Σάββατο, 24 Νοεμβρίου 2012

Ο Φιλελεύθερος Κάρολος Δαρβίνος



There is grandeur in this view of life, with its several powers, having been originally breathed into a few forms or into one; and that, whilst this planet has gone cycling on according to the fixed law of gravity, from so simple a beginning endless forms most beautiful and most wonderful have been, and are being, evolved.

Charles Darwin, On the Origin of Species.

Το πρωινό της 24ης Νοεμβρίου 1859 δεν έμοιαζε διαφορετικό από ένα συνηθισμένο πρωινό στο Λονδίνο της Βικτωριανής Αγγλίας. Και όμως, την ημέρα εκείνη ένα καινούργιο βιβλίο εμφανίζονταν στα ράφια των βιβλιοπωλείων της πρωτεύουσας της Βρετανικής Αυτοκρατορίας, ένα βιβλίο που έμελλε να αλλάξει εκ θεμελίων όχι μόνο την πορεία της επιστήμης αλλά και της γενικότερης αντίληψης του ανθρώπου για τον κόσμο, την κοινωνία και τον ίδιο τον εαυτό. Ο τίτλος του νέου βιβλίου ήταν “On the Origin of Species”, ο συγγραφέας του ήταν ο (γνωστός στους βρετανικούς επιστημονικούς κύκλους) εκκεντρικός Κάρολος Δαρβινός (Charles Darwin) και η τιμή διάθεσης του βιβλίου ήταν μόλις 15 σελλίνια (shillings). Συνολικά είχαν τυπωθεί μόλις 1250 αντίτυπα εκ των οποίων τα ογδόντα είχαν ήδη σταλεί σε διάφορους κριτικούς, εκδότες βιβλίων, επιστήμονες κλπ. Μέσα σε λιγότερο από πέντε ώρες, τα 1170 αντίτυπα που προσφέρθηκαν προς πώληση στο ευρύτερο κοινό είχαν εξαντληθεί, με αποτέλεσμα ο εκδοτικός οίκος Murray’s που είχε αναλάβει την έκδοση του βιβλίου να τυπώσει βιαστικά άλλα 3000 αντίτυπα τα οποία διατέθηκαν προς πώληση στις 3 Ιανουαρίου του 1860. Συνολικά, το “On the Origin of Species” εκδόθηκε πέντε φορές, με τις πωλήσεις να φτάνουν στα 250 αντίτυπα τον μήνα στα τελευταία χρόνια της ζωής του Δαρβίνου.

Η έκδοση του “On the Origin of Species” υπήρξε η ληξιαρχική πράξη γέννησης της επιστήμης της Βιολογίας. Η επίδραση του όμως δεν περιορίστηκε μόνον εκεί. Αν και ο Δαρβίνος συστηματικά απέφυγε να ασχοληθεί σε αυτό το βιβλίο με το αμφιλεγόμενο θέμα της εξέλιξης του ανθρώπινου είδους (κάτι που έκανε αργότερα στο βιβλίο του “The Descent of Man”) στο τελευταίο κεφάλαιο ανοιχτά πρότεινε την πιθανότητα να χρησιμοποιηθεί η Εξελικτική θεωρία για να εξηγηθούν φαινόμενα σχετιζόμενα με τις ανθρώπινες σχέσεις και τις ανθρώπινες κοινωνίες:

“In the distant future, I see open fields for far more important researches. Psychology will be based on a new foundation, that of the necessary acquirement of each mental power and capacity by gradation. Light will be thrown on the origin of man and his history”.
[“ Στο μακρυνό μέλλον, βλέπω ανοιχτό το πεδίο για πιο σημαντικές έρευνες. Η Ψυχολογία θα εδραιωθεί σε μια καινούργια βάση, δηλαδή στην αναγκαία απόκτηση κάθε πνευματικής ικανότητας σταδιακά. Θα χυθεί άπλετο φως στην προέλευση του ανθρώπου και της ιστορίας του.”]

Εξαιτίας της τεράστιας αντίδρασης που προκάλεσε (και εξακολουθεί να προκαλεί) η Εξελικτική Θεωρία στους κόλπους της Χριστιανικής Εκκλησίας, πολύς κόσμος μέχρι σήμερα πιστεύει πως ο Δαρβινισμός έγινε δεκτός με ανοιχτές αγκάλες από την Αριστερά τόσο της εποχής του Δαρβίνου όσο και αργότερα. Αυτή η λαθεμένη αντίληψη όχι μόνο δεν έχει καμία σχέση με την ιστορική πραγματικότητα και τα γεγονότα που ακολούθησαν τη δημοσίευση του “On the Origin of Species” αλλά συστηματικά παραπλανεί κάθε λογικά σκεπτόμενο άνθρωπο να αναζητήσει την προστασία της Αριστερής διανόησης όποτε ανακύπτει ως θέμα η προέλευση του βιολογικού κόσμου (συμπεριλαμβανομένου και του ανθρώπινου είδους).  Ο Πατέρας της Αριστερής διανόησης, Karl Marx, ήταν από τους πρώτους πολέμιους της Δαρβινικής αντίληψης της Φύσης. Ο ίδιος έγραψε- απαξιωτικά για τον Δαρβίνο- το 1861:

"it is remarkable how Darwin recognizes among beasts and plants his English society with its labour, competition, opening up of new markets, 'inventions’, and the Malthusian 'struggle for existence’"
["είναι εξαιρετικά ενδιαφέρον πως ο Δαρβίνος ανακαλύπτει ανάμεσα στα ζώα και στα φυτά την Αγγλική του κοινωνία με την εργασία της, τον ανταγωνισμό της, το άνοιγμα καινούργιων αγορών, των “ανακαλύψεων” και της Μαλθούσιας αντίληψης του “αγώνα για επιβίωση”]

Μόλις μερικά χρόνια μετά το θάνατο του Δαρβίνου, όταν οι Μπολσεβίκοι είχαν επικρατήσει στη Ρωσία, μετατρέποντάς την σε Σοβιετική Ένωση, οι Δαρβινικοί επιστήμονες (Γενετιστές, Βιολόγοι, Γεωπόνοι) βρέθηκαν στο στόχαστρο των κομμουνιστών, με αποκορύφωμα τη δολοφονία ίσως του πιο επιφανούς Ρώσου Γενετιστή του 20ου αιώνα, του Nikolai Vavilov. Αλλά και στο Δυτικό κόσμο, η αντίδραση της Αριστεράς υπήρξε σταθερά αρνητική. Οταν ο καθηγητής Βιολογίας στο Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ Edward Wilson πρότεινε την χρήση της Εξελικτικής θεωρίας για τη μελέτη των βιολογικών αιτιών της γενικότερης Ανθρώπινης Φύσης (χρησιμοποιώντας για πρώτη φορά τον όρο κοινωνιοβιολογία- sociobiology) ήταν η Αμερικανική Αριστερά και όχι κάποιοι παλαβοί χριστιανοί φονταμελιστές που του επιτέθηκαν απαξιωτικά. Αυτό που ενόχλησε την Αριστερά, όπως εξήγησε ο ίδιος ο Wilson, ήταν

