Σάββατο, 12 Μαΐου 2012

Ευρωπαϊκή αντεπίθεση


Πρέπει να τελειώνουμε με τις βλακείες και τα μισόλογα. Ο κόσμος ψήφισε κατά πλειοψηφία εναντίον του Μνημονίου και έμμεσα κατά της Ευρώπης. Δικαιολογημένα, αν κρίνει κανείς από τις φορολογικές επιδρομές στις οποίες είχε καταφύγει και η κυβέρνηση Παπαδήμου (Πασόκ –ΝΔ) αλλά και το γνήσιο Πασόκ των Γ. Παπανδρέου – Βενιζέλου. Δεν ψήφισε όμως υπέρ της καταστροφής της χώρας και της καταβύθισής της σε μια μακρά περίοδο πολιτικής αστάθειας, διεθνούς αναξιοπιστίας και οικονομικού αυτοχειριασμού.

Η κεντροδεξιά φιλοευρωπαική παράταξη έχει στην ουσία διαλυθεί. Πέντε κόμματα διεκδίκησαν, στην πράξη στο όνομά της, την ψήφο των πολιτών. Ορισμένοι με παντελή έλλειψη γνώσης και με μια πρωτόφαντη αμετροέπεια καθύβρισαν τους εταίρους της χώρας μας προβάλλοντας μια εικόνα πολιτικής σχιζοφρένειας προς τα έξω. Αποκαλώντας «τοκογλύφους» αυτούς που δανείζονται ακριβότερα για να μας δανείζουν εμάς φτηνότερα. Προπυλάκισαν σαν δοσίλογους όσους πασχίζουν να εξασφαλίσουν δάνεια από το εξωτερικό για να μπορεί η χώρα να εκπληρώνει τις υποχρεώσεις της. Κι επιμένοντας σε μια ευρωπαική δήθεν πολιτική, ενώ δηλητηριάζουν τον κόσμο με αστήρικτες κατηγορίες περί υποδούλωσης κατά των δυτικών μας φίλων. Την ίδια ώρα περιγράφουν πακτωλούς χρημάτων έτοιμων να έλθουν δήθεν από την Ανατολή, όταν οι ίδιοι οι υποτιθέμενοι σωτήρες μας συνιστούν επιτακτικά να απευθυνθούμε στο ΔΝΤ ενώ ταυτόχρονα διαμαρτύρονται για το ύψος των δανείων που δίδονται στην Ελλάδα!! Σχιζοφρενικό είναι να υπόσχεσαι λαγούς με πετραχήλια ενώ ΓΝΩΡΙΖΕΙΣ πως τίποτα από όλα αυτά δεν είναι εφικτό.

Ο λαός όμως ψήφισε και αριστερότερα. Επιλέγοντας συνθηματολογίες κι’ εξαγγελίες που δεν μπορούν να σταθούν σε κανένα τέστ λογικής. Απόδειξη η άρνηση της Αριστεράς να αναλάβει κυβερνητικές ευθύνες. Θέτοντας εξωπραγματικές προυποθέσεις συνεννόησης- ακόμη και γα απλή κοινοβουλευτική στήριξη – είναι φανερό πως επιμένει στον ρόλο του κριτή κι όχι του υπεύθυνου κυβερνήτη. Τα αστεία όμως δεν είναι δυνατόν να γίνονται δεκτά. Κι’ ο λαός οφείλει να αναλάβει τις ευθύνες για τις επιλογές του. Ο ισχυροποιημένος ΣΥΡΙΖΑ και η φασιστικά προκλητική ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ αποτελούν προιόντα της λαικής ψήφου. Σαν τέτοια είναι σεβαστά. Δεν μπορούμε όμως να τα ανεχόμαστε αδιαμαρτύρητα.

Ο καθωσπρεπισμός και η πολιτική των σαλονιών ήρθε η ώρα να τελειώσει. Οι υβριστές, οι εκτοξευτές γιαουρτιών και οι διαφόρων ειδών ακραίοι και πολιτικά ανισόρροποι δεν είναι δυνατόν να αντιμετωπίζονται με την αβρότητα σαλονάτων συζητήσεων. Οι προτάσεις του ΣΥΡΙΖΑ είναι επικίνδυνες για τον τόπο, πολιτικά ανερμάτιστες και παντελώς δίχως σοβαρότητα. Από την καταπολέμηση της ανεργίας με τον διορισμό όλων στο δημόσιο και το φτηνό πετρέλαιο που θα εξασφαλίζαμε από τον Τσαβέζ της Βενεζουέλας φτάσαμε τώρα στον λογιστικό έλεγχο του χρέους (που θα αποδείξει βέβαια πως σχεδόν όλα τα χρήματα πήγαν σε παροχές προς προσοδο- εισπράκτορες και οι οποίοι αποτελούν την νέα πελατεία της Αριστεράς), στην στάση πληρωμών και την υποχρέωση των δανειστών να μας σβήσουν τα χρέη. Τέτοιες αστειότητες δεν θα έπρεπε – αν είχε κι αυτή σοβαρότητα βέβαια - ούτε καν να συζητούσε η ΝΔ. Λύση θα ήταν η παράκαμψη των όποιων επιχειρημάτων του κ. Τσίπρα και η υποβολή ενώπιον του Προέδρου της Δημοκρατίας της πρόθεσης στήριξης μιάς κυβέρνησής του.

