Σάββατο, 31 Μαρτίου 2012

Οι υδρογονάνθρακες και τα «Ταμεία Αλληλεγγύης Γενεών»


Κυβερνητική πηγή στο πρόσφατο συνέδριο του «Economist» ανέφερε πως τα πρώτα έσοδα από την πώληση του πρώτου πακέτου δεδομένων για τους υδρογονάνθρακες, θα μπορούσαν να διατεθούν προς ένα υπό σύσταση ταμείο αλληλεγγύης γενεών. Αυτό μας δίνει μια πρώτη εικόνα για το πώς πρόκειται να κινηθούν πιθανόν στο μέλλον και οι μελλοντικές κυβερνήσεις σε ότι αφορά την διαχείριση των εσόδων που θα δημιουργούνται από την όποια εκμετάλλευση των πηγών ενέργειας στην χώρα κατά τα πρότυπα για παράδειγμα της Νορβηγίας.

Είναι σαφές πως πέρα από τις όποιες αλλαγές μπορεί να συντελεστούν στο ασφαλιστικό σύστημα (μελλοντική ανάπτυξη του δεύτερου ή/και τρίτου πυλώνα ασφάλισης που αφορούν αμφότερα ιδιωτικά κεφαλαιοποιητικά συστήματα), το βασικό μέχρι τώρα αποτυχημένο στην πράξη αναδιανεμητικό μοντέλο δεν πρόκειται να εγκαταλειφθεί, και μάλιστα μπορεί να πάρει και μια άλλη μορφή, αυτή του δημόσιου πλήρους ανταποδοτικού/κεφαλαιοποιητικού συστήματος.

Στο τελευταίο, το κράτος θα καταλήξει να κατέχει ένα σημαντικό μερίδιο πλούτου, κάτι το οποίο πιθανόν στο μέλλον να δημιουργήσει δυσάρεστες εκπλήξεις καθώς ο ενισχυμένος ρόλος της εκάστοτε κυβέρνησης στην διαχείριση ενός τέτοιου ταμείου μπορεί να την παρακινήσει με οποιαδήποτε δικαιολογία να αφαιρέσει κεφάλαια είτε με το πρόσχημα της μείωσης φόρων είτε με την δημιουργία δημοσίων δαπανών ως αντιστάθμισμα προς αυτή την κίνησή της, και έτσι να αναιρεθεί ο σκοπός του εγχειρήματος, οδηγώντας το στην πράξη σε αποτυχία. Ακόμη, ο εθισμός στο διευρυμένο κράτος πρόνοιας διαιωνίζεται με αυτό τον τρόπο.

Πρέπει να καταστεί σαφές πως τέτοιες λύσεις αποτελούν στην ουσία μια επέκταση των απλών διαχειριστικών αλλαγών στο δημόσιο ασφαλιστικό σύστημα όπως αυτές που προκρίνουν αύξηση των ορίων συνταξιοδότησης ή εισφορών, και που στην ουσία δεν απομακρύνουν το κράτος από την διαχείριση της υπηρεσίας που λέγεται ασφάλιση. Αντί για προτάσεις όπως αυτή, θα μπορούσαν τα όποια μελλοντικά έσοδα που προκύπτουν από την εκμετάλλευση των υδρογονανθράκων και του πετρελαίου, να διατίθενται προς κάλυψη των δαπανών ενός μικρού σχετικά κράτους και να αντισταθμίζουν έτσι την φορολογική επιβάρυνση των πολιτών ή αντίστοιχα τις δυνητικές δανειακές ανάγκες του Ελληνικού Δημοσίου (εφόσον και εάν υπάρχουν αυτές).

