Δευτέρα, 16 Δεκεμβρίου 2013

Εδώ κυβερνούν οι συντεχνίες


Μπορεί να έχει χαθεί ένα ολόκληρο εξάμηνο σε μερικά πανεπιστήμια αλλά η όλη υπόθεση είχε και ένα θετικό: Αν για κάποιο ανεξιχνίαστο ακόμα λόγο είχατε την εντύπωση ότι μεταξύ πολλών δεινών γίνονται και κάποιες αλλαγές που πρέπει να γίνουν, η απεργία των διοικητικών στα πανεπιστήμια θα πρέπει να σας πείσει ότι τίποτε βασικό δεν έχει αλλάξει.

Η κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ του κ. Σαμαρά προσπαθεί εδώ και καιρό να πουλήσει την ιδέα ότι ναι μεν έχουν γίνει μεγάλες θυσίες, έχουν γίνει και αδικίες, αλλά τελικά οι θυσίες θα αρχίσουν να αποδίδουν, οι μεταρρυθμίσεις γίνονται και θα γίνουν περισσότερες και το 2014 θα είναι χρονιά ανάπτυξης. Αν σας κάνει κουράγιο να το πιστέψετε αυτό, τότε θα πρέπει να είχατε πιστέψει και την ανάπτυξη που ήταν να έρθει την προηγούμενη άνοιξη, το ανέβαλε όμως για να έρθει το καλοκαίρι μαζί με το success story και το ανέβαλε πάλι για τον Οκτώβριο και τελικά σχεδιάζει επίσκεψη ίσως το 2014.

Οι διοικητικοί των πανεπιστήμιων που καταλαβαίνουν πολύ καλύτερα την κατάσταση από οποιοδήποτε μεταρρυθμιστή της κακιάς ώρας και τροϊκανό τεχνοκράτη, ξέρουν ότι αυτή η κυβέρνηση δεν έχει τα κότσια να αναμετρηθεί με οποιανδήποτε συντεχνία. Αυτό ήταν εξάλλου το μάθημα από το φιάσκο με την ΕΡΤ. Η κυβέρνηση που μέχρι τότε είχε επιβάλλει περικοπές και φόρους χωρίς την παραμικρή αίσθηση μέτρου και δικαιοσύνης, ηττήθηκε παταγωδώς και παραλίγο να πέσει όταν αποπειράθηκε να ξεκαθαρίσει μια εστία διαφθοράς και αδιαφάνειας. Η υπάρχουσα κυβέρνηση αποτελείτε από δύο μέρη, από την ΝΔ που δεν μπορεί και από το ΠΑΣΟΚ που δεν θέλει.

Για να έχετε μια ιδέα της μεταρρυθμιστικής ταχύτητας της κυβέρνησης δεν έχετε παρά να διαβάσετε το ρεπορτάζ του κ. Χρυσολώρα στην Καθημερινή: «Πριν από λίγες ημέρες, το ΔΝΤ έστειλε με e-mail ένα σημείωμα στους υπόλοιπους εταίρους της τρόικας, στο οποίο προειδοποιεί ότι όχι μόνο δεν κλείνουν τα ανοικτά μέτωπα για να ολοκληρωθεί η εν εξελίξει αξιολόγηση του Μνημονίου, αλλά διαρκώς ανοίγουν νέα. Το σημείωμα φαίνεται να καταλήγει στο συμπέρασμα ότι η εφαρμογή του προγράμματος εκτροχιάζεται, μήνα με τον μήνα. Ειδικότερα, από τις 35 μνημονιακές δράσεις που όφειλε να εκτελέσει η κυβέρνηση τον Ιούλιο, υλοποιήθηκαν οι 28, από τις 26 του Αυγούστου μόνο οι 15, από τις 47 του Σεπτεμβρίου μόνο οι 13, από τις 20 του Οκτωβρίου μόνο οι 4 και από τις 7 του Νοεμβρίου δεν υλοποιήθηκε καμία. Με άλλα λόγια, από τις 135 συνολικά δράσεις, τις οποίες όφειλε να φέρει εις πέρας η ελληνική κυβέρνηση για να ολοκληρωθεί η φθινοπωρινή αξιολόγηση, η χώρα μας έχει συμμορφωθεί με τις 60 μόνο και κάθε μήνα πάμε και χειρότερα.»


Αυτό δεν σημαίνει ότι οι 135 δράσεις είναι αρκετές για να ξεκολλήσει η ελληνική οικονομία από την υφεσιακή στασιμότητα, ούτε σημαίνει ότι στις 60 όπου υπήρξε πρόοδος αυτό έγινε με επάρκεια και ότι θα υπάρχει συνέχεια για την πλήρη εφαρμογή τους. Απλά είναι ένα πολύ χοντροκομμένο μέτρο για να δούμε πόσο απίστευτα περιορισμένες είναι οι μεταρρυθμιστικές ορέξεις των κυβερνώντων.

Το 2013 που αφιερώθηκε στην θεωρητική συζήτηση για περιορισμό του δημοσίου, την διαθεσιμότητα και την κινητικότητα, τελικά η κυβέρνηση το μόνο που κατάφερε στο τέλος ήταν να κάνει 8.000 νέες προσλήψεις στο ήδη χρεοκοπημένο κράτος. Ο μέγας μεταρρυθμιστής υπουργός κ. Μητσοτάκης, έχει ήδη εξαγγείλει χιλιάδες περισσότερες το 2014. Εν τω μεταξύ, στο πλαίσιο των μεγάλων μεταρρυθμίσεων φαντάζομαι, ο επιθεωρητής δημόσιας διοίκησης κ. Ρακιτζής, που έχει φέρει στο φως πολλές υποθέσεις διαφθοράς και σπατάλης, δεν θα έχει πλέον το δικαίωμα να κάνει ενστάσεις στις αποφάσεις των πρωτοβάθμιων πειθαρχικών συμβουλίων.

Αυτές τις άγιες μέρες όμως ας μην ξεχνάμε ότι η κυβέρνηση έχει και ένα κοινωνικό πρόσωπο, γιατί πάνω απ΄όλα ο άνθρωπος και πίσω από τους αριθμούς πάλι ο άνθρωπος. Έτσι ως σαν χριστουγεννιάτικο δώρο η κυβέρνηση αποφάσισε να δώσει, εκ μέρους του πάντοτε γενναιόδωρου Έλληνα φορολογούμενου, 12 δις στην συντεχνία των μεγάλο-εργολάβων του δημοσίου και παχυλές αυξήσεις στα διόδια. Όπως γράφει ο κ. Κύρτσος στην Free Sunday, «Η νέα συμφωνία συρρίκνωσε το εθνικό οδικό δίκτυο που έχουν υποχρέωση να κατασκευάσουν οι παραχωρησιούχοι, ενώ τους έδωσε νέα εντυπωσιακά οικονομικά προνόμια.» «Δύο από τα τρία κοινοπρακτικά σχήματα που θα ελέγχουν για 33 χρόνια το εθνικό οδικό δίκτυο και θα επιδοτηθούν συνολικά με 12 δισ. δημόσιου χρήματος ελέγχουν ή επηρεάζουν, άμεσα ή έμμεσα, ισχυρά συγκροτήματα ΜΜΕ.» «Τα έσοδα από τα διόδια, τα οποία αυξάνονται σε ποσοστό 50% έως 60%, πηγαίνουν όλα στους παραχωρησιούχους, ενώ η διάρκεια της παραχώρησης του εθνικού οδικού δικτύου αυξάνεται από 30 σε 33 χρόνια. Πρόκειται για μια ένεση ρευστότητας από το δημόσιο ταμείο στις κοινοπραξίες των κατασκευαστικών εταιρειών που σε βάθος χρόνου εκτιμάται ότι θα φτάσει τα 8,5 δισ. ευρώ.»

Πιστεύω κανείς από εμάς δεν θα ήθελε στις τελευταίες και γιορτινές μέρες του 2013 να δει έναν μεγάλο-εργολάβο με ΜΜΕ ξυπόλυτο να πουλά σπίρτα σε κάποια διασταύρωση. Δεν είναι τίποτα οι αυξήσεις 50% και 60% στα διόδια και ο φόρος/δήμευση ακινήτων αν είναι να ενισχυθεί η ευπαθής συντεχνία των μεγάλων διαπλεκόμενων του δημοσίου. Τα πράγματα είναι δύσκολα για όλους μας, αλλά τουλάχιστον για τους μεγαλοκαναλάρχες «λεφτά υπάρχουν.» Να που αν ψάξεις πάντα βρίσκεις την λεγόμενη αισιόδοξη νότα.


Υ.Γ.: Εδώ το ρεπορτάζ του κ. Κύρτσου
Συνέχεια

Παρασκευή, 13 Δεκεμβρίου 2013

Ανασκόπηση Facebook #7



Κωνσταντινούπολη, φόροι, κερδοσκοπία, ΑΕΚ.

