Παρασκευή, 6 Απριλίου 2012

Μετανάστευση και Κυρίαρχη Εθνική Κουλτούρα.


Εδώ το βίντεο της εκδήλωσης για το βιβλίο του συντελεστή του ΜπλεΜήλου, Ιωάννη Κωτούλα.

Για το βιβλίο μίλησαν:

-Ιωάννης Κωτούλας

-Νίκος Βατόπουλος, Δημοσιογράφος, Υπεύθυνος του καθημερινού πολιτιστικού ρεπορτάζ της «Καθημερινής»

-Κυριάκος Νικολάου-Πατραγάς, Διδάσκων Ισλαμικού Δικαίου και Θεσμών, Πανεπιστήμιο Αθηνών

-Jean-Daniel Colombani, Πρόεδρος Ένωσης Μεταναστών Ελλάδας

Συνέχεια

Τετάρτη, 4 Απριλίου 2012

Η ειδική σχέση ελληνικών ΜΜΕ με τις τράπεζες


Συντεχνίες δεν υπάρχουν μόνο στην ΔΕΗ, αλλά πολύ πιθανό και στους ανώτερους κύκλους της επιχειρηματικής δραστηριότητας.

Ο δημοσιογράφος του Reuters, Stephen Gray, δημοσίευσε ένα ρεπορτάζ με τίτλο A Greek banker's secret property deals. Όπως το μετέφερε η Καθημερινή:

«Το Reuters αναφέρεται σε αγοραπωλησίες ακινήτων οι οποίες έχουν γίνει μέσω δανείων που έχουν χορηγηθεί από την τράπεζα αλλά και την ενοικίαση ακινήτων από την τράπεζα. Σύμφωνα με το πρακτορείο, τόσο ο πρόεδρος της Τράπεζας Πειραιώς όσο η γυναίκα του και τα δύο παιδιά τους κατείχαν αριθμό εταιρειών οι οποίες πραγματοποίησαν συναλλαγές εκατομμυρίων ευρώ με την Τράπεζα Πειραιώς και οι οποίες δεν γνωστοποιήθηκαν στους μετόχους της τράπεζας.»

και

«Σύμφωνα με το δημοσίευμα, σε εύπορες περιοχές στην Αθήνα, στα προάστια και τουλάχιστον σ’ ένα νησί, οι προσωπικές εταιρείες της οικογένειας Σάλλα αγόραζαν ακίνητα με δάνεια που ελάμβαναν από την Τράπεζα Πειραιώς και εν συνεχεία νοίκιαζαν τα ακίνητα αυτά (τουλάχιστον εφτά) στην τράπεζα για να τα χρησιμοποιήσει ως καταστήματα. Το Reuters ξεχωρίζει ως πιο ασυνήθιστη κίνηση, συναλλαγή που έγινε το 2006 και αφορούσε τρεις διαφορετικές ιδιοκτησίες, οι οποίες πωλήθηκαν στην Τράπεζα Πειραιώς μέσω τριών εταιρειών. Σύμφωνα με το δημοσίευμα, οι εταιρείες αγόρασαν τα τρία ακίνητα από τις οικογενειακές επιχειρήσεις του κ. Σάλλα σε πολύ χαμηλή τιμή και στη συνέχεια τα πούλησαν στην Τράπεζα Πειραιώς στη διπλάσια αξία.»

Η Τράπεζα Πειραιώς υποστηρίζει ότι «ουδεμία παράνομη ή παράτυπη ενέργεια έχει υπάρξει οποτεδήποτε».

