Σάββατο, 13 Οκτωβρίου 2012

Ανάπτυξη δίχως δανεισμό: το παράδειγμα του Αζερμπαϊτζάν

Βρέθηκα πρόσφατα στο Μπακού, καλεσμένος σε ένα μεγάλο Συνέδριο για το μέλλον και τις προοπτικές της παγκοσμιοποίησης αλλά και σαν ομιλητής στην Διπλωματική τους Ακαδημία. Κι’ έμεινα έκπληκτος. Μια χώρα περικυκλωμένη από περιφερειακές ταραχές και αβεβαιότητες - συνορεύει με το Ιράν, βρίσκεται δίπλα στην Συρία και το Ιράκ, ακουμπάει στην σχεδόν εμπόλεμη Τουρκία και οι βόρειοι γείτονές της είναι η προβληματική Γεωργία και η εχθρική απέναντί της Αρμενία.

Εν τούτοις το Αζερμπαϊτζάν δεν έχει λυγίσει. Αντέχοντας στις προκλήσεις της γειτονιάς του επιδεικνύει μια αξιοθαύμαστη σταθερότητα που εκφράζεται σε εντυπωσιακούς ρυθμούς ανάπτυξης. Κι αυτό δεν οφείλεται αποκλειστικά και μόνο στην ενέργεια. Εχοντας με επιτυχία από καιρό διαφοροποιήσει τις οικονομικές της υποδομές η χώρα έχει ενισχύσει την αγροτική της παραγωγή, έχει εντυπωσιακά ενθαρρύνει την εμφάνιση καινούργιων βιομηχανικών μονάδων, με την χαμηλή της φορολογία αποτελεί παράδεισο για τις μικρές επιχειρήσεις και προωθεί με δυναμισμό την καινοτομία και τις οικονομικές πρωτοβουλίες των νέων της ανθρώπων. Κοντολογής έχει απεξαρτηθεί σε μεγάλο βαθμό από το συνάλλαγμα που της προσφέρει το εισόδημα από τις εξαγωγές πετρελαίου και αερίου επενδύοντας με ιδιαίτερη εμμονή σε μοντέρνα μοντέλα εκπαίδευσης απελευθερώνοντας την ιδιωτική ανώτατη παιδεία, δίνοντας έμφαση σε τομείς αιχμής όπως το management, η virtual reality, οι επιστήμες των complex systems, οι σύγχρονες μέθοδοι ηγεσίας καθώς και στις επιχειρηματικές πρωτοβουλίες των νέων της ανθρώπων.

Τι διδάγματα υπάρχουν για χώρες σαν την δικιά μας από τέτοιες εμπειρίες; Δεν είναι δύσκολο να βγάλει κάποιος τα αναγκαία συμπεράσματα. Πρέπει κατ’ αρχήν να βγούμε από το σημερινό ανακυκλούμενο ρεύμα κακομοιριάς, μικροβολέματος και ηθικο-κοινωνικής αποτελμάτωσης. Για να γίνει αυτό χρειαζόμαστε ηγεσίες που θα ξεπεράσουν τις αντιστάσεις και αντιδράσεις των διάφορων πολιτικών και συνδικαλιστικών μικρο-οργανισμών. Εχει πολλές λεχθεί, αλλά χωρίς δυστυχώς αποτέλεσμα, πως όλες οι μεγάλες πορείες ξεκινούν με μικρά αρχικά βήματα. Η εφαρμογή του νόμου είναι ένα από αυτά. Ο νόμος δεν εξαρτάται από το ποιος και πως τον παραβιάζει. Είτε ισχύει και εφαρμόζεται είτε δεν εφαρμόζεται και δεν υπάρχει κράτος του νόμου. Κι όταν δεν υπάρχει έννομη τάξη στους δρόμους σύντομα δεν θα υπάρχει στις οικονομικές και κοινωνικές σχέσεις. Δεν είναι δυνατόν να γίνεται συζήτηση για επενδύσεις, ανάπτυξη κι απελευθέρωση από την κρίση όταν δεν υπάρχει ένα συγκεκριμένο πλαίσιο σταθερής διαχείρισης των υποθέσεων της χώρας (για «δικτατορία του νόμου» έχει μιλήσει ο Πρόεδρος της Ρωσίας, Βλαντιμίρ Πούτιν) . Κάτι τέτοιο ακουμπάει πάνω στην σοβαρότητα και την αξιοπιστία της πολιτειακής υποδομής, ανοίγοντας την χώρα στους ερεθισμούς του μέλλοντος και στις αναγκαίες μεταρρυθμίσεις.

