χώρες θα απομακρυνθεί ο κίνδυνος της λειψυδρίας.

Ίσως τελικά ό,τι δεν κατάφεραν τόσες δεκαετίες τα "κοινωνικά ευαίσθητα" κρατικά μονοπώλια να το καταφέρει ο φαινομενικά "σκληρόκαρδος" καπιταλισμός και μετατρέποντας το νερό σε ένα ακόμη εμπόρευμα, να βοηθήσει πολύ πιο αποτελεσματικά τους φτωχούς αυτού του κόσμου.
Συνέχεια

Τετάρτη, 21 Μαρτίου 2012

Το κράτος-νταντά βλάπτει σοβαρά (και) την κοινωνική αλληλεγγύη


Στα δυσκολα χρόνια της οικονομικής κρίσης, η αυθόρμητη κοινωνική αλληλεγγύη και η αλληλοβοήθεια μεταξύ των πολιτών είναι πιο απαραίτητη από ποτέ. Όμως το Μεγάλο Κράτος, που φροντίζει για εμάς πριν από εμάς, έχει διαφορετική γνώμη . Έτσι πριν λίγες εβδομάδες, στην Ελλάδα του Μνημονίου όπου οι νεόπτωχοι πολλαπλασιάζονται μέρα με τη μέρα , η κυβέρνηση αποφάσισε να απαγορεύσει τα συσσίτια από μη οργανωμένους φορείς για λόγους ...δημόσιας υγείας. Αυτή τη δυνατότητα θα την έχουν πια μόνο οργανώσεις με κρατική βούλα και, φυσικά, χρηματοδότηση, όπως οι κρατικοδίαιτες ΜΚΟ και η επίσης κρατικοδίαιτη Εκκλησία. Πάντως, στην πολιτισμένη Εσπερία τα πράγματα φαίνεται να είναι ακόμη χειρότερα καθώς το κράτος-νταντά σπάει κάθε ρεκορ παραλογισμού !

Ο δήμαρχος της Νέας Υόρκης και αρχιερέας του κράτους- νταντά Μαϊκλ Μπλούμπεργκ, αφού απαγόρευσε το κάπνισμα μέχρι και στα πάρκα, ξαναχτύπησε. Αυτή τη φορά, απαγόρευσε τις δωρεές τροφίμων σε αστέγους επειδή υπάρχει το ενδεχόμενο τα τρόφιμα αυτά να είναι... ανθυγιεινά . Βλέπετε, τα διεστραμμένα μυαλά των γραφειοκρατών αντιλαμβάνονται την κοινωνική ευαισθησία κάπως έτσι : είναι καλύτερα οι άστεγοι να πεινάνε παρά να τρώνε τροφές με υψηλά λιπαρά!

Τελικά, το κράτος-ντάντα δεν βλαπτει σοβαρά μόνο την κοινωνική αλληλεγγύη. Βλάπτει και την κοινή λογική.

[Διαβάστε επίσης "Πώς ο κρατισμός κατέστρεψε τους δεσμούς κοινωνικής αλληλεγγύης μεταξύ των Ελλήνων"]
Συνέχεια

Οι ξεχασμένες αξίες του ελληνικού συντηρητισμού



Του Νικου Mαραντζιδη*

Τώρα, που η κρίση υπονόμευσε το βιοτικό μας επίπεδο, εμείς, η καταχρεωμένη σε τράπεζες και πιστωτικές κάρτες μεσαία τάξη, παρατηρούμε τους ηλικιωμένους γονείς μας, οι οποίοι κατάφεραν με κόπους χρόνων να δημιουργήσουν μια κάποια περιουσία, να αντιμετωπίζουν την κατάσταση, αρκετές φορές, με σαφώς καλύτερους όρους από τους δικούς μας. Οι γονείς μας, είτε ήταν υπάλληλοι, είτε επαγγελματίες και επιχειρηματίες, είτε αγρότες, ήταν συνήθως άνθρωποι μετρημένοι. Ζούσαν λιτά, απεχθάνονταν τα δάνεια και τα δανεικά και προγραμμάτιζαν προσεκτικά τη ζωή τους χωρίς σπατάλες. Εχοντας εμπειρίες πολέμων και οικονομικών καταστροφών, αντιμετώπιζαν το μέλλον με συστολή και συγκρατημένη απαισιοδοξία. Ηταν, με άλλα λόγια, συντηρητικοί άνθρωποι.