Στο Μπλε Μήλο έχουμε αναφερθεί ξανά για την αναγκαιότητα της μεταρρύθμισης του ασφαλιστικού συστήματος προς ένα πλήρως ανταποδοτικό μοντέλο που θα στηρίζεται κυρίως στον ιδιωτικό τομέα της οικονομίας και ενός ελάχιστου επιπέδου πρόνοιας μέσω του αναδιανεμητικού συστήματος που βέβαια σε μια πιο ριζοσπαστική εκδοχή του θα μπορούσε να στηριχτεί από την δημιουργία πραγματικών αυτοδιοικητικών δομών της χώρας. Οι συνταξιούχοι και οι ασφαλισμένοι καλό θα ήταν να μην ξαναζήσουν στο μέλλον μια ακόμη αποτυχία του υφιστάμενου συστήματος που θα έχει εξαιρετικά δυσβάστακτες συνέπειες στη ζωή και την περιουσία τους.
Συνέχεια

Παρασκευή, 30 Μαρτίου 2012

Αναμενόμενη οπισθοχώρηση


Το αναμενόμενο γίνεται πραγματικότητα: ο νέος νόμος για την τριτοβάθμια εκπαίδευση θα μείνει ανεφάρμοστος. Αυτό δεν πρέπει να μας εκπλήσσει: το παράδοξο θα ήταν να εφαρμοζόταν, πετυχαίνοντας παράλληλα την βελτίωση της παρεχόμενης εκπαίδευσης, την ενίσχυση της έρευνας, την μείωση της διαφθοράς και όλα τα όμορφα που μας υποσχόταν. To περίεργο θα ήταν να είχε διαφορετική κατάληξη από τον προηγούμενο νόμο, που έμεινε στα χαρτιά, παρ’όλες τις προσπάθειες της κας Γιαννάκου (που δεν λιποτάκτησε στο 8μηνο όπως η φιλόδοξη εκσυγχρονίστρια κα Διαμαντοπούλου). Πραγματικά απρόσμενο θα ήταν οι καθηγητές, οι φοιτητές και όλοι οι άμεσα εμπλεκόμενοι να έπαυαν να εκφράζονται από τις συνηθισμένες ομάδες πίεσης που επιδιώκουν την εξυπηρέτηση των κοντόφθαλμων συμφερόντων τους. Εντυπωσιακό θα ήταν ο κος Μπαμπινιώτης να πήγαινε ενάντια στους πανεπιστημιακούς που δεν εφαρμόζουν τον νόμο, κόβωντάς τους την χρηματοδότηση.

Οι παραπάνω έχουν αποδείξει όλα αυτά τα χρόνια ότι δεν μασάνε. Αποτελούν μία από τις σκληρότερες συντεχνίες, εμποδίζοντας οποιαδήποτε αλλαγή που δυνητικά θίγει τα συμφέροντά του και απομυζούν από τον κρατικό κορβανά υψηλά ποσά χωρίς καμία λογοδοσία. Οι φοιτητές αντιδρούν με λύσσα σε οποιαδήποτε προοπτική ίδρυσης ιδιωτικών πανεπιστημιών με τους απόφοιτους των οποίων θα πρέπει να ανταγωνίζονται. Καθηγητές εξεγείρονται κατά του υπουργείου μπροστά στο ενδεχόμενο αξιολόγησής τους. Πώς περίμενε, λοιπόν, οποιοσδήποτε ελάχιστα σκεπτικιστής ότι αυτοί που θίγονται από τον νόμο θα τον εφαρμόσουν απαρέγκλιτα; Πώς φαντάστηκε ότι το ακαδημαϊκό παρακράτος που λυμαίνεται τα πανεπιστήμια τόσα χρόνια θα στεκόταν με σταυρωμένα χέρια; Μόνο υπεραισιόδοξοι ρομαντιστές θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν αυτοί που ήλπιζαν στον νέο νόμο.