“the threat perceived to the core precept of their belief system- namely, that there is no human nature, that human behavior and human social institutions are entirely the product of economic forces and culture; in other words, that human beings can be shaped by imposing an ideal social order” [“η αντίληψη της απειλής εναντίον του πυρήνα του πιστεύω τους- του πιστεύω τους που πρεσβεύει πως δεν υπάρχει Ανθρώπινη Φύση, πως η ανθρώπινη συμπεριφορά και οι ανθρώπινες κοινωνικές δομές είναι εξ’ ολοκλήρου το αποτέλεσμα οικονομικών και πολιτιστικών δυνάμεων- με άλλα λόγια, πως τα ανθρώπινα όντα μπορούν να διαμορφωθούν με την επιβολή μιας ιδεατής κοινωνικής τάξης πραγμάτων”].[1]

Φιλελεύθερος ρεαλισμός εναντίον Αριστερής θεολογίας
Ενα από τα θεμελιώδη αξιώματα της Αριστερής θεολογίας είναι η πίστη στην “δυνατότητα τελειοποίησης” (“perfectibility”) του ανθρώπου. Από το αξίωμα αυτό πηγάζει και η πίστη των Αριστερών πως οι κοινωνικές δομές μπορούν να οικοδομηθούν μέσω ενός κεντρικού σχεδιασμού. Αντίθετα για τους Ελευθεριακούς (Libertarians)/ Φιλελευθέρους, τέτοια δυνατότητα τελειοποίησης δεν υπάρχει. Γι’αυτόν ακριβώς το λόγο, για τους Φιλελεύθερους οι κοινωνικές δομές δεν υλοποιούνται μέσω κάποιου κεντρικού σχεδιασμού αλλά μέσω αυτού που ο Χάγιεκ ονόμασε “αυθόρμητη τάξη” (“spontaneous order”). Ο Νόμος της Εξέλιξης του Δαρβίνου επιβεβαιώνει αυτή ακριβώς τη θέση των Φιλελεύθερων. Ο Δαρβίνος έδειξε πως οι άνθρωποι είναι μέρος της Φύσης, εξελίχθηκαν βιολογικά μέσα στη Φύση και υπόκεινται στους βιολογικούς νόμους. Αυτοί οι βιολογικοί νόμοι, κωδικοποιημένοι στο DNA μας, μας επιβάλλουν κάποια ανυπέρβλητα όρια, όρια τα οποία διαφέρουν από άνθρωπο σε άνθρωπο αλλά τα οποία δεν μπορούν να αλλάξουν μέσω κάποιου είδους “κοινωνικής μηχανικής” (“social engineering”). Ακριβώς επειδή ως όντα είμαστε ατελείς, όλες οι κοινωνικές δομές που δημιουργούνται από τους ανθρώπους υπόκεινται στο τέλος στους περιορισμούς που η ανθρώπινη φύση μας επιβάλλει. Ο Quintin Hogg, Lord Hailsham, έγραψε “man is an imperfect creature with a streak of evil as well as good in his inmost nature” και επομένως “a utopian society of perfected human beings is impossible, and so the best we can strive for is a limited government with a balance of powers in which the public good is attained by the interplay of rival forces” [“o άνθρωπος είναι ένα μη τέλειο ον με δόση κακού και καλού στη φύση του, επομένως μια ουτοπική κοινωνία αποτελούμενη από τελειοποιημένους ανθρώπους είναι αδύνατη. Επομένως το καλύτερο το οποίο μπορούμε να πετύχουμε είναι ένα περιορισμένο Κράτος με εξισορροπημένη κατανομή εξουσιών όπου το δημόσιο καλό επιτυγχάνεται μέσα από την αλληλεπιδραση ανταγωνιστικών δυνάμεων”]. [2] Αντίθετα η Αριστερά- σοσιαλιστές, σοσιαλδημοκράτες, κομμουνιστές- έχει μία ουτοπική αντίληψη της ανθρώπινης φύσης. Πιστεύει πως η ανθρώπινη φύση είναι σχεδόν αποκλειστικά ένα κοινωνικό δημιούργημα. Παρ’όλο που πιστεύει στην Εξελικτική βιολογία του ανθρώπινου οργανισμού, πιστεύει ταυτόχρονα πως το ανθρώπινο πνεύμα έχει τέτοιες δυνατότητες ώστε ο κεντρικός κοινωνικός σχεδιασμός να μπορεί να απελευθερώσει την ανθρώπινη κοινωνία από τα “δεσμά” (τα όρια) που θέτουν οι βιολογικοί νόμοι.

Η ορθολογική θεώρηση της ανθρώπινης φύσης είναι διάχυτη στην Φιλελεύθερη παράδοση, ακόμα και πριν την διατύπωση της θεωρίας της Εξέλιξης από το Δαρβίνο. “What is government itself, but the greatest of all reflections of human nature? If men were angels, no government would be necessary” [Τι είναι το ίδιο το Κράτος παρά ο μεγαλύτερος καθρέφτης της ανθρώπινης φύσης; Γιατί αν οι άνθρωποι ήταν άγγελοι, δεν θα υπήρχε ανάγκη Κράτους] (The Federalist) [3]. Ο Edmund Burke έγραψε “politics ought to be adjusted not to human reasoning but to human nature, of which the reason is but a part, and by no means the greatest part” [η πολιτική δεν πρέπει να προσαρμόζεται στην ανθρώπινη λογική αλλά στην ανθρώπινη φύση, της οποίας η λογική δεν είναι παρά ένα μικρό κομμάτι].[4]

Στον αντίποδα αυτών των συλλογισμών, ο Πατριάρχης της Αριστεράς Karl Marx έγραψε “The philosophers have only interpreted the world in various ways; the point however is to change it” [οι φιλόσοφοι έχουν απλά περιγράψει τον κόσμο με διάφορους τρόπους. Ο σκοπός όμως είναι να τον αλλάξουμε]. Η μεγάλη επαναστατική αλλαγή, σύμφωνα με τον Μαρξ, θα επιτευχθεί μέσω της εξουσίας του προλεταριάτου, μια εξουσία που θα οδηγούσε σε μία αταξική κοινωνία και θα έφερνε επομένως το τέλος της επιβολής των ολιγαρχών στις μάζες. Σε αυτές τις ιδέες του Μάρξ, αναρχικός Μιχαήλ Μπακούνιν απάντησε “Marx’s dictatorship of the proletariat would actually become a new despotism of a governing minority. He who doubts this simply doesn’t know human nature” [H μαρξιστική δικτατορία του προλεταριάτου θα εξελισσόταν σε έναν νέο δεσποτισμό μιας κυβερνώσας μειοψηφίας. Αυτός που αμφιβάλλει για μια τέτοια εξέλιξη απλά δεν γνωρίζει την Ανθρώπινη Φύση].