Αυτός ο συντηρητισμός είχε αναγορεύσει σε θεμέλια της κοινωνικής οργάνωσης, συμπεριφορές όπως η εργατικότητα, η αποταμίευση, η πειθαρχία, ο σεβασμός στους νόμους, η εγκράτεια. Ιδιαίτερα, η ελληνική εκπαίδευση ήταν γεμάτη από τέτοιες αξίες, που σήμερα τις θεωρούμε παλιομοδίτικες και συχνά αντιδραστικές. Γελάμε, όταν σκεφτόμαστε πως τα παλιά βιβλία του δημοτικού είχαν ως πρότυπα καριέρας τον τσαγκάρη, τον καστανά, τον ξυλουργό, τον αγρότη. Ταπεινά επαγγέλματα και κόσμοι που αποτύπωναν τις αξίες του ελληνικού συντηρητισμού.

Δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία ότι οι παραπάνω αξίες έπαιρναν συχνά στην πράξη μορφή καρικατούρας. Ο σεβασμός στους κανόνες γινόταν άκριτη πειθαρχία, η αποδοχή των ιεραρχιών υποτέλεια στους ισχυρούς, η ηθική μετατρεπόταν σε υποκρισία, η αποταμίευση σε μιζέρια, οι οικογενειακοί δεσμοί καταντούσαν νεποτισμός, η αγάπη για την πατρίδα εθνικισμός, η αίσθηση του να έχει κανείς ρίζες κλειστοφοβικός επαρχιωτισμός.

Μας αρέσει ή όχι, πάντως, αυτός ο συντηρητικός κόσμος άφησε το στίγμα του στη χώρα. Συγκρότησε έναν συνεκτικό κώδικα αξιών και συμπεριφοράς, που κοινωνικοποίησε γενιές ολόκληρες προς συγκεκριμένα πρότυπα ζωής.

Η δεκαετία του 1970 παρέσυρε πολύ σύντομα τον συντηρητισμό και κυρίως τις αξίες του. Μια νέα γενιά αισιόδοξων ανθρώπων γεννημένη μετά τον Εμφύλιο, που δεν βίωσε πόλεμο, αναζητούσε να ξεφύγει από το κλειστό και περιοριστικό πλαίσιο της προηγούμενης περιόδου, διψούσε για νέες εμπειρίες και γρήγορη κοινωνική άνοδο. Αυτή η γενιά οικοδόμησε το δικό της αξιακό σύστημα, που επιβλήθηκε εύκολα στις πολιτικές συνθήκες της μεταπολίτευσης.

Μαζί με τα απόνερα, όμως, πετάχτηκε και το μωρό. Σύντομα, τη θέση της αποταμίευσης πήρε ο αχαλίνωτος καταναλωτισμός και ο υπερδανεισμός. Τη θέση πως ο πλούτος δεν φέρνει την ευτυχία διαδέχθηκε η ακόρεστη δίψα για πλούσια ζωή και πολυτελή διαβίωση. Χάρη στα νέα ήθη, η καριέρα έπρεπε να οδηγεί στον γρήγορο πλουτισμό. Το ελληνικό κράτος αποικήθηκε από νεόπλουτες φιλοδοξίες. Ετσι άνθησαν «αεριτζίδικα» επαγγέλματα, ξεφύτρωσε η μανία του χρηματιστηρίου και πολλοί οδηγήθηκαν προς τη διαφθορά και τη λεηλασία δημοσίων πόρων με την απλή, και φθηνή, αιτιολογία πως «μόνο με τον μισθό δεν βγαίνεις».

Μέσα σε όλα αυτά, η αφοσίωση στην ιεραρχία αντικαταστάθηκε από την αντίληψη πως η αναίδεια και η αγένεια απελευθερώνουν. Ενώ η πίστη για την αξία της τήρησης των νόμων κλονίστηκε από την αίσθηση της ατιμωρησίας και την πεποίθηση πως δεν υπάρχουν σαφή όρια πέραν από αυτά που ορίζει το εγώ και η ισχύς του καθενός.

Δυστυχώς, ο παλιομοδίτικος συντηρητισμός, που δεν μπορούσε να ανταποκριθεί στις νέες συνθήκες, δεν έδωσε τη θέση του σε έναν προοδευτικό φιλελευθερισμό που διατηρώντας αξίες, όπως ο σεβασμός στον νόμο και η επιχειρηματικότητα, θα έφερνε μαζί του την αξιοκρατία, την ατομική ευθύνη, τον κοσμοπολιτισμό, τον ορθολογισμό και την ανεκτικότητα. Ούτε αντικαταστάθηκε, έστω, από μια σοσιαλδημοκρατική, σκανδιναβικής προέλευσης, κουλτούρα κοινωνικής συνοχής που θα καλλιεργούσε μεν τον εξισωτισμό και τον κρατισμό, αλλά τουλάχιστον θα τα συνδύαζε με μια φιλοσοφία ατομικής εγκράτειας, λιτής διαβίωσης εναρμονισμένης με τις αρχές υποτίθεται του σοσιαλισμού.