Όλα οφείλουν να ξεκινήσουν από το πολιτικό σύστημα. Με την κατάργηση του διεφθαρμένου συστήματος της σταυροδοσίας. Που εθίζει στις διαπροσωπικές συναλλαγές, τον πολιτικό να εξαρτάται από την προσωπική εξυπηρέτηση και στην θεώρηση του κράτους σαν φέουδο του κόμματός του και κατ’ επέκταση του στενού πολιτικού του συμφέροντος. Συνεπακόλουθα έρχεται η ανάγκη εξαγοράς ψήφων για την συντήρηση και επέκταση των πελατειακών κυκλωμάτων. Κι’ αυτό δεν μπορεί να γίνει παρά μοναχά μέσω της αξιοποίησης του κράτους σαν εργαλείου («ιδρύματος προστασίας») για την αντιμετώπιση λογής ζητημάτων. Που δεν αποτελούν στην κυριολεξία δική του ευθύνη. Η ανεργία γίνεται προσπάθεια να ελεγχθεί μέσω διορισμών στο δημόσιο, η οικονομική καχεξία μέσω παροχών που ουδείς έχει κερδίσει στο σύνολο της οικονομίας. Ολα αυτά διογκώνουν τα δημόσια έξοδα και οδηγούν στον παράλογο δανεισμό. Που αναπόφευκτα ματαιώνει μακροπρόθεσμα κάθε προοπτική αυτόνομης οικονομικής ανάπτυξης.

Στο αδιέξοδο αυτό είχε μπλέξει η Ελλάδα. Αναπόφευκτα κάποιοι έβαλαν τα χέρι στο γλυκό. Κλέβοντας δημιούργησαν απίστευτες περιουσίες. Ολοι όμως εισέπρατταν από τα δανεικά. Ασφαλώς και νόμιμα. Όλα αυτά όμως οδήγησαν την χώρα στην υπερχρέωση και ουσιαστικά στην διάλυση. Ανάπτυξη που δεν εξαρτάται από τον εξωτερικό δανεισμό είναι ο μοχλός για το αύριο. Αυτό όμως απαιτεί ριζική αλλαγή νοοτροπίας. Και από την πολιτική αλλά και από την κοινωνία. Δεν είναι κάτι ανέφικτο. Πολλοί άλλοι το έχουν καταφέρει. Όπως λ.χ. το Αζερμπαϊτζάν. Οπου ο εξωτερικός δανεισμός σήμερα δεν είναι πάνω από το 7% του ΑΕΠ (σε σύγκριση με το 140% του δικού μας !!).

Αποφασίστε λοιπόν και προχωρείστε. Αγνοώντας στην πορεία πιέσεις, ειδικά συμφέροντα και αντιδράσεις.
Συνέχεια

Τετάρτη, 10 Οκτωβρίου 2012

Περί της εθνικής μας γελοιότητας

Υπάρχει μια αναληθής και επικίνδυνη αφήγηση η οποία διατρέχει τη σύγχρονη ελληνική ιστορία, τουλάχιστον από τη μικρασιαστική καταστροφή και μετά: ότι εμείς οι Έλληνες είμαστε θύματα διεθνών συνομωσιών. Επίβουλοι "ξένοι" - Βρετανοί, Αμερικανοί, Εβραίοι, Γερμανοί, εξωγήινοι, κλπ - "ζηλεύουν" το κάλος και την ιστορία του τόπου μας και την εγγενή μας ευφυία, και κάνουν τα πάντα για να μας εξοντώσουν. Η μισαλλόδοξη και γελοία αυτή αφήγηση τροφοδοτεί και σήμερα σε μεγαλο βαθμό τον πνεύμα της κοινωνικής σύγκρουσης στην Ελλάδα της κρίσης.