Το ουτοπικό όνειρο του Μαρξ για μια ανθρώπινη κοινωνία που υπερβαίνει τα όρια που θέτει η (βιολογική) ανθρώπινη φύση όχι μόνο συνεχίστηκε αλλά μετεξελίχθηκε σε πλήρες θρησκευτικό/θεολογικό δόγμα από τους ακόλουθούς του. Ο Michael Harrington, ένας από τους επιφανέστερους Αμερικανούς σοσιαλιστές είδε το σοσιαλιστικό όραμα ως “the idea of an utterly new society in which some of the fundamental limitations of human existence have been transcended” [“η ιδέα μιας εντελώς καινούργιας κοινωνίας στην οποία κάποια από τα θεμελιώδη όρια που θέτει η ανθρώπινη ύπαρξη έχουν υπερκεραστεί”]. Και συνέχισε προβλέποντας πως θα γινόταν ένα είδος “ψυχικής μετάλλαξης” (“psychic mutation” κατά την ορολογία του) ώστε “invidious competition is no longer programmed into life by the necessity of a struggle for scarce resources...[and then] cooperation, fraternity and equality become natural” [“ο φθονερός ανταγωνισμός δεν θα είναι πλέον προγραμματισμένος στη διαδικασία της ζωής λόγω των περιορισμένων φυσικών πόρων...[και τότε] η συνεργασία, η αδελφοσύνη και η ισότητα θα γίνουν φυσιολογικά”].[5]

Αλλά δεν ήταν μόνο οι Αριστεροί φιλόσοφοι που βρέθηκαν στον αντίποδα της Δαρβινικής θεώρησης της Φύσης και του ανθρώπινου είδους. Ήταν και Αριστεροί πολιτικοί οι οποίοι βρέθηκαν στα υψηλώτερα αξιώματα των χωρών τους που διακήρυξαν την πίστη τους στο Αριστερό ιδεώδες μιας παναθρώπινης Ουτοπίας. Το 1945 ο Clement Attlee οδήγησε το κόμμα των Βρετανών Εργατικών σε μία από τις μεγαλύτερες νίκες του εναντίον των Συντηρητικών του Winston Churchill. Με την επικράτηση του, το Εργατικό κόμμα του Attlee ξεκίνησε το χτίσιμο του σοσιαλισμού καθοδηγούμενο από το Beveridge Report και με σκοπό τον διακηρυγμένο του στόχο να εξαφανίσει τα “πέντε μεγάλα κακά” (“Five great evils”): την απληστία, τις ασθένειες, την άγνοια, την αθλιότητα και την τεμπελιά. Ο απώτερος σκοπός ήταν η οικοδόμηση μιας Νέας Ιερουσαλήμ. Φυσικά τίποτε από όλα αυτά δεν πραγματοποιήθηκε και το Εργατικό Κόμμα οδηγήθηκε σε εκλογική πανωλεθρία λίγα χρόνια αργότερα. Η μεταφυσική/θεολογική θεώρηση των πραγμάτων παρ’όλα αυτά παρέμεινε στο κέντρο της ιδεολογίας του κόμματος για πολλές δεκαετίες.[6]

Στο βιβλίο του A Conflict of Visions ο Thomas Sowell αναλύει τους ιδεολογικούς πολέμους των τελευταίων δύο αιώνων και καταλήγει στο συμπέρασμα πως υπάρχουν δύο βασικές σχολές σκέψης, η “ρεαλιστική” (“constrained/realist vision”) και η “ουτοπική” (“unconstrained/utopian vision”). Κατά τον Sowell αυτοί που ακολουθούν τη ρεαλιστική σχολή σκέψης πιστεύουν πως, εφόσον τα ηθικά και πνευματικά όρια των ανθρώπων είναι βασισμένα στα πεπερασμένα όρια που μας επιβάλλει η Φύση και η βιολογία μας, μία καλή/επιτυχημένη κοινωνική δομή θα πρέπει να κάνει ό,τι το δυνατόν καλύτερο μέσα σε αυτά τα δεδομένα όρια μας και όχι να μπει σε μια Δονκιχωτική προσπάθεια να τα αλλάξει. Αντίθετα, για την ουτοπική σχολή σκέψης, το ανθρώπινο πνεύμα δεν έχει καμμία σχέση με τη βιολογία και το φυσικό κόσμο αλλά είναι προιόν κοινωνικών σχέσεων και δομών, δηλαδή πραγμάτων που μπορούν να αλλάξουν. Επομένως, γι’αυτούς, οι καλύτερες κοινωνικές δομές προκύπτουν μέσα από έναν κεντρικό σχεδιασμό που έχει στόχο να αλλάξει τις υφιστάμενες δομές και να χτίσει τον καλύτερο/τέλειο άνθρωπο. [7]