Αυτό που επικράτησε στη μεταπολίτευση, συνιστά ένα ιδεολογικό υβρίδιο, που μπορεί να αποκληθεί: «Καταναλωτικός σοσιαλ-λαϊκισμός». Πρόκειται για ένα ιδεολογικό αμάλγαμα που προέκυψε από τη φιλοδοξία κοινωνικής ανόδου και τις καταναλωτικές προσδοκίες της μεταπολεμικής γενιάς σε συνδυασμό με την υιοθέτηση σοσιαλιστικών ιδεολογικών προταγμάτων. Επρόκειτο, στην πραγματικότητα, για την ιδεολογία των εξεγερμένων μικροαστών: τα ήθελαν όλα εδώ και τώρα.

Στην παραγωγή αυτού του κράματος συνετέλεσαν αναμφίβολα δύο παράγοντες:

α) Η δικτατορία του 1967, που καταρράκωσε και γελοιοποίησε τις αξίες του ελληνικού συντηρητισμού καθιστώντας τες ανενεργούς, αν όχι γραφικές.

β) Η έλευση στην εξουσία του ΠΑΣΟΚ, το 1981, που είχε εξέχουσα συμβολή στην επικράτηση αυτού του καταναλωτικού σοσιαλ-λαϊκισμού.

Σήμερα, που πρέπει να ξαναχτίσουμε τη χώρα, ας θυμηθούμε, πως, στο παρελθόν, μερικές από τις αξίες του συντηρητικού κόσμου συνέβαλαν να ορθοποδήσει η Ελλάδα σε δύσκολες στιγμές. Αυτό ας το έχουν κυρίως στον νου τους οι Ελληνες συντηρητικοί πολιτικοί, που, έως σήμερα, στην αγωνία τους να δείξουν σύγχρονοι, αποποιήθηκαν τον βασικό πυρήνα της ιδεολογίας τους και μιμήθηκαν, δυστυχώς, τα πιο αρνητικά στοιχεία των αντιπάλων τους προκειμένου να γίνουν αρεστοί. Στο τέλος, και οι μεν και οι δε, συντηρητικοί και σοσιαλιστές, έφτασαν να μοιάζουν σαν δύο σταγόνες νερό.


* Ο κ. Νίκος Μαραντζίδης είναι αναπληρωτής καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας.
-Το άρθρο πρωτοδημοσιεύτηκε στην Καθημερινή
Συνέχεια

Τρίτη, 20 Μαρτίου 2012

Έργα και ημέρες Ευάγγελου Βενιζέλου


Υπάρχει ο Ευάγγελος Βενιζέλος των ΜΜΕ και ο πραγματικός Ευάγγελος Βενιζέλος. Η διαφορά είναι κάτι περισσότερο από τεράστια.

Από τις αρχές της δεκαετίας του 90 ο Ευάγγελος Βενιζέλος έχει προβεβλημένο και σημαντικό ρόλο στην δημόσια ζωή της χώρας. Τι θετικό θυμάστε; Ποια είναι η μεγάλη μεταρρύθμιση που συνδέεται με το όνομα του; Ποια η θετική αλλαγή στην ζωή σας λόγω της πολιτικής παρουσίας του τις δύο δεκαετίες; (εξαιρούνται τα ρουσφέτια)

Ψάξε, ψάξε δεν θα το βρεις.
Μερικές πραγματικές σκηνές από την πολυετή παρουσία του Ευάγγελου Βενιζέλου.

«Βρώμικο 89»

Ονομάστηκε Βρώμικο 89 όχι λόγω των σκανδάλων, αλλά λόγω της προσπάθειας να τιμωρηθούν οι απατεώνες που τα δημιούργησαν. Μέγα επικοινωνιακό κατόρθωμα της πασοκοκρατίας (ΠΑΣΟΚ + ΜΜΕ) που από τότε πέρασε την ιδέα ότι η όποια διερεύνηση σκανδάλων αποτελούσε πολιτική δίωξη. Μέγας στυλοβάτης της όλης αυτής προσπάθειας ο συνήγορος του Ανδρέα Παπανδρέου, ο κ. Βενιζέλος.

