Τετάρτη, 25 Ιουλίου 2012

Αφύπνιση από το λήθαργο


Ο Υπουργός για την Δημόσια Διοίκηση επιμένει πως απόλυση δεν μπορεί να γίνει καμία. Ο της Δικαιοσύνης θεωρεί τους δανειστές «αντιπάλους», τους δικηγόρους αναξιοπαθούντες και κάθε κουβέντα για απελευθέρωση του επαγγέλματός τους, αστειότητα.

Ο δε των Εσωτερικών, μη μπορώντας να ξεχάσει το πρόσφατο ξεχαρβάλωμα του Αττικού Μετρό με υπεράριθμο προσωπικό από την εκλογική του περιφέρειά, θεωρεί αδιανόητη την όποια παραπέρα μείωση δαπανών του τομέα ευθύνης του – της Τοπικής Αυτοδιοίκησης δηλαδή. Και ο αρμόδιος για τα οικονομικά Υπουργός, αναλαμβάνει, μέσα σε πέλαγος απελπισίας, να βγάλει τον λαγό από το καπέλο και να περικόψει δαπάνες δίχως όμως μείωση μισθών κα εισοδημάτων. Μαγική εικόνα, δηλαδή.

Κάποιοι, παρ’ όλα ατά, εμφανίζονται ακόμα ικανοποιημένοι από το γεγονός πως τις εκλογές κέρδισαν οι φιλο-ευρωπαικές παρατάξεις και δεν εισέβαλε ο «επικίνδυνος» ΣΥΡΙΖΑ! Βέβαια, για τον Στρατούλη, τον Τσακαλώτο και την παρέα τους οι δανειστές είναι επικίνδυνοι εχθροί, κι όχι απλά αντίπαλοι. Μόνο που θα είναι τραγικό, τελικά, το πιστοποιητικό θανάτου της χώρας να το υπογράψουν οι λεγόμενες λογικές πολιτικές δυνάμεις. Και να βγεί και πάλι λάδι η ακραία Αριστερά. Γιατί προς τα εκεί δυστυχώς βαδίζουμε.

Πολλοί Υπουργοί δεν έχουν καταλάβει σε τι κυβέρνηση ακριβώς συμμετέχουν. Πως στόχος τους δεν μπορεί να είναι η καλή διαχειριστική διακυβέρνηση, η διατήρηση υψηλά της όποιας δημοτικότητας τους και οι καλές σχέσεις με τον Τύπο και τα τηλεοπτικά πρωινάδικα. Πιθανότατα, οι περισσότεροι θα έστριβαν τσιγάρο εκτός αιθούσης της Βουλής στην διάρκεια, κυρίως, της δευτερολογίας του Πρωθυπουργού κατά την ανάγνωση των Προγραμματικών Δηλώσεων της Κυβέρνησης. Όπως η κυβέρνηση Παπανδρέου βυθίστηκε, λόγω του ότι τα στελέχη της ποτέ δεν πίστεψαν στις πολιτικές που υποτίθεται πως προωθούσαν (στα Μνημόνια λ.χ. που όλοι διαπιστώνουν πως απέτυχαν ενώ ουδέποτε εφαρμόσθηκαν), έτσι και οι τωρινοί τρικομματικοί κυβερνήτες αλλού δείχνουν να πατάνε κι αλλού θέλουν να φθάσουν.

Οι συνδικαλιστές της ΔΑΚΕ (εργασιακή παράταξη της ΝΔ) κατηγορούν τους Υπουργούς τους για άγνοια του «κοινωνικού φιλελευθερισμού». Δεν θυμάμαι να ψηφίσθηκε η ΝΔ επειδή άξαφνα ο κόσμος ασπάσθηκε την πολιτικο-ιδεολογκή αυτή εφεύρεση! Οσο για το ακριβές της περιεχόμενο δύσκολα θα μπορούσαν πέντε πολίτες να συμφωνήσουν. Σίγουρα δεν ταυτίζεται με τον νεοφιλελευθερισμό – που θέλει λιγότερο κράτος και πολύ λιγότερους φόρους. Αρα, μάλλον είναι κοντύτερα στις πολιτικές των κυβερνήσεων Παπανδρέου και Παπαδήμου, που χλιμίντριζαν από χαρά όταν άκουγαν για νέους και μεγαλύτερους φόρους!!

