Σάββατο, 6 Οκτωβρίου 2012

Ο τραγικός πρόεδρος Ομπάμα



Δυστυχώς οι φίλοι της ελευθερίας δεν έχουν πολλά να περιμένουν από τις προσεχείς εκλογές στις Η.Π.Α. Από την μια μεριά ο Mitt Romney στα περισσότερα ζητήματα έχει αντιφατικές θέσεις, επομένως είναι δύσκολο κάποιος να πειστεί από τις ορθές θέσεις του όσον αφορά την μείωση των ελλειμμάτων και την φιλελευθεροποίηση της οικονομίας, ειδικά αν λάβει κάποιος υπ’όψη του πως ως κυβερνήτης της Μασαχουσέτης εισήγαγε ένα υποχρεωτικού χαρακτήρα κρατικίστικο σύστημα παροχής υπηρεσιών υγείας για τους κατοίκους της πολιτείας και την στήριξή του για τα προγράμματα διάσωσης των τραπεζών.


Αν λοιπόν ο Romney δεν πείθει εξαιτίας του αμφιλεγόμενου προφίλ του, ο Barack Obama δεν πείθει επειδή έχει διαπιστωθεί ποια θα είναι η πολιτική του. Στα οικονομικά ζητήματα: υψηλά ελλείμματα που βουλιάζουν το αμερικανικό κράτος στο χρέος και μαζικές αυξήσεις φόρων(μέσω της κατάργησης των φοροαπαλλαγών και της υποχρεωτικής ασφάλισης των εργαζομένων ή θεσμοθέτησης αντικινήτρων που αυξάνουν τα κόστη). Με τις συνεχείς αλλαγές του επιχειρηματικού θεσμικού περιβάλλοντος, τις επερχόμενες φοροεπιδρομές και την νομισματική πολιτική της FED είναι ευνόητο πως η ανάπτυξη δεν πρόκειται να φανεί σύντομα αφού οι επενδυτές διστάζουν να αξιοποιήσουν τα χρήματά τους εξαιτίας της αβεβαιότητας που προκαλεί το κράτος και οι πολιτικοί. Τα παραπάνω βέβαια δεν συγκινούν την ελίτ των διανοουμένων, που ακόμη κι ύστερα από τέσσερα χρόνια κρίσης κι αναιμικής ανάπτυξης στηρίζει τυφλά τις παρεμβατικές οικονομικές επιλογές της διοίκησης Ομπάμα.

Ένα ακόμη στοιχείο που δείχνει την ευνοιοκρατική και αυταρχική οικονομική πολιτική του προέδρου Ομπάμα είναι τα τεράστια προγράμματα στήριξης της οικονομίας, δηλαδή τις τεράστιες μεταφορές πόρων σε φίλους επιχειρηματίες και ομάδες συμφερόντων. Χαρακτηριστική είναι η γιγαντιαία ρύθμιση στον τραπεζικό τομέα που ευνοεί το κατεστημένο της Wall Street και εξοντώνει τις μικρότερες τράπεζες, τα δωράκια(βλ. χαμηλότοκα δάνεια και επιδοτήσεις) σε μεγάλες εταιρίες πράσινης ενέργειας και διασώσεις αμερικανικών επιχειρήσεων(βλ. General Motors και Chrysler) εις βάρος των φορολογουμένων.

Δυστυχώς τα αρνητικά δεν τελειώνουν εδώ. Ο πρόεδρος Ομπάμα υπήρξε απογοητευτικότατος όσον αφορά τον τομέα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και την επεκτατική εξωτερική πολιτική του. Παρά τις εξαγγελίες του, δεν σημειώθηκε σχεδόν καμία πρόοδος στον τομέα αυτό, αλλά αντίθετα είτε διατήρησε τις αντιδικαιωματικές πολιτικές του προκατόχου του είτε τις ενίσχυσε ακόμα περισσότερο. Κατ’ αρχήν, όπως γνωρίζουμε όλοι, η φυλακή του Γκουαντάμο δεν έκλεισε. Αντ’ αυτού ο πρόεδρος Ομπάμα υπέγραψε τον νόμο NDAA που επιτρέπει την επ’ αόριστον κράτηση Αμερικανών ή μη πολιτών χωρίς ένταλμα ή δίκη, ξεσηκώνοντας τεράστιες αντιδράσεις από την μεριά της Αμερικανικής Ένωσης Ατομικών Δικαιωμάτων(ACLU).