«Πολλοί Έλληνες "προοδευτικοί" (αριστεροί και φιλελεύθεροι) αρέσκονται να αποκαλούν την Κωνσταντινούπολη, Ιστανμπούλ. Βλέπετε, πιστεύουν οι αφελείς πως έτσι επιδεικνύουν τα αντιεθνικιστικά τους διαπιστευτήρια και πικάρουν τους Ελληναράδες .
Όμως το κύριο όνομα που χρησιμοποιούσαν οι ίδιοι οι Οθωμανοί για την Πόλη ήταν Κονσταντίνιγιε (για να τονίσουν πως οι Σουλτάνοι ήταν διάδοχοι του Μεγάλου Κωνσταντίνου). Την ίδια περίοδο, και για αιώνες ολόκληρους, οι χριστιανοί κάτοικοί της, όπως και οι Δυτικοί, συνήθιζαν να την αποκαλούν Κωνσταντινούπολη. Το Ιστανμπούλ επιβλήθηκε μόλις το 1930 από το εθνικιστικό και ημιφασιστικό καθεστώς του Κεμάλ Ατατούρκ, μέσα στα πλαίσια της πολιτικής του εκτουρκισμού του κράτους. (παρότι το "Ιστανμπούλ" έχει και αυτό ελληνικές ρίζες).

«To όνομα Κωνσταντινούπολη, λοιπόν, είναι το όνομα που συμβολίζει το κοσμοπολίτικο και πολυεθνικό παρελθόν της Πόλης . Χρησιμοποιώντας το Ιστανμπουλ , αγαπητοί μου "προοδευτικοί" , στην εναγώνια και ενίοτε κωμική προσπάθειά σας να φανείτε αντιεθνικιστές, απλά παπαγαλίζετε την εθνικιστική προπαγάνδα του αυταρχικού κεμαλικού κράτους.»

- Τηλέμαχος Χορμοβίτης, 9.12.13




«Για λύστε μου μια απορία σας παρακαλώ. Χθες ο πρωθυπουργός είπε από του βήματος της Βουλής ότι ο νέος φόρος ακινήτων θα είναι μικρότερος σε σχέση με τους φόρους που ίσχυαν μέχρι τώρα. Και πρόσθεσε οτι φέτος υπήρξε σοβαρή φοροδοτική πίεση γιατί έπρεπε να πληρωθούν οι φόροι τριών ετών (1911, 1912,1913). Αλλά αυτό δεν θα συμβεί το 2014. Εφόσον ισχύουν αυτά που λέει ο κ. Σαμαρας (κι εγω σέβομαι πάντα τα όσα λέει ένας πρωθυπουργός) τότε το 2014 θα πρέπει να εισπραχθούν τρεις φορές τουλάχιστον λιγότεροι φόροι ακινήτων σε σχέση με το 2013. Αυτό λέει η κοινή λογική. Αν όμως ισχύουν αυτά τοτε πως ο προϋπολογισμός προβλέπει για το 2014 πολύ μεγαλύτερους φόρους σε σχέση με το 2013. Ομολογώ ότι δεν το καταλαβαίνω. Αλλά πάλι εγώ δεν είμαι τόσο έξυπνος όσο ο κ. Σαμαρας, ο κ. Στουρναρας κι οι άλλοι κύριοι της κυβέρνησης»

- Γιάννης Λοβέρδος, 8.12.13





«Αν συμφωνείς πως η κερδοσκοπία είναι ανήθικη, πες μου τι δουλειά κάνεις να γίνω πελάτης σου, μιας και σκοπεύεις στη ζημιά.»

- Αλέξανδρος Σκούρας, 12.12.13




«Έφυγε ο γιος του Σιούφα, ήρθε ο γιος του Αναγνωστόπουλου και θριαμβεύει η Οικογενειοκρατία!»

- Νικόλαος Τζιόπας, 11.12.13



«Για τον Βασίλειο Μαρκεζίνη έχω γράψει πολλά θετικά σχόλια. Θεωρώ όμως μεγάλο λάθος στην σημερινή του συνέντευξη στην Δημοκρατία, την δήλωσή του ότι είναι μεγάλη του τιμή να προταθεί για πρόεδρος της Δημοκρατίας από τον Τσίπρα! Μαρκεζίνης, Λαφαζάνης και συνιστώσα ...Ρόζα. Άλλος για το Δελφινάριο;»

- Χρήστος Χαρίτος, 8.12.13




«ο Ισλαμοφασίστας λατρεμένος των Ελλήνων προοδευτικών φιλελεύθερων Ερντογάν, οραματίζεται την μεγάλη Θράκη η οποία περιλαμβάνει τα μισά βαλκάνια και την μισή Ελλάδα. Η απάντηση του πραγματικού φιλελεύθερου προς αυτό το κάθαρμα είναι μια και μοναδική. Μολών λαβέ, παλιοκάθαρμα ισλαμοφασίστα.»

- Ευθύμης Μαραμής, 10.12.13





«είδα κάτι δημοσιεύματα για την χιονισμένη "Αγια Σοφία" και απόρησα με την ταχύτητα του Μελισσανίδη στο θέμα της κατασκευής του νέου γηπέδου της ΑΕΚ»

- Βασίλης Λιβέρης, 12.12.13
Συνέχεια

Τρίτη, 10 Δεκεμβρίου 2013

Τα Αθεικά του Βόλου




Το 1908 η πόλη του Βόλου  διένυε τον 27ο χρόνο της ως μέλους της Ελληνικής επικράτειας. Από κάθε άποψη, ήταν μία από τις πλέον σημαντικές πόλεις του νεοσύστατου Νεοελληνικού κράτους, που αν και μικρό έσφυζε από αυτοπεποίθηση και φιλοδοξίες. Ο Βόλος είχε ήδη αναδειχθεί σε μεγάλο εμπορικό και βιομηχανικό κέντρο της χώρας και (το σημαντικότερο) ήταν το δεύτερο μεγαλύτερο λιμάνι μετά από αυτό του Πειραιά. Ως συνέπεια, η Θεσσαλική μητρόπολη φιλοξενούσε μια ακμάζουσα, ανερχόμενη και δυναμική αστική τάξη, με αναφορές πέρα και έξω από τα στενά όρια του μικρού Νεολληνικού Κράτους. Μία αστική τάξη που ελάχιστα είχε να ζηλέψει από αυτή των Αθηνών και στους κόλπους της οποίας αναπτύσσονταν μια πλειάδα κοινωνικών και πολιτιστικών αντιθέσεων και διεργασιών. Με λίγα λόγια, στα πλαίσια της βαθύτατα συντηρητικής Νεοελληνικής κοινωνίας, ο Βόλος της εποχής εκείνης αποτελούσε ένα από τα λίγα ίσως παραδείγματα μιας κοινωνίας ανοιχτής σε καινούργιες ιδέες και ρεύματα τόσο από το εσωτερικό όσο και από το εξωτερικό.


Τις πρώτες δεκαετίες του 20ου αιώνα, το Ελληνικό Κράτος δεν προέβλεπε στη νομοθεσία του την παροχή εκπαίδευσης μέσης βαθμίδας σε κορίτσια. Το κενό αυτό το αναπλήρωνε σε μεγάλο βαθμό η ιδιωτική πρωτοβουλία, ιδιαίτερα στα μεγάλα αστικά κέντρα όπου υπήρχε τόσο η διάθεση όσο και η οικονομική δυνατότητα για κάτι τέτοιο. Στη περίπτωση του Βόλου, την πρωτοβουλία για την εκπαίδευση των κοριτσιών είχε αναλάβει ο Δήμος Παγασών (σημείωση: την εποχή εκείνη οι δήμοι ήταν αυτοχρηματοδοτούμενοι και δεν είχαν καμία εξάρτηση, οικονομική ή άλλη από την κετρική εξουσία). Συγκεκριμένα, για καιρό ο Δήμαρχος και βιομήχανος Κωστής Γκλαβάνης αναζητούσε μία λύση στο θέμα της μέσης εκπαίδευσης των κοριτσιών-θυγατέρων των πλούσιων, αστικών οικογενειών του Βόλου. Για το λόγο αυτό, ο Γκλαβάνης δημιούργησε μια επιτροπή δημοτικών συμβούλων με κύριο συντελεστή το γιατρό Δημήτρη Σαράτση. Ο Σαράτσης, άνθρωπος με βαθιά γνώση και άτομο που θα χαρακτηρίζαμε “φιλελεύθερο διανοούμενο” ακόμα και με τα σημερινά δεδομένα, αφού μελέτησε και συμβουλεύτηκε πηγές και ειδικούς χωρίς καμία απολύτως προκατάληψη, εισηγήθηκε στις 8 Σεπτεμβρίου του 1908 την ίδρυση ανώτερης σχολής θηλέων με σκοπό “την ευρυτέραν μόρφωσιν των νεανίδων και την πρακτικής αυτών κατάρτισην”. Στην τολμηρή για τα δεδομένα της εποχής εισήγηση του, ο Σαράτσης έκανε λεπτομερή περιγραφή των σχεδίων προγράμματος, της εποπτείας και κυρίως της οικονομικής βιωσιμότητας μιας τέτοιας σχολής. Ο στόχος θα ήταν η παροχή στις θυγατέρες των αστικών και ανώτερων κοινωνικά οικογενειών του Βόλου μορφωτικών δεξιοτήτων κατάλληλων για την οικογενειακή αλλά και την (για πρώτη φορά στα Ελληνικά χρονικά) επαγγελματική τους αποκατάσταση. Ως πρώτος διευθυντής της νέας σχολής προτάθηκε από τον Σαράτση ένας νεαρός και σχετικά άγνωστος παιδαγωγός, ο εικοσιοχτάχρονος Αλέξανδρος Δελμούζος. Η εισήγηση Σαράτση έγινε δεκτή από το δημοτικό συμβούλιο (η συντριπτική πλειοψηφία του οποίου ανήκε στην αστική τάξη της πόλης) χωρίς ωστόσο να λείψουν οι έντονες αντιδράσεις από τους δημοτικούς συμβούλους Σπύρο Μουσούρη και Περικλή Αποστολίδη. Το Πρώτο Παρθεναγωγείο Βόλου ήταν πλέον ένα γεγονός!