Δεν είναι δυνατόν να επιβραβεύονται παρατάξεις που αερολογούν, κοροιδεύουν και θέτουν σε κίνδυνο την λειτουργία του θεσμικού πολιτειακού πλαισίου. Όταν ενθαρρύνεται η βία, η παράβαση των νόμων και η ατιμωρησία (με κάλυψη λ.χ. αναρχικών, ακτιβιστικών και φοιτητικών ομάδων) τότε αυτόματα καλλιεργείται η ανάδειξη αντίστοιχων ακραίων ομάδων βίαιης αμφισβήτησης της απέναντι πλευράς. Το τελικό αποτέλεσμα προκύπτει εκ των πραγμάτων. Ακυβερνησία, παραίτηση κάθε προσπάθειας επιβολής της έννομης τάξης και περίπου χάος. Ο φιλοευρωπαικός χώρος και οι συνετοί πολίτες δεν είναι δυνατόν α μένουν αδιάφοροι. Γιατί τότε η συνακόλουθη ανομία και η κατάρρευση του κράτους θα είναι και δικό τους δημιούργημα – μέσω της ανοχής.

Οι εκλογείς πλέον θα έπρεπε να αξιολογήσουν την στάση όλων. Και όσοι πιστεύουν στον ευρωπαικό ορθολογισμό να μην απολογούνται απέναντι στους αριστερούς παραλογισμούς αλλά να αντεπιτεθούν πολιτικά, περιγράφοντας με σαφήνεια τον αυριανό εφιάλτη. Συστρατευόμενοι σε ένα νέο, δυναμικό και νεανικό, πολιτικό φορέα. Που θα αναλάβει την συσπείρωση του κόσμου της μετριοπαθούς και συνετής κεντροδεξιάς. Η ΝΔ είναι ολοφάνερο πως έχει σχεδόν κλείσει τον πολιτικό της κύκλο. Κάποιοι άλλοι, καινούργιοι και γνήσιοι μεταρρυθμιστές, θα πρέπει να αναλάβουν το βάρος του νέου αυτού αγώνα.
Συνέχεια

Παρασκευή, 11 Μαΐου 2012

Κραταιά κεντροδεξιά: όροι ανασύστασης.

Μίλησα την Παρασκευή πριν τις εκλογές για την ανάγκη ανασύστασης μιας κραταιάς κεντροδεξιάς. Γι’ αυτήν μίλησε και ο κ. Ανδριανόπουλος από εδώ, αλλά και ο κ. Ιορδανίδης από την Καθημερινή. Μετά τις εκλογές πολλοί άλλοι και κυρίως ο Αντώνης Σαμαράς μίλησαν για το ίδιο πράγμα. Θα ήθελα από αυτόν τον μικρό χώρο της μπλοκόσφαιρας και του διαδικτύου να προτείνω τους όρους που κατά την γνώμη μου πρέπει να υπάρχουν για την αναδημιουργία μιας μεγάλης κεντροδεξιάς παράταξης. Το διακύβευμα είναι τεράστιο. Ο κίνδυνος για κυριαρχία της αριστεράς, όχι μόνο στο επίπεδο των ιδεών, αλλά ολικής κυριαρχίας της στην οικονομία και κοινωνία είναι προ των πυλών.

Πρέπει να γίνει σαφές στον κάθε δεξιό ψηφοφόρο πως αυτή την στιγμή απεμπλοκή από το μνημόνιο χωρίς έξοδο από το ευρώ και ίσως από την ΕΕ δεν υπάρχει. Υπάρχουν δυνατότητες διαπραγμάτευσης του μνημονίου. Ανέξοδης απεμπλοκής δεν υπάρχουν. Σε αυτό το πλαίσιο πρέπει η ηγεσία της ΝΔ να αναγνωρίσει (πρώτα και κυρίως προς τον εαυτό της) πως καλώς μεν δεν ψήφισε το πρώτο μνημόνιο κακώς όμως το σήκωσε ως παντιέρα γιατί έδωσε τα λάθος μηνύματα στον κόσμο ακουσίως και ταυτόχρονα έδωσε υπόσταση σε περιθωριακά και ιδεοληπτικά στελέχη.