Υπουργός Δικαιοσύνης

Το 1996 γίνεται υπουργός Δικαιοσύνης και συνδέει το όνομα του με τον περίφημο νόμο περί ευθύνης υπουργών. Αυτό το απαράδεκτο δημιούργημα τριτοκοσμικής πολιτικής κουλτούρας θα ήταν ακόμα χειρότερο αν είχε περάσει όπως το ήθελε ο τότε υπουργός Δικαιοσύνης κ. Βενιζέλος. Όπως βλέπετε και στην φωτογραφία που συνοδεύει την ανάρτηση, ο κ. Βενιζέλος ήθελε, προκειμένου να σταλούν στην δικαιοσύνη ύποπτοι για σκάνδαλα υπουργοί όχι μια απλή πλειοψηφία αλλά μια αυξημένη πλειοψηφία στην Βουλή. Που σημαίνει ότι αν μια νέα κυβέρνηση ήθελε να στείλει τα σκάνδαλα της προηγούμενης κυβέρνησης στην δικαιοσύνη θα χρειαζόταν τους ψήφους του κόμματος που θα ήταν το αντικείμενο της διερεύνησης.

Θυμάμαι μια τηλεοπτική δήλωση του την περίοδο της αναθεώρησης του συντάγματος που θα δικαιολογεί την απαράδεκτα σύντομη περίοδο για την διαγραφή των υπουργικών αδικημάτων ως αναγκαία για την γρήγορη διαλεύκανση των υποθέσεων. Δήλωση απίστευτης γελοιότητας που όμως τα ΜΜΕ θα την πάρουν στα σοβαρά.

Υπουργός Πολιτισμού

Όταν το 2000 ο Θεόδωρος Πάγκαλος αντικαταστήσει τον Βενιζέλο στο υπουργείο Πολιτισμού θα καταγγείλει πολλά, μεταξύ αυτών και μια «μαύρη τρύπα των τριών τρισ. δραχμών». Θα ακολουθήσει και δεύτερη θητεία Βενιζέλου (2000-04) όπου θα χαρακτηριστεί από υπέρογκους προϋπολογισμούς, ανεκπλήρωτα έργα, απίστευτες ιστορίες ανοργανωσιάς και σπατάλης.

Υπουργός Οικονομικών

Θα συνεχίσει την δουλειά του προκατόχου του Παπακωσταντίνου, όπου η χρεοκοπία του δημόσιου τομέα θα μετατραπεί σε υποχρέωση του ιδιωτικού τομέα με καταστροφικές συνέπειες για την ελληνική οικονομία.

Από τον Αύγουστο του 2011 το υπουργείο του θα επεξεργάζεται τον πιο πρόσφατο φόρο στα ακίνητα (εισφορά ΔΕΗ) και ακόμα δεν έχει καταλήξει στο ποιος και πότε θα πληρώνει για το κομματικό κράτος του.

Θα είναι υπέρ του δημοψηφίσματος Παπανδρέου μέχρι την στιγμή που θα κατανοήσει τις συνέπειες, θα επικαλεσθεί θέμα υγείας, θα εξαφανισθεί από τα φώτα της δημοσιότητας και σιγά σιγά θα αλλάξει ριζικά θέση του αδειάζοντας τον αρχηγό του.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα της πολιτικής του κουλτούρας ο υπό την εποπτεία του Οργανισμός Διαχείρισης Δημοσίου Υλικού (ΟΔΔΥ), που στα υποτίθεται πλαίσια της μείωσης και εξυγίανσης του κράτους θα "καταργηθεί". Οι υπάλληλοι του όμως θα μετατραπούν σε τελωνειακούς υπαλλήλους με αυξήσεις μισθών που θα φτάνουν το 25%.

Αυτά είναι ορισμένα αντιπροσωπευτικά στιγμιότυπα από την πολιτική καριέρα του Ευάγγελου Βενιζέλου. Ενός ανθρώπου που έχει επανειλημμένως δείξει ότι δεν έχει πολιτικές και διοικητικές ικανότητες και δεν μπορεί να τιθασεύσει το τέρας που αυτός και οι όμοιοι του δημιούργησαν. Έχει όμως αρκετή αλαζονεία, έπαρση και ματαιοδοξία που σε συνδυασμό με την προνομιακή του σχέση με τα ΜΜΕ, θα του επιτρέψει να ‘συνεισφέρει’ ακόμα πιο πολλά στην καταστροφή της Ελλάδας.
Συνέχεια

Δευτέρα, 19 Μαρτίου 2012

Έκτακτες ειδήσεις: "Σαμαράς ή κάφροι"


Κάτι πολύ παράξενο συμβαίνει το τελευταίο διάστημα. Διαβάζω τα καθεστωτικά μήντια και βλέπω ότι ο Σαμαράς δεν είναι πια το Τέρας της Αποκαλύψεως!. Η εξήγηση αυτού του φαινομένου συνδέεται με μία πολύ βαθιά αλλαγή στο πολιτικό σκηνικό. Εξηγούμαι.