Επίσης, οι επιθέσεις με τα λεγόμενα
drones σε περιοχές αμάχων έχουν αυξηθεί κατακόρυφα, παρά τις αντίθετες προηγούμενες διαβεβαιώσεις του, σκοτώνοντας εκατοντάδες και τραυματίζοντας χιλιάδες κατοίκους του Πακιστάν ή του Αφγανιστάν(ακόμη κι αν πρόκειται για Αμερικάνους πολίτες), προκαλώντας τον τρόμο και καταστρέφοντας τις ζωές αθώων ανθρώπων, παραβιάζοντας το αμερικανικό σύνταγμα και τις διεθνείς συμβάσεις.

Στις τωρινές διακηρύξεις των Δημοκρατικών και του προέδρου Ομπάμα δεν θα διαβάσετε φλογερά κείμενα υπέρ των ατομικών δικαιωμάτων αλλά «πραγματιστικές» θέσεις που υπεραμύνονται των παραπάνω πρακτικών, πράγμα που υποδεικνύει την διακομματική έλλειψη σεβασμού για την ελευθερία.

Αν τα παραπάνω γινόντουσαν με πρωτοβουλία ρεπουμπλικανού προέδρου, οι σοσιαλδημοκράτες διαμορφωτές της κοινής γνώμης θα έσκιζαν τα ρούχα τους για το πόσο οπισθοδρομική, διεφθαρμένη κι επικίνδυνη είναι η αμερικανική πολιτική τάξη. Τώρα που διαπράττονται χιλιάδες εγκλήματα με τις εντολές του Ομπάμα, όλοι οι παραπάνω σιωπούν, υπνωτισμένοι από την ρητορική του αγαπημένου τους μαύρου, διανοούμενου και Δημοκρατικού προέδρου.

Τα παραπάνω σε καμία περίπτωση δεν σημαίνουν υποστήριξη στον Mitt Romney, αν και αναρωτιέται κανείς πόσο χειρότερα θα μπορούσαν να είναι τα πράγματα, όσον αφορά την οικονομική πραγματικότητα και τον σεβασμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Ευτυχώς οι φιλελεύθεροι(είτε στα οικονομικά είτε στα πολιτικά) πολίτες που δεν υποκύπτουν στα δικομματικά διλήμματα έχουν την επιλογή του Gary Johnson, ενός πολιτικού που δεν διστάζει να πάει κόντρα στο κατεστημένο της Washington, υποστηρίζοντας αντιδημοφιλείς θέσεις που ενοχλούν τα δύο κόμματα και μάχεται για την ελευθερία.


Συνέχεια

Παρασκευή, 5 Οκτωβρίου 2012

Δεν μπορούμε να συνεχίσουμε έτσι


Το ερώτημα είναι αν αυτοί που ασκούν την εξουσία είναι τυφλοί. Δεν μπορεί να εξηγηθεί διαφορετικά η αδυναμία συμπόρευσης με την πραγματικότητα, οι συνεχείς αναβολές στην λήψη πολιτικών αποφάσεων και οι ατλέρμονες συζητήσεις (υποτίθεται διαπραγματεύσεις) με την τρόικα για ζητήματα σχετικά αυτονόητα.

Η άγνοια της πραγματικότητας συνδέεται με την προτωφανή σύλληψη να αυξάνονται συνέχεια τα βάρη ενώ παράλληλα περικόπτονται τα εισοδήματα. Αλλά με μειωμένα η και καθόλου έσοδα πως θα μπορέσει ο οποιοσδήποτε έντιμος πολίτης να αναταποκριθεί στις υποχρεώσεις των όλο και νέων φορολογικών επιβαρύνσεων; Στο καταφανέστατα απλό συτό ερώτημα δεν βλέπω να υπάρχει απάντηση από πλευράς κυβερνώντων.

