Παρασκευή, 27 Απριλίου 2012

Ο μύθος του «σοφού» εκλογέα


Δεν πρέπει να έχουμε πολλές ελπίδες για τις εξελίξεις την επαύριο των εκλογών. Κανένας δεν έχει την διάθεση να συνεργασθεί με κανένα και στο μυαλό όλων δεν είναι το μέλλον της χώρας αλλά το πώς θα επικρατήσουν των ιδεολογικά συγγενέστερων πολιτικών σχηματισμών. Αλλά και οι εκπρόσωποι των ΜΜΕ, πιθανότατα άσχετοι επί της ουσίας οι περισσότεροι, επικεντρώνουν τις ερωτήσεις και αναλύσεις τους στις προσωπικές και ιδεολογικές διαφορές ανάμεσα στα κόμματα παρά στην ουσία των προβλημάτων και στις προτεινόμενες, αν υπάρχουν, λύσεις.

Το μεγαλύτερο όμως πρόβλημα βρίσκεται στις διαθέσεις και στην ψυχική κατάσταση του εκλογικού σώματος. Κακώς πολλοί καταγγέλλουν για λαικισμό κόμματα και πολιτικούς. Οι περισσότεροι υποψήφιοι προσφέρουν στον κόσμο αυτό ακριβώς που θέλει να ακούσει. Υπερβολικές υποσχέσεις, βαρύγδουπες αρλούμπες για το αύριο, επίθεση κατά των όποιων ξένων ενδιαφέρονται να κάνουν κάτι για εμάς και αγιοποίηση όλων εκείνων που τελείως αδιαφορούν για την χώρα μας και τους προοπτικές της.

Μέσα στην υπερβολική λαολαγνεία που κατακλύζει την κοινωνία μας κυρίαρχο ρόλο παίζει η γνωστή πλέον άποψη περί «σοφού» εκλογικού σώματος. Αν κρίνει όμως κανείς από τις δημοσκοπήσεις και τις σχετικές τοποθετήσεις του εκλογικού σώματος βλέπουμε πως αυτή υποτιθέμενη σοφία εξαντλείται σε τοποθετήσεις με βάση το ρεύμα της εποχής, τις διαπιστώσεις των γνωστών σταρ των μήντια και την έκθεση που έχει κάποιος στο γνωστό τρισκατάρατο για πολλούς αλλά λατρεμένο τελικά τηλεοπτικό γυαλί. Τι σόι σοφία προδικάζει η είσοδος της Χρυσής Αυγής στη Βουλή η κομμάτων που αν ψάξεις τις θέσεις και τις προτάσεις τους δεν είναι τίποτε παραπάνω από θολά συνθήματα δίχως την απειροελάχιστη αυριανή προοπτική.

Τελικά ο κόσμος σύρεται, ανεξάρτητα από την κρισιμότητα των στιγμών, από συνθήματα που στο παρελθόν συνέβαλαν για να βρεθούμε στην σημερινή άθλια κατάσταση. Ο κόσμος, όπως έγραφε και ο Νίτσε, “πιστεύει” με φανατισμό γιατί ακριβώς «δεν θέλει να γνωρίζει την αλήθεια». Ο καθένας υποστηρίζει πως επιθυμεί την αλήθεια για να σχηματίσει γνώμη η άποψη. Όπως όμως λέει κι’ ο Τζών Λόκ, δεν θέλει πραγματικά μια σωστή κι αντικειμενική ανάλυση, γιατί αυτή «δεν ταιριάζει με τις προκαταλήψεις, την ζωή και τα σχέδια ζωής του».

Από την άλλη μεριά μπροστά στα πολύπλοκα προβλήματα της εποχής μας ο ψηφοφόρος αναζητά απλές και κατανοητές λύσεις. Κατά τεκμήριο κοντά στα συμφέροντά του και με συνθηματολογία που του χαιδεύει τ΄ αυτιά. Δύσκολα κατανοεί την ουσία των ζητημάτων. Σκεφθείτε να δίνετε ένα δύσκολο οικονομικό πρόβλημα στο χειρότερο τμήμα της πανεπιστημιακής τάξης των οικονομικών. Θα τραβάτε μάλλον τα μαλλιά σας με το αποτέλεσμα. Αναλογισθείτε με τρόμο τι γίνεται λοιπόν στην κοινωνία όπου, οι περισσότεροι εκλογείς ούτε καταλαβαίνουν ούτε και ενδιαφέρονται να μάθουν οικονομικά. Αποφασίζουν όμως για το τι δέον γενέσθαι!!

