Παρασκευή, 4 Μαΐου 2012

Beyond any reasonable doubt.

Δεν θεωρώ πως τούτες οι εκλογές είναι οι κρισιμότερες της μεταπολίτευσης. Έχω την αίσθηση πως δεν θα αλλάξει τίποτα ιδιαίτερα. Όμως είναι σίγουρα πρόοδος όταν οι πολίτες δείχνουν τη διάθεση να προσέλθουν στις κάλπες και να στείλουν το δικό τους μήνυμα μέσα σε ένα οργασμό πολιτικής σκέψης και έκφρασης (έστω και αν κοιτάξουμε με προσοχή όλους εκείνους τους συνδυασμούς που επιθυμούν την είσοδο τους στο κοινοβούλιο, θα δούμε πολύ ενθουσιασμό και ελάχιστη ουσία).

Οι πολίτες πρέπει το επόμενο εικοσιτετράωρο με ηρεμία και πολύ σκέψη να επιλέξουν ποιο πολιτικό συνδυασμό θα υποστηρίξουν. Να κλείσουν τα αυτιά τους στις κραυγές, να αποβάλλουν την οργή, τις προσωπικές αντιπάθειες και το συναίσθημα και να επιλέξουν μονάχα με τη λογική.
Να δώσουν μια θετική ψήφο προοπτικής και όχι τιμωρίας και άρνησης.

Παρακάτω θα σημειώσω με δύο λόγια ποιους δεν έχω πρόθεση να υποστηρίξω.

Δεν μπορώ να υποστηρίξω τα μέχρι πρότινος μεγάλα κόμματα της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ όχι για το παρελθόν τους αλλά γιατί έχουν αποδείξει πως δεν έχουν πρόθεση να μειώσουν άμεσα το κράτος, ούτε να ελαττώσουν τις δαπάνες ενώ είναι βέβαιο ότι θα καθυστερήσουν τις απαραίτητες μεταρρυθμίσεις και αποκρατικοποιήσεις με αποτέλεσμα να κληθούν πολύ σύντομα μετά τις εκλογές να αυξήσουν τους φόρους και να μειώσουν περαιτέρω τις συντάξεις και τους μισθούς.

Δεν μπορώ να υποστηρίξω τα κόμματα της αριστεράς, είτε θεωρούνται από τους δημιουργούς τους υπεύθυνα και ευρωπαϊκής προοπτικής είτε όχι. Δεν προτείνουν τίποτα ρεαλιστικό, τίποτα υπεύθυνο, τίποτα καινοτόμο. Αν αφαιρέσεις από το πρόγραμμα τους τις ριζοσπαστικές φανφάρες και τους ανέξοδους λαϊκισμούς ανακαλύπτεις πως τελικά δεν έχουν να προτείνουν τίποτα. Παραμένουν κόμματα διαμαρτυρίας, καταγγελίας και ανευθυνότητας.

Δεν μπορώ να υποστηρίξω τον ανεκδιήγητο Καμμένο, τον γραφικό Καρατζαφέρη και την infamous Χρυσή Αυγή για λόγους τόσο προφανείς που θεωρώ περιττό να σημειώσω.

Δεν μπορώ να υποστηρίξω τη Δράση/ΦιΣ γιατί o Στέφανος Μάνος δημιούργησε ένα ευκαιριακό ελιτίστικο κύκλο στον οποίο εκφράζει όλα εκείνα που δεν τολμούσε όταν στήριζε τα δύο κόμματα που σήμερα κατηγορεί κουνώντας αυστηρά το δάχτυλο. Από την άλλη ο καθ όλα συμπαθής κ. Βαλλιανάτος φαίνεται να χρησιμοποιεί ένα φιλελεύθερο σχεδιασμό για την αυτοπροβολή του.

Δεν μπορώ να υποστηρίξω τη Δημοκρατική Συμμαχία γιατί είναι ένα κόμμα πολιτικών φίλων συγκεκριμένης οικογένειας ως επί το πλείστον που δεν έχει καμία σχέση με το εξαιρετικό πράγματι πολιτικό μανιφέστο που έχει παρουσιάσει, δεν διαθέτει καμία τόλμη παρά μόνο περίσσια υποκρισία. Το πρωί η κ. Μπακογιάννη επιτίθεται λυσσαλέα στο δικομματισμό, το μεσημέρι υποστηρίζει την συναίνεση και την συνεργασία και το βράδυ κατηγορεί τους πάντες για ανευθυνότητα. Η ίδια όμως δεν έδειξε ούτε πνεύμα συνεργασίας στην περίπτωση συμμαχίας με τη Δράση, ούτε υπευθυνότητα όταν απέφυγε το κόστος της συγκυβέρνησης ή όταν με δάκρια ψήφιζε το μνημόνιο αλλά και όταν όριζε ως προεκλογικό της σύνθημα την λαϊκίστικη ρήση «φταίει το κράτος, όχι εσύ» (προφανώς θέλοντας έτσι να πλησιάσει τρυφερά τους πολίτες σε αντίθεση με τη περιφρόνηση που φαίνεται να τους δείχνει ο κ. Μάνος όπως πολύ σωστά σημείωσε το Τηλέμαχος Χορμοβίτης στη σελίδα του.