Ο Sowell δείχνει πως αυτοί που ακολουθούν την ρεαλιστική άποψη αντιλαμβάνονται τις κοινωνικές νόρμες όπως η οικογένεια, η αγορά και το κράτος ως θεσμούς που δημιουργήθηκαν μέσα από σταδιακή και ελευθερη εξέλιξη και όχι μέσω κάποιου κεντρικού σχεδιασμού. Για τους ρεαλιστές, οι σταδιακά εξελιγμένοι θεσμοί έχουν στον πυρήνα τους περισσότερη σοφία και γνώση καθώς προέκυψαν από την ακούσια αλληλεπίδραση εκατομμυρίων ατόμων όπου ο καθένας πάλευει για τη δική του προσωπικη ευτυχια. Αντίθετα για τους ουτοπικούς υφίσταται η έννοια του γενικότερου καλού το οποίο μπορεί να εξυπηρετηθεί μόνο μέσα από τον κεντρικό σχεδιασμό και όχι από την ατομική βούληση ελεύθερων ανθρώπων. Για τους ρεαλιστές, ο κεντρικός σχεδιασμός των ουτοπικών δεν είναι μόνο αφελής και μάταιος. Είναι και επικίνδυνος. Είναι μάταιος διότι η ανθρώπινη βιολογική μας φύση μας επιβάλλει περιορισμούς και όρια στο πόσα μπορεί ένας απλός άνθρωπος να γνωρίζει και να κατανοήσει (“Our faculties are more fitted to recognize the wonderful structure of a beetle than a Universe” είχε γράψει ο Δαρβίνος). Και είναι επικίνδυνος διότι κάθε προσπάθεια των ανθρώπων να συμπεριφερθούν α-φύσικα, να ξεπεράσουν δηλαδή τα όρια του Φυσικού Κόσμου, οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια σε περισσότερο ανθρώπινο πόνο και δυστυχία.

Η Δαρβινική Εξέλιξη ανήκει προφανέστατα στην κατηγορία της ρεαλιστικής θεώρησης των πραγμάτων, κατατάσσοντας έτσι το Δαρβίνο μαζί με τους μεγάλους Φιλελεύθερους διανοητές όπως ο Edmund Burke, o Adam Smith, o Alexander Hamilton, o Friedrich Hayek και ο Milton Friedman. Όπως περιγράφει στο βιβλίο του ο Sowell, η κεντρική ιδέα των φιλελεύθερων ρεαλιστών είναι η Εξέλιξη των πραγμάτων- η ιδέα πως οι κοινωνικές δομές είναι αποτέλεσμα μιας αυθόρμητης τάξης που προκύπτει από την ακούσια και σταδιακή εξέλιξη υφιστάμενων δομών. Ο ίδιος ο Χάγιεκ είχε προτείνει πως ο Δαρβίνος δεν έκανε τίποτε άλλο από το να ανακαλύψει στο Βιολογικό Κόσμο από τον οποίο προερχόμαστε και ο οποίος μας περιβάλλει την εξελικτική θεώρηση της ανθρώπινης οικονομίας που είχε περιγράψει ο Adam Smith και οι διανοητές του Αγγλικού Διαφωτισμού.

Η φυσική θεώρηση του Κόσμου είναι η ουσία του φιλελευθερισμού. Η μεταφυσική είναι η πεμπουσία της Αριστερής θεολογίας. Δεν παραξενεύει καθόλου επομένως πως όπου έγινε προσπάθεια να εφαρμοστεί η α-φύσικη Αριστερη ουτοπία, το πείραμα απέτυχε οικτρά προκαλώντας απίστευτο πόνο και δυστυχία.

Εvery attempt to control affairs actually results in the worst outcome” (“κάθε προσπάθεια ελέγχου των πραγμάτων οδηγεί στο χειρότερο δυνατό αποτέλεσμα”).

I feel most deeply that this whole question of Creation is too profound for human intellect. A dog might as well speculate on the mind of Newton! Let each man hope and believe what he can. (Charles Darwin in London Illustrated News, 21 April 1862).

[1] Edward O. Wilson, “Deep History”, Chronicles, 14 (April 1999):16-17.
[2] Quintin Hogg, “The case for conservatism” (Penguin Books, London, 1947)
[3] Alexander Hamilton, John Jay and James Madison, “The Federalist”
[4] Edmund Burke, “A Letter to a member of the National Assembly” in “Further reflections on the revolution in France”
[5] Michael Harrington “Socialism” (Bantam Books, New York, 1973)
[6] Daniel Yergin and Joseph Stanislaw “The Commanding Heights: the battle for the World Economy” (Touchstone, New York, 2002)
[7] Thomas Sowell “A conflict of visions: ideological origins of political struggles” (Basic Books, New York, 2002)

{Το κείμενο αυτό γράφτηκε με αφορμή την επέτειο της πρώτης έκδοσης του On the Origin of Species στις 24 Νοεμβρίου 1859}
Συνέχεια

Τετάρτη, 21 Νοεμβρίου 2012

Ανυπακοή και δράση

Mου είναι αδύνατον να κατανοήσω το σχετικό σύνθημα του Κομμουνιστικού Κόμματος που τελευταία έχει υιοθετήσει και ο Σύριζα. Τι ακριβώς σημαίνει η πρόσκληση για «ανυπακοή»;

Το ΚΚΕ, και η Αριστερά γενικά, έχει μια ιδιαιτερότητα. Ενώ εκτιμά πως τα πάντα είναι ανοιχτά για τα στελέχη του σε επίπεδο καταγγελίας και κριτικής, την ίδια ώρα εμφανίζει μια παράξενη για την εποχή μας υπερευαισθησία στην όποια κριτική θα τολμούσε να ασκήσει ο οποιοσδήποτε τρίτος στις πράξεις και τις ιδέες του. Κοντολογής, ο πλέον ακραίος και πολιτικά σχεδόν υστερικός επικριτικός λόγος των οικονομικών σχέσεων της αστικής δημοκρατίας θεωρείται από τους κομμουνιστές φυσιολογικός και βέβαια αποδεκτός. Την ίδια ώρα όμως η άσκηση επιθετικής κριτικής στις δικές του θέσεις και αντιλήψεις συχνά καταγγέλλεται σαν επικίνδυνος αντι-κομμουνισμός!

Λυπάμαι αν χαλάω κάποιων την ησυχία και πνευματική ραστώνη αλλά η πρόσκληση της κοινωνίας σε ανυπακοή συνιστά επικίνδυνη κίνηση αμφισβήτησης των θεσμών και πρόκλησης κοινωνικής αναταραχής. Η ανυπακοή στους νόμους και στις επι μέρους διοικητικές διατάξεις, που προφανέστατα καλεί το ΚΚΕ να πράξουν οι πολίτες, οδηγεί σε αναστάτωση και κοινωνική αποσύνθεση. Με περισσότερο πιθανά θύματα τις κοινωνικές ομάδες που ιδιαίτερα το κόμμα αυτό θα ήθελε να προστατεύσει και να ενισχύσει. Θεωρητικά μιλώντας πάντοτε, το ΚΚΕ απευθύνεται κατά κύριο στα εργατικά στρώματα, στους χαμηλόμισθους φορολογούμενους και στους οικονομικά αδύναμους πολίτες που εξαρτώνται από την κοινωνική προστασία του δημόσιου τομέα.