Πρέπει πρακτικά και πολύ ρεαλιστικά να εξηγηθεί στον κόσμο πως η εποχή που δέναμε τα σκυλιά με τα λουκάνικα τέλειωσε. Για να επιστρέψει το βιοτικό επίπεδο του Έλληνα στα προ της κρίσης επίπεδα, χρειάζεται σκληρή δουλειά του καθενός από εμάς. Χρειάζεται μια πολιτική ηγεσία που θα ελευθερώσει τις παραγωγικές δυνάμεις του τόπου ώστε να εκμεταλλευθούν τις δυνατότητες που δίνει η ίδια η χώρα μας, η Ευρωπαϊκή πραγματικότητα, αλλά και ο διεθνής περίγυρος.

Μια μεγάλη παράταξη πρέπει να χωράει και τον μεγαλοαστό του Ψυχικού και τον νοικοκύρη από το Περιστέρι και τον οικογενειάρχη αγρότη από την επαρχία. Υπάρχει μια κοινή συνιστώσα σε όλους αυτούς. Ο πατριωτισμός, η νοικοκυροσύνη και ο σεβασμός σε κάποιες βασικές συντηρητικές αρχές. Η συμμετοχή σε μια πολιτική παράταξη δεν γίνεται για να ανεβάσει κοινωνικά το άτομο, αλλά για να δημιουργήσει μια κυβέρνηση που θα του δίνει την ελευθερία να ανελιχθεί με τις δυνάμεις του. Για να γίνει αυτό η κυβέρνηση της κεντροδεξιάς πρέπει να είναι μικρή.

Το κράτος πρέπει να είναι μικρό. Το κράτος τροφός δεν μπορεί να συντηρήσει τον εαυτό του πια. Πολύ περισσότερο δεν μπορεί να συντηρήσει τις στρατιές των εξαρτημένων από αυτό. Πρέπει να γίνει αντιληπτό πως η κεντροδεξιά παράταξη είναι πάνω από κόμματα και πρόσωπα. Όπως από το Λαϊκό Κόμμα βγήκε η ΕΡΕ και μετά η ΝΔ, έτσι και τώρα δεν έχει σημασία πως θα ονομάζεται το κόμμα της παράταξης, ούτε ποια θα είναι η ηγετική του ομάδα. Θα πρέπει να είναι αυτή που θα παρουσιάσει τα εχέγγυα για νίκη στις εκλογές.

Τέλος αν κάποιος πιστεύει, στις σημερινές συνθήκες κι αφού του εξηγηθεί λεπτομερώς και ευκρινώς, πως υπάρχει ανέξοδη απεμπλοκή από το μνημόνιο, πως είναι δυνατόν αύριο να ξαναπλουτίσουμε, πως το κόμμα είναι ασανσέρ προσωπικής ανέλιξης και πως το κράτος πρέπει να φροντίζει τους υπηκόους του, υπάρχει ο ΣΥΡΙΖΑ, ο Καμμένος και άλλοι για να ψηφίσει, κι όλοι μαζί να χορέψουν τον χορό του Ζαλόγγου.

Πρέπει να καταλάβει τι σημαίνει κυριαρχία της αριστεράς. Σημαίνει πολύ απλά εξαφάνιση των ελευθεριών του και της υπόστασης του ως ανθρώπου. Επίσης πρέπει να μην έχει αυταπάτες πως ψηφίζοντας κρεμάλες στο Γουδί θα έρθουν καλύτερες μέρες γι’ αυτόν. Πως ξαφνικά θα βρεθεί η μυστική συνταγή πέρα από τον καπιταλισμό και το σοσιαλισμό που θα κάνει την Ελλάδα παράδεισο. Δεν υπάρχει τίποτε ανάμεσα στον καπιταλισμό και τον σοσιαλισμό. Δεν υπάρχει ένα καθεστώς που να έχει τα καλά και των δύο χωρίς τα κακά. Προσπαθήσαμε να το φτιάξουμε στην Ελλάδα της Μεταπολίτευσης και αποτύχαμε παταγωδώς. Ας το αναγνωρίσουμε επιτέλους.

Είναι καιρός να οικοδομηθεί ένα μεγάλο κεντροδεξιό μέτωπο που θα προχωρήσει την χώρα μπροστά.
Συνέχεια

Η συνιστώσα της παρακμής


Ο κ. Τσίπρας έχει δίκιο, δεν είναι ένας Καρατζαφέρης της αριστεράς. Ο κ. Τσίπρας είναι απλά η αριστερή έκδοση του Πάνου Καμμένου.

Ο κ. Καμμένος φωνάζει δεξιά και αριστερά για την απόφαση του να είναι να βάλει τους Ευρωπαίους στην θέση τους, αλλά στην σελίδα 18 του προγράμματος του μας ενημερώνει ότι μένουμε στο μνημόνιο μέχρι να βρεθεί διαφορετική πηγή χρηματοδότησης.

Έτσι και ο κ. Τσίπρας, τσάμπα μάγκας στο εσωτερικό αλλά διαλλακτικός διαπραγματευτής στο εξωτερικό. Η επιστολή του προς του Ευρωπαίους ηγέτες είναι εξόχως κατατοπιστική. Καταγγελία και κατάργηση στο εσωτερικό αλλά μόνο «επανεξέταση της υπάρχουσας στρατηγικής» στην επιστολή.