Αυτό εξηγεί γιατί οι Έλληνες, αντί να διαμαρτύρονται εναντίον των πραγματικών υπευθύνων της κρίσης και να απαιτούν να μεταρρυθμιστεί ο τόπος το συντομώτερο δυνατόν, βγαίνουν κατά δεκάδες χιλιάδες στους δρόμους για να κατευθύνουν το μένος τους στην Γερμανίδα καγκελάριο.

Όλοι ξέρουμε ποιοι είναι οι υπεύθυνοι της κρίσης: είναι η πολιτική τάξη της Ελλάδας η οποία εκμεταλλεύτηκε τις πολιτικές συνθήκες στην Ευρώπη ώστε να δανειστεί αφειδώς και να χρηματοδοτήσει ένα αδηφάγο κράτος. Είμαστε επίσης και εμείς οι ίδιοι υπεύθυνοι, οι πολίτες, οι οποίοι στη μεγαλύτερη πλειοψηφία μας εγκρίναμε με τη ψήφο μας τη λεηλασία της ευημερίας των επόμενων γενεών μέσω των αλόγιστων δανείων. Σε τι λοιπόν μας φταίνε οι ξένοι;

Η ιστορική αφήγηση της Ελλάδος ως θύματος έχει βρει την πνευματική της ηγεσία στα επιχειρήματα του κ. Γιάννη Βαρουφάκη και την πολιτική της έκφραση στον ΣΥΡΙΖΑ. Αν αφαιρέσουμε τα τεχνικά μέρη της σκέψης του κ. Βαρουφάκη και απομονώσουμε την ουσία της, ο άνθρωπος αυτός μας προτείνει να χρησιμοποιήσουμε τον κουτουπόνηρο εκβιασμό. Μας λεει ότι τώρα που είμαστε στο ευρώ και που - υποτίθεται - δεν μπορούν να μας διώξουν εύκολα οι "ξένοι" να τους εκβιάσουμε να μας χαρίσουν τα χρέη και να ξαναρχίσουν να μας δανείζουν. Το απίστευτα ανήθικο αυτό επιχείρημα το έχει υιοθετήσει εξ' ολοκλήρου ο ΣΥΡΙΖΑ - για αυτό το λόγο και δεν έχει βρει κανέναν σοβαρό συνομιλητή σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Ωστόσο, τα έχει καταφέρει περίφημα στο εσωτερικό πεδίο. Έχει πείσει (ακόμα και εκείνους που δεν θα τον ψήφιζαν ποτέ) ότι, με λίγο εκβιασμό και τσαμπουκά, θα αρχίσουν να εισρέουν ξανά πακτωλοί χρήματος στη χώρα ώστε να ανασυσταθεί εκ της τέφρας του το ελληνικό σοσιαλιστικό θαύμα. Όλοι στο δημόσιο λοιπόν για μια ζωή ρέμπελη κι ευτυχισμένη με τα λεφτά των άλλων, όπως τον παλιό καλό καιρό!

Έτσι, εκατοντάδες χιλιάδες έλληνες έχουν υιοθετήσει πλήρως τη ιδέα ότι η Ελλάδα έπεσε θύμα των "αγορών" και ότι οι Γερμανία είναι που "εκβιάζει τους Έλληνες" με σκοπό (εδώ υπάρχουν πολλές θεωρίες) την "εξαγορά της Ελλάδος αντί πινακίου φακής", κλπ. Η Γερμανική ευρωπαϊκή πολιτική για τον τρόπο διαχείρισης της κρίσης οφείλει να δεχθεί μεγάλη κριτική, ωστόσο η ιδέα ότι οι Γερμανοί "συνομωτούν" εναντίον της Ελλάδας και των Ελλήνων είναι, απλά, γελοία.

Η φωτογραφία των κυρίων με τις χιτλερικές στολές έκανε τον γύρο του κόσμου και σχολιάστηκε ποικιλοτρόπως από τα ξένα μέσα. Μπορώ να σας διαβεβαιώσω ότι, ως έλληνας εξωτερικού, έχουμε κάνει πολύ κόσμο να γελάσει τελευταία. Ας προσθέσω μόνο δύο δικές μου παρατηρήσεις. Πρώτον, ότι όπως αποδείχθηκε, οι κύριοι αυτοί ήταν συνδικαλιστές του δημοσίου, δηλαδή άνθρωποι των οποίων οι μισθοί πληρώνονται εδώ και χρόνια από τους Γερμανούς φορολογούμενους. Δεύτερον, ότι στη Γερμανία το ναζιστικό κόμμα είναι εκτός νόμου ενώ στην Ελλάδα είναι εντός της Βουλής. 
Συνέχεια