Η επιλογή μου είναι κάποιο από τα υπόλοιπα κόμματα που θεωρώ ότι έχει φιλελεύθερη φιλοσοφία και δεν έχει ηγέτη του κάποιον πολιτευτή που είχε μικρότερη ή μεγαλύτερη ευθύνη για τη σημερινή κατάσταση.

Οπωσδήποτε η αυριανή μέρα χρειάζεται πνευματική διαύγεια και ώριμη σκέψη. Ποτέ δεν πίστεψα στη φιλοσοφία της επιλογής του λιγότερου χειρότερου. Είμαι της λογικής να ψηφίζουμε ως ένορκοι. Beyond any reasonable doubt.

(Πρέπει όμως να σημειώσω ότι στα ψηφοδέλτια της Δράσης/ΦιΣ όσο και της Δημοκρατικής Συμμαχία περιλαμβάνονται αξιόλογες προσωπικότητες που δυστυχώς αδικούνται από τις ηγεσίες τους)
Συνέχεια

Κραταιά κεντροδεξιά: το ζητούμενο

Αυτές οι εκλογές αναδεικνύουν έναν βασικό διχασμό. Από την μία τα κόμματα που υποστηρίζουν την συνέχιση της πορείας της Ελλάδας στην ΕΕ. Στην σημερινή ΕΕ όπως έχει διαμορφωθεί καλώς ή κακώς, ευτυχώς ή ατυχώς. Τα κόμματα αυτά είναι ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΔημΣυμ, Δράση. Κι από την άλλη όλοι οι άλλοι. Που δεν θέλουν καθόλου την ΕΕ, ή που δεν την θέλουν όπως είναι, ή που θέλουν μιαν à la carte Ευρώπη. Δυστυχώς στην περίπτωση μας η κατάσταση είναι table d'hôte με μικρές δυνατότητες επιλογής (πχ φόροι ή κόψιμο δαπανών, έσοδα ή έξοδα).

Πρέπει να παραδεχτούμε πως οι δεύτεροι είναι οι περισσότεροι. Θα έλεγα συντριπτικά περισσότεροι, αν προσθέσουμε και αυτούς στα κόμματα της πρώτης κατηγορίας που είναι ουσιαστικά αντι-ευρωπαϊστές, αλλά από συνήθεια θα ψηφίσουν τα πρώτα κόμματα. Οι εκλογές αυτές είναι μια ευκαιρία λοιπόν να ξεκαθαρίσουμε κάποια πράγματα. Είναι όπως η Ελλάδα του 1944. Από την μία υπήρχε η αριστερά (ΕΑΜ κλπ) μαζί με μεγάλο κομμάτι του Κέντρου, που αμφισβητούσαν την πρόσδεση στον Αγγλοαμερικανικό άξονα. Την πρόσδεση δηλαδή στην Δύση, η οποία υπήρξε ο βασικός εθνικός άξονας από την Επανάσταση του 21. Για ποιούς λόγους ο καθένας δεν είναι της παρούσης. Κι από την άλλη υπήρχε η Δεξιά με ένα μικρό κομμάτι του Κέντρου, που ήταν υπέρ του Αγγλοαμερικανικού άξονα. Υπήρχε κι ένα κομμάτι της άκρας δεξιάς που ήταν εναντίον των Άγγλων, αλλά επειδή το μίσος τους προς τους κομμουνιστές ήταν μεγαλύτερο συντάχθηκαν με την Δεξιά. Τα πράγματα τότε ξεκαθάρισαν βίαια μέσα από τα Δεκεμβριανά και μετά με τον εμφύλιο.