Το συγκρότημα Αλαφούζου κάλυψε το γεγονός διεξοδικά παραθέτοντας στοιχεία του ρεπορτάζ του Gray και την απάντηση της τράπεζας. Δεν συνέβη το ίδιο με άλλα ΜΜΕ. Για παράδειγμα τα Νέα είχαν ένα περίεργο ρεπορτάζ, «Καταγγελία για δημοσίευμα του Reuters», όπου αναφερόταν αποκλειστικά και μόνο στην απάντηση της τράπεζας χωρίς την παραμικρή μνεία στο ρεπορτάζ του Gray καθαυτό. Αν η είδηση ήταν άξια δημοσίευσης γιατί οι αναγνώστες της εφημερίδας να γνωρίζουν μόνο τι λέει η μια πλευρά;
Ακριβώς το ίδιο τύπο ρεπορτάζ έκαναν το Βήμα (Τράπεζα Πειραιώς: Απάντηση στο Reteurs για δημοσίευμά του) και το Πρώτο Θέμα (Tί απαντά η Τράπεζα Πειραιώς σε δημοσίευμα του Reuters). Άλλα ΜΜΕ, όπως το Έθνος ή ο τηλεοπτικός σταθμός Mega*, δεν φαίνεται καν να ασχολήθηκαν με το θέμα. Βέβαια η ιδιότυπη κάλυψη του θέματος από Νέα, Βήμα και Πρώτο Θέμα γεννά περισσότερα ερωτήματα από ότι η μη κάλυψη σε άλλα ΜΜΕ.

Το να δημοσιεύεις μια ανακοίνωση απάντηση χωρίς να κάνεις τουλάχιστον μια στοιχειώδη μνεία στο τι αντικρούει αυτή η ανακοίνωση, δεοντολογικά μοιάζει με κομματική εφημερίδα του 80 που με φανατισμό υποστηρίζει την παράταξη της προτίμησής της.

Το 2011 η εφημερίδα Ισοτιμία είχε γράψει ότι «Τριγμούς στην αγορά των Media και δη των τηλεοπτικών, έχει προκαλέσει η πληροφορία περί διακοπής των διαφημιστικών προγραμμάτων από τον τραπεζικό τομέα, κατόπιν προτροπής της τρόικας!»

και

«Είναι ευνόητο ότι η είδηση προκάλεσε σοκ στην ήδη χειμαζόμενη αγορά των media. Μετά το κλείσιμο της στρόφιγγας των δανείων, πιθανή κατάργηση της διαφημιστικής δαπάνης από τις τράπεζες, θα είναι καταστροφική για την τηλεόραση. Η διαφημιστική δαπάνη του τραπεζικού κλάδου παρέμεινε, παρά την κρίση, υψηλή. Και, μαζί µε τον κλάδο των τηλεπικοινωνιών, συντηρεί σε ικανό ποσοστό τα ταμεία της TV.»

Κρίνοντας από ότι βλέπω ως τηλεθεατής και αναγνώστης, θα έλεγα ότι και αυτή η προτροπή της τρόικας δεν εισακούσθηκε, π.χ. τα ρεπορτάζ των Νέων και του Βήματος με την ανακοίνωση της Πειραιώς περιβάλλονταν από μια διαφήμιση της Eurobank.

Όταν όμως οι τράπεζες είναι ένα πολύ σημαντικό κομμάτι της διαφήμισης και γνωρίζοντας ότι τα ελληνικά ΜΜΕ πάσχουν σε θέματα δεοντολογίας, πως θα πρέπει να περιμένουμε ότι θα αντιμετωπίσουν ευαίσθητα θέματα για τις διοικήσεις των τραπεζών; Πως θα πρέπει να αντιμετωπίσουμε την σιωπή τους σε θέματα εταιρικής διακυβέρνησης και σε θέματα που έχουν να κάνουν με τα δικαιώματα των μετόχων έναντι αποτυχημένων ή και ακόμα διεφθαρμένων διοικήσεων;

Είναι ευχάριστο που κάποια ελληνικά ΜΜΕ - έστω και με καθυστέρηση μερικών δεκαετιών - άρχισαν να ασχολούνται με καθάρματα όπως ο κ. Φωτόπουλος της ΓΕΝΟΠ-ΔΕΗ. Μιας και αρχίσαμε, ας μην ξεχνάμε ότι συντεχνίες μπορεί να υπάρχουν και εκεί που βρίσκονται ανώτερα στελέχη ιδιωτικών επιχειρήσεων.


*Δεν μπόρεσα να παρακολουθήσω όλο το δελτίο του Mega της Δευτέρας. Ψάχνοντας την ιστοσελίδα του καναλιού και παρακολουθώντας όλο το δελτίο της Τρίτης έχω την εντύπωση ότι δεν ασχολήθηκε με το θέμα. Αν αυτό δεν είναι αλήθεια θα υπάρξει σχετική διόρθωση.
Συνέχεια

Τρίτη, 3 Απριλίου 2012

«Balls» όχι «τεχνοκράτες»!