Για να πούμε την αλήθεια, το ότι δεν θα εφαρμοστεί τελικά ο νόμος δεν είναι απαραίτητα κάτι κακό. Αυτό γιατί δεν ήταν ούτε πρωτοποριακός ούτε φιλελεύθερος. Ήταν απλά ένα σουλούπωμα(όπως γράφαμε παλαιότερα) που δεν θα διασφάλιζε την ουσιαστική βελτίωση των πανεπιστημιών ώστε αυτά να εξυπηρετούν τις προτιμήσεις των φοιτητών, μιας και διατηρούσε το ίδιο αρτηριοσκληρωτικό κρατικίστικο μοντέλο. Αυτό θα γίνει μόνο άμα αναθεωρηθεί το άρθρο 16 του Συντάγματος, κοπούν οι κρατικές επιχορηγήσεις στα δημόσια πανεπιστήμια (όχι απαραίτητα η χρηματική ενίσχυση των φτωχών φοιτητών) και απορρυθμισθεί το θεσμικό πλαίσιο για τις άδειες επαγγελμάτων. Αυτή την ριζοσπαστική μεταρρύθμιση δεν μπορούμε να περιμένουμε από κανένα τεχνοκράτη να την προωθήσει ούτε από αριστερούς κρατιστές να αντιληφθούν την σπουδαιότητά της. Θέλω να ελπίζω όμως πως μπορεί να αποτελέσει βασική θέση του (όποιου) μεταρρυθμιστικού μπλοκ ώστε να τελειώνουμε επιτέλους με τον σοσιαλισμό στην τριτοβάθμια εκπαίδευση.
Συνέχεια

Ενωτική λύση για αποτροπή του μετεκλογικού χάους


Τα μηνύματα των δημοσκοπήσεων είναι ανησυχητικά για το μέλλον της ομαλότητας στον τόπο. Ο κόσμος εύλογα παρασύρεται από τα συνθήματα των περιθωριακών άκρων που υπόσχονται τα πάντα δίχως λογική και προοπτική. Η απελπισία όμως είναι σχεδόν πάντα κακός σύμβουλος. Με μια κυβέρνηση που ανερυθρίαστα επιδίδεται σε φορολογικό πλιάτσικο αντί να αναζητήσει τρόπους δραστικής μείωσης των εξόδων του κράτους, ο λαός απελπισμένος στρέφεται στις εύκολες διεξόδους των ανέξοδων βερμπαλισμών. Οι παρατάξεις που δείχνουν το Μνημόνιο και τους δανειστές μας σαν υπεύθυνους κάθε τρέχουσας δυσκολίας δείχνουν να αιχμαλωτίζουν τις ελπίδες των πολιτών. Γιατί δείχνουν κάποιον υπεύθυνο. Κι’ υπόσχονται, με ασάφεια βέβαια, στους πάντες τα πάντα..

Τι ελπίδες υπάρχουν για να βγεί ο τόπος από τα αδιέξοδα; Οι δύο συνεταίροι στην κυβέρνηση έχουν χάσει την δυναμική τους. Η αδιαφορία τους απέναντι στις φορολογικές επιδρομές που επιλέγει η κυβέρνηση που στηρίζουν, αντί για δραστικές περικοπές στο μέγεθος του κράτους, τους κάνει αντιπαθείς κι’ αναξιόπιστους. Δύσκολα θα μπορέσουν να συνεπάρουν τον λαό. Ιδιαίτερα τα μεγάλα κοινωνικά στρώματα που πραγματικά υποφέρουν. Το κόμμα του Φώτη Κουβέλη, λόγω κυρίως της μετριοπάθειάς του, είναι μία ελπίδα. Μέχρις ότου όμως σύντομα αναδειχθούν οι αδυναμίες και οι αντιφάσεις του.