Δευτέρα, 8 Οκτωβρίου 2012

Η εξαφάνιση του Νίκου Άγκο


Ίσως να μην το γνωρίζετε αλλά εδώ και καιρό ο Νίκος Άγκο έχει γίνει άφαντος. Ο Νίκος Άγκο που έκανε μεγάλο αγώνα για να μείνει στην Ελλάδα, στην οποία παρανόμως είχε εισέλθει και τελευταία παρανόμως διέμενε, κατάφερε να παρακάμψει τον νόμο, έγινε “‘Έλληνας” και από τότε αγνοείται η τύχη του. Ας ξεδιαλύνουμε όμως το δακρύβρεχτο μυστήριο.

Ο Αλβανός Νίκο Άγκο «επιχείρησε να περάσει στην Ελλάδα το 1991 από ένα πέρασμα κοντά στην Ηγουμενίτσα. Συνελήφθη από έλληνες στρατιώτες και τον γύρισαν πίσω. Το 1992 τα κατάφερε» όπως γράφουν τα Νέα σε ένα ρεπορτάζ εμπνευσμένο από τις ταινίες του Ξανθόπουλου. Μετά από πολλές δουλειές ο κ. Άγκο θα γίνει δημοσιογράφος αλβανικών εφημερίδων και αργότερα της Αυγής.

Μέχρις εδώ η ιστορία του Νίκου Άγκο είναι μια συνήθης ιστορία λαθρομετανάστη. Σχετικά εύκολα εισβάλει στην Ελλάδα και εύκολα θα εκμεταλλευτεί την απίστευτη ανεκτικότητα των νόμων και του κράτους στην παρανομία. Ο Νίκος Άγκο θα εξελιχθεί γράφοντας για το πόσο ρατσιστές είναι οι Έλληνες και θα γίνει και «μέλος του ΔΣ της Ελληνικής Ένωσης για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου».

Όμως «Τον Ιανουάριο του 2012 όταν χρειάστηκε να ταξιδέψει για ένα δημοσιογραφικό συνέδριο στο Δουβλίνο, πήρε τα πρώτα ανησυχητικά μηνύματα πως ο φάκελός του είχε προβλήματα. «Επικοινώνησα πολλές φορές με την αρμόδια υπηρεσία και η απάντηση ήταν καθησυχαστική», λέει στα «ΝΕΑ». Μέχρι που το απόγευμα της 17ης Μαΐου έλαβε ένα τηλεφώνημα από το Δήμο Αθηναίων που του ζητούσαν να περάσει επειγόντως το επόμενο πρωί γιατί είχε αποφασιστεί η απέλασή του από τη χώρα. «Με ενημέρωσαν πως έχω 30 ημέρες για να εγκαταλείψω τη χώρα γιατί δεν συμπλήρωσα τον απαιτούμενο αριθμό ενσήμων για την ανανέωση της άδειας παραμονής. Επεσα από τα σύννεφα. Ολη η ζωή μου άλλαξε σε μια μέρα από το λάθος ενός υπαλλήλου, όπως εκτιμώ, που δεν θέλησε να εξετάσει όλα τα έγγραφα που μου ζητήθηκε να προσκομίσω».

Από εκείνη την στιγμή η υπόθεση του Νίκου Άγκου θα αγγίξει την καρδιά κάθε “ευαίσθητου” Έλληνα. Ως συνήθως τα ΜΜΕ θα δώσουν ειδική προτεραιότητα στο θέμα με την ενδεδειγμένη αντικειμενικότητα που πάντα καλύπτουν το θέμα της λαθρομετανάστευσης στην Ελλάδα. «Βέτο στην απέλαση του Νίκο Άγκο» από τα Νέα. «Απειλείται με απέλαση Αλβανός δημοσιογράφος» από το Έθνος, με υπότιτλο που υπογράμμιζε το “παράλογο” της απέλασης, «Δεν είχε συμπληρώσει τον απαιτούμενο αριθμό ενσήμων το 2007!». Γιατί στην Ελλάδα είναι οι Έλληνες που πρέπει να μάθουν να πειθαρχούν στους νόμους αλλά όχι οι μετανάστες. Ενώ η Καθημερινή μεταξύ άλλων αναφέρει ως υποτίθεται ελαφρυντικό για τον Νίκο Άγκο ότι «ο δημοσιογράφος είχε δεχθεί ρατσιστικές απειλές για τη ζωή του στο μπλογκ του odromos. wordpress. com». Χαρακτηρίζει δε την απέλαση ως απροσδόκητη λες και ο νόμος ξεφύτρωσε από το πουθενά.