Ο Αλέξανδρος Δελμούζος είχε επιστρέψει στην Ελλάδα από την Γερμανία όπου είχε παρακολουθήσει έναν κύκλο παιδαγωγικών σπουδών μόλις μερικούς μήνες πριν προταθεί από τον Σαράτση ως διευθυντής του νέου Παρθεναγωγείου. Γεννημένος στην Αμφισσα κάπου το 1880, είχε σπουδάσει στη Φιλοσοφική Σχολή των Αθηνών και από εκεί έφυγε για μετεκπαίδευση στη Γερμανία, όπου ήρθε για πρώτη φορά σε επαφή με το νεοτερίστικο, φιλελεύθερο κλίμα της Ευρώπης. Αυτό το κλίμα προσπάθησε να μεταφέρει στην Ελλάδα μέσα από μια σειρά άρθρων του για το γλωσσικό ζήτημα (την κρατική επιβολή μιας τεχνητής, αρχαίζουσας γλώσσας, της καθαρεύουσας, στην Ελληνική κοινωνία στο όνομα του γλωσσικού εξελληνισμού και γλωσσικής ομογενοιοποίησης της χώρας και επανασύνδεσης της με ένα μακρυνό, ρομαντικό παρελθόν). Ο Σαράτσης γνώρισε το Δελμούζο μέσα από αυτά τα άρθρα καθώς και με τη μεσολάβηση του καθηγητή Νικόλαου Πολίτη και κάπως έτσι του έγινε η πρόταση να αναλάβει διευθυντής στο νέο Παρθεναγωγείο.


Σε αυτό το σημείο θα αναφέρουμε μερικές από τις εκπαιδευτικές καινοτομίες που εισήγαγε το δίδυμο Δελμούζου-Σαράτση στο Παρθεναγωγείο, το οποίο ξεκίνησε τη λειτουργία του στις 10 Οκτωβρίου του 1908. Ως προς τα πρακτικά ζητήματα λειτουργίας του, το Παρθεναγωγείο δεν εφάρμοσε το Δημόσιο/Κρατικό πρόγραμμα σπουδών που εφαρμόζονταν στα σχολεία μέσης εκπαίδευσης αρρένων αλλά στηρίχτηκε αποκλειστικά στο πρόγραμμα που σχεδίασαν οι Δελμούζος-Σαράτσης καθώς και οι εκπαιδευτικοί που προσελήφθησαν. Δεν υπήρχαν φραγμοί στην προαγωγή των μαθητριών στις επόμενες τάξεις και δεν ίσχυε το κλασικό βαθμολογικό σύστημα ή το σύστημα απουσιών των άλλων σχολείων.


Ο στόχος του Δελμούζου ήταν η διαμόρφωση “ηθικών και αυθύπαρκτων χαρακτήρων” με επιμονή στην καλλιέργεια της αυτενέργειας και της προσωπικής ευθύνης. Ενας άλλος κεντρικός στόχος ήταν η πρακτική ωφελιμότητα και εφαρμοσιμότητα της παρεχόμενης γνώσης και γι’αυτό το λόγο δόθηκε μεγάλο βάρος στη Φυσική αλλά και στα φυσιογνωστικά μαθήματα (π.χ. βοτανική). Για τον ίδιο λόγο, ο Δελμούζος ήθελε οι μαθήτριες του να έχουν άμεση επαφή και εκτίμηση του Φυσικού Κόσμου που μας περιβάλλει οργανώνοντας συστηματικά περιπάτους και εκδρομές αλλά και δίνοντας έμφαση στις κηπουρικές εργασίες. Να αναφέρουμε εδώ πως για πρώτη φορά στην ιστορία της Ελληνικής εκπαίδευσης χρησιμοποιήθηκαν στη διδασκαλία προπλάσματα σκελετών ζώων και ανθρώπων καθώς και στοιχειώδη εργαστήρια Φυσικής και Χημείας. Παρόμοιες σκοπιμότητες εξυπηρετούσε και το μάθημα της Γεωγραφίας, που στόχο είχε να φέρει τις μαθήτριες σε επαφή όχι μόνο με την πολιτική και τις κοινωνίες άλλων χωρών αλλά και με το περιβάλλον τους (χλωρίδα, πανίδα). Τέλος, πάντα με βάση τον ίδιο στόχο της εφαρμοσιμότητας της γνώσης, ο Δελμούζος έδωσε έμφαση και στα οικοκυρικά μαθήματα. Ο ίδιος δεν είχε αυταπάτες. Γνώριζε πως αν όχι όλες, τουλάχιστον η συντριπτική πλειοψηφία των μαθητριών του θα παντρεύονταν μέλη της αστικής κοινωνίας της πόλης με σκοπό τη δημιουργία οικογενειών στα πλαίσια του τότε κοινωνικού ρόλου μιας γυναίκας.


Το πιο κορυφαίο, το πιο σημαντικό, το πιο ριζοσπαστικό και το πιο ανατρεπτικό στοιχείο του προγράμματος σπουδών του νέου Παρθεναγωγείου όμως ήταν η γλώσσα: η διδασκαλία γίνοταν αποκλειστικά στη νέα Ελληνική. Ήταν ίσως η πιο σημαντική απόφαση που έλαβε ο Δελμούζος από την αρχή: η στροφή από τον ψευτοκλασικισμό και την αρχαιοπληξία που ταλαιπωρούσε (και ταλαιπωρεί) τη μέση εκπαίδευση στο παρόν, το σύγχρονο άνθρωπο, το σύγχρονο κόσμο, τα προβλήματα του και τις προκλήσεις του. Η πραγματοποίηση αυτού του στόχου έγινε με την τοποθέτηση του μαθήματος των Νέων Ελληνικών ανάμεσα στα πρώτα στο πρόγραμμα σπουδών και τον περιορισμό της διδασκαλίας της νεκρής Αρχαίας Ελληνικής γλώσσας στη μία ώρα την εβδομάδα. Ο ίδιος ο Δελμούζος υπήρξε κατηγορηματικός στο θέμα της γλώσσας:


«Είναι φανερό ότι το αρχαϊστικό γλωσσικό ιδανικό παραλύει μαζί με τη γλώσσα και τη σκέψη και τη ψυχή με κύριο γνώρισμα την υποκρισία και το ψέμα. Δεν υπάρχει μαθήτρια που να μην λέει ψέματα» γράφει ο Δελμούζος
«Πλαστογραφούσαν τα πάντα. Πλαστογραφούσαν τον ίδιο τους τον εαυτό. Η γλωσσική αλλοτρίωση και τα συνακόλουθά της παραμόρφωναν μαζί με τη γλώσσα και τον χαρακτήρα των παιδιών»

Για πρώτη φορά στην Ελληνική επικράτεια διδάχτηκαν στη μέση εκπαίδευση τα κείμενα των Αρχαίων Ελλήνων κλασικών σε νεοελληνική μετάφραση, όπως η Οδύσσεια και η Ιλιάδα του Ομήρου και η Αντιγόνη του Σοφοκλή.


Οπως είναι αναμενόμενο, με τις καινοτομίες του ο Δελμούζος έφερε την υπερσυντηρητική νεοελληνική κοινωνία στα όρια της. Οι αντιδράσεις δεν άργησαν να εμφανιστούν. Ενας από τους πρώτους εκφραστές υπήρξε ο εκδότης της εφημερίδας του Βόλου “Κήρυξ” Δημοσθένης Κούρτοβικ. Οι κατηγορίες πάμπολλες: “μαλλιαρωσύνη”, “συμφυρσμός γλωσσικών γούστων και προσωπικών εκτιμήσεων” αλλά και “διαίρεσις της πόλεως εις αριστοκράτας και πληβείους”.