Το πρόβλημα με την εκλογική ετυμηγορία είναι πως ο εκλογέας που αποφασίζει δίχως ουσιαστική γνώση του πραγματικού προβλήματος – παρασυρόμενος απλά από τις διακηρύξεις παρατάξεων που θέλουν να του χαιδέψουν τ’ αυτιά – δεν κάνει κακό μόνο στον εαυτό του. Παρασύρει στα αδιέξοδα και μερικές εκατοντάδες χιλιάδες, η και εκατομμύρια, άλλους. Η άποψη πως μπορεί η κοινή συνισταμένη της λαικής ψήφου να είναι «σοφή» δεν έχει βάση στην πραγματικότητα. Διότι έτσι, με μεγάλες λαικές πλειοψηφίες που στήριξαν πολιτικές άφρονες κι ελλειμματικές, ο τόπος έχει κυλίσει στα αδιέξοδα. Και η επόμενη φάση περιμένει στην γωνία. Κατά συνέπεια η αντίληψη πως οι δημοκρατικές ετυμηγορίες δεν οδηγούν ποτέ σε καταστρεπτικά πολιτικά αποτελέσματα δεν είναι ακριβής. Στις περισσότερες περιπτώσεις η λαική επιλογή στηρίζεται σε σφαλερή απεικόνιση της πραγματικότητας. Τα μοντέλα της πραγματικής ζωής που παρουσιάζονται στους ψηφοφόρους στηρίζονται σε βαθιά, συνεχόμενη και συστηματικά εσφαλμένη προβολή της αλήθειας. Και είναι φυσικό, σε πάρα πολλές περιπτώσεις, τα αποτελέσματα να μην αντανακλούν αυτό που θα ήταν καλό για τον τόπο.

Ουσιαστικά τώρα δεν μπορούν να γίνουν πολλά πράγματα. Είναι ανάγκη όμως να κοιτάξουμε βαθιά στους θεσμούς και να αναζητήσουμε μεθόδους μέσω των οποίων ο εκλογέας να είναι πραγματικά πληροφορημένος. Ωστε να διαμορφώνει αντιλήψεις όσο γίνεται πιο κοντά στα πραγματικά προβλήματα. Για να διασωθεί η δημοκρατία. Και να εξασφαλισθεί η ευημερία…
Συνέχεια

Πέμπτη, 26 Απριλίου 2012

Ο μίτος της Αριάδνης



Του Πάνου Ευαγγελόπουλου

Ο μεγαλύτερος φόβος των επερχόμενων εκλογών είναι η παραμονή της πατρίδος μας στον λαβύρινθο όχι μόνον του οικονομικού αδιεξόδου όπως είμαστε σήμερα αλλά και ενός αλυσιτελούς εκλογικού αποτελέσματος που θα καθιστά αδύνατη την εύρεση του Μίτου της Αριάδνης για την απρόσκοπτη μας έξοδο από την παγίδα του λαβυρίνθου που μας έριξαν τα βαρύτατα λάθη τους παρελθόντος μας. Αντί της πολλά αληθώς προσδοκώμενης πολυφωνικής και πολυκομματικής Βουλής να καταλήξουμε σε μία κοινοβουλευτική παρουσία πολλών και σθεναρών μικρών κομμάτων που ουδεμία μεταξύ των έχουν επικοινωνία ενώ θα τους χωρίζουν σφοδρές αντιθέσεις όχι μόνον ιδεολογικές και πολιτικές αλλά και άλλες φθηνότερες προσωπικές, οι οποίες θα είναι περισσότερο δηλητηριώδεις έτσι ώστε να καθιστούν οιονδήποτε είδος κομματικής συνεννόησης δια τον σχηματισμό κυβέρνησης όχι μόνον αδιανόητο και ανέφικτο αλλά πολύ δυστυχώς και απευκταίο