Τώρα ουσιαστικά επιζητείται ο δεύτερος γύρος. Δεν θα είναι βίαιος, αλλά θα είναι τραγικός. Δύο χρόνια τώρα ζούμε την εισαγωγή του δράματος. Την Κυριακή θα ζήσουμε την πρώτη πράξη. Το ερώτημα είναι απλό. Θα αφήσουμε πάλι την αριστερά με τους χρήσιμους ηλίθιους να κυριαρχήσει στο επίπεδο των ιδεών; Ή θα βγούμε μπροστά με μιαν ξεκάθαρη απάντηση φιλοευρωπαϊκή. Και το παρεπόμενο ερώτημα είναι το εξής: δεδομένων των συνθηκών και των δυνάμεων των κομμάτων, ποιά παράταξη ρεαλιστικά μπορεί να τραβήξει μπροστά την χώρα για άλλη μια φορά μετά το 44; Στο σημερινό του άρθρο εδώ στο ΜΜ ο Ανδρέας Ανδριανόπουλος κάνει δύο πράγματα. Από την μία αναλύει τις ελλείψεις της Δεξιάς παράταξης, αλλά και του αστικού κόσμου της χώρας συνολικά, σε ότι αφορά τις ιδέες του φιλελευθερισμού.

Αυτά σε μιαν ιστορική αναδρομή της τελευταίας τριακονταετίας. Από την άλλη αναγνωρίζει, όπως κι εγώ παραπάνω, την ανάγκη για μιαν ισχυρή (κεντρο)δεξιά παράταξη που θα αποτελέσει την κυβερνητική λύση στα αδιέξοδα της χώρας τώρα και στο μέλλον. Μια παράταξη που θα πρέπει να είναι υπεράνω προσώπων. Είναι δύσκολο στον φιλελεύθερο και συντηρητικό χώρο, σε αντίθεση με τον σοσιαλιστικό, να αρθούμε υπεράνω προσωπικών αισθημάτων για πρόσωπα. Το πρόσωπο, το άτομο άλλωστε είναι κεντρικό στην ιδεολογία μας. Πρέπει όμως να δούμε την παράταξη κυρίως ως μια συνισταμένη βασικών αρχών του συντηρητισμού και του φιλελευθερισμού με μιαν συγκεκριμένη ιστορική παράδοση πέρα από τα πρόσωπα και τις κατά καιρούς ηγετικές ομάδες. Πέρα από ελιτισμούς και λαϊκισμούς. Κακώς προσπαθήσαμε και προσπαθούμε να μιμηθούμε τους τρόπους της αριστεράς.

Κανείς δεν είναι αθώος αυτού του λάθους. Από την Δράση μέχρι την ΝΔ φλέρταραν με την αριστερή λογική των πραγμάτων. Αντιλαμβάνομαι την κυριαρχία του αριστερού λόγου στην ελληνική κοινωνία, αλλά δεν πρέπει να ξεχνάμε τον αντίπαλο. Αντίπαλος είναι ο σοσιαλισμός, φαιός και κόκκινος. Δεν είναι δυνατόν να αντιμετωπιστεί με τα δικά του όπλα. Τέλος σκοπός δεν είναι η διακυβέρνηση με κάθε τρόπο ως αυτοσκοπός. Αλλά η διακυβέρνηση της χώρας σε μιαν κατεύθυνση σεβασμού της ελευθερίας, της ατομικότητας, της φιλοπατρίας και του ευρωπαϊκού προσανατολισμού, που θα είναι πραγματική λαϊκή με την έννοια της εξόδου από την κρίση του απλού πολίτη. Έχουμε χρόνο να τα σκεφτούμε όλα αυτά και μετά την Κυριακή, όταν θ' αρχίσει η δεύτερη πράξη του ελληνικού δράματος. Όταν το αίτημα διακυβέρνησης θα τεθεί πιο καθαρά. Όταν θα μπει ως δίλημμα ξεκάθαρο: Εμείς ή αυτοί;
Συνέχεια

Η διάλυση της κραταιάς κεντροδεξιάς


Πολύ δύσκολα θα φανταζόταν κανείς πως θα έφθανε στιγμή που σε μιά εκλογική αναμέτρηση ο χώρος τη Κεντροδεξιάς θα ήταν χωρισμένος σε τουλάχιστον τέσσαρα κομμάτια.