Δημιουργήτε πρότυπον και πρωτότυπον εν όλη την οικουμένη παρθεναγωγείον, κατά τερατώδη τρόπον διευθυνόμενον από έναν νεανίαν (...) δια να διδάξη πως πρέπει να γίνουν οικοκυραί και πως πρέπει να γίνουν μητέρες…. Ελληνίδες διδαχθείσαι μέχρι τούδε την λογικήν ελληνικήν γλώσσαν, εμπιστευθείσαι προς τελειοποίησιν αυτής εις ένα απόστολον του μαλλιαρικού φρενοκομείου”.


Η επίθεση του Κούρτοβικ εναντίον του Παρθεναγωγείου συνεχίστηκε τα επόμενα 3 χρόνια αλλά δεν κατάφερε να πετύχει τη διακοπή της λειτουργίας του. Αυτή συνέβη μόνον όταν στο μέτωπο προστέθηκε ένας άνθρωπος που μέχρι τότε είχε μείνει μακρυά από το θέμα: ο επίσκοπος Δημητριάδος Γερμανός Μαυρομμάτης.


Γεννημένος (άγνωστο πότε) στα Ψαρά, ο Μαυρομμάτης ήταν διδάκτωρ της Θεολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών. Εργάστηκε μεταξύ άλλων και ως ιεροκήρυκας, μέχρι την εκλογή του στον επισκοπικό θρόνο του Βόλου. Τα πύρινα δημοσιεύματα του Κούρτοβικ που πολλές φορές αναδημόσιεύτηκαν και σε άλλες εφημερίδες της Θεσσαλικής πόλης όπως στην “Η Θεσσαλία” και στον “Ο Πρόμαχος” προέτρεψαν τον Μαυρομμάτη να προβεί σε εφνιδιαστική επίσκεψη στο Παρθεναγωγείο στις 10 Φεβρουαρίου με σκοπό να παρακολουθήσει τα μαθήματα της φιλολόγου Πηνελόπης Χριστάκου. Τέτοιες επισκέψεις δεν ήταν ασύνηθες φαινόμενο αλλά ήταν ασύνηθες να πραγματοποιηθεί από έναν επίσκοπο. Ο Μαυρομμάτης μπήκε στο Παρθεναγωγείο από την πίσω πόρτα για να παρακολουθήσει τα τεκτενόμενα. Το πρώτο σοκ το πήρε από την απουσία πρωινής προσευχής στις αίθουσες διδασκαλίας. Το δεύτερο, όταν η Χριστάκου αρνήθηκε να ασπαστεί το χέρι του και περιορίστηκε σε απλή χειραψία. Και το τρίτο όταν η Χριστάκου, σε σχετική παρατήρηση του Μαυρομμάτη γιατί δεν τον ασπάστηκε απάντησε πως τέτοιες τυπικότητες είναι υποκρισία και φαρισαισμός. Ο Μαυρομμάτης μάλιστα κατηγόρησε την Χριστάκου πως μετά την αναχώρηση του εκφράσθηκε για το πρόσωπο του με χυδαίες και ανάρμοστες εκφράσεις μπροστά στις μαθήτριες του σχολείου.


(Παρενθετικά να αναφέρουμε εδώ πως ο Δελμούζος δεν κατήργησε το μάθημα των Θρησκευτικών, το οποίο διδάσκονταν κανονικά όπως και στα υπόλοιπα σχολεία μέσης εκπαίδευσης).


Η επεισοδιακή επίσκεψη Μαυρομμάτη αποτέλεσε την αρχή του τέλος του Παρθεναγωγείου. Τα πύρινα άρθρα του Κούρτοβικ πολλαπλασιάστηκαν ενώ στο χορό μπήκε και ο θρησκευτικός σύλλογος “Οι Τρεις Ιεράρχες” με μεγάλη δύναμη στην κοινωνία του Βόλου ο οποίος κατήγγειλε πως στο Παρθεναγωγείο “διαστρεβλώνονταν” η ελληνική γλώσσα και διδασκόταν “η περιφρόνησις και ασέβεια προς τον ιερόν ορθόδοξον κλήρο”. Ο βουλευτής Βόλου Νικόλαος Μπουφίδης έφερε το θέμα στο Ελληνικό Κοινοβούλιο ενώ αποκορύφωμα των αντιδράσεων υπήρξε το παλλαικό συλλαλητήριο εναντίον του Παρθεναγωγείου που πραγματοποιήθηκε στο Βόλο στις 2 Μαρτίου του 1908. Την ίδια μέρα, το δημοτικό συμβούλιο αποφάσισε την άμεση παύση της λειτουργίας του σχολείου. Ο Δελμούζος τέθηκε σε διαθεσιμότητα ενώ ο υπουργός Δικαιοσύνης έδωσε εντολή για τη διενέργεια ανακρίσεων. Η υπόθεση έπερνε πλέον το δρόμο της Δικαιοσύνης.


----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------


Λόγω των Βαλκανικών πολέμων η δίκη των υπευθύνων του Πρώτου Παρθεναγωγείου Βόλου διεξήχθη μόλις το 1914 στο Ναύπλιο και πέρασε στην ιστορία ως “Τα Αθεικά του Βόλου”. Συχνά αναφέρεται και ως η Ελληνική “Δίκη των Πιθήκων”, κατά αναλογία της “Δίκης των Πιθήκων” που διεξήχθη 10 χρόνια αργότερα στις ΗΠΑ με αφορμή τη διδασκαλία του Νόμου της Εξέλιξης των Ειδών μέσω της Φυσικής Επιλογής. Ο λόγος είναι πως στο κατηγορητήριο συμπεριλήφθη η “κατηγορία” πως στο Παρθεναγωγείο οι μαθήτριες διδάσκονταν την Δαρβινική Εξέλιξη:


Κατά διαφόρους εποχάς από του Σεπτεμβρίου 1908 μέχρι τέλους Μαρτίου 1911 προσεπάθησαν διά ζώσης, διά διδασκαλίας και δι εντύπων φυλλαδίων να ελκύσωσι προσηλύτους εις λεγόμενα θρησκευτικά δόγματα, τουτέστι την αθεΐαν, με τα οποία ενεργούμενα είναι ασυμβίβαστος η διατήρησις της πολιτικής τάξεως, διδάσκοντες ότι δεν υπάρχει Θεός... ότι ο άνθρωπος εδημιουργήθη υπό πιθήκων, ότι ο Θεός είναι ένα αγγούρι, η πατρίς πόρνη και στρίγγλα μητριά και η θρησκεία μαστρωπός”


Να σημειώσουμε εδώ πως η διδασκαλία του νόμου της Εξέλιξης των Ειδών δεν είναι σίγουρο πως είχε πράγματι τελεστεί στο Παρθεναγωγείο. Αν και κομμάτια του μνημειώδους έργου του Δαρβίνου είχαν μεταφραστεί στην νεοελληνική από τα τέλη του 19ου αιώνα, μόλις το 1915 μεταφράστηκε από τον Νίκο Καζαντζάκη το έργο του “On the origin of Species”.


Η δίκη πραγματοποιήθηκε από το διάστημα 16 ως 28 Απριλίου του 1914. Πέραν των Δελμούζου και Σαράτση υπήρχαν συνολικά άλλοι 10 κατηγορούμενοι. Η απόφαση υπήρξε αθωωτική για όλους τους κατηγορούμενους αν και όχι ομόφωνη. Παρά την αθώωση, ο σκοπός όλων όσων είχαν εναντιωθεί στο Παρθεναγωγείο είχε επιτελεστεί. Η λειτουργία του Παρθεναγωγείου είχε πλέον διακοπεί οριστικά. Η προσπάθεια για ριζική αναμόρφωση της Ελληνικής Εκπαίδευσης, η προσπάθεια να συνδεθεί το νέο Ελληνικό κράτος μέσω της εκπαίδευσης με τον σύγχρονο κόσμο και τις απαιτήσεις του είχε αποτύχει.


Ο Αλέξανδρος Δελμούζος παρέμεινε ένας φιλελεύθερος μεταρρυθμιστής μέχρι το τέλος της ζωής του. Το κείμενο αυτό γράφτηκε με αφορμή την επέτειο του θανάτου του, στις 10 Δεκεμβρίου 1956 και της λειτουργίας του πρώτου Παρθεναγωγείου Βόλου στις 10 Οκτωβρίου 1908. Το αίτημα του εκσυγχρονισμού της Παιδείας και της Χώρας παραμένει τραγικά επίκαιρο, περισσότερο από εκατό χρόνια μετά το τέλος της αναστολής της λειτουργίας του Παρθεναγωγείου Βόλου.