Οι αναβολές στην λήψη αποφάσεων κορυφώνονται στα περίφημα νέα μέτρα που «κλειδώνουν» (κατά ατυχέστατο δημοσιογραφικό χαρακτηρισμό) από τον περασμένο Ιούλιο κι ακόμη βρίσκονται στην φάση της ‘τελικής’ επεξεργασίας. Στο ενδιάμεσο, έντυπα και ηλεκτρονικά μέσα βομβαρδίζουν την κοινωνία με ‘έγκυρες’ πληροφορίες για επιδρομές της εφορίας σε απίστευτους τομείς (λ.χ στα πτυχία, στις καταθέσεις, στον ελεύθερο χρόνο κλπ), περικοπές σε κάθε σχεδόν τι, αλλά και μεταρρυθμίσεις που ποτέ δεν γίνονται ανεξάρτητα αν φάινονται λογικές κι’ απαραίτητες η απαράδεκτες κι εξωφρενικές. Το μόνο που επέρχεται είναι ανστάτωση, κινητοποιήσεις, απεργίες και καμιά φορά συγκρούσεις και βιαιότητες. Δεν πρέπει να υπάρχει άλλη χώρα που η κοινωνία αναστατώνεται όχι από εφαρμοσμένες πολιτικές αλλά από «δημοσιογραφικές πληροφορίες».

Οσο για τα αλισβερίσια με την τρόικα κινούνται μεταξύ παραφροσύνης και κωμωδίας. Οταν οι εκπρόσωποι των δανειστών έχουν ξεκαθαρίσει πως δεν δέχονται μέτρα που κινούνται στην σφαίρα της ελληνικής φαντασίας (περικοπές που δεν γίνονται, μειώσεις δαπανών που ισχύουν μόνο για τα μάτια κλπ) πως είναι δυνατόν οι κυβερνώντες να τους περιμένουν να συμφωνήσουν σε ρυθμίσεις απέραντης αοριστίας; Τα παραδείγματα συγκεκριμμένα. Στον δημόσιο τομέα οι περικοπές προσωπικού, προτείνει η κυβέρνηση, να περιορισθούν σε απολύσεις υπαλλήλων που υπέπεσαν σε κρούσματα διαφθοράς και στην ωρίμανση εξόδου από την υπηρεσία κάποιων άλλων. Στην πρώτη περίπτωση βέβαια δεν θα φύγει κανένας, αφού κανένα υπηρεσιακό συμβούλιο δεν πρόκειται να καταλήξει σε παρόμοια απόφαση, στην δε δεύτερη οι αποχωρήσεις θα είναι ελάχιστες.

Επίσης, οι πολιτικοί αρχηγοί κατέληξαν σε μέτρα (τα περισσότερα ίδιας ποιότητα με τα παραπάνω) που δεν κάλυπταν το ύψος των απαιτήσεων των δανειστών – υπολοιπόμενα κάπου 1 δις. Πως ήταν δυνατόν λοιπόν να περιμένουμε να γίνουν δεκτά; Υπάρχει τέλος και η περίφημη «ρήτρα αντικατάστασης». Δηλ. αν υπάρχουν θετικά αποτελέσματα να μην εφαρμοσθούν κάποια από τα μέτρα που τγότε θα περισεύουν. Οι ξένοι όμως μας έχουν μάθει. Και γνωρίζουν πως μπορούμε να κάνουμε τα νούμερα να φαίνονται θετικά. Να μειώσουμε τα ελλείμματα λ.χ. καθυστερώντας τις πληρωμές εργολάβων, νοσοκομείων, φαρμακείων, προμηθευτών κλπ. Κι αυτονόητα τέτοιες αλχημείες δεν γίνονται πιά εύκολα αποδεκτές από τους υποψιασμένους δανειστές μας.