Το κακό ξεκίνησε, κατά τη γνώμη μου, μετά την αποχώρηση Μητσοτάκη από την ηγεσία της παράταξης. Ο χώρος ξαναγύρισε στην εποχή των διάσπαρτων βαρονιών με συνεκτικό κρίκο την επιδίωξη νομής της εξουσίας. Και με μοχλό τον δημόσιο τομέα. Που φάνταζε πάντα σαν λάφυρο. Δίχως την παραμικρή ιδεολογική αρματωσιά ο πολιτικός χώρος που κάλυπτε η ΝΔ άρχισε και πάλι, όπως και στο παρελθόν, να ετεροπροσδιορίζεται. Ο κομματικός αυτός οργανισμός γνώριζε τι δεν είναι. Δεν ήταν Αριστερά, Κομμουνισμός, Σοσιαλισμός η Παπανδρεισμός. Ηταν όμως εντελώς άγνωστο το τι ακριβώς ήταν.

Στο τελευταίο Συνέδριο που έγινε στην Χαλκιδική λαξεύτηκε και η ταφόπετρα της όποιας προσπάθειας ιδεολογικής ταυτοποίησης της παράταξης. Αποσαφηνίσθηκε μόνο πως δεν είναι σοσιαλδημοκρατική η νεοφιλελεύθερη. Διχως κανείς να γνωρίζει ουσιαστικά το πραγματικό περιεχόμενο των δύο αυτών εννοιών. Η ΝΔ κι’ ο κόσμος της υποστήριζαν κάτι που δεν καταλάβαιναν καλά (τον ριζοσπαστικό φιλελευθερισμό λ.χ.) και στρέφονταν εναντίον αρχών που δεν καταλάβαιναν καθόλου. Τον νεοφιλελευθερισμό, δηλαδή. Η πορεία στην αποσύνθεση, στην διάβρωση και στην παρακμή είχε αρχίσει.

Με την διακυβέρνηση Καραμανλή του νεώτερου το πρόβλημα κορυφώθηκε. Ο κόσμος είχε επενδύσει ελπίδες και είχε δώσει την εξουσία σε μια ανανεωμένη υποτίθεται κεντροδεξιά κομματική οντότητα. Για τους έμπειρους παρατηρητές όμως γρήγορα έγινε αντιληπτό πως η καινούργια πολιτική τάξη πραγμάτων είχε εξουσίες που δεν ήξερε τι ακριβώς να τις κάνει. Με την έκφραση θαυμασμού στον συμβολικό ρόλο της Αριστεράς (!), με εγκατάλειψη κάθε ιδέας σοβαρής και βαθιάς μεταρρύθμισης στους μηχανισμούς του κράτους και με την σύντομη καταβύθιση στο παιχνίδι της εξουσίας και της διαφθοράς η κεντροδεξιά γρήγορα ξέχασε (αν το είχε βέβαια ποτέ ξεκάθαρο στο μυαλό της) γιατί είχε γίνει κυβέρνηση και που διέφερε από τους άλλους. Καταπιάσθηκε λοιπόν με την αξιοποίηση του δημοσίου σαν μέσου ψηφοθηρικής αναμόχλευσης και οδηγήθηκε, μάλλον απόλυτα φυσιολογικά, στην διόγκωση του κράτους, στο βάθεμα των ελλειμμάτων, στην διαφθορά και, τελικά, στην οικονομική καταβαράθρωση της χώρας.

Η ήττα στις εκλογές δεν ξύπνησε δυστυχώς στην παράταξη αντανακλαστικά πολιτικής επιβίωσης. Και συνεχίσθηκε, και μετά την αλλαγή στην ηγεσία, η ίδια ιδεολογική θολούρα και ασάφεια πολιτικής γραμμής. Δεν υπήρξε λοιπόν έκπληξη πως πολλά στελέχη, αλλά κυρίως οπαδοί, με την απουσία μιας χαλύβδινης πολιτικο-ιδεολογικής αρματωσιάς που θα τους έδενε όλους κοντά τον έναν στον άλλο ώστε να είναι αδιανόητη και η σκέψη ακόμη ανεξάρτητων πορειών, δεν δυσκολεύτηκαν να ακολουθήσουν διαφορετικούς ο καθένας δρόμους. Με αποτέλεσμα τον αποκαρδιωτικό σημερινό πολυτεμαχισμό που, και λόγω αυξημένης αντιπαλότητας των «εμπολέμων», δεν προδικάζει ενθαρρυντικές εξελίξεις για το μέλλον.