Συνέχεια

Παρασκευή, 6 Δεκεμβρίου 2013

Ανασκόπηση Facebook #6


Τσιγάρα, κηπουροί, φόροι, Πελεγρίνης, Άδωνις.


«Η μαζική ανυπακοή των Ελλήνων στον φασιστικό αντικαπνιστικό νόμο, είναι ένα από τα λίγα πράγματα που με κάνουν να νιώθω αισιόδοξος για το μέλλον αυτής της χώρας.»

- Τηλέμαχος Χορμοβίτης, 4.12.13




«Μόλις έμαθα από μια φίλη ότι οι κήποι του Μπάκινγχαμ χρειάζονται για την περιποίηση τους 8 κηπουρούς.... της ΕΡΤ χρειάζονταν 82!!!!!!»

- Μάρκος Νικόλαος Μαναράκης, 4.12.13




«Το success story είναι πουλί αποδημητικό. Έρχεται το καλοκαίρι και εξαφανίζεται προς άγνωστη κατεύθυνση στα μέσα του φθινοπώρου.»

- Ναπολέων Λιναρδάτος, 3.12.13




«Το ότι θα καταντούσε η νέα δημοκρατία και τα φερέφωνα της στα διαπλεγμένα ΜΜΕ να κατηγορούν τους ιδιοκτήτες ακινήτων με τον "βαρύτατο" χαρακτηρισμό πως είναι πλούσιοι - και άρα πρέπει να εξοντωθούν - δεν θα το περίμενε ούτε ο ΣΥΡΙΖΑ ούτε το ΚΚΕ και η ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Ζούμε ιστορικές στιγμές Σταλινικής δεξιάς.»

- Ευθύμης Μαραμής, 2.12.13




«To κάλο με τον Στουρνάρα, κολοσσό της διανόησης, είναι πως ξέρει το κοινό του. Είναι βέβαιο τώρα πως δείχνοντας τον ΚΝιτη που κρύβει μέσα του όλη η Νίκαια, το Κερατσίνι, και ο Πειραιάς θα ξεχάσουν όλες τις "αγαθοεργίες" που τους έκανε η κυβέρνηση Σαμαρά και θα περιμένουν στην ούρα για την διανομή του πλεονάσματος, με τα ψηφοδέλτια της ΝΔ στο χέρι. Επίσης οι κάτοικοι Φιλοθέης, Κηφισίας, και Εκάλης θα αποδεχτούν τα σοφά λόγια του υπουργού και μόνοι τους οι αστοί θα τρέχουν στις εφορίες με εθνικές σημαίες και εικονίσματα του Αγίου Αντώνη του μη-Προδότη-Αλήτη, κτλ. να δίνουν τα υπάρχοντα και λοιπά "μάταια" στην αρχοντιά του.

Η σοφία του Υπουργού μας - Εθνικού Σταρ είναι όντως απέραντη ωσάν τον Ειρηνικό.»

- Διονύσιος Βαγγελάτος, 2.12.13



«Δεν με εκπλήσσει ότι ο εισηγητής του ΣΥΡΙΖΑ Ευρ. Τσακαλωτος συμφωνεί με τον Στουρναρα ότι οι Έλληνες δεν φορολογούμαστε αρκετά. Πρώην κνιτες κι οι δυο, σοσιαλιστές κι οι δυο, κρατιστές κι οι δυο το μόνο που ξέρουν είναι να βάζουν φόρους, να δημευουν περιουσίες, ακίνητα και καταθέσεις για να "μας βγάλουν" από την κρίση. Γι αυτό και πείστηκαμε εμείς οι φιλελεύθεροι τον Ιούνιο 2012 να ψηφίσουμε ΝΔ. Για να μην έρθουν οι σοσιαλιστές στην εξουσία μέσω ΣΥΡΙΖΑ και μας αλλάξουν τα φώτα στους φόρους. Φεύ όμως ο Σαμαρας, που εμπιστευτήκαμε, είχε άλλη γνώμη. Κι έβαλε υπουργό Οικονομικών την Στουρναρα για να μας αλαλιασει στους φόρους. Δεν φταίει ο σοσιαλιστής Στουρναρας. Αυτό ήξερε αυτό έκανε. Ο Φιλελεύθερος Σαμαράς ευθύνεται...»

- Γιάννης Λοβέρδος, 4.12.13




«Ο Κωστάκης ο Καραμανλής απειλεί ότι δεν θα είναι υποψήφιος βουλευτής εάν συμπεριληφθεί στο ψηφοδέλτιο της ΝΔ ο Στουρνάρας. Νομίζω ότι βρέθηκε ο μοναδικός λόγος για τον οποίο πρέπει να πολιτευτεί ο Στουρνάρας.»

- Παναγιώτης Κωστούλας, 2.12.13



«στη θέση του Πελεγρίνη θα υποδυόμουν τον Νέρωνα που ήτο και αυθεντικός ποιητής-φιλόσοφος-ηθοποιός και άθρωπος των γραμμάτων...»

- Βασίλης Λιβέρης, 2.12.13



«-Αυριο θα πάει ο Αδωνις στον Παπούλια
-Εχει εκπομπή ο Παπούλιας;»

- Taxalia Macedon, 3.12.13
Συνέχεια

Δευτέρα, 2 Δεκεμβρίου 2013

Ο απάνθρωπος κρατισμός του Γιάννη Στουρνάρα


Από το «Τσοβόλα δώστα όλα» έχουμε περάσει στο «Στουρνάρα πάρτα όλα», και αυτή η αναπόφευκτη και φυσική κατάληξη επιβεβαιώνει έναν ακόμα κανόνα του εν Ελλάδι επάρατου φιλελευθερισμού: «Ένα κράτος που είναι αρκετά μεγάλο για να σου δώσει ότι θέλεις, είναι επίσης αρκετά μεγάλο για να σου πάρει ότι έχεις.»

Αυτή η επιβεβαίωση είναι αναπόφευκτη γιατί όλες οι κρατικές δαπάνες αργά ή γρήγορα μεταφράζονται σε φόρους, δηλαδή «δεν υπάρχει δωρεάν γεύμα», γενικώς, δεν υπάρχει τίποτε δωρεάν στον μάταιο τούτο κόσμο. Είτε με δανεικά, που σημαίνει ότι θα τα πληρώσουμε με τόκο, είτε με πληθωρισμό που σημαίνει ότι τα χρήματα στην τσέπη μας θα μπορούν να αγοράσουν λιγότερα αγαθά, είτε με άμεσους και έμμεσους φόρους και εισφορές, ότι δαπανά το κράτος στο τέλος το πληρώνουν οι πολίτες. Και το ερώτημα που κάθε νοήμον άνθρωπος πρέπει να θέτει στον ευατό του κάθε φορά που κάποιος πολιτικάντης του υπόσχεται κάτι στο “τζάμπα” είναι ποιος ξέρει να δαπανά καλύτερα το εισόδημα του, ο ίδιος ή το κράτος;

Ο Γιάννης Στουρνάρας ως κρατιστής κεϋνσιανού τύπου έχει έτοιμη την απάντηση, φυσικά το κράτος. Μάλιστα στην περίπτωση της Ελλάδας, σύμφωνα με τον κ. υπουργό, δεν πληρώνουμε αρκετούς φόρους. Σημειωτέον εδώ, ότι το κράτος στο οποίο δεν πληρώνουμε αρκετούς φόρους είναι το ίδιο κράτος που συνεχίζει να βγάζει στη σύνταξη πενηντάρηδες. Το κράτος που συνεχίζει να πληρώνει τους διοικητικούς υπαλλήλους των πανεπιστημίων ενώ απεργούν, το κράτος που συνεχίζει να μισθοδοτεί ανικάνους και αποδεδειγμένα διεφθαρμένους υπαλλήλους - ακόμα και δολοφόνους που βρίσκονται στην φυλακή αλλά συνεχίζουν να λαμβάνουν τον μισθό τους. Σ’ αυτό το κράτος που μετά από τρία χρόνια μνημονίου δεν έχει γίνει ούτε μία μεταρρύθμιση της προκοπής οφείλουμε να πληρώνουμε ακόμα περισσότερους φόρους.

Ο κ. Στουρνάρας που παρουσιάζεται ως υπουργός οικονομικών στην πραγματικότητα δεν είναι τίποτε παραπάνω από ένας ακόμα αντιπρόσωπος της συντεχνίας των κρατικοδίαιτων. Τα ΜΜΕ μας τον παρουσιάζουν ως ένα τεχνοκράτη, αλλά στην πραγματικότητα ο Γιάννης Στουρνάρας από το πανεπιστήμιο μεταπήδησε στο κράτος την δεκαετία του 80. Από τότε λαμβάνει τον ένα κρατικό διορισμό μετά τον άλλο. “Διέπρεψε” ειδικά στις κυβερνήσεις Σημίτη, - ξέρετε, αυτές με το dream team Τσοχατζόπουλου, Παπαντωνίου, Μαντέλη, Τσουκάτου και Σμπώκου - και τότε παρουσιάστηκε ως ένα νέο οικονομικό θαύμα μια οικονομία που εισήγαγε δανεικά και ευρωπαϊκές επιδοτήσεις για να τις μετατρέψει σε κατανάλωση και μεγάλο δημόσιο.