Ποιό είναι το βασικό έλλειμμα της κυβέρνησης; Προφανέστατα ένας μηχανισμός ελέγχου εφαρμογής των πολιτικών της αποφάσεων (Policy Implementation Oversight Board). Καθώς καi η βασανιστική υποχρέωση των Υπουργών να πιάσουν (με την παρουσία στελέχους του Γραφείου του Πρωθυπουργού) κωδικό-κωδικό όλες τις δαπάνες των Υπουργείων τους και να διαγράφουν όσες δεν είναι απόλυτα απαραίτητες για την λειτουργία του κράτους και για την απαραίτητη κοινωνική προστασία. Εξοδα λχ για θέρετρα στελεχών και υπαλλήλων σίγουρα δεν είναι απαραίτητα.

Επόμενο βήμα είναι οι Γενικές και Ειδικές Γραμματείες Υπουργείων. Κάποιο διάβασα πως έχει 10!! Είναι αδύνατον με τέτοιο πληθωρισμό ο Υπουργός να τηρείται ενήμερος, ενώ τεράστιες δαπάνες έτσι ξεφεύγουν από κάθε έλεγχο. Εξυπακούεται πως κατάργηση Διοικητικών Μονάδων σημαίνει και εξαφάνιση αντικειμένου δουλειάς. Παρά τις ενστάσεις του κ. Μανιτάκη αυτό οδηγεί και σε απολύσεις από το Κράτος. Όπως το ίδιο πρέπει να γίνει και με τους χιλιάδες φορείς που κουβαλάει στην πλάτη του το Δημόσιο και οι οποίοι, με την εξαίρεση των συμφερόντων όσων απασχολούνται σ’ αυτούς, έχουν μηδενική –η υπερπολυτελή για τα σημερινά δεδομένα – προσφορά.

Καλό θα είναι τέλος η κυβέρνηση – αν έχει την πρόθεση να πετύχει – να ξεκαθαρίσει στην κοινωνία τον ακριβή ρόλο των δανειστών μας. Και να σταματήσει το παραμύθι – μεταξύ άλλων – περί «αντιπάλων». Με μοναδικό κίνητρο την διάσωση της ευρωζώνης Ευρωπαικές χώρες δανείζονται με επιτόκια άνω του 5% για να στηρίξουν την Ελλάδα με 2.5 % τώρα. Η Γερμανία δεν κερδοσκοπεί επί της Ελλάδας, εφ’ όσον δεν πουλάει στην χώρα μας πάνω από το 2% του συνόλου των εξαγωγών της. Και την κρίση δεν την προκάλεσαν τη χώρα μας οι Τράπεζες και οι καπιταλιστές, αφού εδώ χρεοκόπησε απ’ ευθείας το κράτος. Που δανειζόταν για να κάνει παροχές και να εξασφαλίζει ψήφους.

Καιρός να ξυπνήσουμε από τον λήθαργο.

Συνέχεια

Δευτέρα, 23 Ιουλίου 2012

Ο Σκοτεινός Ιππότης του Καπιταλισμού

Πριν ακόμα γίνουν γνωστά τα κίνητρα του δράστη του μακελειού στο Ντένβερ, οι γνωστοί <<διανοούμενοι>> του χώρου βιάστηκαν να αποκαλύψουν τον πραγματικό ένοχο που όπλισε το χέρι του 24χρονου.
Όπως προκύπτει λοιπόν από συγκεκριμένα άρθρα που απλώνονται σε διάφορες γωνιές του διαδικτύου, ο πραγματικός ένοχος είναι ο καπιταλισμός και η πολιτισμική βιομηχανία που έχει διαμορφώσει. Οι ταινίες βίας, η αντίστοιχη μουσική, το «ελεύθερο» διαδίκτυο και όλα τα παρένθετα της καταναλωτικής κοινωνίας παράγουν Serial Killers καθώς οι καταναλωτές μιμούνται τα αγαπημένα τους προϊόντα. 

Δεν είναι η πρώτη φορά βέβαια που η τέχνη δαιμονοποιείται. Το 1924 όταν ο Ρίτσαρντ Λομπ και ο Νέιθαν Λέοπολντ δολοφόνησαν ένα νεαρό αγόρι στα πλαίσια μιας ελιτίστικης κοσμοθεωρίας που επινόησαν, κατηγορήθηκε ο Υπεράνθρωπος του Νίτσε. Χρόνια αργότερα ο Τσαρλς Μανσον πίστευε πως οι στίχοι του Helter Skelter των Beatles αποτελούσαν μια προφητεία η οποία πυροδότησε τα φονικά που ακολούθησαν ενώ ακόμα και σήμερα αρκετοί πιστεύουν πως το αριστούργημα "Catcher in the Rye" του J.D. Salinger ξυπνά δολοφονικά ένστικτα μοναχικών ανθρώπων απέναντι σε διάσημες προσωπικότητες. 

