Παρασκευή, 6 Ιουλίου 2012

Μόνο παραπληγικές χώρες συντηρούν οικονομίες με μεγάλο δημόσιο τομέα

Οι ιδιωτικοποιήσεις έχουν πάψει από πολλού να αποτελούν δυναμικό εργαλείο ανάπτυξης και κινητήριο δύναμη για την δυναμική πορεία μιας χώρας. Όπως σε τόσα άλλα και στον τομέα αυτό έχουμε μείνει καμιά 15ριά χρόνια πίσω. Αυτές οι ιδέες είχαν αξία και προοπτική όταν μιλούσα για αυτές γύρω στα τέλη της 10ετίας του '80 κι αρχές της 10ετίας του '90. Για όλα όσα λέγονται τώρα, δήθεν σαν καινούργια, υπάρχει ο Νόμος 2.000 του 1992 στου οποίου την πολυσέλιδη Εισηγητική Εκθεση, που είχα γράψει ο ίδιος, υπάρχει πλήρης αναφορά της σημασίας, των στόχων και της αναγκαιότητας των ιδιωτικοποιήσεων. Τότε βέβαια.

Στη χώρα όμως της μαζικής οπισθοδρόμησης στην οποία ζούμε τώρα αρχίζουν να ανακαλύπτουν, κάτω από την πίεση των Ευρωπαίων βέβαια (που κι' αυτοί είναι βαθιά κρατιστές) την σημασία των ιδιωτικοποιήσεων. Που όμως ακόμη και τώρα δεν τολμούν να τις πούν με το όνομά τους και τις αποκαλούν "αποκρατικοποιήσεις". Για να μην υποβαθμισθεί και χαθεί η έννοια του "κράτους", πιθανώς.

Δεν έχουν σήμερα τόση σημασία, διότι πλέον ιδιωτικοποιούνται - η έχουν ήδη περάσει σε ιδιώτες - σε όλη την Υφήλιο περίπου τα πάντα. Μόνο σε παραπληγικές χώρες ο δημόσιος τομέα εξακολουθεί να διαφεντεύει την οικονομία, και να τα κάνει θάλασσα βέβαια (βλ. Γαλλία λ.χ.). Το αποτέλεσμα είναι η ζήτηση να έχει δραστικά καμφθεί, οι τιμές για τις πωλήσεις κρατικής περιουσίας να μην είναι πλέον αυτές που ήσαν στο παρελθόν και, λόγω κυρίως οικονομικής κρίσης, αυτά που προσέβλεπε μιά χώρα να εξασφαλίσει από το πέρασμα στον ιδιωτικό τομέα και την εισαγωγή ανταγωνισμού σε τομείς οικονομικής / κρατικής δραστηριότητας (Φόροι, αύξηση απασχόλησης κλπ) να είναι πλέον περιορισμένα. Σήμερα έχουν πολύ μεγαλύτερη σημασία για την ανάπτυξη και την προσέλκυση επενδύσεων πολιτικές μείωσης φορολογικών συντελεστών, κατάργησης διοικητικών παρεμβάσεων στην οικονομία (deregulation), δραστικής μείωσης γραφειοκρατικών διδαδικασιών και κατάργησης κρατικών φορέων. Είναι λάθος το επιχείρημα πως αν μιά κρατική επιχείρηση είναι κερδοφόρα δεν την πουλάμε. Αντίθετα, αυτην πουλάμε, γιατί μόνο για αυτήν θα ενδιαφερθούν αγοραστές και θα καταθέσουν χρήμα.

Να σημειώσω πως νευραλγική σημασία για την οικονομία της χώρας είναι η εξασφάλιση πόρων από το κόστος του δημοσίου για την ενίσχυση της ιδιωτικής οικονομίας. Για κάθε μία θέση εργασίας που "σώζεται" στο δημόσιο χάνονται περίπου τρεις στον ιδιωτικό τομέα. Ουδείς όμως δείχνει να νοιάζεται για τον κόσμο που μένει άνεργος στον ιδιωτικό τομέα. Μόνο τις συντεχνίες του δημοσίου προστατεύει το πολιτικό σύστημα.