Ο κ. Στουρνάρας ως συνεπής κρατιστής διαπράττει τώρα το ίδιο λάθος που είχε κάνει τότε. Τότε έβλεπε τα μεγέθη της οικονομίας αλλά αδυνατούσε να κάνει μια στοιχειώδη ανάλυση της φύσης και της πορείας αυτών των μεγεθών. Έτσι εκλάμβανε την μεγέθυνση της ελληνικής φούσκας ως οικονομική ανάπτυξη. Σήμερα έχοντας την ίδια λογιστική αντίληψη περί οικονομικών αδυνατεί να δει ότι τα αποτελέσματα θα είναι εντελώς διαφορετικά αν επιδιώξουμε την μεταρρύθμιση του κράτους και την δραστική περικοπή των δαπανών, και διαφορετικά αν επιμείνουμε στις αυξήσεις φόρων και εισφορών.

Δεν είναι τυχαίο ότι από το 2010 οι προβλέψεις του κ. Στουρνάνα για την οικονομία πέφτουν συνεχώς έξω. Αυτό συμβαίνει γιατί δεν καταλαβαίνει τι βλέπει και τι συμβαίνει. Κάποτε, και ίσως το 2014, η οικονομία θα σταματήσει να βρίσκεται στην σημερινή ακραία κατάσταση μείωσης των οικονομικών μεγεθών. Τότε, είμαι σίγουρος ότι ο κ. Στουρνάρας θα κηρύξει νίκη και θα μιλήσει για δικαίωση της πολιτική του. Ας σημειώσουμε εδώ, ότι όπως μια οικονομία που βρίσκεται σε μια μακρά πορεία προόδου και ευημερίας περνάει και από περιόδους υφέσεως, έτσι και μια οικονομία που βρίσκεται σε μια τροχιά παρακμής και φτωχοποίησης θα γνωρίσει και περιόδους όπου οι οικονομικοί δείκτες βελτιώνονται. Η ύφεση στην πρώτη περίπτωση και η περιστασιακή ή οριακή ανάπτυξη στην άλλη δεν σηματοδοτεί την ουσιαστική αλλαγή πορείας.

Να πως μπορούμε να αξιολογούμε τις οικονομικές πολιτικές και να καταλάβουμε αν έχουμε βγει από την μακρά πορεία παρακμής και φτωχοποίησης: Όσο το ελληνικό κράτος τιμωρεί την δημιουργία και συσσώρευση πλούτου θα γινόμαστε όλο και φτωχότεροι. Όσο η πολιτική τάξη τα παίρνει από τους νέους και παραγωγικούς πολίτες για να τα μοιράσει στην κομματική της πελατεία και σε παροχές θα είμαστε μια παρακμάζουσα και μίζερη επαρχία της Ευρώπης.

Στην Καθημερινή της Κυριακής ρεπορτάζ θα αναφέρει ότι οι απλήρωτοι στον ιδιωτικό τομέα φτάνουν το ένα εκατομμύριο. Μόνο η μία στις δύο επιχειρήσεις καταβάλουν το μισθό κάθε μήνα κανονικά. Η ύπαρξη αυτού του φαινομένου δεν είναι καθόλου τυχαία. Όταν επιβάλεις ένας διαρκές γιουρούσι εναντίον του ιδιωτικού τομέα προκειμένου να διατηρήσεις όσο το δυνατόν ένα μεγάλο, διεφθαρμένο και παρασιτικό κράτος έχεις πάντοτε τα συγκεκριμένα αποτελέσματα. Ο αριθμός ανέργων του ιδιωτικού τομέα φτάνει το ενάμισι εκατομμύριο και ο αριθμός των απλήρωτων του άλλο ένα εκατομμύριο. Οι νέοι, οι πιο αδύναμοι και όλοι αυτοί που κέρδισαν τα λιγότερα από την κατά τα άλλα κοινωνικά “ευαίσθητη” φούσκα της ελληνικής σοβιετίας πληρώνουν το μεγαλύτερο και πιο σκληρό τίμημα. Ο κρατισμός του κ. Στουρνάρα είναι εξαιρετικά απάνθρωπος.
Συνέχεια

Σάββατο, 30 Νοεμβρίου 2013

Η γεωοικονομική διάσταση της συμφωνίας με το Ιράν

Πολλά φαίνεται να αλλάζουν με την πρόσφατη συμφωνία για τα πυρηνικά με το Ιράν. Είναι φανερό πως πολλά δεδομένα που ίσχυαν στις πολιτικές εξελίξεις της Μέσης Ανατολής αρχίζουν να ανατρέπονται.

Το ζήτημα δεν είναι απλά και μόνο τα πυρηνικά του Ιράν. Που δεν υπάρχει αμφιβολία πως σαν συμφωνία βρίσκεται ακόμη σε πολύ πρώιμα στάδια. Η ουσία των εξελίξεων έχει σαν εκκίνηση την ανακάλυψη από τις Ηνωμένες Πολιτείες της δυνατότητας αυτόνομης ενεργειακής επάρκειας μέσω φυσικού αερίου και πετρελαίου από σχιστόλιθους και αμμώδεις περιοχές. Εκτοτε οι ΗΠΑ άρχισαν να δείχνουν μια σαφή αποστασιοποίηση από τις παραδοσιακές δεσμεύσεις και τοποθετήσεις τους στον χώρο και πιο ανεξάρτητα να κινούνται περισσότερο ορθολογικά με βάση τις εξελίξεις στην περιοχή.

Αυτό που άρχισε να αλλάζει δεν ήταν τόσο η στάση των ΗΠΑ απέναντι στο Ιράν. Περισσότερο σημαντική ήταν η σταδιακή μεταβολή της Αμερικανικής στάσης απέναντι στις εξελίξεις στον Αραβικό χώρο και στο Ισραήλ. Εξαιρετικά σημαντικές υπήρξαν οι τοποθετήσεις των αμερικανών επισήμων σε σχέση με τα γενόμενα στην Αίγυπτο και τις εξελίξεις στην Συρία. Αντίθετα με τις προσδοκίες παραδοσιακών τους συμμάχων στην περιοχή (Σαουδική Αραβία, Ιορδανία και Ισραήλ) οι ΗΠΑ δεν ενθουσιάσθηκαν ούτε και υποστήριξαν την επέμβαση των στρατιωτικών στην Αίγυπτο αλλά απέφυγαν και την ευθεία ανάμιξή τους στον εμφύλιο της Συρίας (πρώτη ήττα του ισραηλινού lobby στην Αμερική).

Είναι φανερό πως οι ΗΠΑ συνειδητοποίησαν πως κάτω από τον μπαμπούλα του πετρελαικού εκφοβισμού – με προέλευση κυρίως την Σαουδική Αραβία και κάποιες άλλες χώρες του Κόλπου – είχαν εξαναγκασθεί σε πολιτικές στήριξης των ακραίων σουνιτών ισλαμιστών. Ουσιαστικά, οι ΗΠΑ είχαν επανειλημμένα οδηγηθεί σε πολιτικές που υποβοηθούσαν τις αντικειμενικές επιδιώξεις των μουσουλμάνων Βαχάμπις από την Σαουδική Αραβία που τελικά κατέληγαν σε κινήσεις υπονόμευσης των δικών τους, των αμερικανικών δηλαδή συμφερόντων. Πιό πρόσφατο παράδειγμα υπήρξε η επέμβαση στην Λιβύη. Παλιότερα το ίδιο σενάριο επαναλήφθηκε στο Αφγανιστάν, στο Ιράκ (αρχικά, όταν εγκαταλείφθηκαν στην τύχη τους οι Σιίτες επί Σαντάμ Χουσείν), στο Λίβανο με την σύγκρουση με την Χετζμπολάχ, στην Βοσνία και το Κόσοβο (αν και εκεί οι ντόπιοι μουσουλμάνοι απέβαλαν τελικά τις διδασκαλίες του Βαχαμπισμού), στην Τσετσενία ενάντια στους Ρώσους, και στην Κίνα (περιοχή Ζινζιάνγκ) κόντρα στους Κινέζους Χάν. Οι ΗΠΑ πολεμούσαν την Αλ Καέντα εξυπηρετώντας όμως τους αντικειμενικούς της στόχους.