Τα κυρίαρχα ιδεολογικά και πολιτικά ρεύματα της εποχής μας, που είχαν διεθνώς σαν αφετηρία τον κεντροδεξιό ακριβώς χώρο, στην Ελλάδα πέρασαν και δεν άγγιξαν. Από τις αρχές της δεκαετίας του ’90, όταν ακριβώς κυριαρχούσαν παντού αντιλήψεις που στην πράξη επιβεβαίωναν την ανωτερότητα της αστικής ιδεολογικής κοσμοθεωρίας, στην Ελλάδα οι πάντες υποστήριζαν – και η ΝΔ συναινούσε – πως ήρθε το τέλος το φιλελευθερισμού! Για πάνω από 20 χρόνια οι έλληνες ακούνε πως οι ιδέες της ανοιχτής κοινωνίας και των ελεύθερων αγορών καταρρέουν. Κι’ άξαφνα, όταν βλέπουν την χώρα τους ουσιαστικά να χρεοκοπεί, πληροφορούνται πως ο τεράστιος δημόσιος τομέας που ευθύνεται γι αυτό είναι προιόν φιλελεύθερων πολιτικών!! Και πως οι απίστευτες φορολογικές επιδρομές, που γίνονται στο όνομα της δάσωσής του, αποτελούν κι αυτές προιόντα φιλελεύθερων υποτίθεται αντιλήψεων. Οι οποίες όμως, πέραν της αντιφατικότητας του επιχειρήματος (δηλ φόροι και φιλελευθερισμός) τους είχαν πείσει πως, από χρόνια, είχαν καταρρεύσει!!

Τι θα ήταν αυτό λοιπόν που θα κρατούσε μία, εκτός εξουσίας, ΝΔ ενωμένη; Προφανώς, ελάχιστα πράγματα. Είναι αδιανόητο να μην υπάρχει στην χώρα αυτή μια μεγάλη παράταξη που να υποστηρίζει τις κυρίαρχες διεθνώς αντιλήψεις του μικρότερου κράτους και των ανοιχτών αγορών. Αλλα και μια μεγάλη αστική τάξη, διαποτισμένη από τις αρχές αυτές, που θα εμπόδιζε την κατάρρευση της χώρας και που θα είχε συμβάλει ώστε αυτός ο κραταιός πολιτικός χώρος να μην κατακερματισθεί.
Συνέχεια

Κωμικοί Δελφίνοι

Tου Διονυσίου Βαγγελάτου

To θέαμα της παρούσας προεκλογικής διαμάχης είναι αξιολύπητο. Το θέαμα των κυρίων Βενιζέλου και Σαμαρά να μπουρδολογούν ασυστόλως, μιλώντας για μια ανάπτυξη την οποία η οικονομική θεωρία αποκλείει εκ ορισμού είναι εξ’ ορισμού κιτς.Αλλά πίσω από τον εξώτερο καραγκιοζισμό των Ζητιάνων Βασιλέων του Σινόν (του ριζοσπαστικού ‘αντιμνημονίου’ συμπεριλαμβανομενού, υπάρχει ένας απίστευτος εσωτερικός μακιαβελλισμός.
Και αυτό γιατί όλα τα υποψήφια κόμματα είναι σε παρά πολύ δύσκολη θέση. Από βασικά duopolized κοινοβούλιο με λοιπές ‘ριζοσπάστικες’ δυνάμεις να παίζουν τον ρόλο του υποτιθέμενου Ηρώστρατου, που οπισθοχωρεί γενναίως όταν η Κυριαρχία φτάνει κοντά, φτάνουμε σε μια νέα πιο εξισωμένη κατάσταση, όπου τα κόμματα θα αναγκαστούν όλα να είναι έτοιμα να κυριαρχήσουν.

Το μνημόνιο – αντιμνημόνιο αντικαθιστάται από μια πραγματικότητα πολυπρόσωπη και πολυσχιδή.

Το ενδιαφέρον σε αυτήν την περίπτωση είναι το ενδεχόμενο μιας μανιχαιστικής, ‘’μογγολικής’’ Χρυσής Αυγής να μπει στο κοινοβούλιο. Με το που θα συμβεί αυτό τότε όντως θα έχουμε στην βουλή ένα τύμβο για την εποχή της Μεταπολιτεύσεως.
Συνέχεια

Τετάρτη, 2 Μαΐου 2012

Γιατί θα ψήφιζα Δημοκρατική Συμμαχία


Σε αυτές τις εκλογές θα είναι εύκολο κάποιος να είναι κυνικά απών - δεν ρισκάρεις τίποτα, δεν χάνεις τίποτα. Το πρόβλημα με αυτή την στάση είναι ότι και σε αυτές τις εκλογές κρίνεται το μέλλον της Ελλάδας.