Είναι αποδεκτό νομίζω σε κάθε καλοπροαίρετο αναλυτή ότι στην Ελλάδα τα κύρια media παραδοσιακά υποστηρίζανε, σε διαφορετικό βαθμό, ΠΑΣΟΚ. Ένας λόγος είναι οι αριστερές προτιμήσεις των ίδιων των δημοσιογράφων. Αυτοί που επιλέγουν αυτό το επάγγελμα οδηγούνται αρχικά από ιδεολογικά κίνητρα και προέρχονται κυρίως από τις κοινωνικές επιστήμες (οι φίλοι της αγοράς από την άλλη συνήθως πάνε σε λιγότερο ευγενείς τομείς, όπου σκοπός είναι να παράγουν και να κάνουν λεφτά). Ο δεύτερος λόγος είναι η διαπλοκή των κρατικοδίαιτων επιχειρηματιών με το πασοκικό κράτος. Τα «νέα τζάκια» του Ανδρέα συγκρούστηκαν με τον Μητσοτάκη, κάνανε business as usual επί Σημίτη, απέφυγαν την αρχική επίθεση του Καραμανλή στους «νταβατζήδες» και λατρέψανε τον "Γιώργο".

Δεν προκαλεί λοιπόν έκπληξη το πάθος ενάντια στους δεξιούς ηγέτες με πρώτο παθόντα τον Μητσοτάκη. Ο Σαμαράς, που πριν ήτανε σχετικά στο απυρόβλητο, σαν ηγέτης της ΝΔ δεν απόφυγε αυτήν την μοίρα. Εθνικιστής, καιροσκόπος, λαϊκιστής κλπ. Ξαφνικά όμως, η εικόνα του το τέρατος της αποκαλύψεως εξαφανίστηκε. Και τώρα ο Σαμαράς παρουσιάζεται σχεδόν θετικά.

Ο λόγος για αυτήν την δραματική αλλαγή είναι η κατάρρευση του ΠΑΣΟΚ και η άνοδος της «παράταξης της καθυστέρησης». Μέχρι τώρα το ΠΑΣΟΚ δρούσε σαν κεντρώος πόλος που συγκέντρωνε ετερόκλητα στοιχεία. Από τραμπούκους συνδικαλιστές μέχρι εξευγενισμένους αριστερούς (π.χ. κρατικοδίαιτοι ακαδημαϊκοί). Ο συνεκτικός αυτός πόλος αυτός δεν υπάρχει πια και το πολιτικό τοπίο ξεκαθαρίζει στις δύο πραγματικές παρατάξεις: την ακήρυχτη παράταξη των μεταρρυθμίσεων και την παράταξη της καθυστέρησης. Προσοχή, η διάκριση εδώ δεν γίνεται με βάση την στάση στο μνημόνιο, αλλά την στάση στην πραγματική αιτία του προβλήματος, τον κρατισμό. Και τα κίνητρα δεν είναι απαραίτητα ιδεολογικά, αλλά πολλές φορές πραγματιστικά.

Το μεταρρυθμιστικό μπλοκ επιζητά δραστικές αλλαγές στο status quo, μείωση των δαπανών του κράτους, απελευθέρωση της αγοράς και μείωση της φορολογίας. Σε αυτό περιλαμβάνονται «μνημονιακοί» προοδευτικοί, πραγματιστές ψηφοφόροι της ΝΔ, μετριοπαθείς φιλελεύθεροι τύπου Μάνου/ΔΗΣΥ και ριζοσπάστες φιλελεύθεροι τύπου ΜπλεΜήλο που αντιτίθεντο στο μνημόνιο γιατί το έβρισκαν πολύ λίγο. Σε αυτό το μπλοκ οι συμπάθειες κάθε άλλο παρά δεδομένες είναι, αλλά ο σκοπός είναι κοινός: μείωση του κράτους για να σωθεί η χώρα.