Οι αλλαγές στην πολιτική αρχιτεκτονική της περιοχής φαίνεται ξεκάθαρα από την αυξημένη παρουσία και την ενίσχυση των δυνατοτήτων των πάλαι ποτέ Σιιτικών μειονοτήτων στην περιφέρεια αυτή της γής. Υπάρχουν τώρα πλέον Σιιτικές πλειοψηφίες η ομάδες που ελέγχουν τις κυβερνήσεις του Ιράν, του Ιράκ και της Συρίας ενώ ασκούν πλέον σημαντική επιρροή στο Λίβανο, στο Πακιστάν, έχουν πολιτική δύναμη στο Αφγανιστάν κι’ έχουν πάψει να βρίσκονται στο περιθώριο στα Εμιράτα και σε περιοχές της Βόρειας Αφρικής (Μαγκρέμπ). Εύλογα η εξέλιξη αυτή ανησυχεί την φανατικά Σουνιτική Σαουδική Αραβία, την Ιορδανία (ο βασιλιάς Αμπντάλα πρόσφατα σημείωσε πως «δημιουργείται ένα Σιιτικό τόξο στην περιοχή») κάποιες μειονοτικές κυβερνήσεις στον Κόλπο (Μπαχρέιν, Υεμένη) και βέβαια το Ισραήλ. Που ποτέ δεν θα επιθυμούσε σταθεροποίηση στους Αραβικούς κύκλους και νομιμοποίηση των Σιιτών του Ιράν.

Οι Αμερικανοί όμως είναι υποχρεωμένοι να πορεύονται με βάση τα γενικότερα συμφέροντα της Δύσης και βέβαια τα δικά τους. Στον τομέα της ενέργειας οι ισορροπίες φαίνονται να αλλάζουν. Ιράκ και Ιράν παράγουν μεγάλες ποσότητες πετρελαίου που, κάτω από προυποθέσεις, μπορεί να εξισορροπήσει τις εξαγωγές της Σαουδικής Αραβίας (τα αποθέματα της οποίας πάντα κρατούνται στο σκοτάδι) – κυρίως αν υπολογίσει κάποιος πως οι ΗΠΑ εφέτος θα παράγουν περισσότερο πετρέλαιο από την Ρωσική Ομοσπονδία και περίπου ίδιο με το Κουβέιτ. Αν και οι ποσότητες που θα μπούν στις διεθνείς αγορές από το Ιράν δεν θα είναι ακόμη μεγάλες, εν τούτοις η απομάκρυνση κάποιας σύγκρουσης εκτονώνει τις εντάσεις και οι τιμές θα κινηθούν προς τα κάτω. Να σημειώσουμε πως οι εξελίξεις προκαλούν οικονομική αναταραχή στη Σαουδική Αραβία και στις άλλες χώρες του Κόλπου μια και οι πιέσεις πλέον για τις τιμές του πετρελαίου θα είναι προς τα κάτω και οι δυνατότητες διεθνών παρεμβάσεων για τις χώρες αυτές μειώνονται.

Κοντολογίς, οι εξελίξεις είναι ραγδαίες και τα μεταβαλλόμενα δεδομένα σημαντικά. Η Σαουδική Αραβία αισθάνεται για πρώτη φορά πως η ομπρέλα των ΗΠΑ έχει αρχίσει να αποσύρεται. Παρά το γεγονός πως οι ακραίοι ισλαμιστές είχαν πάντοτε τουλάχιστον έμμεση σαουδαραβική στήριξη (από τους 19 τρομοκράτες της 11ης Σεπτεμβρίου, οι 15 ήσαν σαουδάραβες!) οι ΗΠΑ λόγω πιέσεων και ισχύος πετρελαικών εταιριών δεν είχαν ποτέ εκφράσει υποψία η επίσημη δυσαρέσκεια. Τώρα όμως τα πράγματα δείχνουν να αλλάζουν. Η ισχύς των Σιιτών προσφέρει στις ΗΠΑ σημαντική εξασφάλιση για ομαλότητα στην Μέση Ανατολή και η Ρωσία – που είχε πάντοτε καλύτερη σχέση μαζί τους – συμβάλλει σε αυτή την εξισορρόπηση. Η Σαουδική Αραβία ανησυχεί λόγω περικύκλωσης από ένα Σιιτικό Ιράκ και ένα ενισχυμένο με διεθνή πλέον αναγνώριση Ιράν. Που θα οδηγήσει σε πιέσεις για σεβασμό των δικαιωμάτων των δικών της Σιιτικών πληθυσμών που βρίσκονται στην ανατολική πλευρά της χώρας - κοντά στα κύρια πετρελαικά της πεδία. Κι επίσης θα οδηγήσει σε πολιτική ενίσχυση των Σιιτικών πληθυσμών που βρίσκονται στο Μπαχρέιν, την Υεμένη, το Ομάν και τα Εμιράτα

Ο ρόλος της Ελλάδας σε αυτές τις εξελίξεις γίνεται ιδιαίτερα λεπτός και ευαίσθητος. Κακώς απείχαμε από κάθε εξέλιξη στην Αίγυπτο και την Συρία. Καλώς δεν εκτεθήκαμε για τις εξελίξεις όπως έκανε η Τουρκία. Καλό θα ήταν να μιλούσαμε περισσότερο με την Ρωσία για τις εξελίξεις. Καλύτερο θα ήταν να είχαμε καλλιεργήσει στενότερες σχέσεις με το Ιράν και θέλουν μεγάλη προσοχή οι σχέσεις μας με το Ισραήλ. Λόγω εξελίξεων με το Ιράν και επειδή η Τουρκία, παρά τις φαινομενικά κακές σχέσεις με το Τελ Αβίβ, κινείται εχθρικά απέναντι στο καθεστώς (φιλοΣιιτικό και φιλοΙράν) Ασσάντ στη Συρία, το Ισραήλ δεν θα διστάσει να την προσεγγίσει - τουλάχιστον επιχειρηματικά. Με αυτό εννοώ πως το όποιο αέριο βγεί από την Μεσόγειο γύρω από την Κύπρο και το Ισραήλ είναι πιθανότατο να περάσει με αγωγούς από την Τουρκία παρά μέσω της Ελλάδας. Οι πληροφορίες για ψύχρανση Αθηνών και Λευκωσίας δεν είναι ανακριβείς. Η κατασκευή υποθαλάσσιου αγωγού αερίου μέχρι την Ελλάδα (κι από εκεί στην Ευρώπη) είναι πανάκριβη. Ευκολότερη είναι η τράμπα αερίου μεταξύ Ισραήλ και Τουρκίας και εξαγωγών της Κύπρου προς το Ισραήλ. Και αυτό κατά πάσα πιθανότητα θα γίνει. Αυτό που θα μπορούσε η Ελλάδα να εκμεταλλευθεί με την προσέγγιση με το Ιράν είναι η αναβίωση ενός παλιού σχεδίου για μετατροπή των λιμανιών μας σε κέντρα μεταφόρτωσης και χώρους αποθήκευσης του νόμιμου πιά Ιρανικού πετρελαίου. Οι προκλήσεις τώρα αρχίζουν…
Συνέχεια

Παρασκευή, 29 Νοεμβρίου 2013

Ανασκόπηση Facebook #5


Φόροι, Κωνσταντίνος Κολοκοτρώνης, Τράπεζες αίματος, γραφειοκρατία.




«Να πει κάποιος στον κύριο Θεοχάρη πως γενικά δεν υπάρχουν φιλελεύθεροι φόροι. Εκτός αν τους πληρώνουμε εθελοντικά.»

- Άκης Κελέσης, 27/11/13


«Αν σήμερα ζούσαν ο Κωνσταντίνος Κολοκοτρώνης, ο Μπάμπης Καραϊσκάκης, ο Παλαιών Τριπόλεων Ελβετός και ο Βαλές Φερραίος, θα ψηφίζαν όλοι ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ.»

- Δημήτρης Βερδελής, 28/11/13



«Τόσες δεκαετίες παρακμιακής δημόσιας παιδείας και ακόμα δεν έχουμε βάλει μυαλό. Ελπίζουμε στο θαύμα. Στο καλό κράτος.»

- Οδυσσέας Θεοφάνης, 24/11/13


«Ερώτηση: γιατί ο Μαντέλης με 450.000€ από την Siemens οδηγείται στο δικαστήριο, ενώ ο Τσουκάτος με 5 εκ. ευρώ αγνοείται; Γιατί ο πρώτος φίλοι μου τα παντελόνιασε, ενώ ο Τσουκάτος τα πήγε στο κόμμα, στο ΠΑΣΟΚ, με πρωθυπουργό τον "Ευρωπαίο" Σημίτη. Τι δεν καταλαβαίνεις;»

- Χρήστος Χαρίτος, 24/11/13


«Αγαπητέ κ. Αντ. Σαμαρα επειδή πολύ φοβάμαι ότι οι αρμόδιοι σύμβουλοι σας δεν σας ενημερώνουν επαρκώς θα μου επιτρέψετε να απευθυνθώ στη λογική και την πολιτική σας ευφυΐα. Σύμφωνα με τους δικούς σας νόμους όσοι χρωστούν άνω των 5 χιλ. ευρώ στην εφορία κι άνω των 20 χιλ. ευρώ στον ΟΑΕΕ αντιμετωπίζουν ποινικές διώξεις κι είναι παράνομοι. Οι συμπολίτες μας που εμπίπτουν σε αυτή την κατηγορία φθάνουν σήμερα στο 1 εκατ και μέσα στο επόμενο εξάμηνο εκτιμάται ότι θα έχουν ξεπεράσει το 1,5 εκατ. Δεν υπάρχει άλλη περίπτωση παγκοσμίως που το 25% του ενεργού πληθυσμού να βρίσκεται υπό καθεστώς συνεχούς απειλής ποινικής διώξεως και να αντιμετωπίζει τον κίνδυνο να βρεθεί στο αυτόφωρο ένα πάσα στιγμή.»