Ολα λοιπόν εξακολουθούν να είναι στον αέρα. Παρά τις ειλικρινείς προσπάθειες του Πρωθυπουργού που, πρώτος εγώ θα ομολογήσω, υπήρξε μιά αναπάντεχα ευχάριστη έκπληξη. Δεν αρεκί όμως μόνο αυτός. Οφείλουν να βάλουν πλάτη και όλοι οι γύρω. Διαφορετικά κατεθυνόμαστε με αμείωτη ταχύτητα στον γκρεμό. Το έχω πεί και το ξαναλέω. Δεν πρόκειτια να βγούμε ποτέ από το σημερινό τραγικό αδιέξοδο αν δεν περιορισθούν δ-ρ-α-μ-α-τ-ι-κ-ά οι δαπάνες του δημόσιου τομέα. Κι αυτό δεν πρόκειται να γίνει αν δεν καταργηθούν εντελώς άχρηστοι δημόσιοι φορείς και δεν απολυθεί το προσωπικό τους. Και στη συνέχεια, να πιάσει η κυβέρνηση τον Προυπολογισμό κσι κωδικό – κωδικό να κόβει τις δαπάνες που δεν είναι απόλυτα απαραίτητες για την λειτουργία του κράτους και της χώρας.

Αλλη διέξοδος δεν υπάρχει. Οι ελπίδες για ανάπτυξη με λεφτά που κάποιος Αη-Βασίλης θα διοχετεύσει στην αγορά για το καλό των επιχειρήσεων και της ελληνικής οικονομίας είναι παντελώς ανυπόστατες. Οσο γρηγορότερα συνειδητοποιήσουμε πως είμαστε μόνοι μας στο δύσκολο δρόμο της ανάκαμψης τόσο πιθανότερη θα είναι η διάσωσή μας.

Διαφορετικά, πρέπει πλέον όλοι μας να κάνουμε κάτι. Επειδή όμως πιστεύουμε στην Δημοκρατία, είναι ο λαός που θα πρέπει να αφυπνισθεί, να εγκαταλείψει την μοιρολατρεία του κρατισμού, και τρέχοντας πίσω από πολιτικές ενίσχυσης της ιδιωτικής πρωτοβουλίας και των αρχών μιάς οικονομίας της αγοράς να βοηθήσει στον τιτάνειο αυτόν αγώνα...
Συνέχεια

Τετάρτη, 3 Οκτωβρίου 2012

Κεντροδεξιά vs Kεντροαριστεράς



Του Ιωάννη Κωτούλα

Η συντηρητική παράταξη είναι σε θέση να αναιρέσει πλήρως τη μεταπολιτευτική συνθήκη μετά τη σοσιαλιστική ιδεολογική παρένθεση των τελευταίων 30 ετών.



Σε περιόδους κρίσης, κατά τις οποίες καθίσταται σαφής η δυνατότητα αλλαγών στην ιεράρχηση των αξιών, η εξασθένιση των δρώντων υψηλού κύρους ενθαρρύνει την αμφισβήτηση της υφισταμένης κατανομής ή ακόμη και του ορισμού των διακυβευμάτων εντός ενός κοινωνικού συνόλου. Η εξασθένιση αυτή των δρώντων υψηλού κύρους ταυτοχρόνως προκαλεί κατ’ αντιστοιχία την ενεργοποίηση δρώντων χαμηλού κύρους, ανατροφοδοτώντας την περιορισμένη έως τότε φιλοδοξία τους και διευρύνοντας το πεδίο των δυνατοτήτων τους.

Στην περίπτωση της ελληνικής κρίσης, δρων υψηλού κύρους και κάτοχος της πολιτικής και ιδεολογικής εξουσίας κατά τη μεταπολιτευτική περίοδο ήταν η ευρύτερη Αριστερά/Κεντροαριστερά, η οποία διέθετε ως προνομιακό πεδίο κυριαρχίας τόσο την πολιτική κοινοβουλευτική σφαίρα όσο και τον Τύπο, καθώς επίσης και τα πανεπιστήμια. Στις αρχές της δεύτερης δεκαετίας του 21ου αιώνα, η μεταπολιτευτική συνθήκη έχει μεταβληθεί σε σημαντικό, αν και όχι σε ολοκληρωτικό βαθμό. Σε επίπεδο πολιτικής εκπροσώπησης η τριμερής Αριστερά πλέον εξισορροπείται από δύο κοινοβουλευτικά κόμματα της λαϊκιστικής Δεξιάς, ενώ το κυρίαρχο κεντροδεξιό κόμμα, η Νέα Δημοκρατία, έχει κατακτήσει αφενός τον χώρο του Κέντρου, από τον οποίο το ΠαΣοΚ υποχώρησε ραγδαία, αφετέρου το πρόσημο της αποκλειστικής μεταρρυθμιστικής δύναμης.