Το μπλοκ της καθυστέρησης επιζητά να διατηρήσει και να δυναμώσει το status quo, το μεγάλο κράτος, την εκμετάλλευση των εργαζόμενων του ιδιωτικού τομέα από το παρασιτικό δημόσιο και την εκμετάλλευση της κοινωνίας από ομάδες προνομιούχων. Σε αυτό περιλαμβάνονται όλα τα κόμματα της επίσημης αριστεράς και τα ακροδεξιά ξαδέρφια τους. Η γνωστή μας φαιοκόκκινη συμμαχία, με νέες παρουσίες.

Είναι η άνοδος αυτής της καθυστερητικής παράταξης που τρομάζει τα κατεστημένα media. Το κτήνος που τάιζαν τόσα χρόνια τώρα είναι έτοιμο να καταβροχθίσει την χώρα. Το δίλλημα τώρα είναι παρόμοιο με αυτό που είχε η Γαλλία το 2002 όταν οι ψηφοφόρoι είχαν να επιλέξουν μεταξύ Σιράκ και Λεπέν. Στην περίπτωση μας, το δίλημμα είναι απλό: Σαμαράς ή κάφροι. Για κάποιον που απεχθάνεται την κατεστημένη αριστερά στην Ελλάδα, το schadenfreude είναι διπλό. Πρώτα, το ΠΑΣΟΚ διαλύθηκε από έναν Παπανδρέου. Τώρα το πασοκικό κατεστημένο των μήντια θα πρέπει να υποστηρίξει Σαμαρά.
Συνέχεια

Κυριακή, 18 Μαρτίου 2012

Η τεχνοφοβία των οικολόγων-ναζιστών


Η γενετική μηχανική, ως τεχνολογία, εμφανίστηκε το 1973 με την κλωνοποίηση των πρώτων βακτηριδίων στα εργαστήρια του University of California at San Francisco (UCSF) και του Stanford με τα ιστορικά πειράματα των Herbert Boyer και Stanley Cohen. Ήδη από τη δεκαετία του ‘80 η τεχνολογία αυτή είχε αρχίσει να επεκτείνεται στη γενετική τροποποίηση μυκήτων, φυτών και λίγο αργότερα ζώων. Από τη πρώτη στιγμή της εμφάνισης της τη δεκαετία του ‘70, η γενετική μηχανική είχε χαρακτηριστεί “επικίνδυνη” καθώς (θεωρητικά τουλάχιστον) θα επέτρεπε τη δημιουργία εντελώς νέων, τεχνητών (και επομένως “α-φύσικων”) μορφών ζωής.

Ήταν όμως την περίοδο της δεκαετίας του ‘90 που διάφοροι ακτιβιστές, με το πρόσχημα της οικολογίας (γνωστοί ως “eco-nazis”, “οικο-ναζιστές”) κατάφεραν να πάρουν με το μέρος τους τα νομοθετικά σώματα της Δυτικής Ευρώπης και της Βόρειας Αμερικής (αλλά όχι της Ασίας, εκτός εν μέρει της Ιαπωνίας). Από τότε, παρατηρούμε το μοναδικό φαινόμενο, η μία μετά την άλλη από τις εταιρείες που δραστηριοποιούνται στον χώρο των τροφίμων, να παραδίδονται αμαχητί στα προστάγματα της οικολογικής πολιτικής ορθότητας. Για παράδειγμα η Ιαπωνική ζυθοποιία Kirin και η Δανέζικη ζυθοποιία Carlsberg απομάκρυναν κάθε συστατικό που προέρχονταν από γενετικά τροποποιημένους οργανισμούς από τις μπύρες τους. Η Αμερικανική McDonald's έπραξε το ίδιο για τα προϊόντα της ενώ η επίσης Αμερικανική Frito-Lay απαίτησε από τους προμηθευτές της καλαμποκιού να σταματήσουν να χρησιμοποιούν καλαμπόκι το οποίο περιείχε μια πρωτεΐνη κλωνοποιημένη από βακτήρια, η οποία έκανε το καλαμπόκι ανθεκτικό σε διάφορα έντομα. Οι εταιρείες τροφίμων Heinz και Gerber (ελεγχόμενες παλιότερα από την Ελβετική Novartis) απομάκρυναν γενετικά τροποποιημένα συστατικά από προϊόντα προοριζόμενα για βρέφη. Τα μέτρα αυτά, αν και δικαιολογήθηκαν με διάφορες επιστημονικές εξηγήσεις, στην πραγματικότητα ήταν αποτέλεσμα πίεσης από κάποιες ηχηρές μειονότητες Αριστερών νεολουδιτών οικολόγων που ακολουθούσαν μια διεστραμμένη ιδεολογική κατεύθυνση υπαγορευμένη από μία εντελώς λανθασμένη κατανόηση της επιστήμης. Το μόνο αποτέλεσμα ήταν πως οδήγησαν σε προϊόντα όχι απλά κατώτερα και ακριβότερα αλλά και επικίνδυνα για τη δημόσια υγεία.