Μένουν έτσι μόνο τα κόμματα που στηρίζουν πολιτικές οικονομίας της αγοράς. Που όμως διστάζουν να τις προβάλουν και να τις υποστηρίξουν. Και είναι και βαθύτατα διασπασμένα. Η Δημοκρατική Συμμαχία, η Δράση καθώς και οι διάφορες άλλες μικρότερες ομάδες (Δημιουργία Ξανά, Φιλελεύθερη Συμμαχία, ομάδες ανεξάρτητων πολιτών κα) συνθέτουν ένα μωσαικό απόψεων κι’ ενδιαφερουσών πρωτοποριακών προτάσεων δίχως όμως κάποιο συνεκτικό κρίκο που να τους φέρνει οργανικά κοντά και χωρίς να καταγράφεται πουθενά μια σαφής διαφοροποίησή τους από την φορομπηχτική κυβέρνηση Παπαδήμου. Αποτελούν όμως, με όλες τους τις αδυναμίες, την μοναδική εναλλακτική λύση. Την μόνη ίσως ελπίδα.

Μπορούν όμως να παίξουν κάποιο ρόλο; Αντικειμενικά είναι δύσκολο μια και υποστηρίζουν θέσεις που απευθύνονται στον εγκέφαλο και λιγότερο στο θυμικό. Σε μιά εποχή όμως που ο κόσμος σιχαίνεται την πολιτική, παρατάξεις που ζητούν περισσότερη σκέψη και λιγότερες κραυγές είναι δύσκολο να γίνουν πολύ δημοφιλείς. Εκτός αν ξεχωρίσουν. Και διαφοροποιηθούν σε κάτι σημαντικό από όλους τους άλλους.

Προνομιακό τους πεδίο λογικά είναι η καταδίκη των ανεγκέφαλων φορολογικών επιβαρύνσεων. Αλλά δύσκολα πείθουν όταν εμφανίζονται να στηρίζουν την κυβέρνηση που τις επιβάλλει. Το χειρότερο όμως είναι η έλλειψη ενότητας ανάμεσά τους. Παρατάξεις ισχυρών προσωπικοτήτων από τα πράγματα διαφοροποιούνται πάνω σε ζητήματα εκπροσώπησης κι’ επιλογής πολιτικής γραμμής. Υποχωρήσεις από τα ισχυρά «εγώ» πολλών από αυτούς είναι το ζητούμενο. Ενωμένοι όλοι, έχουν ελπίδα κοινοβουλευτικής εκπροσώπησης και δυνατότητες μελλοντικής επιρροής. Διχασμένοι διευκολύνουν τις κινήσεις των άκρων και γίνονται συνυπεύθυνοι του χάους που αναπόφευκτα θα επικρατήσει μετά τις εκλογές.

Στα χέρια τους βρίσκεται η ενωτική λύση.
Συνέχεια

Τετάρτη, 28 Μαρτίου 2012

Οι φορολογικοί παραλογισμοί υπονομεύουν το μέλλον


Να ξεκαθαρίσω ευθύς εξ αρχής πως δεν είμαι από αυτούς που υποστηρίζουν , λαθεμένα κατά τη γνώμη μου, την επιστροφή στη δραχμή. Ούτε και φορτώνω στο Μνημόνιο τις ευθύνες για τα σημερινά οικονομικά μας χάλια. Αντίθετα μάλιστα, αν το Μημόνιο είχε εφαρμοσθεί πιστεύω πως πάρα πολλά θα είχαν αλλάξει προς το καλύτερο. Και πολύ γρήγορα μάλιστα. Αυτό όμως δεν σημαίνει πως δεν θεωρώ παραλογισμό την εμμονή της κυβέρνησης στην βαριά φορολογία – κάτι μάλιστα που δεν αποτελεί ούτως η άλλως επιταγή του Μνημονίου.

Και καταλογίζω ευθύνες στην τρόικα πως συνέχισε να εισηγείται εκταμιεύεις ποσών υπέρ της Ελλάδος κι’ ανέχεται τις τελευταίες επιλογές των κυβερνόντων υπέρ καινούργιων φορολογικών επιβαρύνσεων, αντί να θέσει σαν όρο της όποιας μελλοντικής οικονομικής ενίσχυσης την δραστική περικοπή των δημοσίων δαπανών μέσω της μείωσης κυρίως του κράτους.