Θα ήθελα να ψηφίσω Νέα Δημοκρατία. Ήμουν με τον Αντώνη Σαμαρά από πολύ νωρίς. Ήμουν με τον Αντώνη Σαμαρά όταν όλοι οι άλλοι είχαν πάψει πλέον να τον εχθρεύονται και απλά και χειρότερα τον είχαν ξεχάσει.

Το στοίχημα μετά την εκλογή του στην ηγεσία της Νέας Δημοκρατίας ήταν αν θα μπορούσε να εκφράσει ένα νέο κύμα ιδεών και αξιών που θα έβγαζαν την Ελλάδα από την μακρά μεταπολιτευτική της παρακμή. Το σύνθημα της Νέας Δημοκρατίας «νέα μεταπολίτευση» προσδιορίζει για το που κατέληξε το όλο εγχείρημα. Για όλους εμάς που προσδοκούμε την μεγάλη αλλαγή το ζητούμενο δεν είναι μια νέα μεταπολίτευση αλλά μια νέα πολιτεία.

Αυτή η προεκλογική περίοδος, ειδικά όπως διεξάχθηκε μεταξύ των δύο μεγάλων κομμάτων, έδινε την εντύπωση ότι είναι καλοκαίρι και το κανάλι της Βουλής παίζει επαναλήψεις - λες και το πολιτικό σύστημα δεν έχει καταλάβει ότι κάτι έχει αλλάξει. Η σκέψη εξ αρχής ήταν ότι η καλύτερη λύση θα ήταν για αυτές οι εκλογές η αποχή ή το λευκό. Το πρόβλημα και σε αυτές τις δύο περιπτώσεις είναι ότι ο μόνος που γνωρίζει τους πραγματικούς λόγους της επιλογής είσαι εσύ. Το βράδυ το εκλογών, οι δημοσιογράφοι, οι εκλογολόγοι και οι πολιτικοί αναλαμβάνουν την ερμηνεία της επιλογής σου και από εκεί και μετά έχεις χάσει τον έλεγχο. Η όποια επιλογή σου έχει θαφτεί στα εξηγητικά κλισέ του συστήματος.
Το καλύτερο που μπορεί να κάνεις είναι να επιλέξεις το κόμμα που βρίσκεται πιο κοντά στις απόψεις σου.

Η Δράση/ΦΣ θα ήταν μια πιθανή επιλογή αλλά οι κύριοι Μάνος και Βαλλιανάτος συγκεντρώνουν αρκετά αρνητικά. Ο κ. Βαλλιανάτος έχει ακραίες και επικίνδυνες θέσεις στα εθνικά θέματα. Αν κάποιος νομίζει ότι η Ελλάδα αδικεί την Τουρκία και γενικά βρίσκεται στα αριστερά του Τσίπρα στα εθνικά θέματα και στο θέμα της λαθρομετανάστευσης, τότε προφανώς η σχέση του με την πραγματικότητα είναι περιορισμένη. Ο κ. Βαλλιανάτος δηλώνει φιλελεύθερος αλλά ταυτόχρονα είναι, ξεκάθαρα και συνεχώς, ενάντια στην ελευθερία του λόγου και έκφρασης.

Ο κ. Μάνος αδικαιολόγητα αρνήθηκε την προεκλογική συνεργασία με την Δημοκρατική Συμμαχία έστω και αν του προτάθηκε ισότιμη θέση σε μια κοινή προσπάθεια που ο ίδιος θα πρόσφερε εκλογικά τα λιγότερα. Ιδιαίτερα περίεργη θέση λαμβάνοντας υπ΄όψιν ότι δεν είχε κανένα πρόβλημα να συνεργασθεί με τον Γιώργο λεφτά-υπάρχουν Παπανδρέου. Προσφάτως ο κ. Μάνος είχε και την “καταπληκτική” ιδέα να προτείνει τον αρχιτέκτονα της ελληνικής φούσκας, Κώστα Σημίτη, ως έναν πιθανό πρωθυπουργό.

Επομένως η λύση που απομένει για εμένα είναι αυτή της Δημοκρατική Συμμαχίας της κας Μπακογιάννη. Έχω τις διαφωνίες με αυτό το κόμμα. Είναι κεντρώοι και ευρωπαϊστές, εγώ είμαι δεξιός και ευρωσκεπτικιστής. Δεν βλέπω το μνημόνιο ως λύση αλλά ως μέρος του προβλήματος. Επίσης όπως πολλοί άλλοι Έλληνες, έχω τις αμφιβολίες για ένα πρόσωπο όπως η κα Μπακογιάννη που είχε προβεβλημένο ρόλο σε ένα σύστημα που οδήγησε την Ελλάδα στην υπάρχουσα κρίση. Θα προτιμούσα η Δημοκρατική Συμμαχία να έχει έναν πιο αντισυστημικό, ριζοσπαστικό και δεξιότερο πολιτικό λόγο.