Του Τάκη Μίχα

Αν έχει κάτι το θετικό η ιστορία Μπαμπινιώτη είναι ότι θέτει την τελική ταφόπετρα στην παραφιλολογία σχετικά με τις δυνατότητες των «τεχνοκρατών» να σώσουν την Ελλάδα.

Σύμφωνα με αυτό τον μύθο υπάρχουν ορισμένα όντα, οι «τεχνοκράτες» που σε αντίθεση με τους κοινούς θνητούς δεν έχουν ούτε συμφέροντα ούτε αξίες που να επηρεάζουν τις αποφάσεις τους. Οι αποφάσεις τους, πάντα σύμφωνα με τον μύθο, λαμβάνονται με μοναδικό άξονα αναφοράς την «απλή λογική».

Φυσικά τέτοια όντα δεν υπάρχουν. Όλοι οι άνθρωποι έχουν αξίες και /ή συμφέροντα. Ο κ.Μπαμπινιώτης π.χ. είναι το κατ εξοχήν παιδί του πανεπιστημιακού σωλήνα, ένας άνθρωπος που επιβίωσε και έκανε αξιοθαύμαστη καριέρα, όχι επειδή πραγματοποίησε επαναστατικές ανακαλύψεις στον τομέα της Μετασχηματιστικής Γραμματικής, αλλά επειδή έμαθε να ακροβατεί επιτυχώς στο βυζαντινό δαίδαλο που είναι η κοινότητα των πανεπιστημιακών στην Ελλάδα. Πως αλήθεια ανέμενε κανείς ότι θα λειτουργούσε διαφορετικά από τον τρόπο που λειτούργησε; Και το ίδιο ισχύει με κάθε τεχνοκράτη.

Αυτό που πρέπει να γίνει κατανοητό είναι ότι η διαφωνία με το φαιοκόκκινο μέτωπο δεν είναι μία διαφωνία που εστιάζεται σε θέματα «απλής λογικής». Ο κ.Τσίπρας, η κ.Παπαρήγα και ο κ.Μιχαλολιάκος δεν έχουν να ζηλέψουν τίποτα από τις συνταγματικές δυνάμεις όσον αφορά το θέμα της λογικής. Το θέμα δεν είναι ότι ο κ.Παπαδήμος είναι περισσότερο «λογικός» από την κ.Παπαρήγα. Απλά το όραμα και οι αξίες του πρώτου δεν παραπέμπουν σε ένα τεράστιο στρατόπεδο συγκέντρωσης όπως ισχύει με την δεύτερη. Αλλά αυτό δεν έχει σχέση ούτε με «λογική» ούτε με «τεχνικές» γνώσεις. Έχει σχέση με αυτό που ο μακαρίτης ο Manheim αποκαλούσε Weltanschauung.

Αν λοιπόν η Ελλάδα χρειάζεται κάτι, αυτό είναι άτομα με “balls”, όχι «τεχνοκράτες». Χρειάζεται άτομα που να έχουν σαφή επίγνωση των αξιών τις οποίες πρεσβεύουν και για τις οποίες είναι έτοιμοι να πολεμήσουν. Η έμφαση στον μύθο του «τεχνοκράτη» έχει ως μοναδικό αποτέλεσμα ότι ευνουχίζει ιδεολογικά τις συνταγματικές δυνάμεις στερώντας τους την δυναμική που δίνουν οι αξίες και τα πιστεύω. Στο όραμα των GULAG που ενεργοποιεί τους φαιοκόκινους, οι συνταγματικές δυνάμεις δεν μπορούν να απαντούν μόνο με αναλύσεις διαφόρων τεχνικών μείωσης του ελλείμματος. Διότι αν περιορισθούν εκεί ούτε το έλλειμμα θα μειώσουν ούτε τα GULAG θα αποφύγουν.