ΝΔ και ΠΑΣΟΚ πρότειναν στον κ. Τσίπρα να τον κάνουν πρωθυπουργό και να πάει στις Βρυξέλλες όπου θα κάνει τις πολυπόθητες διαπραγματεύσεις που υπόσχεται στους Έλληνες πολίτες, όπου ταυτόχρονα θα καταφέρει την ουσιαστική κατάργηση του μνημονίου αλλά και την συνέχιση της Ευρωπαϊκής χρηματοδότησης. Θα ήταν μια εξαιρετική ευκαιρία για τον κ. Τσίπρα πολιτικά και εκλογικά. Πραγματοποιώντας την υπόσχεση του αυτή θα μπορούσε να γυρίσει στην Ελλάδα θριαμβευτής, να κάνει εκλογές και όχι μόνο να βγει πρώτο κόμμα αλλά και να αποκτήσει ιδιαίτερα εύκολα την αυτοδυναμία για τον ΣΥΡΙΖΑ. Για κάποιο μυστήριο λόγο δεν θέλει.

Μπορεί ο κ. Τσίπρας να αποφεύγει προς το παρόν να σώσει την χώρα του και να κερδίσει αυτοδυναμία στις εκλογές αλλά ήδη ο κ. Στρατούλης του κόμματος του κου Τσίπρα προτίθεται να “αξιοποιήσει” τις καταθέσεις των Ελλήνων πολιτών που ανέρχονται στα 170 δις ευρώ. Υπάρχει ένα μικρό πρόβλημα εδώ. «Οι καταθέσεις είναι 170 δισ. Τα δάνεια προς επιχειρήσεις και ιδιώτες 240 δισ. Επομένως, το τραπεζικό σύστημα έχει έλλειμμα 70 δισ. Υπάρχει πρόβλημα. Πριν καλά καλά αναλάβει μια κυβέρνηση ριζοσπαστικής Αριστεράς. Λείπουν 70 δισ.» Και αυτό το έλλειμμα το 70 δις το καλύπτει η Ευρωπαϊκή Ένωση μέσο των εγγυήσεων του ελληνικού δημοσίου.

Ο κ. Στρατούλης του ΣΥΡΙΖΑ θα πρέπει να πληρώσει τα 70 δις στην ΕΕ και μετά να αναγκάσει τους Έλληνες πολίτες και επιχειρήσεις να αποπληρώσουν τα δάνεια τους στις τράπεζες εδώ και τώρα για να μπορεί να τα αξιοποιήσει τα 170 δις όπως θέλει. Ο κ. Στρατούλης ως στέλεχος του ΟΤΕ θα ξέρει πόσο αποτελεσματικά και έντιμα διαχειρίζονται τα χρήματα του Έλληνα φορολογουμένου το κράτος και οι δημόσιοι οργανισμοί. Οι προμήθειες του ΟΤΕ είναι λαμπρό παράδειγμα. Η Αυριανή ήδη υποστηρίζει τον κ. Τσίπρα, άλλα εκδοτικά συμφέροντα μπορεί να ακολουθήσουν όταν καταλάβουν ότι μια άλλη διαπλοκή είναι εφικτή.

Ο κ. Γλέζος του ιδίου κόμματος προτείνει την δήμευση των καταθέσεων που υπερβαίνουν τα 20.000 ευρώ. Θα είναι λίγοι οι Έλληνες που αυτό τον καιρό έχουν έστω και 20.000 ευρώ στην τράπεζα. Αλλά πριν από την κρίση θα ήταν πολλοί περισσότεροι και τώρα προς έκπληξη τους θα μαθαίνουν ότι κάποια στιγμή στην ζωή τους, σύμφωνα με τον ΣΥΡΙΖΑ, υπήρξαν κεφαλαιοκράτες που τους άξιζε μια δήμευση των καταθέσεών τους.

Αυτά λένε τα υποτίθεται σοβαρά στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ. Ποιος ξέρει τι θα ακούσουμε από τις συνιστώσες όπως την Αντικαπιταλιστική Πολιτική Ομάδα, τους τροτσκιστές κομμουνιστές του Κόκκινου και τους μαοϊκούς κομμουνιστές της Κομμουνιστικής Οργάνωσης Ελλάδας.