Στις περιπτώσεις που δεν υπάρχουν αγοραστές για επιχειρήσεις του κράτους που είναι μάλιστα ζημιογόνες, είναι προτιμότερη η κήρυξή τους σε πτώχευση και - αν δεν πρόκειται να αποδώσει ουσιαστικό τίμημα η εκποίηση των περιουσιακών τους στοιχείων - η απόδοσή τους στους εργαζόμενους για να την τρέξουν πλέον αυτοί σαν ιδιώτες, με αρχικό κεφάλαιο τις αποζημιώσεις τους.

Η πρόβλεψη αυτή υπάρχει στον Ν. 2000/1992 όπως και η δυνατότητα κατάργησης η συγχώνευσης του όποιου δημόσιου φορέα η οργανισμού. Όλες λοιπόν οι σχετικές κουβέντες για νέους νόμους, μελέτες κλπ είναι εκ του πονηρού. Όταν κάποιος δεν θέλει να μαγειρέψει, ένα μήνα κοσκινίζει...
Συνέχεια

Τετάρτη, 4 Ιουλίου 2012

Τελευταία ευκαιρία να αποφύγουμε το περιθώριο

Μερικοί αφελείς φίλοι μου χαιρέκακα σχολίασαν την αποτυχημένη εκτίμησή μου πως ο ΣΥΡΙΖΑ θα ερχόταν πρώτος στις εκλογές. Και πως έτσι θα υποχρεωνόταν να σχηματίσει κυβέρνηση με την στήριξη της ΔΗΜΑΡ. Εξ’ ίσου κι εγώ παραξενεύτηκα με το αποτέλεσμα. Δεν περίμενα ποτέ πως το ΠΑΣΟΚ θα συγκρατούσε τόσες δυνάμεις. Και πως θα ξεπερνούσε το 7%. Ένα αποτέλεσμα που σίγουρα θα έδινε στον ΣΥΡΙΖΑ τη νίκη. Υπο-εκτίμησα την δύναμη επιβίωσης ορισμένων πελατειακών κυκλωμάτων που παρέμειναν πιστά στον αρχικό τους πάτρωνα. Αλλά και την στενομυαλιά ανθρώπων που τρέμουν την αλλαγή.

Κάποιοι λοιπόν ανακουφίσθηκαν με το αποτέλεσμα. Στην λογική πως η χώρα κράτησε μακριά από την εξουσία τις αντι-ευρωπαικές δυνάμεις. Και προστατεύθηκε από μια κατρακύλα στα αδιέξοδα και το κοινωνικο-οικονομικό χάος. Είναι όμως έτσι; Μια νίκη του ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές του Ιουνίου θα είχε κάποια οροθετημένα αποτελέσματα. Πρώτον βέβαια δεν θα γινόταν ο κ. Σαμαράς Πρωθυπουργός. Και θα είχε έτσι μεγαλύτερη άνεση να φροντίσει αποτελεσματικότερα την υγεία του. Δεύτερον, η Ελλάδα δεν θα υφίστατο την Υπουργοποίηση λογής τομεαρχών της ΝΔ που πολλοί είχαν συμμετοχή στους καταστροφικούς παραλογισμούς της τελευταίας κυβέρνησης Καραμανλή. Το σημαντικότερο όμως είναι πως ο ΣΥΡΙΖΑ δεν θα είχε αυτοδύναμη πλειοψηφία και θα ήταν υποχρεωμένος να κυβερνήσει με την «λογική» Αριστερά του κ. Κουβέλη. Αυτό και τον κ. Κουβέλη θα υποχρέωνε να μπεί βαθύτερα στα νερά, κι όχι να κρατάει πισινή όπως κάνει τώρα, αλλά και τα λογικά στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ θα διευκόλυνε να απομονώσουν τις ακραίες συνιστώσες του χώρου τους και να επιλέξουν πολιτικές μετριοπαθέστερες και περισσότερο κοντά στην πραγματικότητα.