Το Διαδίκτυο και οι ανακατατάξεις στον Τύπο έχουν προκαλέσει υποχώρηση της κυρίαρχης ιδεολογικής αναφοράς της Μεταπολίτευσης, ενώ στα πανεπιστήμια παρατηρείται απαρχή φιλελευθεροποίησης και υπέρβασης των προηγούμενων δεκαετιών. Το σημαντικότερο, όμως, σημείο της ιδεολογικής μεταβολής συνίσταται στην οριστική αποσύνδεση του κεντροαριστερού πολιτικού φάσματος από την έννοια του εκσυγχρονισμού ή της μεταρρύθμισης και στην αποκλειστικότητα της ταύτισης της εννοίας με την Κεντροδεξιά, εξέλιξη η οποία κατεγράφη στο δίλημμα των πρόσφατων εκλογών. Ταυτοχρόνως, η Αριστερά ταυτίζεται πλέον με τις αντιδραστικές συντεχνίες, οι οποίες επιθυμούν τη θεσμική αδράνεια και την ιδεολογική ακινησία.

Κατά συνέπεια, η εξασθένιση των δρώντων οι οποίοι ταυτίζονται με τη μεταπολιτευτική ιδεολογική κυριαρχία είναι εμφανής, όπως εμφανής είναι η ενίσχυση των δρώντων οι οποίοι σχετίζονται με τη νέα ιδεολογική αναφορά, παρ’ όλο που σε ορισμένους τομείς παραμένουν και λειτουργούν ως δρώντες χαμηλού κύρους. Η σχετική αυτή μειονεξία των δρώντων του φιλελεύθερου/συντηρητικού χώρου αντισταθμίζεται αφενός από τη δημιουργία πρωτογενών κινημάτων βάσης – για πρώτη φορά κατά τη μεταπολιτευτική περίοδο – με άξονα το δημόσιο αγαθό της ασφάλειας των οικιστικών περιοχών και την επίλυση του μεταναστευτικού, αφετέρου από τη διάχυση στη δημόσια σφαίρα της συντηρητικής πολιτικής οπτικής σε θεμελιώδη ζητήματα. Θεματικά πεδία τα οποία έως προσφάτως στον δημόσιο λόγο θεωρούνταν απροσπέλαστα, όπως η οικονομική φιλελευθεροποίηση, το μεταναστευτικό, η συλλογική πολιτισμική ταυτότητα, επανέρχονται στο επίκεντρο της δημόσιας σφαίρας. Αυτή τη φορά, όμως, η επαναφορά τους πραγματοποιείται με την προγενέστερη απαλλαγή της κανονιστικής αξίωσης του μεταπολιτευτικού πολιτικού λόγου.

Η αναθεώρηση της ιεραρχίας των ιδεολογικών αναφορών και η προϊούσα κυριαρχική υποκατάσταση του κομφορμιστικού αριστερού λόγου από έναν σύγχρονο κεντροδεξιό λόγο αποτελούν εκδήλωση της μετατόπισης των κοινωνικών αξιών προς τις ανάγκες του ταραχώδους 21ου αιώνα. Θεμελιώδη ζητήματα αυτής της νέας περιόδου, τα οποία πλέον θα τίθενται στην κορυφή της αξιολογικής ιεραρχίας, είναι η έννοια της οικονομικής μεταρρύθμισης, της δημόσιας ασφάλειας, της συλλογικής πολιτισμικής ταυτότητας. Τα ζητήματα αυτά αποτελούν εκ των πραγμάτων τις νέες κανονιστικές εστιάσεις της ελληνικής κοινωνίας εντός του νεορεαλιστικού 21ου αιώνα και ως εκ τούτου ευνοούν την πολιτική κυριαρχία της ρεαλιστικής Κεντροδεξιάς σε σχέση με την ουτοπική Αριστερά. Ο συνδυασμός της συντηρητικής (conservative) οπτικής στα κοινωνικά/πολιτισμικά θέματα και της φιλελεύθερης θέσης στην οικονομία είναι δυνατόν να προσδώσει σημαντικό πολιτικό πλεονέκτημα στην Παράταξη.