Η Ελλάδα βρίσκεται σήμερα πολύ κοντά να βιώσει την πολυκομματική ασυνεννοησία και την αδυναμία σχηματισμού κυβέρνησης εν μέσω βαθύτατης οικονομικής κρίσης και δυσβάσταχτων εξωτερικών υποχρεώσεων από τις οποίες εξαρτάται η επιβίωση μας όχι μόνον η οικονομική αλλά κυριολεκτικά η εθνική. Μετά το αποτέλεσμα των εκλογών δεν θα έχουμε την πολυτέλεια ούτε μακρόσυρτων διαπραγματεύσεων που θα εντείνουν το αδιέξοδο ούτε της επαναληπτικής προσφυγής στις κάλπες που θα σημάνει την άτακτη χρεοκοπία μας διότι ουδείς από τους εταίρους μας στην Ευρωπαϊκή Ένωση και ακόμη περισσότερο από το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο δεν θα εκταμιεύει καμία δόση για έναν λαό που δεν μπορεί να σχηματίσει μία ισχυρή και ορθολογική κυβέρνηση που θα μπορεί αποτελεσματικά και δυναμικά να άρει τις ανισορροπίες της οικονομίας μας αλλά και του κοινωνικού συστήματος μας. Εάν τα ισχυρά φιλοευρωπαϊκά Ελληνικά κόμματα δεν ισχυροποιηθούν ακόμη περισσότερο την ημέρα των εκλογών και δεν εξασθενήσουν τα αντιευρωπαϊκά και άλλες κομματικές παραφυάδες τυχοδιωκτικών μαξιμαλιστικών διεκδικήσεων που θα ξαναφέρουν την χώρα μας στον εφιάλτη μιας δραχμής, πολύ πιο αναξιόπιστης από αυτήν που έχουμε ήδη γνωρίσει τότε είναι σαν να φτιάχνουμε εμείς τον όλεθρο μας, από τον οποίο δεν μπορεί να μας γλυτώσει την τελευταία στιγμή καμία δανειακή σύμβαση ή κανένας τεχνοκράτης του διαμετρήματος του Πρωθυπουργού Λουκά Παπαδήμου.

Η Ελλάδα από τις εκλογές του 2009 μέχρι σήμερα έχει δεχθεί ένα μεγάλο κυματισμό βίαιων γεγονότων που συντάραξαν και μετέβαλλαν την ζωή κάθε Έλληνα με τον πιο αρνητικό τρόπο. Είναι αλήθεια ότι αν είχαμε πολιτικές ηγεσίες φιλελεύθερες, φιλαλήθεις, φίλεργες και προνοητικές θα είχαμε αποφύγει το μνημόνιο διότι δεν θα αφήνανε ποτέ το δημόσιο χρέος να παγιδέψει το σύνολο της οικονομίας μας. Όμως η εχθρότητα και η απέχθεια μας εναντίον των αρχών της ελεύθερης οικονομίας, η φαυλότητα και η ανικανότητα, μας φέρανε εδώ που είμαστε τώρα και επειγόμαστε για λύσεις φιλελεύθερες και αποτελεσματικές όσο ποτέ. Χρειαζόμαστε μία κυβέρνηση σθεναρά φιλελεύθερη, αυτοδύναμη ή συνεργασίας, που θα μεταμορφώσει το μνημόνιο από μονομερή μηχανισμό δυσβάσταχτων φορολογικών επιβαρύνσεων σε μοχλό ανάπτυξης της Ελληνικής οικονομίας. Με σταδιακή, βαθμιαία και ιδιαζόντως προσεκτική ελάφρυνση όλων των ειδών φορολογίας και εκτάκτων μέτρων μέχρι την άπλετη διοχέτευση χρηματοδοτικών πόρων στην αγορά. Η δανειακή σύμβαση αφορά κρίσιμους χρηματοδοτικούς πόρους που αν τους χειριστούν ικανά χέρια κυβερνήτη τότε η Ελληνική οικονομία πολλά θα ωφεληθεί και θα θέσει τις βάσεις για την ανατροπή της καθοδικής της πορείας.