Ωστόσο οφείλω να αναγνωρίσω ότι η Δημοκρατική Συμμαχία σε μια σειρά θεμάτων ( οικονομικά, εθνικά, λαθρομετανάστευση, νόμος και τάξη) βρίσκεται πολύ κοντά σε αυτά που πιστεύω. Επίσης γνωρίζω ότι ψηφίζοντας Δημοκρατική Συμμαχία απορρίπτω τα δύο μεγάλα κόμματα χωρίς αυτή η απόρριψη μου να εκλαμβάνεται ως έγκριση του φαιοκόκκινου τσίρκου (ΚΚΕ, Σύριζα, Καμμένος, Χρυσή Αυγή).

Όπως έχει λεχθεί πολλάκις, η δημοκρατία δεν είναι το τέλειο πολιτικό σύστημα, αλλά το καλύτερο. Έτσι και οι επιλογές που έχουμε μέσα σε αυτό το σύστημα δεν είναι τέλειες αλλά απλά προσπαθούμε να βρούμε την καλύτερη δυνατή. Σε αυτές τις εκλογές θα πρέπει να δώσουμε ένα μήνυμα όσον το δυνατόν πιο ξεκάθαρο για το που θέλουμε να πάνε τα πράγματα. Απέχοντας ή ψηφίζοντας λευκό αφήνουμε σε αυτούς που εμπιστευόμαστε λιγότερο να ερμηνεύσουν και να παρουσιάσουν την στάση μας όπως τους συμφέρει.
Συνέχεια

Κυριακή, 29 Απριλίου 2012

Τρία διλήμματα και μία εγγύηση


Για τους φιλελεύθερους στην Ελλάδα οι εκλογικές αποφάσεις ήταν ανέκαθεν περιορισμένες και απλές. Το 90 και το 93 η Νέα Δημοκρατία του Μάνου και Ανδριανόπουλου ήταν το αδιαφιλονίκητο νεοφιλελεύθερο κόμμα. Στις επόμενες εκλογές η επιλογή περιοριζόταν στα δύο μεγάλα κόμματα με τη λογική του μη χείρον βέλτιστον. Πιο πρόσφατα η εμφάνιση των Ταύρων και της Φιλελεύθερης Συμμαχίας πρόσφερε την ξεκάθαρη και ιδεολογικά καθαρή επιλογή. Σε αυτές όμως τις εκλογές η εξάπλωση των φιλελεύθερων ιδεών προσφέρει στον φιλελεύθερο ψηφοφόρο επιλογή από πολλές σχετικά αξιοπρεπείς προτάσεις. Για να απλοποιήσω λοιπόν την δική μου επιλογή ακολούθησα μία top-down προσέγγιση με τρία διλλήματα.

Το πρώτο δίλημμα είναι ψήφος καθολικής μομφής (λευκό/ άκυρο) ή ψήφο σε υπάρχον κόμμα. Αυτό είναι εύκολο. Για εμένα το λευκό/ άκυρο είναι το πολιτικό ισοδύναμο του να καις τα λεφτά σου. Ποτέ σε καμία εκλογική αναμέτρηση στον κόσμο δεν είχε κάποιο συγκεκριμένο αποτέλεσμα. Είναι σαν να βρίσκεται κανείς σε ένα μπουφέ που έχει ήδη πληρώσει και επειδή δεν βρίσκει το αγαπημένο του έδεσμα, αποφασίζει να μείνει νηστικός για να διαμαρτυρηθεί. Ειλικρινά, κανείς δεν θα νοιαστεί. Ψήφο σε υπάρχον κόμμα λοιπόν.

Το δεύτερο δίλλημα είναι νομίζω το δυσκολότερο. Ψήφο σε κόμμα εξουσίας ή σε μικρό φιλελεύθερο; Από τα δύο κόμματα εξουσίας, το ΠΑΣΟΚ για εμένα δεν είναι πιθανή επιλογή, για λόγους που δεν περιορίζονται στο όνομά του. Η Νέα Δημοκρατία, είναι πολύ καλύτερη από όσο θέλουν να πιστεύουμε οι επικριτές της. Στα οικονομικά αντιλαμβάνεται την σημασία της μείωσης των φόρων και του δημόσιου τομέα. Πιο σημαντικά, μετά από πολύ καιρό το κόμμα έχει δική του ταυτότητα και δεν πουλάει πια ιδεολογικό ραγιαδισμό στην ελληνική αριστερά.