Η εμμονή στην υπερφορολόγηση δείχνει βασικά έλλειμμα λογικής αλλά και στοιχειώδους οικονομικής γνώσης. Γιατί τις όποιες ελλείψεις στην ζητούμενη δημοσιονομική ισορροπία πρέπει να την αναζητούμ ε στην αύξηση των εσόδων κι όχι στην μείωση των δαπανών; Με βάση το κριτήριο αυτό η κυβέρνηση Παπαδήμου έχει αποτύχει στο έργο της. Εξοντώνει την ελληνική αγορά επιμένοντας στην αύξηση των κρατικών εσόδων από διόγκωση των φόρων – καμία σχέση βέβαια με πάταξη της φοροδιαφυγής, αφού οι αυξήσεις αφορούν κυρίως τους συνήθεις συνεπείς με τις φορολογικές τους υποχρεώσεις πολίτες – αντί να προχωρήσει σε τολμηρές περικοπές στον δημόσιο τομέα.

Η φορολογική πολιτική της χώρας σήμερα είναι παράλογη. Και βάζει το κράτος απέναντι στον φορολογούμενο. Η πολιτεία κλέβει ανερυθρίαστα τους πολίτες της, γίνεται συνεταίρος στην οικονομική τους καθημερινότητα δίχως να προσφέρει το οτιδήποτε για την συμμετοχή και τις απολαβές της. Εξοντώνει τους πολίτες, υποβαθμίζοντας την πολιτική τους παρουσία ενώ σταδιακά δημεύει την ατομική τους περιουσία. Στην χώρα αρχίζει να υπάρχει έντονο ζήτημα προστασίας των ατομικών δικαιωμάτων και, κατ’ επέκταση, σοβαρότατο θέμα δημοκρατίας.

Ας βάλουμε τα πράγματα σε κάποια λογική σειρά. Ο φόρος εισοδήματος βρίσκεται σήμερα στο 40% των συνολικών εσόδων κάποιου πολίτη. Το 40 αυτό τοις εκατό περιλαμβάνει το σύνολο των εισοδημάτων του και δεν εξαιρεί το 20% που παρακρατείται απόόσα έκαστος εισπράττει. Ναι μεν ο υπολογισμός του φόρου περιλαμβάνει όσα έχουν καταβληθεί στην πηγή, αλλά το εισόδημα αυτό ποτέ δεν βρέθηκε ολόκληρο στα χέρια του φορολογούμενου. Που θα μπορούσε να το αξιοποιήσει με διάφορους τρόπους (τόκους, επενδύσεις κλπ). Από το πράγματα λοιπόν ο φόρος είναι αισθητά παραπάνω από 40%.

Πέραν όμως των ποσών που υποχρεώνεται να καταβάλει στο κράτος ο πολίτης πρέπει και να ζήσει. Σε ένα κοινωνικό περιβάλλον ανεξέλεγκτης ακρίβειας, άθλιων κοινωνικών υπηρεσιών (υγεία, ασφάλιση, συγκοινωνίες κλπ), χαμηλού επιπέδου εκπαίδευσης, πολεοδομικού χάους κι’ ανύπαρκτης δημόσιας ασφάλειας. Για να αποκτήσει ένα ικανοποιητικό επίπεδο αντίστοιχων υπηρεσιών συνήθως υποχρεώνεται να πληρώνει έξτρα από την τσέπη του. Κι οφείλει βέβαια να καταβάλει μεγάλα ποσά για ηλεκτρικό ρεύμα, τηλέφωνα, βενζίνες, σχολεία και ιδιωτικά μαθήματα των παιδιών, αθλητικές τους δραστηριότητες και τόσα άλλα. Όλα αυτά βέβαια από το υπόλοιπο 60% του εισοδήματος που μένει στα χέρια του…