Το πιο σημαντικό έργο όμως μιας φιλοευρωπαϊκής και φιλελεύθερης κυβέρνησης θα είναι η προετοιμασία για ένα δεύτερο κούρεμα του Ελληνικού Δημοσίου Χρέους. Το δημόσιο χρέος μας δεν είναι επ' ουδενί βιώσιμο. Είναι πολύ αμφισβητήσιμο εάν το 2020 με ένα δημόσιο χρέος της τάξεως του 120% επί του ΑΕΠ, η Ελλάδα να μπορεί να βγει αυτοδύναμα στις αγορές να δανεισθεί. Πρέπει πολύ πριν το δημόσιο χρέος μας να μειωθεί σε βιώσιμο επίπεδο για να παύσει να απορροφά κάθε ικμάδα οικονομικής ανάπτυξης που μπορεί να επιδείξει η Ελληνική οικονομία τα προσεχή χρόνια. Με το PSI κουρέψαμε τους ιδιώτες επενδυτές, με το δεύτερο κούρεμα που θα ακολουθήσει, θα κουρέψουμε τους εταίρους μας, της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας συμπεριλαμβανομένης. Αυτό θα αποτελέσει σημείο καμπής για την ανάκαμψη, την ανόρθωση και την αναζωπύρωση της Ελληνικής οικονομίας και θα πρέπει πάρα πολύ η νέα κυβέρνηση να δουλέψει στην επιτυχή έκβαση μιας τέτοιας τόσο δομικής μεταβολής που θα απελευθερώσει την οικονομία μας από τις δυνάμεις του χρέους που την αναγκάζουν να σύρεται και μετά δυσκολίας να επιβιώνει, σταδιακά βυθιζόμενη στο έλος της οικονομικής συρρίκνωσης.

Ο μίτος της Αριάδνης είναι μία φιλελεύθερη πατριωτική κυβέρνηση που θα κρατά σταθερά το νήμα οδηγό για την ασφαλή και επιτυχή έξοδο από τον λαβύρινθο των λαθών μας και των αδιεξόδων μας, των τειχών που εμείς οι ίδιοι κτίσαμε για να αιχμαλωτίσουμε την ίδια μας την χώρα και να την παραδώσουμε αμαχητί στους δεσμώτες δανειστές μας. Από την αρχαιότητα, ο μέγας νομοθέτης Σόλων μας διδάσκει για την σημασία της Σεισάχθειας (σείω το άχθος δηλαδή άρω το δανειακό βάρος από τις πλάτες του οφειλέτη) στην ολοκληρωτική αναγέννηση της πόλης του κράτους των Αθηνών που ελεύθερη από χρέη μπόρεσε να δημιουργήσει έναν από τους σημαντικότερους πολιτισμούς στην ιστορία της ανθρωπότητας.

Ο Πάνος Ευαγγελόπουλος είναι Λέκτορας Οικονομικών στο Πανεπιστήμιο της Πελοποννήσου
Συνέχεια

Τετάρτη, 25 Απριλίου 2012

Τσοχατζόπουλος, Στρος-Καν και ο ουμανισμός των ελληνικών ΜΜΕ

Ο Στρος-Καν κατηγορείται για βιασμό και συλλαμβάνεται λίγο πριν φύγει από την Νέα Υόρκη. Αργότερα θα οδηγηθεί με χειροπέδες μπροστά στην δικαστή που θα αποφασίσει αν θα αφεθεί ελεύθερος με εγγύηση ή όχι. Το θέαμα ενός υπόπτου με χειροπέδες μπροστά στις κάμερες θα “σοκάρει” τα ελληνικά ΜΜΕ.