Τώρα ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει παρά υπομονετικά να περιμένει. Ώστε η εξουσία να πέσει στα χέρια του σαν ώριμο φρούτο. Με μια κυβέρνηση της οποίας το στελεχιακό δυναμικό κατά πλειοψηφία δεν πιστεύει σ’ αυτό που καλείται να κάνει και βλέπει την εξουσία σαν έπαθλο για ευόδωση καριερίστικων προοπτικών και εμπέδωση κομματικής κυριαρχίας, ο εκτροχιασμός δεν θα είναι δυστυχώς μακριά. Και το κακό είναι πως τότε η επιτυχία του ΣΥΡΙΖΑ θα είναι απόλυτη. Θα έρθει δηλ. αυτοδύναμα, δίχως την ανάγκη στήριξης από κάποιο άλλο μικρότερο πολιτικό σχήμα. Κοντολογής, δεν θα υπάρχει κανείς να φρενάρει τις παλαιομαρξιστικές φαντασιώσεις και τα τριτοκοσμικά οράματα στελεχών του. Δεν θα υπάρχει κανείς να δώσει και στον ίδιο τον κ. Τσίπρα το αναγκαίο άλλοθι για κάποιες απαραίτητες παλινδρομήσεις.

Με μιά Ευρώπη τότε πελαγωμένη μέσα στα προβλήματά της κι’ απηυδισμένη με μια Ελλάδα εξαιρετικά ιδιότροπη, μια Αμερική μάλλον αδύναμη και με Ρωσία και Κίνα στη δίνη δικών τους ιδιαίτερων αδιεξόδων, κανείς δεν θα νοιαστεί αν κάποια χώρα μικρή πάρει την κάτω βόλτα και βγεί από το κάδρο. Εξοδος βέβαια τώρα από τα κεντρικά δυτικο-ευρωπαικά δρώμενα σημαίνει περιθώριο για δεκαετίες. Κι’ αυτό βέβαια δεν είναι επισήμανση κινδυνολογική.
Πρώτον, διότι δεν έχω την ψευδαίσθηση πως τόσοι πολλοί με διαβάζουν κι’ επηρεάζονται. Και δεύτερον, διότι εκτιμώ πως ο κύβος έχει ήδη ριφθεί. Με την συνειδητή πλέον κατάληξη από τώρα σε αποφάσεις των εκλογέων, αλλά και με την αφελή συμπεριφορά υποτιθέμενων μετριοπαθών ηγεσιών. Είναι εκτίμηση αντικειμενική που προέρχεται από την παρατήρηση της ροής των πραγμάτων.

Σε μια χώρα που η Αριστερά εξακολουθεί ακόμη σήμερα να αποτελεί για πολύ κόσμο την ελπίδα του αύριο, ενώ παντού αλλού κοσμεί απλά τα βιβλία της ιστορίας, ο ΣΥΡΙΖΑ σαν έκφραση επαναστατικής ανατροπής έχει πείσει πολύ κόσμο πως έχει άκοπες σχετικά λύσεις για όλα. Η άνοδος του λοιπόν στην εξουσία θα είναι αναπόφευκτη.

Αν αντέξει ο Γ. Στουρνάρας κι’ υπερκεράσει τις αντιδράσεις του ψοφοδεούς κυβερνητικού του περίγυρου κι’ εμμείνει σε αλλαγές και μεταρρυθμίσεις, ίσως να υπάρχει ακόμη κάποια ελπίδα. Διαφορετικά, ο Τρίτος Κόσμος του περιθωρίου μας περιμένει με αρκετή ανυπομονησία...
Συνέχεια