Η προτροπή σε ανυπακοή προφανέστατα δεν είναι δυνατόν να εξειδικευθεί κοινωνικά και εισοδηματικά. Είναι αδύνατον ένα κόμμα να απευθύνει τα συνθήματα του σε μέρος της κοινωνίας αφήνοντας κάποια άλλα απ’ έξω. Ούτε και εννοιολογικά είναι σε θέση να περιορίσει το εύρος επιρροής της συνθηματολογίας και της προτροπής του. «Ανυπακοή» δηλ. ποίων και σε τι ακριβώς; Αυτός που προφανέστατα θα πρέπει να πάψει να υπακούει θα πρέπει να είναι ο λαός. Αλλά ποιοι από τους έλληνες δεν αποτελούν μέρος του λαού; Αυτονόητα, κανένας. Κατά συνέπεια η προτροπή είναι προς όλους τους έλληνες να αδιαφορούν για τους νόμους και την δημόσια τάξη.

Αν υποθέσουμε πως η προτροπή αναφέρεται αποκλειστικά και μόνο στους «εργαζόμενους», τότε είναι ολοφάνερο πως μοναχά εκείνοι που ζούν άκοπα από εισοδήματα, τα παιδιά και οι άνεργοι οφείλουν να υπακούουν στους νόμους και τα κελεύσματα της πολιτείας. Ολοι οι υπόλοιποι, εφ’ όσον με κάποιο τρόπο εργάζονται και φορολογούνται, καλούνται να μην υπακούουν σε διατάξεις και νόμους. Το βασικό κάλεσμα λοιπόν θα μπορεί να ερμηνευθεί σαν πρόκληση άρνησης πληρωμής φόρων. Και, βίαιης ακόμη, αντίδρασης απέναντι σε όργανα της πολιτείας που θα θελήσουν να εφαρμόσουν τις οικονομικές και ποινικές συνέπειες μιας τέτοιας κίνησης.

Δίχως μια σταθερή ροή φορολογικών εσόδων είναι αυτονόητο πως δεν είναι δυνατόν να λειτουργήσει έστω και στοιχειωδώς ένα οργανωμένο κρατικό σύστημα. Σαν συνέπεια συστήματα δημόσιας υγείας, συνταξιοδότησης, πρόνοιας και δωρεάν παιδείας θα οδηγηθούν σε πλήρη κατάρρευση. Εξυπακούεται πως οι ισχυρές εισοδηματικά τάξεις θα είναι οι μόνες σε θέση να αντεπεξέλθουν σε ένα παρόμοιο καταιγιστικό τσουνάμι οικονομικής καταστροφής. Ιδιαίτερα μάλιστα στον τομέα της ασφάλειας που σε ένα καθεστώς γενικευμένης ανυπακοής θα καταρρεύσει περίπου ολοκληρωτικά.

Η πολιτική ειρωνεία είναι πως η προτροπή του κομμουνιστικού κόμματος για ανυπακοή θα οδηγήσει στην εκτεταμένη ιδιωτικοποίηση των συστημάτων δημόσιας ασφάλειας αλλά και στην ακόμη πιο ριζοσπαστική προοπτική της διαχείρισης της βίας στην κοινωνία από ιδιωτικούς εργολαβικούς φορείς. Δεν γνωρίζω αν αυτός είναι ο μελλοντικός οραματισμός του κομμουνιστικού κόμματος. Εκεί όμως οδηγούν αναπόφευκτα οι προτροπές του. Στα πλαίσια μάλιστα μιάς κοινωνικής πραγματικότητας χτυπημένης από οικονομικά αδιέξοδα και με ένα ανεξέλεγκτο μεταναστευτικό ρεύμα.

Σε καθαρά πολιτικό επίπεδο το κάλεσμα σε ανυπακοή είναι αυτονόητο πως θα ανοίξει τους ασκούς του Αιόλου. Με πιθανότατα πρώτα θύματα τους ίδιους τους κομμουνιστές. Η κατάλυση της έννομης τάξης θα οδηγήσει στην εφαρμογή του δίκαιου του ισχυρότερου.Με την ασυδοσία βέβαια των «ομάδων δράσης» της άκρας δεξιάς. Και στα πλαίσια της σημερινής τεχνολογικής κοινωνίας αυτός ) ο «ισχυρότερος», δηλαδή) δεν είναι οι λαικές τάξεις. Αλλά μάλλον οι συντεταγμένες οικονομικές ολιγαρχίες με την δυνατότητα προσφυγής σε τεχνολογικά συστήματα καταστολής που δεν είναι δυνατόν να αντιμετωπισθούν από γενικευμένες έστω, αλλά παραδοσιακού τύπου και τεχνολογικά φτωχές, λαικές αντιδράσεις.

Να θυμίσω πως οι λαικές επαναστάσεις, που άλλαξαν σε σημαντικό βαθμό τον πολιτικό χάρτη της Ευρώπης και του κόσμου, εμφανίσθηκαν με την χρήση της πυρίτιδας στην πολεμική τεχνολογία. Γιατί διευκολύνθηκε ο ευχερής εξοπλισμός μεγάλων λαικών στρωμάτων και η ανατροπή της φεουδαρχίας. Που στήριγμά της είχε το σιδερόφρακτο ιππικό – πανάκριβο στην εκπαίδευση και την συντήρηση. Σήμερα το μονοπώλιο άσκησης οργανωμένης βίας περνάει και πάλι στις μεγάλες κεφαλαιουχικές μονάδες (μεγάλα κράτη με πανάκριβους υψηλής τεχνολογίας στρατούς η ιδιωτικές τρομοκρατικές μονάδες η εργολαβικοί μηχανισμοί αντίστασης σε αυτές) που οργανώνουν τον πόλεμο σε απρόσωπη, απόμακρη και επιχειρησιακά στενότερη βάση.