Η ελληνική συντηρητική παράταξη, εφαρμόζοντας μια ριζοσπαστικά φιλελεύθερη και αντικρατικιστική πολιτική σε θέματα οικονομίας και μια μυώδη πολιτική σε θέματα μεταναστευτικής πολιτικής, δημόσιας τάξης και συλλογικής πολιτισμικής ταυτότητας, είναι σε θέση να αναιρέσει πλήρως τη μεταπολιτευτική συνθήκη και να συμβάλει στην αποκατάσταση των θεμελιωδών αξιακών προσανατολισμών της Ελληνικής Δημοκρατίας μετά τη σοσιαλιστική ιδεολογική παρένθεση των τελευταίων 30 ετών.

*Ο Ιωάννης Κωτούλας είναι ιστορικός, δρ Φ., συγγραφέας της μελέτης «Μετανάστευση και
κυρίαρχη κουλτούρα: Θρησκεία-πολιτική-πολυπολιτισμικότητα» (εκδ. Παπαζήση, 2011).
Συνέχεια

Δευτέρα, 1 Οκτωβρίου 2012

Κορόιδο φορολογούμενε


Οι κυβερνήσεις είναι διατεθειμένες να τα κόψουν όλα εκτός από την σπατάλη.

Μπορεί οι “τυφλοί” της Ζακύνθου να έχουν την τιμητική τους αλλά δυστυχώς δεν είναι οι μόνοι. Καθημερινά βγαίνουν ιστορίες απίστευτης σπατάλης που πολύ συχνά ξεχνιούνται πολύ γρήγορα. Όπως για παράδειγμα το 2010 όπου «υπηρεσίες του υπ. Παιδείας διαπίστωσαν σε ένα μόνο σχολείο της Κοζάνης δεκαεννέα (19) υπεράριθμους γυμναστές! Επίσης, μία άλλη εντυπωσιακή περίπτωση κατεγράφη την ίδια χρονιά στη Σάμο, όπου στα μέσα Νοεμβρίου υπήρχαν ακόμη ελλείψεις εκπαιδευτικών την ίδια στιγμή που σε 14 γυμνάσια και λύκεια του νομού είχαν τοποθετηθεί 516 εκπαιδευτικοί. Από αυτούς, στα σχολεία υπηρετούσαν 291. Οι υπόλοιποι ήταν σε διοικητικές θέσεις, αποσπασμένοι εκτός νομού, μητέρες σε μακροχρόνια άδεια (ανατροφή, λοχεία κ.ά.). Αλλά και οι 291 είχαν περίσσευμα 1.291 ωρών κάθε εβδομάδα». Έκτοτε δεν μάθαμε τι απέγιναν όλοι αυτοί οι υπεράριθμοι και πόσο κοστίζουν ακόμα στον Έλληνα φορολογούμενο.

Μήπως μάθαμε τι γίνεται για τους μισθούς των μελών του Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας. Ξέρετε τι είναι το Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας; Μάλλον ούτε και τα μέλη του, αλλά το σημαντικό είναι ότι «πληρώνονται με ποσά πολλαπλάσια από αυτό που παίρνει ο πρωθυπουργός με αποτέλεσμα το μηνιαίο μισθολογικό κόστος του Ταμείου να ξεπερνά τα 800 χιλιάδες ευρώ.» Αν είναι για 800 χιλιάδες ευρώ το μήνα τότε μάλλον κάτι σημαντικό θα κάνουν που ποτέ δεν θα μάθουμε. «Ειδικότερα το Ταμείο δίνει 835.000 ευρώ για μισθούς και 520.000 επιπλέον για αμοιβές τρίτων» ενώ ο πρόεδρος του ΔΣ του Ταμείου προβλέπεται να εισπράττει 294.000 ευρώ στο 14μηνο ή περίπου 21.000 το μήνα, ενώ 15.000 θα λαμβάνει ο α΄ αντιπρόεδρος του Ταμείου και 14.000 ο β΄αντιπρόεδρος.» Κορόιδο φορολογούμενε!