Το άρθρο πρωτοδημοσιεύτηκε στο αγαπητό μας Protagon
Συνέχεια

Δευτέρα, 2 Απριλίου 2012

Η "Ολαντική" Επανάσταση

Οι Σοσιαλδημοκρατικές παρατάξεις ανά την Ευρώπη βρίσκονται σε βαθιά κρίση με άμεσο υπαρξιακό κίνδυνο. Το βασικό πρόβλημα που αντιμετώπισαν οι σύγχρονοι Σοσιαλιστές ηγέτες έγκειται στο γεγονός πως ενώ οι προεκλογικές εξαγγελίες τους ήταν σύμφωνες με το ιδεολογικό τους υπόβαθρο, δεν ίσχυε το ίδιο και για την κυβερνητική τους δραστηριότητα.

Διακατεχόμενοι από ιδεολογικά και πολιτικά στερεότυπα, αδιαφορώντας για την κατάσταση των πραγμάτων, υποσχέθηκαν ευημερία, ανάπτυξη και κοινωνική δικαιοσύνη αλλά το μόνο όμως που κατόρθωσαν ήταν να αυξήσουν τους φόρους, να εξοντώσουν τις υγιείς παραγωγικές δυνάμεις και να οδηγήσουν τις χώρες τους σε βαθιά ύφεση με υψηλά ποσοστά ανεργίας.

Η αποτυχία των Σοσιαλιστικών κυβερνήσεων τα τελευταία χρόνια, οδήγησε στην απουσία τους από το πολιτικό χάρτη της Ευρώπης. Αυτή η πολιτική συγκυρία τους βολεύει τη δεδομένη στιγμή να αναπτύξουν μια θεωρία κατά την οποίαν για την φθίνουσα πορεία της Ευρωζώνης ευθύνεται η Συντηρητική Ευρώπη. Μάλιστα ο κομβικός ρόλος που παίζει η Γαλλία στη πορεία της Ευρωζώνης έχει στρέψει τα βλέμματα των σοσιαλιστών στις επικείμενες Προεδρικές Εκλογές καθώς είναι φανερό πως εναποθέτουν όλες τους τις ελπίδες για επανάκαμψη σε Ευρωπαϊκό επίπεδο, στην εκλογή του Φρανσουά Ολάντ.

Το δημοσίευμα του γερμανικού περιοδικού Der Spiegel που αποκάλυπτε συμφωνία Συνητηρικών Ευρωπαίων Ηγετών να μην συναντήσουν τον Σοσιαλιστή υποψήφιο πριν τις εκλογές με πρωτοβουλία της Μέρκελ διαμόρφωσε ένα ιδιαίτερα ευνοϊκό κλίμα για τον Ολάντ εν όψει των Προεδρικών Εκλογών στη Γαλλία.

Ο προοδευτικός τύπος παρουσιάζει την οικονομική ανισότητα που υπάρχει αυτή τη στιγμή στη Γαλλία όμοια με αυτή που οδήγησε στην Γαλλική Επανάσταση. Ο Ολάντ εμφανίζεται ως ο ηγέτης της νέας Γαλλικής επανάστασης που θα αλλάξει αρχικά την πορεία της Γαλλίας και κατ επέκταση ολόκληρης της Ευρώπης. Ο πρόεδρος που θα ελέγξει και θα διαχειριστεί τη παγκοσμιοποίηση. Η ελπίδα της ευρωπαϊκής αριστεράς.

Ο Γάλλος σοσιαλιστής, προσπαθώντας να ανταπεξέλθει στο βάρος που έχει στους ώμους του αποφάσισε να αφήσει την μετριοπάθεια στην άκρη και να ακολουθήσει την γνωστή λαϊκίστικη συνταγή των Ευρωπαίων συντρόφων του. Μια συνταγή που πιθανότατα θα του δώσει την εξουσία αλλά γρήγορα θα τον προσθέσει στη λίστα των αποτυχημένων Σοσιαλιστών πρωθυπουργών κάτω από το όνομα του Γιώργου Παπανδρέου, του Χοσέ Λουίς Θαπατέρο και του Ζοζέ Σόκρατες.