Για τριάντα χρόνια δοκιμάσαμε τον δανειακό σοσιαλισμό και αποτύχαμε. Τώρα ας δοκιμάσουμε και τον λατινοαμερικάνικο σοσιαλισμό και βλέπουμε. Θα παρακολουθήσουμε ένα ακόμα ντέρμπι των αιωνίων αντιπάλων, αριστερά εναντίον πραγματικότητας.
Συνέχεια

Τετάρτη, 9 Μαΐου 2012

Περί Κραταιάς Κεντροδεξιάς Μέρος IV


Την Παρασκευή σε άρθρο του στο Μπλε Μήλο ο Δημήτρης Ζεγγίνης έχοντας διαβάσει άριστα την πορεία των πολιτικών εξελίξεων προειδοποιούσε για το διακύβευμα των εκλογών. Δυστυχώς δικαιώθηκε. Ταυτόχρονα παρακολουθώντας τα επικίνδυνα επικοινωνιακά παιχνίδια της Αριστεράς και τις εκθέσεις ιδεών των Σαμαρά-Βενιζέλου, τη στιγμή που η χώρα απαιτεί άμεσες και σίγουρες λύσεις, αποκτά μεγαλύτερη σημασία τόσο η δική του προτροπή, όσο και του κ. Ανδριανόπουλου για μια κραταιά Κεντροδεξιά.
Κατά τη γνώμη μου η συνένωση του ευρύτερου κεντροδεξιού χώρου είναι η μοναδική βιώσιμη λύση που μπορεί να γεννήσει  ελπίδα και προοπτική και να επιφέρει σταθερότητα σε μια χώρα που βρίσκεται στα πρόθυρα της χρεοκοπίας. Μια μεγάλη, σύγχρονη, Ευρωπαϊκή, φιλελεύθερη και τολμηρή κεντροδεξιά.
Η κραταιά κεντροδεξιά είναι η μοναδική λύση για 2 λόγους


  •       Τα Σοσιαλδημοκρατικά κόμματα ανά την Ευρώπη (όπως και στην Ελλάδα) έχουν αποτύχει να συγχρονίσουν το ιδεολογικό τους υπόβαθρο με τις επιταγές της σύγχρονης Ευρωπαϊκής Οικονομικής Πολιτικής. Ακόμα και η προσπάθεια  ανάνηψης του πτώματος που γίνεται στη Γαλλία είναι καταδικασμένη να αποτύχει από την αρχή. Είχα γράψει ένα άρθρο που αφορούσε τα ιδεολογικά αδιέξοδα των Ελλήνων Σοσιαλδημοκρατών και κάποιοι φίλοι με είχαν κατηγορήσει για ιδεοληψία. Φάνηκε καθαρά όμως σε αυτές τις εκλογές ότι το εκσυγχρονιστικό  πρόγραμμα του μεταμοντέρνου ΠΑΣΟΚ έρχεται σε πλήρη δυσαρμονία με τις προσδοκίες της εκλογικής του βάσης.  

  •       Στην Ελλάδα δεν έχουν πετύχει ποτέ κυβερνήσεις συνεργασίας. Δεν υπάρχει αυτή η πολιτική παιδεία συνεργασίας και η γενικότερη φιλοσοφία της προγραμματικής σύγκλισης διαφορετικών πολιτικών σχηματισμών έστω και αν θεωρούνται όμορα κόμματα. Ακόμα και αν καταφέρουν τα τρία φιλελεύθερα-μεταρρυθμιστικά κόμματα Δράσης/ΦιΣ-Δημιουργίας Ξανά και ΔηΣυ να δημιουργήσουν ένα κοινό  εκλογικό μέτωπο, ακόμα και αν λάβουν ένα αξιόλογο ποσοστό στις επικείμενες εκλογές,  ποιο θα είναι το κέρδος;  Ο κ. Δοξιάδης αναφέρει πως θα είναι κάποιες φωνές λογικής μέσα στη Βουλή. Δεκτό. Είναι όμως αρκετό; Μήπως έχει νόημα να μπουν στη Βουλή με μοναδικό σκοπό να  στηρίξουν μια φιλοευρωπαϊκή κυβέρνηση ενός διαλυμένου ΠΑΣΟΚ και μιας κατακερματισμένης Νέας Δημοκρατίας χωρίς προφανώς να μπορούν να επηρεάσουν στο ελάχιστο τις πολιτικές εξελίξεις;

Σε ομιλία του ο Κων. Καραμανλής στο προσυνέδριο της Χαλκιδικής είχε αναφέρει: «Τα κόμματα για να εκπληρώσουν την αποστολή τους πρέπει: Πρώτον, να έχουν σαφή ιδεολογία και σταθερό προσανατολισμό. Δεύτερον, να κατέχονται από υψηλό αίσθημα ευθύνης. Τρίτον, να είναι δημοκρατικά οργανωμένα».Η ηγέτιδα δύναμη της κεντροδεξιάς παράταξης μπορεί μέσα στα χρόνια να μετάλλαξε την ιδεολογική της πλατφόρμα αλλά ποτέ δεν έχασε τον Ευρωπαϊκό της προσανατολισμό σε αντίθεση με όλα τα υπόλοιπα κόμματα όπου η Ευρωπαϊκή Προοπτική ήταν μια ιδέα που έπρεπε να ωριμάσει.
Έπειτα, ο φιλελευθερισμός ήταν πάντα ένα σημαντικό κομμάτι  της κεντροδεξιάς . Άλλωστε ο ριζοσπαστικός φιλελευθερισμός του Κωνσταντίνου Καραμανλή, ταυτίζεται ρητά με τις αρχές του φιλελεύθερου Δημοκρατικού Κέντρου όπως τις είχε διατυπώσει ο Γιώργος Θεοτοκάς. Ο Καραμανλής δεν απομακρύνθηκε ποτέ από τις αρχές του κλασικού φιλελευθερισμού, με έμφαση στη ρωλσιανή έννοια της κοινωνικής δικαιοσύνης.