Αυτό είναι ενδεικτικό δείγμα για το πως τα καθιερωμένα ΜΜΕ καλύπτουν την υπόθεση. Η Αυγή ουρλιάζει με τίτλους «Υπόθεση τιμής η υπεράσπιση του Νίκο Άγκο» και «Το αυγό του φιδιού για το οποίο προειδοποιούσαμε τόσο καιρό εκκολάφθηκε! Αφού αυτοί που κυβέρνησαν επί 38 χρόνια, και εσχάτως συγκυβέρνησαν, το ζέσταναν τρυφερά στον κόρφο τους. (Στρατόπεδα συγκέντρωσης και ανθρωποφαγία για τους μετανάστες, ατιμωρησία και ανοχή στην αστυνομική βία και αυθαιρεσία για χρόνια και χρόνια).»

«Τώρα, λοιπόν, το φίδι ετοιμάζεται να δαγκώσει. Πρώτη επιλογή ένας άνθρωπος που ζει 20 χρόνια στη χώρα μας, που «μετέχει της ημετέρας παιδείας», που είναι οικογενειάρχης με δύο κόρες που μεγαλώνουν στην Ελλάδα, γνωρίζοντας αυτή μόνο για Πατρίδα τους, σεμνός, χαμηλών τόνων και εντούτοις μαχητής. Κατά των παραβιάσεων των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, κατά των φαινομένων εκφασισμού της κοινωνίας μας.»

Η ΕΣΗΕΑ θα βγάλει ανακοίνωση όπου θα «καταγγέλλει την επιχειρούμενη εξόντωση του δημοσιογράφου Νίκου Άγκο.» Ενώ η Κίνηση “Απελάστε τον Ρατσισμό”, θα ανακοινώσει ότι «Ζητάμε ΥΠΗΚΟΟΤΗΤΑ και όχι απέλαση για το Νίκο Άγκο. Κανένας εργαζόμενος χωρίς ασφάλιση και δικαιώματα, κανένας μετανάστης χωρίς χαρτιά. Αποσύνδεση της ανανέωσης της άδειας παραμονής των μεταναστών που ζουν στην Ελλάδα από τη συλλογή ενσήμων».

Μπλογκ θα γεμίσουν με αναρτήσεις του τύπου «Αγαπητέ Niko, ζητώ συγγνώμη εκ μέρους των σκεπτόμενων συμπατριωτών μου, για την απαράδεκτη συμπεριφορά του Κράτους μας προς το πρόσωπό σου. Ένα κράτος που η δικαιοσύνη του, δεν έπαψε ποτέ, να μας πληγώνει.» Τίτλος: «Η χώρα έχει ανάγκη από έναν Niko Ago. Να μην απελαθεί!»
Η ηλεκτρονική μετενσάρκωση της Ελευθεροτυπίας, το Lifo.gr, θα κάνει εκστρατεία με άρθρα υπέρ του Άγκο και σύντομα στο facebook θα δημιουργηθούν σελίδες συμπαράστασης. Μια εξ αυτών θα συγκεντρώσει πάνω από 9.000 μέλη Ελλήνων «σκεπτόμενων συμπατριωτών».

Στην υπόθεση θα παρέμβει άμεσα και θα δώσει λύση ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, Ευάγγελος Βενιζέλος. Στην ανακοίνωση του ΠΑΣΟΚ θα μάθουμε ότι «Ο Πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, Ευάγγελος Βενιζέλος, επικοινώνησε με τον υπηρεσιακό Υπουργό Προστασίας του Πολίτη, Λευτέρη Οικονόμου, από τον οποίο ζήτησε, στο πλαίσιο του νόμου, να εξαντλήσει όλα τα περιθώρια διακριτικής ευχέρειας που διαθέτει, ώστε να μην απελαθεί ο γνωστός δημοσιογράφος, Νίκο Άγκο.»