Και μετά έρχονται τα διάφορα χαράτσια κατά της ιδιοκτησίας (ΕΤΑΚ, ΦΑΠ, χαράτσι της ΔΕΗ) και οι συνήθεις «έκτακτοι» φόροι (έκτακτες εισφορές, φόρος αλληλεγγύης κλπ). Να σημειωθεί πως επιβαρύνεται η ύπαρξη ιδιοκτησίας και όχι οι πρόσοδοι από αυτήν. Από πού θα βρεθούν τα χρήματα για να αποδοθούν αυτοί οι φόροι; Από το όποιο μαξιλάρι των ετοίμων μπορεί να βρέθηκαν τα χρήματα για την πρώτη φορά. Τις επόμενες όμως πως θα καλυφθούν τα ποσά αυτά; Το μαξιλάρι έχει πλέον γίνει για τους περισσότερους πολίτες στραπατσαρισμένο σομπρέρο. Είναι αυτονόητο πως τα ακίνητα έχουν προέλθει από επένδυση φορολογημένων χρημάτων, ακόμα και τα κληρονομημένα έχουν πληρώσει τους σχετικούς φόρους, ενώ με τις διάφορες μέχρι τώρα επιβαρύνσεις πολλά έχουν ήδη καταβάλλει στο κράτος περίπου το κόστος της κτήσης τους. Με την σημερινή μάλιστα κρίση, εν πολλοίς κι’ αυτή παράγωγο της αφελούς φορολογικής πολιτικής, πολλοί ιδιοκτήτες δεν εισπράττουν πλέον ενοίκια, ενώ είναι δυσχερέστατη μέχρι αδύνατη η πώλησή τους.

Τι απομένει λοιπόν για τον απεγνωσμένο πολίτη; Η ριζοσπαστικοποίησή του, η αποδοχή εξωπραγματικών ισχυρισμών για υποτιθέμενες θεωρίες συνωμοσίας και η στράτευση κάτω από λάβαρα ακροτήτων που ενδεχόμενα να οδηγήσουν τελικά τον τόπο σε τραγικές περιπέτειες. Κι όλα αυτά γατί το σύνολο της πολιτικής εξουσίας δεν μπορεί να δεί παραπέρα από την μύτη του. Και να καταλάβει πως οι φόροι οφείλουν να εξορθολογισθούν και να μειωθούν. Και να αντικατασταθούν από περικοπές στο κράτος. Κατάργηση φορέων και εξάλειψη δαπανών. Οτιδήποτε δεν είναι απόλυτα απαραίτητο για την ομαλή λειτουργία της κοινωνίας να καταργηθεί. Εστω, και με θυσία των διορισμένων κομματικών στρατών. Αλλως, ο τόπος δεν έχει μέλλον.
Συνέχεια

Δευτέρα, 26 Μαρτίου 2012

Τι κοινό έχουν η Παπαρήγα και ο Τσίπρας με την Τζούλια Αλεξανδράτου;


Τελικά έχει βρεθεί το πρόσωπο που θα ενώσει όλες τις αριστερές δυνάμεις.

Η Τζούλια Αλεξανδράτου αναλαμβάνει την αρχηγία της παράταξης Πανελλήνιο Κόμμα Αγανακτισμένων και Οικολόγων Ελλάδος. Μερικές από τις βασικές θέσεις της:

- Η Τζούλια Αλεξανδράτου αναλαμβάνει τη διαγραφή του χρέους της Ελλάδος μετά από τηλεφωνική επικοινωνία που είχε με το Στρος Καν
- Πλήρη ακύρωση των μνημονιακών συμβάσεων
- Άδεια παραμονής και εργασίας σε όλους τους μετανάστες
- Όχι στα συσσίτια και την ελεημοσύνη, καταργούν την υπερηφάνεια και την ιστορία του λαού μας
- Να χαριστούν όλα τα χρέη των ανέργων από τις τράπεζες την εφορία και το ΙΚΑ
- Δωρεάν ρεύμα, νερό και συγκοινωνίες
- Δωρεάν παιδεία και υγεία
- Λευτεριά στους αγωνιστές που βρίσκονται στις φυλακές.
Εδώ θα πρέπει να παρατηρήσουμε ότι ο μέσος δημοσιογράφος στην συγκεκριμένη περίπτωση θα είναι έτοιμος να ειρωνευτεί την προχειρότητα και το εξωπραγματικό των θέσεων της κας Αλεξανδράτου. Αλλά αυτές δεν είναι οι θέσεις και των Παπαρήγα και Τσίπρα;