Τα συνθήματα οφείλουν να εδράζονται σε κοινωνικές πραγματικότητες. Κι’ όχι να τις παραμορφώνουν καλλιεργώντας το έδαφος για θεσμική κατάρρευση και εφιαλτικά σενάρια συγκρούσεων.
Συνέχεια

Δευτέρα, 19 Νοεμβρίου 2012

Ο παρεοκρατικός καπιταλισμός των Αθηνών


Και ξαφνικά το Βήμα αυτής της Κυριακής έδινε την εντύπωση ότι είχε μετατραπεί σε φυλλάδα των Ανεξάρτητων Ελλήνων - σε ορισμένες σελίδες βέβαια. Τι ακριβώς συνέβη;

Την Παρασκευή η Καθημερινή δημοσίευσε την είδηση ότι «Παντοδύναμοι επίτροποι θα τοποθετηθούν στις τράπεζες, ως απότοκο της ανακεφαλαιοποίησής τους, ύψους 26 δισ. ευρώ, η οποία θα πραγματοποιηθεί μέσα στο αμέσως προσεχές διάστημα. Η σύμβαση που περιλαμβάνεται στο Μνημόνιο και φέρνει σήμερα στη δημοσιότητα η «Κ» προβλέπει τον απόλυτο έλεγχο της πολιτικής κάθε τράπεζας που θα ανακεφαλαιοποιηθεί με κρατικά χρήματα, αλλά και τη σαφή πρόθεση της τρόικας να κοπεί ο ομφάλιος λώρος μεταξύ τραπεζών και πολιτικού συστήματος.»

Την Κυριακή η Καθημερινή έδωσε περισσότερες λεπτομέρειες:

“Ειδικός έλεγχος θα ασκείται στα δάνεια που έχει ήδη ή θα χορηγήσει στο μέλλον η τράπεζα σε διευθυντικά στελέχη, μετόχους, εργαζομένους, τους συγγενείς τους, αλλά και στα πολιτικά κόμματα ή σε εταιρείες προώθησης και διαφήμισης. Στόχος είναι να διασφαλιστεί ότι η τράπεζα ακολουθεί ενιαίους κανόνες χορηγήσεων, αλλά και να δεσμευθεί η ελληνική κυβέρνηση «ότι η τράπεζα δεν θα κάνει χρήση της κρατικής εγγύησης για διαφημιστικούς λόγους».”

Η είδηση αυτή έφερε τον πανικό στα κόμματα, στις διοικήσεις των τραπεζών και τα καθεστωτικά ΜΜΕ. Ως γνωστόν υπάρχει μια τριγωνική σχέση αλληλεξάρτησης και αλληλοκάλυψης μεταξύ της πολιτικής τάξης, των τραπεζών και των ΜΜΕ. Οι τράπεζες δίνουν θαλασσοδάνεια στο κράτος, τα κόμματα και τα ΜΜΕ, και από την άλλη το κράτος, τα κόμματα και τα ΜΜΕ “παραβλέπουν” το πως οι διοικήσεις των τραπεζών διοικούν. Αυτοί που την πληρώνουν στο τέλος είναι οι μέτοχοι και οι απλοί πελάτες των τραπεζών.

Τον Απρίλιο είχα γράψει για την ειδική σχέση των ΜΜΕ με τις τράπεζες με αφορμή την έρευνα του δημοσιογράφου του Reuters, Stephen Gray, που αφορούσε τις αγοραπωλησίες ακινήτων μέσω δανείων που είχαν χορηγηθεί από την Τράπεζα Πειραιώς προς τον πρόεδρο της τράπεζας κ. Σάλλα, την γυναίκα του και τα δύο του παιδιά. «Σύμφωνα με το δημοσίευμα, σε εύπορες περιοχές στην Αθήνα, στα προάστια και τουλάχιστον σ’ ένα νησί, οι προσωπικές εταιρείες της οικογένειας Σάλλα αγόραζαν ακίνητα με δάνεια που ελάμβαναν από την Τράπεζα Πειραιώς και εν συνεχεία νοίκιαζαν τα ακίνητα αυτά (τουλάχιστον εφτά) στην τράπεζα για να τα χρησιμοποιήσει ως καταστήματα.» Το να αγοράζεις ακίνητα με δάνειο από την τράπεζα και μετά να νοικιάζεις το ίδιο ακίνητο στην ίδια τράπεζα είναι μια καταπληκτική επένδυση αν είσαι ο κ. Σάλλας. Αν είσαι μέτοχος της τράπεζας που διοικεί ο κ. Σάλλας ίσως να αισθάνεσαι ότι κάποιος σε εκμεταλλεύεται.

Η Τράπεζα Πειραιώς είχε τότε υποστηρίξει ότι «ουδεμία παράνομη ή παράτυπη ενέργεια έχει υπάρξει οποτεδήποτε». Αυτό που μου είχε κάνει εντύπωση τότε ήταν η ομοιόμορφη, επιδερμική και απροκάλυπτα φιλική προς την τράπεζα κάλυψη που έδωσαν τα ελληνικά ΜΜΕ στο γεγονός. Είχα γράψει τότε «Το να δημοσιεύεις μια ανακοίνωση απάντηση [της τράπεζας] χωρίς να κάνεις τουλάχιστον μια στοιχειώδη μνεία στο τι αντικρούει αυτή η ανακοίνωση, δεοντολογικά μοιάζει με κομματική εφημερίδα του 80 που με φανατισμό υποστηρίζει την παράταξη της προτίμησής της.»

Είναι πιθανόν μια επιτροπεία στις τράπεζες να κόψει τα δανεικά σε υπερχρεωμένα και μη βιώσιμα συγκροτήματα ΜΜΕ καθώς και τα πολιτικά κόμματα. Αυτή την εβδομάδα η αναστάτωση ήταν έκδηλη. «Επίτροποι - Δούρειοι Iπποι στο σχέδιο άλωσης» ο τίτλος του Έθνους του κ. Μπόμπολα. Το ρεπορτάζ σημείωνε ότι «Ορέγονται τις ελληνικές τράπεζες κράτος και ξένοι». Στα Νέα του Σαββάτου ο τίτλος στην πρώτη σελίδα ήταν «Αλυσοδένουν και αφελληνίζουν τις τράπεζες.» Στο Βήμα η είδηση ήταν το πρωτοσέλιδο με «Η τρόικα κάνει μπίζνες!» και «Η ασφυκτική επιτροπεία στις τράπεζες απειλεί με αφελληνισμό.»

Είναι ενδιαφέρον ότι το Βήμα και τα Νέα έγραφαν για αφελληνισμό του τραπεζικού συστήματος επειδή υπάρχει το ενδεχόμενο να αρχίσει να λειτουργεί με περισσότερη διαφάνεια και ίσως, θεός φυλάξει, με ιδιωτικονομικά κριτήρια, αλλά οι ίδιες εφημερίδες την ίδια ημέρα καταδίκαζαν την κυβέρνηση που προσπαθούσε γρήγορα να καταργήσει τον λαθρονόμο Ραγκούση. Φαίνεται ότι η πληθυσμιακή αλλοίωση της Ελλάδας δεν είναι αφελληνισμός αλλά το κόψιμο των θαλασσοδανείων σε διαπλεκόμενους είναι.