Η “Ολαντική” επανάσταση ξεκινά με τη αμφιλεγόμενη πρόθεση του Ολάντ να επαναδιαπραγματευθεί το δημοσιονομικό σύμφωνο Ευρωπαϊκής σταθερότητας. Φυσικά έμπειροι πολιτικοί όπως ο Γερμανός πρώην υπουργός Οικονομικών Πέερ Στάινμπρουκ τον χαρακτηρίζουν αφελή και είναι σίγουροι πως όταν εκλεγεί η πολιτική του θα είναι εντελώς διαφορετική από τη σημερινή. Όμως τούτη τη στιγμή ο Ολάντ με αυτό το τέχνασμα εμφανίζεται ως ο πρώτος υποψήφιος πρόεδρος που ορθώνει το ανάστημα του απέναντι στην Ευρωπαϊκή Πολιτική Λιτότητας, περιμένοντας τα κράτη που είναι βυθισμένα στην ύφεση να στοιχηθούν πίσω του.

Ο Ολάντ ως ο ηγέτης που θα ζωντανέψει το γαλλικό όνειρο ενός κράτους κοινωνικής δικαιοσύνης και ισότητας όπως το οραματίζονται στην αριστερά, παρουσίασε ένα προεκλογικό μανιφέστο που περιλαμβάνει μια σειρά από μη εφικτά, μη εφαρμόσιμα μέτρα που όμως αγγίζουν συναισθηματικά τους αριστερούς ψηφοφόρους και δημιουργούν προσδοκίες άντλησης ψήφων από τα λαϊκά στρώματα για το δεύτερο γύρο των προεδρικών εκλογών. Ο Ολάντ ως άλλος Μπαράκ Ομπάμα υποσχέθηκε πως το συμμάζεμα των δημόσιων οικονομικών θα πέσει στις πλάτες των εύπορων.

Υποσχέθηκε πως οι πλούσιοι με ετήσιο εισόδημα άνω του ενός εκατομμυρίου θα φορολογούνται με 75%.
Υποσχέθηκε πως στο πλαίσιο της επαναδιαπραγμάτευσης της Δημοσιονομικής Συνθήκης της ΕΕ θα επιβάλει ένα φόρο στις χρηματοοικονομικές συναλλαγές (Φόρος Τόμπιν) για την χρηματοδότηση του κεφαλαίου στους τομείς της ενέργειας της εκπαίδευσης και της αστικής ανάπτυξης.
Υποσχέθηκε ότι θα επιδιώξει τη θεσμική αλλαγή της ΕΚΤ ώστε να αποκτήσει διευρυμένη εντολή για την αναζωογόνηση της ανάπτυξης (στα πρότυπα της Fed) και όχι αποκλειστικά για τον έλεγχο των πληθωριστικών πιέσεων όπως σήμερα.
Υποσχέθηκε μέσω δηλώσεων της πρώην συζύγου του και πιθανής αντιπροέδρου Σ. Ρουαγιάλ πως το Γαλλικό κράτος θα αποκτά μετοχικό κεφάλαιο από τις τράπεζες που θα κληθεί να διασώσει.
Υποσχέθηκε να αυξήσει τους φόρους στις τράπεζες, να δημιουργήσει δημόσια τράπεζα επενδύσεων, να καταργηθούν οι φοροαπαλλαγές που ευνοούν το πλουσιότερο 5% των πολιτών ενώ δηλώνει πως έχει εξασφαλισμένη χρηματοδότηση για πάνω από 200,000 επιδοτούμενες θέσεις εργασίας.

Πέρα από τους σοσιαλιστικούς μύθους της “ολαντικής” επανάστασης, εντύπωση προκαλεί πως διακεκριμένοι δημοσιογράφοι, μπαρουτοκαπνισμένοι πολιτικοί αναλυτές κλείνουν το μάτι στον Ολάντ και αναπαράγουν την θεωρία της πολιτιστικής αλλαγής και των κοινωνικών συμβολαίων με το λαό, όπως το είχαν με τα γνωστά αποτελέσματα σε ξεχωριστές περιπτώσεις με τον Μπαράκ Ομπαμα, τον Γιώργο Παπανδρέου, τον Γιώργο Καμίνη ή τον Γιάννη Μπουτάρη. Με βάση την εμπειρία τους και την αναμφισβήτητη νοημοσύνη τους, αυτό δεν μπορεί να τους συγχωρεθεί εύκολα.
Συνέχεια