Εξαντλήθηκαν όλα τα περιθώρια διακριτικής ευχέρειας και ο Άγκο όχι μόνο δεν απελάθηκε, αλλά του δόθηκε και η ελληνική υπηκοότητα. Μετά ο Νίκος Άγκο όμως εξαφανίσθηκε...

Τι ακριβώς συνέβη; Δεν ήταν αρκετό το «ποτάμι αλληλεγγύης που υπήρχε γύρω του». Δεν εξαντλήθηκαν πλήρως όλα τα περιθώρια διακριτικής ευχέρειας του ελληνικού κράτους τους νόμους του οποίου ο Άγκο είχε επανειλημμένως καταπατήσει; Και δεν ήταν ο Νίκο Άγκο που είχε δηλώσει στην iefimerida.gr ότι «Δεν πρόκειται να φύγω από την Ελλάδα» είπε και μπορούσες να καταλάβεις από τον τόνο της φωνής του πως το εννοούσε με όλη του την ψυχή.» Και ότι «Εγώ όμως θέλω να μείνω στην Ελλάδα, δεν φεύγω ακόμη και εάν μου δώσουν δέκα χώρες την υπηκοότητά τους»

Αλλά μόλις του δόθηκε η ελληνική υπηκοότητα ο Άγκο την έκανε για Σουηδία. Στον νου έρχεται πάλι το «Εγώ όμως θέλω να μείνω στην Ελλάδα, δεν φεύγω ακόμη και εάν μου δώσουν δέκα χώρες την υπηκοότητά τους».

Για να καταλάβει κάποιος την σημερινή Ελλάδα θα πρέπει να δει πως το ελληνικό κράτος, τα κόμματα, τα ΜΜΕ και οι «σκεπτόμενοι συμπατριώτες» αντιμετώπισαν τον Άγκο και πως τον Στηβ Λάλα που έδωσε χρόνια από την ζωή του για την Ελλάδα.

Παρεμπιπτόντως, στους χιλιάδες «σκεπτόμενους συμπατριώτες» που συμπαραστάθηκαν στον Άγκο στο facebook, θα ήθελα να τους πω ότι αν αισθάνονται ότι βρέχει είναι επειδή τους φτύνει ο Άγκο και ο κάθε Άγκο που έχει εισβάλει στην Ελλάδα.

ΔΙΌΡΘΩΣΗ: Στην ανάρτηση αναφέρουμε ότι ο ανθέλληνας Αλβανός Νίκος Άγκο έχει πάρει την ελληνική υπηκοότητα. Το πραγματικό γεγονός είναι ότι η αίτηση του ακόμα εκκρεμεί.

Συνέχεια

Κυριακή, 7 Οκτωβρίου 2012

Τελικά ποιος κυβερνά τον τόπο;

Εχω σταματήσει να σχολιάζω τακτικά τα συμβαίνοντα στη χώρα μας. Οι εξελίξεις είναι κατακλυσμικές, οι ασκούντες την εξουσία δεν ακούνε παρά την δική τους φωνή και το κοινωνικό περιβάλλον βυθίζεται σε θεωρίες συνωμοσίας και λογής ανοησιών. Τι ελπίδα λοιπόν έχει να εισακουσθεί κάποια φωνή διαφορετική, μετριοπαθής που υποστηρίζει την απλή λογική;

Το πρόβλημα ξεκινά από την κορυφή. Αποκτήσαμε κυβέρνηση ...συνεργασίας ενός κόμματος! Τα υπόλοιπα δύο αρνήθηκαν να μετάσχουν με κορυφαία τους στελέχη. Εν τούτοις επιμένουν να έχουν γνώμη για την κάθε κυβερνητική πρωτοβουλία. Μάλιστα φάνηκαν και οι πρώτες αψιμαχίες όταν Υπουργοί έκαναν ανακοινώσεις η πήραν πρωτοβουλίες δίχως να έχουν ενημερώσει τους υπόλοιπους πολιτικούς αρχηγούς! Το εύλογο ερώτημα είναι, γιατί να το κάνουν; Ποιος είναι ακριβώς ο θεσμικός τους ρόλος; Αφού δεν μετέχουν αλλά, απλά, στηρίζουν την κυβέρνηση, η ενημέρωση απλά του Πρωθυπουργού είναι παραπάνω από αρκετή. Κι όμως…