Ο κ. Σταύρος Ψυχάρης άστραψε και βρόντηξε από την στήλη του στο Βήμα γράφοντας μεταξύ άλλων «Η Ελλάδα δεν είναι αποικία. Η ξεκάθαρη αυτή δήλωση οφείλεται σε όλους όσοι νομίζουν ότι αυτό που δεν κατάφεραν τότε οι μεραρχίες του Γ' Ράιχ μπορούν τώρα να το επιτύχουν οι σαράφηδες της Ευρώπης!». Έκλεισε με «Και εν είδει υποσημειώσεως: Οσοι ερευνούν για δάνεια των εφημερίδων ας γνωρίζουν ότι ο «θησαυρός» θα είναι άνθρακες. Και ότι οι εφημερίδες αυτής της χώρας μπορεί να εκδοθούν ακόμη και τετρασέλιδες - αλλά θα εκδοθούν και θα κυκλοφορήσουν, έστω χέρι με χέρι!»

Είμαι σίγουρος ότι χιλιάδες Έλληνες θα βγουν στους δρόμους να μοιράζουν χέρι χέρι τις έστω τετρασέλιδες εφημερίδες των κυρίων Ψυχάρη και Μπόμπολα. Γιατί τι θα γίνουμε ως έθνος χωρίς την φωνή της “επιχειρηματικότητας” της πασοκοκρατίας που μας έδωσε έναν εθνάρχη τύπου Ανδρέα Παπανδρέου, έναν εκσυγχρονιστή τύπου Σημίτη, ευπατρίδες υψηλής πολιτικής όπως ο Άκης Τζοχατζόπουλος και ο Γιάννος Παπαντωνίου; Πραγματικά τι θα γίνουμε;

Υ.Γ.: Σε όλο το άρθρο γράφω για πιθανή/ενδεχόμενη βελτίωση του τραπεζικού συστήματος με επιτροπεία γιατί απλούστατα η τρόικα έχει την συνήθεια στο τέλος να κάνει συμφωνίες με την ελληνική πολιτική τάξη που ωφελούν τους μεν και τους δε, και όπως πάντα τα σπασμένα θα τα πληρώσει ο απλός Έλληνας πολίτης.
Συνέχεια

Κυριακή, 18 Νοεμβρίου 2012

...Και Κλιματικης Αλλαγής

Είναι δυνατόν ακόμη να είμαστε αιχμάλωτοι ιδεοληψιών που σαν καινούργια θρησκεία αιχμαλωτίζουν τις αντιλήψεις μας και οδηγούν σε δρόμους επικίνδυνους και αντι-λαικούς;

Η υστερία με το Κλίμα εδώ και κάποιες δεκαετίες έχει αρχίσει να υποκαθιστά τον θρησκευτικό φανατισμό αλλά και τις ιδεολογικές διαμάχες της εποχής του Ψυχρού Πολέμου. Οι ηττημένοι των ιδεολογκών αντιπαραθέσεων για το είδος της κοινωνίας που θέλουμε βρήκαν τρόπο να πάρουν εκδίκηση για την απόρριψη των δοξασιών τους με επίθεση στην καρδιά των δραστηριοτήτων των αντιπάλων τους. Με το επιχείρημα πως η ανθρώπινη δραστηριότητα προκαλεί, μέσω εκπομπών διοξειδίου του άνθρακα, επικίνδυνες για τον πλανήτη αλλαγές στην παγκόσμια θερμοκρασία καταφέρονται κατα της βιομηχανικής παραγωγής και της ανάπτυξης γενικά. Εφ΄όσον βέβαια η οικονομική εξέλιξη και πρόοδος είναι προιόν μηχανισμών της ελεύθερης οικονομίας της αγοράς, δεν έχει υπάρξει παγκόσμια οικονομική πρόοδος που να εκπηγάζει από διευθυνόμενες οικονομίες, εξυπακούεται πως ο βασικός εχθρός του Κλίματος και της ανθρώπινης επιβίωσης είναι ο Καπιταλισμός!!

Προκειμένου λοιπόν να «σωθεί» ο πλανήτης δεν πειράζει αν δοκιμασθεί η ζωή κάποιων εκατοντάδων εκατομμυρίων ανθρώπων. Η θρησκεία είναι μάλιστα τόσο διαδεδομένη ώστε μόνο η σύγχρονη εξάπλωση του Ισλάμ να μπορεί να την ανταγωνισθεί!! Είναι χαρακτηριστικό πως και στην Ελλάδατων οικονομικών αδιεξόδων αποκτήσαμε Υπουργείο «Κλιματικής Αλλαγής». Προιόν των ήπιων μετασχηματιστικών αντιλήψεων του σημερινού ακόμα Προέδρου της Σοσιαλιστικής Διεθνούς ποτέ δεν ξεκαθαρίσθηκε ποιός ακριβώς θα ήταν ο ρόλος του. Εν τούτοις, η σημερινή, θεωρητικά τουλάχιστον, φιλελεύθερη κυβέρνηση τη χώρας δεν τόλμησε να απαλλαγεί από τον αφελή Υπουργικό τίτλο. Προφανώς, η Ελλάδα δεν θα μπορούσε να κάνει κάτι για την αλλαγή του παγκόσμιου κλίματος. Από που όμως έστω προκύπτει πως αυτό μεταβάλλεται από ανθρώπινες δραστηριότητες;

Ο καθηγητής του Πολυτεχνείου Δημήτρης Κουτσογιάννης, σε μιά εξαιρετικά αποκαλυπτική εισήγησή του, έχει με στοιχεία υποστηρίξει πως «Το κλίμα αλλάζει … εδώ και 4.5 δισεκατομμύρια χρόνια», δίχως δική μας παρέμβαση μάλιστα (http://archaeopteryxgr.blogspot.gr/2011/12/45.html). Ο Σέρβος καθηγητής Μίλαν Μιλάνκοβιτς είχε αναπτύξει την θεωρία πως καθώς η γή γυρίζει γύρω από τον ήλιο, κι’ από τον άξονά της, προσεγγίζει τον ήλιο από διαφορετικές οπτικές γωνίες και αποστάσεις με αποτέλεσμα απροσδιόριστες μέσα στον χρόνο αλλαγές στην θερμοκρασία εδάφους και ωκεανών (http://www.detectingdesign.com/milankovitch.html). Το κλίμα έτσι είναι προιόν παραγόντων που έχουν ελάχιστη σχέση με την ανθρώπινη δραστηριότητα. Και σίγουρα αδιαφορεί για τις επιλογές του όποιου έλληνα υπουργού.