Μετά από κάθε αναίτια δολοφονική επίθεση, τα βιβλία ή τα οπτικοακουστικά μέσα που βρέθηκαν στη κατοχή του δράστη, αυτόματα μετατρέπονται σε μέσα εγκληματικής υποκίνησης και σκοτεινής επιρροής. 
Οι τηλεοπτικές σειρές Dexter, The Sopranos, οι κινηματογραφικές παραγωγές A Clockwork Orange, Magnum Force, The Secret Agent, The Basketball Diaries, The Matrix, Taxi Driver, Heat, The Deer Hunter κατηγορήθηκαν αν όχι νομικά, τουλάχιστον ως ηθικοί αυτουργοί για εγκλήματα που τάχα ενέπνευσαν. 
Στην προκειμένη περίπτωση το μέσο είναι η τέχνη αλλά ο σκοπός είναι η πολιτική εκμετάλλευση. Την ώρα που ο κόσμος σοκαρισμένος προσπαθούσε να συνειδητοποιήσει το μέγεθος του παραλογισμού αυτής της πράξης, οι γνωστοί μας αρθρογράφοι πριν ανεβάσουν στο διαδίκτυο τις καταγγελίες τους ενάντια στο Καπιταλιστικό Σύστημα και τους serial killers που παράγει (που πιθανότατα να είχαν συντάξει σε αόριστο χρόνο περιμένοντας μια αφορμή) ενδιαφέρθηκαν μονάχα αν ο νεαρός φοιτητής ήταν μέλος του Tea Party για να τελειοποιήσουν τη περίφημη θεωρία τους. 

Μονάχα που η θεωρία τους μπάζει νερά. 
Οι αίτιες που δημιουργούν ένα δολοφόνο κατά συρροή αναζητούνται για εκατοντάδες χρόνια και σαφέστατα προηγούνται του σύγχρονου καπιταλιστικού συστήματος και της αντίστοιχης πολιτιστικής βιομηχανίας που το ακολουθεί. 
Από τον 15ο αιώνα υπάρχουν καταγραφές δολοφόνων κατά αυτήν την έννοια. Πόσο μάλλον όταν μερικοί από τους πιο τρομακτικούς δολοφόνους κατά συρροή δεν ήταν γέννημα θρέμμα κάποιου καπιταλιστικού κράτους αλλά του παραδεισου της Σοβιετικής Ένωσης. 

Χαρακτηριστικό παράδειγμα ο Αντρέϊ Τσικατίλο που δεν παρακολούθησε ποτέ ταινία του David Fincher ή του Chris Nolan αλλά παρόλα αυτά δολοφόνησε 52 ανθρώπους μέσα σε δώδεκα χρόνια. Σε μια εποχή που η αγροτική πολιτική του κομμουνισμού, όπως εκφράστηκε από τον Στάλιν, καταργώντας τις ιδιωτικές καλλιέργειες, δημιούργησε ανέχεια σε όλη τη χώρα και είχε ως αποτέλεσμα έξι εκατομμύρια άνθρωποι να πεθάνουν και πολλά περιστατικά κανιβαλισμού να αναφερθούν που στην ουσία γέννησαν κατά συρροή δολοφόνους όπως ο Τσικατίλο. 
 Η μόνη διαφορά ήταν πως στη Σοβιετική Ένωση, τα ελεγχόμενα από το κράτος μέσα μαζικής ενημέρωσης, απέκρυψαν περιστατικά εγκληματιών κατά συρροή για λόγους διασφάλισης της δημόσιας τάξης.

 Όταν ακόμα και ειδικοί ψυχολόγοι μετά από χρόνια παρακολούθησης και ανάλυσης της συμπεριφοράς των δραστών δυσκολεύονται να ρίξουν φως στα σκοτεινά σημεία του μυαλού τους που τους οδηγούν σε τέτοιες αποτρόπαιες πράξεις είναι τουλάχιστο ανόητο να βγάζουμε αυθαίρετα συμπεράσματα χωρίς να έχουμε κανένα δεδομένο, πόσο μάλλον όταν αυτά τα συμπεράσματα έχουν σαν κίνητρο την πολιτική εκμετάλλευση ενός τραγικού περιστατικού. 

Υ.Γ. Μια σύμπτωση που οδηγεί στην υποκρισία. Οι ίδιοι άνθρωποι που κατηγορούν το Αμερικανικό Κινηματογράφο για την δημιουργία ένος νοητικού περιβάλλοντος βίας είχαν αντιδράσει στην απαγόρευση της ταινίας "A Serbian Film" του Σπασόγεβιτς στο Φεστιβάλ της Αθήνας.
Συνέχεια