Κανείς επίσης δεν φαίνεται να κινείται από τους κανόνες της απλής λογικής. Ο Πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ φαίνεται να αντιτίθεται σε κάποια μέτρα που αυτός είχε διαπραγματευθεί και συμφωνήσει ενόσω ήταν Υπουργός των Οικονομικών προηγουμένων κυβερνήσεων. Το χειρότερο όμως είναι πως, επανειλημμένα, μέτρα δυσάρεστα αποφασίσθηκαν κατά το παρελθόν με το επιχείρημα πως, δίχως αυτά, η χώρα θα οδηγείτο σε χρεωκοπία. Τώρα όμως βλέπουμε το χρέος να διογκώνεται ακόμα περισσότερο, οδηγώντας και τους ευρωπαίους να πιστεύουν πως δεν υπάρχει εύκολη σωτηρία. Τώρα ακούμε για νέες προοπτικές θυσιών ώστε και πάλι να μην πτωχεύσουμε. Τα προηγούμενα μέτρα τι ακριβώς πέτυχαν; Και αν δεν έφεραν αποτελέσματα, γιατί;

Yπάρχουν βέβαια και άλλα πολλά ερωτηματικά. Γιατί αγνοήθηκαν όλα αυτά τα χρόνια οι φωνές της τρόικας για διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις; Τι έκανε την ελληνική κυβέρνηση κατά το πρόσφατο παρελθόν να αδιαφορεί για έσοδα από εκποιήσεις δημόσιας περιουσίας, να ζεί από τις χρηματοδοτήσεις των δανειστών και να κάνει τα στραβά μάτια όσο διάστημα οι ευρωπαικές τράπεζες ξεφορτώνονταν ελληνικά κρατικά ομόλογα – γλυτώνοντας έτσι από τον εφιάλτη τότε μιάς ελληνικής στάσης πληρωμών;

Τα ερωτήματα όμως είναι χείμαρρος. Ιδιωτικοποιήσεις δεν έχουν γίνει ενώ από χρόνια δημιουργήθηκε – χωρίς να χρειάζεται – ειδικός γι αυτές ανεξάρτητος φορέας. Με μεγάλα κόστη, ειδικούς μισθούς και έξοδα. Κι ανακοινώνεται τώρα μία, όπου μία ιδιωτική Τράπεζα, που εξαρτά το μέλλον της από την ανακεφαλαιοποίηση με χρήματα του EFSF, αγοράζει (πόσο και με ποιανού χρήματα) μιά κρατική Τράπεζα χωρισμένη σε βιώσιμη και μη βιώσιμη. Πως, γιατί και με τι κριτήρια, δεν γνωρίζουμε… Και πότε προκηρύχθηκε σχετικός διαγωνισμός - μια και αποτελεί δημόσια περιουσία; Το γεγονός πως κόμματα έχουν δανεισθεί υπέρογκα ποσά από την αγορασθείσα, αλλά κι’ από την αγοράζουσα, Τράπεζα έπαιξε κανένα ρόλο; Τα ερωτήματα είναι σημαντικά, γιατί οι πολιτικοί αρχηγοί δεν φάνηκαν ιδιαίτερα να ταράχθηκαν από την σχετική αγοραπωλησία…

Υπάρχει όμως κι ένα ζήτημα απλής λογικής. Και τα τρία κόμματα του κυβερνητικού συνασπισμού επέμεναν προεκλογικά πως θα προχωρούσαν σε επαναδιαπραγμάτευση. Με ποιόν όμως και με ποιά σχετικά ατού; Συζήτησε ποτέ κανείς με την αντίπερα όχθη – τους δανειστές μας – για να διερευνήσει διαθέσεις κι απόψεις; Κι αν κάτι τέτοιο δεν έγινε, πως σερβιρίσθηκε στον κόσμο σαν ρεαλιστική προοπτική; Εξ ίσου προβληματική είναι και η άποψη όλων των κυβερνητικών εταίρων – των πολιτικών αρχηγών τουλάχιστον - πως δεν πρόκειται να γίνουν απολύσεις στον δημόσιο τομέα. Σε μιά χώρα 10 εκατ κατοίκων είμαστε φαίνεται ευτυχείς με καταγεγραμμένους επίσημα 770 χιλ. δημ. υπαλλήλους στο κυρίως κράτος. Στην Ρωσική Ομοσπονδία των 131 εκατ είχαν καταγραφεί 500 χιλ περίπου. Και η κυβέρνηση έχει δεσμευθεί να τους κόψει κατά 15% τα επόμενα 5 χρόνια.