Ε... εντάξει, μπορεί να μην κόβουμε τους αργόσχολους αλλά τουλάχιστον υπάρχει περικοπή και εξορθολογισμός των δαπανών. Αλλά σύμφωνα με το Έθνος «στοιχεία που έγιναν γνωστά από την πολιτική ηγεσία του υπουργείου Ανάπτυξης, Υποδομών, Μεταφορών και Δικτύων, το σημερινό σύστημα με το οποίο υποβάλλονται αιτήματα από τους δημόσιους φορείς και οργανισμούς για την αγορά ειδών και στη συνέχεια διενεργούνται οι διαγωνισμοί αποτελείται από 3.200 αναθέτουσες αρχές, ενώ το 40% των διαγωνισμών καταπίπτει στα δικαστήρια λόγω προδιαγραφών. Ταυτόχρονα εκτιμάται ότι χάνονται από τη γραφειοκρατία περί τα 300 εκατ. ετησίως.»

Επίσης σύμφωνα με την Καθημερινή «Η φαρμακευτική δαπάνη “τρέχει” με 300 εκατ. μηνιαίως». Αλλά «η διακομματική επιτροπή για την υλοποίηση της συνταγογράφησης δεν έχει συνεδριάσει τους τελευταίους 6 μήνες». Λεπτομέρειες.

Μπορεί οι στιγμές που περνούν οι 600.000 Έλληνες που έχασαν την δουλειά τους στον ιδιωτικό τομέα από τότε που ξέσπασε η κρίση να είναι ιδιαίτερα δύσκολες, αλλά διαβάζοντας τα νέα για τους υπεράριθμους γυμναστές, τα μέλη του Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας, τις 3.200 αναθέτουσες αρχές και την διακομματική επιτροπή για την υλοποίηση της συνταγογράφησης θα ξέρουν ότι υπάρχει ελπίδα ακόμα σ’ αυτόν τον τόπο.

Σ’ αυτές τις καθημερινές ιστορίες ελπίδας και προόδου να προσθέσουμε τους 100 διορισμούς που σύμφωνα με το Πρώτο Θέμα έκανε ο κ. Τσίπρας - δικαίωμα που του το δίνει ο νόμος. «Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα δύο προσώπων που τοποθετήθηκαν με προσωπική απόφαση του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ στο πολιτικό του γραφείο στη Βουλή. Πρόκειται για δύο προσωπικές φίλες από τα νεανικά χρόνια του προέδρου που σε αντίθεση με δεκάδες βιογραφικά που δόθηκαν, δεν έχουν πτυχίο ΑΕΙ.»

Ο δε κ. Θεόδωρος Πάγκαλος, ναι αυτός που μας έδινε μαθήματα τα δύο τελευταία χρόνια για το πόσο διεφθαρμένοι και πόσο εξαρτημένοι είμαστε από το κράτος, «ως πρώην αντιπρόεδρος κυβέρνησης, διόρισε ως μετακλητό υπάλληλο στο γραφείο που του παρέχεται στην Βουλή τον επιμελητή του βιβλίου του “Μαζί τα φάγαμε”.» Δεν ξέρω πόσα επίπεδα, μήκη, πλάτη και γαλαξιακές διαστάσεις ειρωνείας αγγίζει ο συγκεκριμένος διορισμός, αλλά είμαι σίγουρος ότι ο κ. Πάγκαλος έχει μια πρώτης τάξεως μεταπολιτευτική δικαιολογία.

Γενικά, Έλληνα φορολογούμενε και άνεργε του ιδιωτικού τομέα, θα πρέπει να γνωρίζεις τα εξής: Το ελληνικό κράτος δεν υπάρχει για να σου παρέχει κάποια βασικά αγαθά και υπηρεσίες. Όχι, εσύ υπάρχεις για να υπηρετείς το κράτος. Σκοπός της ύπαρξής σου είναι να παρέχεις φορολογικό υλικό στην πολιτική τάξη και τους πελάτες της. Ως αντάλλαγμα γι’ αυτό το προνόμιο, αυτοί θα αποφασίζουν τι είναι πρέπον να σκέφτεσαι, να τρως και να καπνίζεις. Εξάλλου το κράτος, πολύ καλύτερα από σένα, ξέρει πως να ξοδεύει τα δικά σου τα λεφτά.
Συνέχεια