 Έχει δίκιο να θεωρεί ο κ. Ανδριανόπουλος ότι με τη πάροδο ετών, κάπου χάθηκε το φιλελεύθερο ιδεολογικό στίγμα(εκτός της εποχής Μητσοτάκη). Είναι εξίσου αλήθεια όμως πως μια μεγάλη παράταξη που να υποστηρίζει τις κυρίαρχες διεθνώς αντιλήψεις του μικρότερου κράτους και των ανοιχτών αγορών μπορεί να προκύψει μόνο στο χώρο της Κεντροδεξιάς.   
 Είναι απαραίτητο λοιπόν να αναζητηθούν οι συνθήκες που θα επανιδρύσουν μια κραταιά κεντροδεξιά. Να γίνει ένα κάλεσμα στον ευρύτερο χώρο και των φιλελεύθερων και των Συντηρητικών. Ο Ναπολέων Λιναρδάτος σοφά είχε σημειώσει πριν δυο χρόνια περίπου σε ένα άρθρο του «Οι φιλελεύθεροι ποτέ δεν θα κερδίσουν εκλογικές νίκες χωρίς τους συντηρητικούς. Οι συντηρητικοί ποτέ δεν θα μπορέσουν να μεταφράσουν τις σπάνιες εκλογικές τους νίκες σε πολιτικές κατακτήσεις χωρίς τους φιλελεύθερους.»

Φυσικά ο πιο ακατάλληλος για να πραγματοποιήσει και να διαχειριστεί αυτό το κάλεσμα είναι ο άνθρωπος που οδήγησε στο κατακερματισμό της παράταξης και στο χαμηλότερο ιστορικό ποσοστό της. Εξάλλου η προοπτική της δικής του πρότασης για τη δημιουργία ενός κεντροδεξιού μετώπου ενάντια στη λαϊκίστικη αριστερά δεν μπορεί να είναι αυτοσκοπός. Η υπεύθυνη και αποτελεσματική διακυβέρνηση της χώρας είναι η προτεραιότητα.
Η μοναδική λύση λοιπόν είναι μια κραταιά κεντροδεξιά, με ένα νέο ηγέτη που να μπορεί να μπορεί να ενώσει τα κομμάτια της και να της δώσει ένα σαφή ιδεολογικό  προσανατολισμό.  Να προχωρήσει άμεσα στην οργάνωση και δομή της παράταξης για να είναι έτοιμη να προβεί σε τολμηρές μεταρρυθμίσεις χωρίς ενοχικά σύνδρομα και φυσικά να μπορεί να επαναπροσδιορίσει  με τόλμη και υπευθυνότητα το ρόλο της  υπό πτώχευση Ελλάδας στην Ευρωπαϊκή Ένωση.
Συνέχεια

Που κατάντησε ο παλαιότερα κραταιός κεντροδεξιός χώρος


Τρείς πρέπει να αισθάνονται εντελώς άβολα στις καρέκλες τους μετά το χθεσινό αποτέλεσμα.

Ο Σαμαράς, που προκάλεσε τις εκλογές και κατάφερε να κόψει στα πέντε την παλιά κεντροδεξιά παράταξη και που πέτυχε το πλέον ατιμωτικό για την ΝΔ αποτέλεσμα της ιστορίας της. Ο Βενιζέλος, που βλέπει το κόμμα του, δίχως το ρουσφετολογικό του περίβλημα, να επιστρέφει στις εκλογικές ρίζες του 1974 (13%) δίχως να εκφράζει το παραμικρό πλέον στο πολιτικό σκηνικό. Και η κα Παπαρήγα, που αποστέωσε το κομμουνιστικό κίνημα ρίχνοντας το στο εκλογικό περιθώριο σε μια περίοδο συθέμελου κλονισμού του αστικού καθεστώτος.