Το κακό είναι σίγουρο πως ξεκίνησε με το φίλμ που παρουσίαζε ο πρ. Αμερικανός Αντ/δρος Αλ Γκόρ. Και που στηρίζεται σε μιά επιστημονικά αποδειγμένη ανακρίβεια. Πως δηλαδή η αύξηση της θερμοκρασίας προκαλείται από αυξήσεις στις εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα. Που είναι βέβαια αποτέλεσμα ανθρώπινης δρατηριότητας. Πλην όμως, όπως έχουν αποδείξει δεκάδες επιστημονικές έρευνες, οι εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα ακολουθούν και δεν προηγούνται της ανόδου της θερμοκρασίας (βλ. σχετ. Η ΑΠΑΤΗ ΤΗΣ ΥΠΕΡΘΕΡΜΑΝΣΗΣ ΤΟΥ ΠΛΑΝΗΤΗ, http://www.youtube.com/watch?v=DKnVEFI1ALM). Εξ άλλου, η περίφημη «τρύπα του όζοντος» σχηματίσθηκε πάνω από την Ανταρκτική. Στο νότιο δηλαδή ημισφαίριο. Η μεγάλη όμως βιομηχανική δρατηρότητα παρατηρείται στο βόρειο. Κανείς δεν μπορεί να εξηγήσει πως ακριβώς συνέβη αυτό. Δεδομένου μάλιστα πως τα εναέρια ρεύματα της γής κινούνται από την Δύση στην Ανατολή – κι όχι από τον Βορρά στον Νότο!!

Αλλά οι παρερμηνείες και η άθλια επιστημονική τεκμηρίωση των όποιων κινδυνολογικών απόψεων δεν κοπάζει εκεί. Πολλοί υπέρμαχοι της νέας θρησκείας ισχυρίζονται πως η αύξηση της θερμοκρασίας φέρνει ασθένειες, και κυρίως ελονοσία, που υποτίθεται πως δεν υπάρχει σε ψυχρότερα κλίματα. Ομως η πραγματικότητα τους διαψεύδει. Στην Σιβηρία έχουν σημειωθεί εκατομμύρια περιπτώσεις ασθενών με ελονοσία, ενώ το 1920 υπήρξαν σε μιά επιδημία 600.000 θάνατοι (βλ.σχετ. http://climateaudit.org/2005/08/30/mosquitos-malaria-and-the-ipcc-consensus/ και Reiter, Paul (April 25, 2006). "Malaria in the debate on climate change and mosquito-borne disease"). Η μεγαλύτερη όμως διαστρέβλωση δεδομένων σχετικά με το ζήτημα της υπερθέρμανσης είναι οι αγωνιώδεις προσπάθειες των οπαδών της νέας θρησκείας να αλλοιώσουν δεδομένα και ιστορικά ευρήματα ώστε να αποδείξουν πως σήμερα ο πλανήτης υφίσταται ανεπανάληπτες αυξήσεις θερμοκρασίας που ενδεχόμενα θα τον οδηγήσουν στην καταστροφή.

Ουδείς πλέον αμφισβητεί πως τον Μεσαίωνα η γή είχε περάσει μιά περίοδο υψηλότατων θερμοκρασιών. Η Γροιλανδία ήταν καταπράσινη, ενώ η Ισλανδία υπήρξε εξαιρετικά ελκυστικό μέρος ώστε πολλοί Βίκινγκς να την διαλέξουν για τόπο εποικισμού. Η Βρετανία επίσης έφθασε να κάνει εξαγωγές σταφυλιών στην υπόλοιπη Ευρώπη!! Το ζήτημα είναι αν οι τότε θερμοκρασίες υπήρξαν υψηλότερες από τις σημερινές. Εφ’ όσον τότε δεν υπήρχε βιομηχανική παραγωγή και εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα, είναι αυτονόητο πως αν η τότε θερμότητα ήταν υψηλότερη της σημερινής, τότε οι κραυγές για δήθεν κινδύνους και καταστροφές του πλανήτη διεκδικούν θέση στον σκουπιδοτενεκέ της ιστορίας. Και θα χαθούν χιλιάδες καλοπληρωμένες δουλειές σε ινστιτούτα και ερευνητικά κέντρα που υποστηρίζουν την σχετική κινδυνολογία. Μεγάλες λοιπόν προσπάθειες έγιναν για να εμφανισθεί στα σχετικά γραφήματα πως η σημερινή καμπύλη ανόδου της θερμότητας είναι σημαντικά μεγαλύτερη από τότε. Εξ’ ού και το περίφημο σκάνδαλο γύρω από το λεγόμενο «Ραβδί του Χόκευ» σχήμα, που απεικονίζει τις μεταβολές αυτές. Σε ένα αποκαλυπτικό βιβλίο για το θέμα, ο A.W Montford (The Hockey Stick Illusion: Climategate and the Corruption of Science, 2010) αποκαλύπτει όλο το παρασκήνιο γύρω από την προσπάθεια να ξεχασθεί η επιστήμη από τους «επιστήμονες». Που αντί για την αλήθεια, έκαναν αγώνα διαστρέβλωσής της για να αποδείξουν απλά αυτό που τους συνέφερε.

Καταργώντας τον τίτλο της Κλιματικής Αλλαγής από το Υπουργείο Περιβάλλονος θα ήταν ένα πρώτο βήμα για την ελληνική κυβέρνηση. Το άλλο, απείρως δυσκολότερο, θα είναι να πολεμήσει πολυποίκιλους φανατισμούς και συμφέροντα που έχουν κάθε λόγο να θέλουν να συντηρήσουν την υστερία για το Κλίμα. Να μην ξεχνάμε πως το κίνημα ξεκίνησε όταν η κ. Θάτσερ στην Βρετανία άρχισε να χρηματοδοτεί μελέτες για τις βλαβερές συνέπειες της χρήσης άνθρακα στην ατμόσφαιρα. Πολεμούσε βέβαια τότε τους ανθρακωρύχους. Κάποιοι άλλοι σήμερα κερδίζουν δις. από την στροφή σε εναλλακτικές πηγές ενέργειας (αέριο, φωτοβολταικά, αιολική ενέργεια) ενώ τα δημόσια χρηματοκιβώτια γεμίζουν από τους σχετικούς φόρους...
Συνέχεια