Η Μαρία Χαραμή θα γράψει στο Βήμα μια ανάρτηση με τίτλο “Σταυρωθήτω DSK” όπου θα σημειώνει ότι: «Το θέμα Στρος Καν ανέδειξε έκτυπο, ανάγλυφο τον διαχωρισμό της Δύσης στα δυο. Δυο νοοτροπίες, δυο αξιακά συστήματα. Στην ημέτερη πλευρά του Ατλαντικού η ηλικιωμένη, η εν πολλαίς αμαρτίαις περιπεσούσα πλην όχι πια και τόσο φτωχιά, ουμανιστική μας ήπειρος.»

«Απέναντι η κραταιή ακόμη μα λαβωμένη τέως κοσμοκράτειρα, βαθιά χρεωμένη στον Κινέζο, πουριτάνικη και ανθρωποφαγική Αμερική. Η Βόρειος Αμερική. Που με όλες τις φαμόζες φιλαρμονικές της σε σαδιστικές συγχορδίες έπαιξε το ρέκβιεμ της ανθρώπινης αξιοπρέπειας. Αποκαλείται Perp Walk. Η δικαιοσύνη των ΗΠΑ θεωρεί πως η «επιτάφιος περιφορά του δράστη» φρονηματίζει διά του τρόμου τους εν δυνάμει αμαρτωλούς. Με το ρίσκο λιθοβολισμού τους, ενίοτε.»

Στα Νέα θα διαβάσουμε το «Διαπόμπευση σε ζωντανή σύνδεση», «Η σύλληψη του DSK από τις αμερικανικές Αρχές ήταν κάτι παραπάνω από κινηματογραφική. Ηταν η απόλυτη επίδειξη ισχύος των θεσμών στην άλλη άκρη του Ατλαντικού. Τα ήθη εκεί είναι αμείλικτα. Επιφυλάσσουν «ποινική» μεταχείριση στους κατηγορουμένους, πριν καν βρεθούν αντιμέτωποι με τον δικαστή τους.»

Στο Έθνος ο Χαραλάμπος Ανθόπουλος θα γράψει:

«Ας θυμηθούμε το άρθρο 3 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, αυτό που απαγορεύει τα βασανιστήρια και την απάνθρωπη ή εξευτελιστική μεταχείριση. Ισως τελικά είναι αυτό το άρθρο που κάνει τη διαφορά ανάμεσα στην Ευρώπη και στις ΗΠΑ. Οτι τα βασανιστήρια είναι ανεκτά στις ΗΠΑ, το γνωρίζαμε από τις ανακριτικές μεθόδους που ακολούθησαν οι Αμερικανοί στρατιώτες στο Αμπου Γκράιμπ και το Γκουαντάναμο. Τώρα, με την υπόθεση Στρος Καν, βεβαιωθήκαμε ότι στις ΗΠΑ είναι κάτι το φυσιολογικό και η εξευτελιστική μεταχείριση των προσώπων που υποβάλλονται σε νόμιμη σύλληψη.»

Οι απόψεις αυτές είναι αντιπροσωπευτικές για το πως τα ελληνικά ΜΜΕ κατέγραψαν την “διαπόμπευση” του Στρος-Καν.

Σχεδόν ένα χρόνο μετά έχουμε την υπόθεση Τσοχατζόπουλου. Μαζί με τον Τσοχατζόπουλο κατηγορούνται η Ευφροσύνη Λαμπροπούλου, ο Νικόλαος Ζήγρας και ο Γιώργος Σαχπατζίδης.

Μπροστά στις κάμερες οι Λαμπροπούλου, Ζήγρας και Σαχπατζιδης θα οδηγηθούν στον ανακριτή με χειροπέδες. Ακόμα δεν έχω διαβάσει ή ακούσει σχόλια για την διαπόμπευση των τριών της ομάδας Τσοχατζόπουλου. Το τεκμήριο της αθωότητας ισχύει μόνο για τα γνωστά πρόσωπα του δημόσιου βίου; Δηλαδή για Τσοχατζόπουλο και Στρος-Καν; Έτσι εξηγείτε το γεγονός ότι ο κ. Τσοχατζόπουλος ήταν ο μόνος που δεν φορούσε χειροπέδες εξ αρχής;
Συνέχεια