Κάθε χρόνο, ένας μεγάλος αριθμός τυποποιημένων τροφίμων ανακαλούνται από την αγορά εξαιτίας της παρουσίας “φυσικών” μολύνσεων από έντομα, τοξικούς μύκητες, βακτηρίδια και ιούς. Ο βασικός λόγος τέτοιων μολύνσεων είναι εξαιρετικά απλός: η Γεωργία και η Κτηνοτροφία είναι βιολογικές διαδικασίες που ακόμα και στις πιο βιομηχανοποιημένες εκδοχές τους λαμβάνουν χώρα κατά βάση σε ανοιχτούς, υπαίθριους χώρους. Επομένως, είναι φυσικό αποτέλεσμα τα γεωργικά και κτηνοτροφικά προϊόντα να κουβαλάνε και έναν αριθμό μολύνσεων. Στους πολλούς αιώνες που έχουν περάσει από την εποχή της Γεωργικής Επανάστασης, οι κυριότερες μολύνσεις που έχουν εντοπιστεί προέρχονται από τοξίνες μυκήτων- μολύνσεις οι οποίες γίνονται πολύ συχνότερες όταν έντομα τα οποία παρασιτούν σε φυτά αφήνουν στο φυτό ανοιχτές πληγές οι οποίες γίνονται εστίες “αποικισμού” (colonization) από μύκητες. Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η fumonisin, μία τοξίνη η οποία παράγεται από μύκητες του γένους Fusarium και η οποία, όταν καταναλώνεται από ανθρώπους, οδηγεί σε ανάπτυξη καρκίνου του οισοφάγου. Επιπλέον, η fumonisin εμποδίζει τα ανθρώπινα κύτταρα να απορροφήσουν φολικό οξύ (folic acid), μία βιταμίνη η οποία περιορίζει τον κίνδυνο νευρολογικών επιπλοκών (συγκεκριμένα neural tube defects) σε έμβρυα.

Λόγω ακριβώς αυτών των επιπλοκών, πολλές ρυθμιστικές αρχές έχουν καθορίσει το μέγιστο επιτρεπόμενο όριο fumonisin στα τρόφιμα. Αυτή τη στιγμή, ο καλύτερος τρόπος που υπάρχει για να πιστοποιηθεί η συγκέντρωση fumonisin σε ένα φυτό (και επομένως και στα τρόφιμα που προέρχονται από αυτό) είναι μέσω της χρήσης διαφόρων εργαστηριακών assays, μέθοδοι οι οποίες είναι και εξαιρετικά χρονοβόρες, και δαπανηρές και σχετικά μη ακριβής (έχουν αρκετά υψηλό περιθώριο λάθους). Η γενετική μηχανική προσφέρει τρόπο ώστε να περιοριστεί σημαντικά η πιθανότητα μολύνσεων από αυτή την τοξίνη. Συγκεκριμένα, έχουν ήδη αναπτυχθεί σε εργαστηριακές μελέτες φυτά τα οποία “εκφράζουν” (functionally express) γονίδια τα οποία προέρχονται από μη παθογόνους μικροοργανισμούς- ως ένα παράδειγμα θα αναφέρω τη δουλειά ερευνητών από το Iowa State University όπου γονίδια τα οποία εκφράζουν τη σύνθεση της δ-endotoxin CryIA(b) από τον μη παθογόνο μικροοργανισμό Bacillus thuringiensis κλωνοποιήθηκαν στο καλαμπόκι. Τα γονίδια αυτά επιτρέπουν στα φυτά τη δημιουργία πρωτεϊνών οι οποίες καταπολεμούν μολύνσεις από έντομα, χωρίς αυτές οι πρωτεΐνες να ενέχουν κανένα κίνδυνο για το υπόλοιπο οικοσύστημα (πουλιά, ζώα, άλλα φυτά) και τους ανθρώπους. Καθώς οι πρωτεΐνες αυτές θωρακίζουν τα φυτά από εισβολές εντόμων, μειώνουν ταυτόχρονα και τις συνέπειες τους, δηλαδή μολύνσεις από τους μύκητες του γένους Fusarium που παράγουν τοξίνες και μειώνουν μέχρι και 80% τα επίπεδα fumonisin στα φυτικά τρόφιμα σε σύγκριση με τα μη γενετικά τροποποιημένα είδη.