Τεράστιο πρόβλημα υπάρχει όμως και στις παρατάξεις της φιλελεύθερης λογικής που στηρίζουν τις αρχές της ανοιχτής κοινωνίας και της οικονομίας της αγοράς. Η έλλειψη προεκλογικής συνεννόησης μεταξύ τους, η αρχομανία κάποιων από αυτούς αλλά και η ανακολουθία θέσεων και συμπεριφοράς άλλων (η άποψη λχ που προβάλλει η ‘Δημιουργία Ξανά’ πως στον ιδιωτικό τομέα όταν αποτυγχάνεις φεύγεις, αλλά σαν κόμμα που μένεις εκτός Βουλής και συμβάλλεις να μείνουν και όλοι οι άλλοι έξω το θεωρείς «επιτυχία» και παραμένεις) οδήγησε στον πολυκερματισμό και τελικά στον αποδεκατισμό των όποιων φιλελεύθερων απόψεων. Το χειρότερο δεν είναι πως έτσι οδηγήθηκαν εκτός Κοινοβουλίου όλες οι φωνές της λογικής αλλά πως έχασε η χώρα την ευκαιρία να υπάρξει μετεκλογική κυβερνητική πλειοψηφία πάνω σε αρχές μιάς καθαρά φιλο-ευρωπαικής πορείας. Οσοι τορπίλησαν την προοπτική αυτής της συνεργασίας (κυρίως η Δράση και η Δημιουργια Ξανά) έχουν μεγάλες ευθύνες για τα όποια μελλοντικά αδιέξοδα αντιμετωπίσει ο τόπος.

Καθαρός νικητής των εκλογών δεν χωράει αμφιβολία πως είναι ο ΣΥΡΙΖΑ. Κι’ ακολουθεί η Δημοκρατική Αριστερά του Φώτη Κουβέλη. Πέτυχαν θεαματικά ποσοστά, ο καθένας κατά την αναλογία της εκλογικής του δύναμης. Και είναι σίγουρο πως δικαιούνται να ασκήσουν εξουσία. Θα είναι καλό και γι’ αυτούς (να έλθουν δηλ. αντιμέτωποι με τα πραγματικά προβλήματα, κι όχι μόνο να δημιουργούν εντυπώσεις) και για τον τόπο (ώστε να απαγκιστρωθεί ο κόσμος από τις θολές λαικίστικες διακηρύξεις). Σωστή κίνηση θα ήταν τα δύο παλιά μεγάλα κόμματα να συνεισέφεραν την στήριξη τους σε μια κυβέρνηση του κου Τσίπρα. Λογική προοπτική, κατά την γνώμη μου, αλλά ελάχιστα πιθανή. Οι επιτυχίες του κ. Καμμένου και της Χρυσής Αυγής δεν πρέπει μάλλον να έχουν συνέχεια. Αδιέξοδο λοιπόν…

Τι μέλλει όμως γενέσθαι; Εκλογές σύντομα θα ξαναγίνουν. Βιώσιμο σχήμα από την σημερινή Βουλή δεν βλέπω να προκύπτει. Για να υπάρξει σταθερότητα με προοπτική εκτιμώ πως είναι απαραίτητη η επανασυγκόληση του κεντροδεξιού χώρου. Όχι όμως κάτω από κούφια κελεύσματα για ενότητα. Αλλά με την αποχώρηση των σημερινών ηγεσιών και την προβολή μιάς καινούργιας προσωπικότητας. Που όμως θα ξέρει τι ακριβώς λέει. Θα στηρίζεται σε αρχές, θα έχει όραμα, προτάσεις αλλά και αποφασιστικότητα να τις εφαρμόσει. Είναι παράλογο μέσα από μια τέτοια κρίση να μην προκύψει κάτι καινούργιο. Κι όχι από την Αριστερά που παντού κλονίζεται λόγω έλλειψης συγκροτημένων και ρεαλιστικών προτάσεων. Είναι δυνατόν ο κεντροδεξιός χώρος να συνεχίσει να παραπαίει;
Συνέχεια

Τρίτη, 8 Μαΐου 2012

Happy Birthday Friedrich Hayek!



Θα τολμήσω ένα μικρό διάλειμμα από τις συζητήσεις σχετικά με τις Ελληνικές εκλογές για να ευχηθώ χρόνια πολλά στον Friedrich Hayek, τον μεγάλο διανοητή του Φιλελευθερισμού ο οποίος γεννήθηκε σαν σήμερα πριν από 113 χρόνια.
Ο Χάγιεκ ήταν ο Φιλελευθερος διανοητής ο οποίος περισσότερο από κάθε άλλον κατάφερε να εφαρμόσει τις ιδέες της Εξελικτικής Βιολογίας του Κάρολου Δαρβίνου στα οικονομικά και γενικότερα στην κοινωνία, κάτι για το οποίο έχουμε γράψει στο Μπλε Μήλο στο πρόσφατο παρελθόν. Το βίντεο που ακολουθεί περιλαμβάνει την ομιλία του Χάγιεκ "Evolution & Spontaneous order" στο 33rd Meeting of Nobel Laureates at Lindau το 1984.
Συνέχεια