Στην Ελλάδα προφανώς θεωρείται αποτελεσματικότερη η περικοπή συντάξεων και μισθών! Και η αύξηση φόρων βέβαια. Κι εκεί η λογική του πολιτικού συστήματος είναι φανερό πως έχει αναχωρήσει για μόνιμες διακοπές. Περικόπτονται δραματικά τα εισοδήματα και ταυτόχρονα αυξάνονται οι φόροι και τα κόστη των υπηρεσιών κοινής ωφέλειας! Με τι χρήματα θα πληρωθούν όλα αυτά; Και με ποια προοπτική; Με τα μαθηματικά βέβαια μπορεί να μην τα πηγαίνουν καλά οι πολιτικοί εγκέφαλοι της χώρας (με την εξαίρεση των «κουκιών» που μετράνε τα βράδια των εκλογών). Δεν μπορεί όμως να μην βλέπουν τηλεόραση. Ο πρ. Πρόεδρος της Αργεντινής Ντε Λα Ρούα – αυτός που στα χέρια του είχε σκάσει η βόμβα τα χρεωκοπίας της χώρας του -είχε βγεί στο Σκάι λίγο μετά την ένταξή μας στο πρώτο Μνημόνιο. Και είχε ξεκάθαρα τονίσει πως το μεγαλύτερό του λάθος ήταν πως είχε αφήσει τον Υπουργό του των Οικονομικών να αυξήσει τα φόρους!! Την ίδια στιγμή το ΔΝΤ διαφωνούσε με την ΕΕ και την ΕΚΤ ακριβώς για το θέμα αυτό. Κι εμείς αντί να εκμεταλλευθούμε αυτή την διαφωνία πήγαμε σαν πρόβατα και προτείναμε αυξήσεις στους φόρους…

Μια και δεν είναι σίγουρο ποιός ακριβώς κυβερνά, εξ ίσου δύσκολο είναι να επιμερίζεις ευθύνες και να ζητάς ανταπόκριση. Ποιος είναι υπεύθυνος που δεν εισακούγονται οι φωνές της λογικής; Κάποιοι τώρα τελευταία αναφέρονται και στην παλινόρθωση της Ισλανδίας. Αλλά τα δεδομένα δεν είναι συγκρίσιμα (βλ σχετ. «Lessons in Crisis Times» του Omar R. Valdimarsson, Wall Street Journal - Aug 13, 2012). Στην Ισλανδία χρεωκόπησαν οι Τράπεζες κι όχι το κράτος. Κι αυτές χρωστούσαν σε άλλες Τράπεζες στο εξωτερικό. Η τότε κυβέρνηση αποφάσισε να μην δαπανήσει για να τις διασώσει σε αντίθεση με την Ιρλανδία και την Βρετανία. Και καλά έκανε.

Στον καπιταλισμό, μαζί με το κέρδος, αποδεκτή είναι και η χρεωκοπία. Επίσης, ευρισκόμενη εκτός ΕΕ, είχε την δυνατότητα να κλείσει τα οικονομικά σύνορα και να απαγορεύσει την ελεύθερη διακίνηση κεφαλαίων (μία από τις 4 ευρωπαικές ελευθερίες). Δεν μπορούσαν έτσι οι διεθνείς αγορές να παίξουν με την ισλανδική κορώνα. Και η ανάκαμψη της οικονομίας στηρίχθηκε στο ζωντάνεμα της κατανάλωσης. Γιατί η οικονομία δεν στέγνωσε από χρήμα. Επειδή δεν φορτώθηκε με φόρους…


Ακούει κανείς;
Συνέχεια