Δεν τις κάνουν με την ίδια προχειρότητα και το ίδιο σκοπό, να εντυπωσιάσουν και να κερδίσουν εύκολους ψήφους; Έχει κάποιος την εντύπωση ότι η κα Παπαρήγα και ο κ. Τσίπρας ξόδεψαν περισσότερο χρόνο και φαιά ουσία από ότι η κα Αλεξανδράτου για να καταλήξουν στις ίδιες και παρόμοιες θέσεις;

Και όμως, ενώ στην περίπτωση της κας Αλεξανδράτου υπάρχει η πιθανότητα να σχολιαστεί αρνητικά η ουσία των θέσεων της - δεν υπάρχει η ίδια πιθανότητα να γίνει το ίδιο για αυτά που λένε Παπαρήγα και Τσίπρας. Η διαφορά εδώ βέβαια είναι ότι οι Παπαρήγα και Τσίπρας ηγούνται κοινοβουλευτικών κομμάτων με σημαντική επιρροή στο δημόσιο λόγο.

Μια από τις αιτίες που προκάλεσαν την κρίση είναι η μακρά ασυλία από οποιανδήποτε ουσιαστική κριτική που χαίρει η αριστερά από την μεταπολίτευση και μετά. Θυμάται κανείς δημοσιογράφος την θέση του κ. Τσίπρα για αντιμετώπιση της ανεργίας με 100.000 διορισμούς στο δημόσιο κάθε χρόνο και για πέντε χρόνια; Μια θέση που παρεμπιπτόντως έχει εξαφανισθεί τώρα, παρόλο η ανεργία έχει αυξηθεί δραματικά. Ή το γεγονός ότι η κα Παπαρήγα για κάθε νέα παροχή που προτείνει, υποστηρίζει ότι μπορεί να την πληρώσει η πλουτοκρατία την οποία μέσω του ΠΑΜΕ κάνει ότι είναι δυνατόν για να εξαφανίσει και που φυσικά δεν θα υπάρχει αν το ΚΚΕ έρθει στην εξουσία.

Η κα Ιωάννα Καρυστιάνη στο Βήμα είχε πει ότι η αριστερά «μας υπόσχεται ένα θαυμάσιο Σαββατοκύριακο και μια ηλιόλουστη Κυριακή, πρέπει να μας πει και πώς θα βγάλουμε τη Δευτέρα, την Τρίτη, την Τετάρτη, την Πέμπτη και την Παρασκευή...». Γενικά όλη η μεταπολίτευση μας υποσχέθηκε ένα ατέλειωτο Σαββατοκύριακο ακολουθώντας τα πιστεύω της αριστεράς.

Αυτά τα πιστεύω έγιναν ο νέος ελληνικός κοινός νους, και έτσι όταν μια πορνοστάρ προσπαθεί να κερδίσει μερικά λεπτά δημοσιότητας, δεν έχει παρά να ξεστομίσει την μπαρουφολογία που για χρόνια τώρα περνά χωρίς ίχνος αμφισβήτησης στο δημόσιο χώρο. Μια μπαρουφολογία κυρίαρχη που επιτρέπει σε γελοιότητες όπως οι Παπαρήγα, Τσίπρας, Καμμένος και Κατσέλη να παίρνονται στα σοβαρά.
Συνέχεια