Δευτέρα, 7 Μαΐου 2012

Ανεπαρκείς και αμετανόητες ηγεσίες

Τα αποτελέσματα των εκλογών μόνο απογοητευτικά μπορεί να είναι για τους φιλελεύθερους. Κανένα από τα τρία κόμματα δεν κατάφερε να εκπροσωπηθεί στην Βουλή, εξαιτίας των υπεροπτικών και αλαζονικών ηγεσιών τους(κυρίως της ΔΗ.ΞΑ. και της Δράσης) που αρνήθηκαν πεισματικά την όποια συνεργασία. ΓΙα την μεν ΔΗ.ΞΑ. αυτή η επιλογή δεν φαίνεται να της κόστισε ιδιαίτερα αφού έπιασε το 2.2, ποσοστό πρωτόγνωρο για νέο κι άγνωστο κόμμα. Αντίθετα η Δράση-ΦΙΣ με την στρατηγική που επέλεξε, κατάφερε να είναι ο μεγάλος χαμένος. Αυτή η στρατηγική κόστισε στον φιλελεύθερο χώρο και πιθανότατα στην Ελλάδα.



Οι (περισσότεροι) υποψήφιοι της Δράσης-ΦΙΣ υπερηφανευόντουσαν στις (σικάτες) προεκλογικές συγκεντρώσεις ότι δεν είναι πολιτικοί. Θα περιμένε κανείς λοιπόν αυτοί οι μη πολιτικοί να ξεχυθούν στους δρόμους(όπως έκαναν οι υποστηρικτές της ΔΗ.ΞΑ.) για να πείσουν τον κόσμο που δεν τους γνωρίζει για την ακεραιότητα, την φρεσκάδα και τις ιδέες τους, έπρεπε δηλαδή να γνωριστούν με τους εκλογείς δίνοντας τον καλύτερό τους εαυτό και δαπανώντας πολύ χρόνο(και χρήμα). Αντίθετα, αυτό που έκαναν( γενικευτικά) ήταν να επευφημούν την ηγεσία τους στα social media και να επιτίθενται σε συγγενή κόμματα όπως η ΔΗΜ.ΣΥΜ. και η ΔΗ.ΞΑ.(αδιαφορώντας για την επόμενη μέρα και πιθανές συμμαχίες). Θεώρησαν πως με το twitter και το facebook βγάζεις βουλευτές, ενώ το κόμμα της «κοινής λογικής» φαίνεται να μην αντελήφθη πως για να πείσεις πρέπει να εμπνεύσεις και να κινητοποιήσεις τους πολίτες που πιστεύουν σε σένα. Η πραγματικότητα όμως έδειξε πως η πολιτική του πεζοδρομίου, ειδικά όταν target group σου είναι ελεύθεροι επαγγελματίες και ιδιωτικοί υπάλληλοι κάποιας ηλικίας και όχι μόνο 20άρηδες και 30άρηδες, είναι η πιο απαραίτητη και η πιο αποτελεσματική.

Το δεύτερο μεγάλο λάθος ήταν η μη συνεργασία με το κόμμα της κας Μπακογιάννη. Αντιληπτό το να μην ταιριάζουν σε θέματα «κουλτούρας» αλλά όταν γνώριζαν ότι η επόμενη βουλή θα είναι «των τεράτων» έπρεπε να παραμερίσουν αυτές τις διαφορές. Το αισχρότερο ήταν ότι αρχικά κατηγορούσαν την κα Μπακογιάννη για έλλειψη διαλλαξίας, ενώ όπως αποδείχθηκε αργότερα εξαρχής η Δράση δεν επιθυμούσε συνεργασία με την κα Μπακογιάννη. Αντίστοιχη επιθετική συμπεριφορά εκδήλωναν σε πολλούς ανένταχτους που αμφισβητούσαν την δυνατότητα άμεσης εφαρμογής κάποιων προτάσεων της Δράσης, συμπεριφορά που έδειχνε μια πολιτική αντίληψη αδιάλλακτη και υπερβολικά εγωκεντρική. Αντί να μεγαλώνουν την πίτα της φιλελεύθερης πολιτικής αγοράς, προσπαθούσαν να μαζέψουν κόσμο από τους ήδη φιλικά διακείμενους προς τις μεταρρυθμίσεις και τον φιλελευθερισμό πολίτες.

Το χειρότερο όλων είναι ότι παρ΄ότι πλέον συνειδητοποίησε η ηγεσία της Δράσης την ανάγκη συμμαχιών, είναι ότι δεν είναι διατεθειμένη να προβεί σε καμία αυτοκριτική(τουλάχιστον προς το παρόν) και αντίστοιχα να απολογηθούν οι υπεύθυνοι αυτών των επιλογών. Σε αυτή την Βουλή που ήταν απαραίτητη η παρουσία φιλελεύθερων φωνών, αυτές λάμπουν διά της απουσίας τους, αφήνοντας τους φαιοκόκκινους σοσιαλιστές να λαϊκίζουν και να ουρλιάζουν χωρίς αντίλογο, ενώ τα μεγάλα κόμματα αμήχανα βλέπουν την χώρα να χρεοκοπεί. Αυτό θα τις βαραίνει για πολύ καιρό, καθώς η ευθύνη που φέρουν είναι μεγάλη.

Συνέχεια