Θα περίμενε λοιπόν κανείς πως αυτό το είδος γενετικά τροποποιημένου καλαμποκιού, αλλά και πολλά άλλα είδη γενετικά τροποποιημένων φυτών που αποδεδειγμένα οδηγούν σε μεγαλύτερες στρεμματικές αποδόσεις αλλά και ασφαλέστερα προϊόντα, να έχουν την υποστήριξη της μεγάλης πλειοψηφίας των καταναλωτών αλλά και των κυβερνήσεων. Δυστυχώς όμως η πραγματικότητα είναι εντελώς διαφορετική. Οι κοινωνίες βομβαρδίζονται καθημερινά από τις αντιεπιστημονικές μειοψηφίες των οικοναζιστών (π.χ. Greenpeace) με αποτέλεσμα οι κυβερνήσεις με τη σειρά τους να υποκύπτουν στις πιέσεις αυτών των Αριστερών νεολουδιτών. Έτσι τα τελευταία 20 χρόνια οι περιορισμοί και οι έλεγχοι που έχουν επιβληθεί σε γενετικά τροποποιημένα φυτά και ζώα είναι τόσο δρακόντιοι ώστε πολλές εταιρείες απλά να εγκαταλείπουν κάθε προσπάθεια χρήσης της γενετικής μηχανικής και ανάπτυξης νέων φυτικών και ζωικών ειδών. Μία πρόσφατη μελέτη έδειξε πως τέτοιοι έλεγχοι, ρυθμίσεις και απαγορεύσεις έχουν ως αποτέλεσμα “delays in the global diffusion of proven technologies, resulting in a lower rate of growth in the global food supply and higher food prices.” (“καθυστερήσεις στην παγκόσμια εφαρμογή αποδεδειγμένων τεχνολογιών με αποτέλεσμα την καθυστέρηση του ρυθμού αύξησης των διαθέσιμων ποσοτήτων τροφίμων και την αύξηση των τιμών τους”). Πρόσφατα, ο Γερμανικός κολοσσός χημικών προιόντων BASF ανακοίνωσε πως θα μεταφέρει τα ερευνητικά κέντρα φυτικής βιοτεχνολογίας από το Limburgerhof της Γερμανίας στο Raleigh της Βόρειας Καρολίνας των ΗΠΑ."We are convinced that plant biotechnology is a key technology for the 21st century. However, there is still lack of acceptance for this technology in many parts of Europe" δήλωσε ο Dr Stefan Marcinowski, μέλος του BASF board of executive directors. (Aν η Ελλάδα δεν ακολουθούσε με τόση πίστη τα νεολουδίτικα διατάγματα των οικοναζιστών θα μπορούσε άνετα να φιλοξενήσει τέτοια ερευνητικά κέντρα. Σε μια περίοδο που “η χώρα που δεν παράγει τίποτα ” απελπισμένα αναζητεί ανάπτυξη και καινοτομία κάτι τέτοιο θα ήταν μια τεράστια ανάσα ανακούφισης).

Όλοι όσοι παράγουν αλλά και όσοι καταναλώνουν τυποποιημένα τρόφιμα υποφέρουν ως αποτέλεσμα αυτών των πολιτικών, αντιεπιστημονικών περιορισμών στα γενετικά τροποποιημένα τρόφιμα: οι καταναλωτές αναγκαστικά καταναλώνουν λιγότερο ασφαλή και πιο ακριβά προϊόντα, και οι παραγωγοί αναγκάζονται να αποδεικνύουν το προφανές, δηλαδή πως τα προϊόντα τους δεν είναι ...ελέφαντες με έξοδα που στο τέλος περνάνε στον καταναλωτή. Είναι καιρός να συνειδητοποιήσουμε πως οι ρητορείες και οι φωνασκίες των αριστερών οικοναζιστών δεν έχουν ως αφετηρία το ενδιαφέρον για τον συμπολίτη/συνάνθρωπο/καταναλωτή αλλά μια χρεοκοπημένη ιδεολογία/θεολογία που βλέπει τα πάντα ως άσπρο-μαύρο. Και είναι καιρός να αντιδράσουμε σε αυτό.
Συνέχεια