Και ενώ τείνω να συμφωνώ με τον Popper στην προτίμηση του για δικομματικό σύστημα όπου τα δύο κόμματα ανταγωνίζονται για την ψήφο των μικρών μειοψηφιών, νομίζω ότι σε αυτές τις εκλογές η ψήφος πρέπει να πάει σε μικρό φιλελεύθερο για δύο κυρίως λόγους:
- Η επόμενη βουλή θα είναι γεμάτη με κλόουν της αριστεράς και ακροδεξιάς. Σε αυτό το de facto τσίρκο, είναι σημαντικό να υπάρχει καθαρόαιμο φιλελεύθερο κόμμα να κρατάει τις ισορροπίες στην διαμόρφωση και συζήτηση της κοινοβουλευτικής ατζέντας.
- Η οριακή χρησιμότητα κάποιων χιλιάδων ψήφων για το φιλελεύθερο πρόταγμα θα μεγαλύτερη εάν βάλουν στην Βουλή ένα φιλελεύθερο κόμμα (8 έδρες) από το να δώσουν μία ακόμα έδρα στην κυβερνητική δύναμη.

Το τελευταίο δίλημμα είναι ανάμεσα στα δύο μικρά φιλελεύθερα κόμματα. Δράση ή ΔΗΣΥ; Αναμφισβήτητα η Ντόρα Μπακογιάννη έχει ηγετική αύρα, κουβαλάει ένα όνομα θρύλο στον φιλελεύθερο χώρο, έχει σταθερή βάση και οργάνωση επιπέδου κόμματος εξουσίας (full disclosure: σαν φοιτητής είχα κάνει summer intern στο πολιτικό της γραφείο). Αλλά έχω δύο προβλήματα:
- Η αλήθεια είναι ότι η Ντόρα στις θέσεις που κατείχε δεν έδειξε ποτέ την φιλελεύθερη τόλμη του πατέρα της. Ο πρόσφατος ασπασμός του φιλελευθερισμού μου κάνει too little, too late.
- Το δεύτερο μου πρόβλημα είναι η στελέχωση του κόμματος. Εκτός από κάποια πρώην εξαιρετικά στελέχη της ΦιΣ (Περλικός, Καισάριος) οι υπόλοιποι μου δίνουν την εντύπωση επαγγελματιών της πολιτικής. Είτε πολιτικοί που καιροσκοπικά άλλαζαν ιδεολογίες, είτε outsider wannabes που σε όλη την προηγούμενη διαδρομή τους ετοιμάζονταν να μπούνε στην πολιτική -με συμβιβασμούς και στρογγυλέματα.

Η Δράση/ Φιλελεύθερη Συμμαχία από την άλλη, στελεχώνεται από ανθρώπους του ιδιωτικού τομέα που παρεμπιπτόντως κατεβαίνουν στην πολιτική. Όχι για βιοπορισμό, αλλά για να προωθήσουν τις φιλελεύθερες μεταρρυθμίσεις που γνωρίζουν ότι χρειάζεται η χώρα. Είναι αλήθεια ότι ο συνδυασμός έχει μαζέψει και πολλούς αριστερούς, ίσως και πρώην κρατιστές. Αλλά ενώ δεν έχω καμία συμπάθεια για την ελληνική αριστερά, σέβομαι τούς προερχόμενους από αυτόν τον χώρο (π.χ. Λιαρόπουλος) που κράτησαν τους ορίζοντες τους ανοιχτούς και την κρίσιμη στιγμή αποφάσισαν να συνταχθούν με τον τόσο δαιμονοποιημένο φιλελεύθερο χώρο.

Αυτή η πολυσυλλεκτικότητα που εκφράζει η Δράση/ΦιΣ είναι η καλύτερη εγγύηση για το επερχόμενη επέκταση των φιλελεύθερων ιδεών στην Ελλάδα. Είμαι πεπεισμένος ότι ο φιλελευθερισμός στην Ελλάδα σήμερα είναι ότι ήταν η αριστερά στην δεκαετία του 60. Περιθωριοποιημένος, εκφράζει έναν καταπιεσμένο μη-προνομιούχο χώρο (ιδιωτικός τομέας) και λόγω των εκρηκτικών πολιτικών συνθηκών είναι έτοιμος να σαρώσει το πολιτικό φάσμα στις επόμενες δεκαετίες.
Συνέχεια