«Ακόμα κι από ένα τυχαίο έλεγχο της τροχαίας μπορεί να συλληφθεί ένας οφειλέτης και να οδηγηθεί στο αυτόφωρο. Είμαι βέβαιος ότι δεν το γνωρίζετε η δεν το έχετε συνειδητοποιήσει. Διότι άλλως είμαι βέβαιος ότι θα παρεμβαίνετε για να απαλλάξετε την κοινωνία από αυτό τον παράλογο βραχνά. Κι είμαι βέβαιος ότι δεν θέλετε να μείνετε στην ιστορία ως ο πρωθυπουργός που κατέστησε παράνομους το 25% του πληθυσμού, κάτι που δεν έχει συμβεί ποτέ άλλοτε στην Ελλάδα. Ούτε στη διάρκεια του Εμφυλίου Πολέμου ούτε στη δικτατορία των συνταγματαρχών»

- Γιάννης Λοβέρδος, 27/11/13




«Άκου να δεις! H Ισραηλίτικη Κοινότητα Αθηνών έχει δημιουργήσει μια τράπεζα αίματος, διαθέσιμη για χρήση ΑΠΟ ΤΑ ΜΕΛΗ ΤΗΣ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑΣ! Και εγώ που νόμιζα πως μόνο η Χρυσή Αυγή ήταν ικανή για τέτοιο ...ξεδιάντροπο ρατσισμό! Περιμένω , από στιγμή σε στιγμή, πύρινα άρθρα εναντίον της Ισραηλιτικής Κοινότητας από την Ξένια Κουναλάκη και τους επαγγελματίες αντιρατσιστές του protagon και βέβαια την απαραίτητη μήνυση από το ΕΠΣΕ και τον Παναγιώτη Δημητρά.

«Για να μιλήσουμε σοβαρά. Σε όλες τις εποχές, σε όλα τα μήκη και πλάτη της γης , οι περισσότεροι άνθρωποι θα βοηθήσουν πιο εύκολα αυτούς που τους μοιάζουν , αυτούς που μοιράζονται τον ίδιο τόπο καταγωγής, την ίδια εθνικότητα, την ίδια γλώσσα, την ίδια θρησκεία κοκ. Έτσι είναι η ανθρώπινη φύση και δεν υπάρχει τίποτε κακό σε αυτό. Οι μικροί Στάλιν της "πολιτικής ορθότητας", που, σαν τους ιδεολογικούς τους προγόνους , θέλουν να αλλάξουν την ανθρώπινη φύση , έχουν βαφτίσει αυτή την τόσο φυσική τάση ρατσισμό και θέλουν να χρησιμοποιήσουν το κράτος για να την απαγορεύσουν.

«Όμως, όπως η Ισραηλίτικη Κοινότητα έχει κάθε δικαίωμα να διαθέτει την Τράπεζα Αίματος σε ομόθρησκους , έτσι και η Χρυσή Αυγή έχει το δικαίωμα να διοργανώνει συσσίτια ή αιμοδοσίες που απευθύνονται μόνο σε Έλληνες , το σωματείο κωφαλάλων να βοηθάει μόνο κωφαλάλους και η "Ένωση για τα Δικαιώματα των Αλλήθωρων Ομοφυλόφιλων" μόνο αλλήθωρους ομοφυλόφιλους . Γιατί σε μια ελεύθερη κοινωνία , και όχι στα γκούλαγκ της πολιτικής ορθότητας, καθένας από μας είναι ελεύθερος να κατευθύνει την φιλανθρωπική του δράση εκεί όπου αυτός επιθυμεί και όχι εκεί που θα του επιβάλλει το κράτος.»

- Τηλέμαχος Χορμοβίτης, 26/11/13




«Να δουλεύεις στο εθνικό ταμείο βιώσιμης και αειφόρου ανάπτυξης και να προσπαθείς να πείσεις πως παράγεις έργο!»

- Άκης Κελέσης, 24/11/13

Συνέχεια

Δευτέρα, 25 Νοεμβρίου 2013

Νόμος παραγγελιά Μπόμπολα-Ψυχάρη


Ως αν η Ελλάδα να είναι μια τριτοκοσμική χώρα, οι δύο μεγάλοι εκδότες υπαγορεύουν στην κυβέρνηση τι νομοσχέδια θα περάσει από στο κοινοβούλιο.

Δεν είναι μόνο οι “κυβερνώντες” για τους οποίους οι δύο μεγαλοεκδότες αισθάνονται ότι είναι του χεριού τους, το ίδιο νομίζουν και για τους αναγνώστες και τηλεθεατές τους. Για παράδειγμα την Πέμπτη στα Νέα του κ. Ψυχάρη στο διαδίκτυο υπήρχαν δύο ειδήσεις. Η μια για είχε τίτλο: «Ειδικός φρουρός συνελήφθη για ληστείες δε βάρος αλλοδαπών». Η άλλη είδηση «Άγριο έγκλημα στην Ομόνοια: Ξυλοκόπησαν μέχρι θανάτου 28χρονο που ζητούσε τα δεδουλευμένα φίλης του.»

Στην πρώτη είδηση φαίνεται ότι ήταν αναγκαίο να μάθουμε την εθνικότητα του θύτη, που είναι Έλληνας, και το γεγονός ότι τα θύματα ήταν αλλοδαποί. Στην δεύτερη περίπτωση, που είναι και μάλιστα φόνος, διαβάζοντας όλο το ρεπορτάζ μαθαίνουμε μόνο ότι το θύμα είναι ένας 28χρονος και ο θύτης ένας 39χρονος. Θα πρέπει να βρείτε την ίδια είδηση σε άλλα ΜΜΕ για να μάθετε ότι το θύμα ήταν Έλληνας και ο θύτης Τσετσένος. Κάποιος νέος κανόνας δημοσιογραφικής δεοντολογίας στα Νέα επιτρέπει να γνωρίζουμε την εθνική ταυτότητα του θύματος όταν είναι αλλοδαπός και του θύτη όταν είναι Έλληνας αλλά όχι το αντίστροφο.

Βέβαια στην μεγάλη πλειοψηφία των περιπτώσεων το θύμα είναι Έλληνας και ο θύτης αλλοδαπός. Όπως στην περίπτωση της 16χρονης Μυρτώς, που πρόσφατα βγήκαν στην δημοσιότητα φωτογραφίες της με το πριν και το μετά από την απόπειρα ανθρωποκτονίας του Πακιστανού, ή στην περίπτωση του Ιρανού που μαχαίρωσε την δικαστική υπάλληλο και ο οποίος είχε ήδη δύο καταδίκες στο παρελθόν, αλλά η ευγνωμονούσα Ελλάδα συνέχιζε να τον φιλοξενεί. Από αυτές και άλλες περιπτώσεις οι κύριοι Μπόμπολας και Ψυχάρης μέσω των ΜΜΕ (Mega, Έθνος, Νέα, Βήμα) τους μας “ενημερώνουν” ότι πρέπει να τις αποδεχτούμε κάτι ως συμβάντα της φύσης, τα οποία είναι αναπόφευκτα στην καλύτερη περίπτωση ή αποτέλεσμα του ότι δεν κάνουμε αρκετά για να ενταχθούν οι μετανάστες στην ελληνική κοινωνία. Τίποτα από όλα αυτά τα καθημερινά γεγονότα βίας δεν θα πρέπει να μας δημιουργήσει έστω και την παραμικρή αμφιβολία ότι η πολιτική των ανοιχτών συνόρων που εφαρμόζει η κυβέρνηση είναι λανθασμένη.

Σε αυτό το πλαίσιο οι κύριοι Μπόμπολας και Ψυχάρης έχουν κάνει ότι είναι δυνατόν για να περάσει η κυβέρνηση Σαμαρά το νόμο λογοκρισίας που έχει ήδη έρθει στην Βουλή. Προεκλογικά αλλά και για ένα διάστημα μετεκλογικά, ο κ. Σαμαράς και η ΝΔ ήταν αντίθετοι σε μια τέτοια εξέλιξη. Εξάλλου, η ΝΔ ως ένα αστικό κόμμα θεωρητικά δεν θα μπορούσε να ψηφίζει νόμους λογοκρισίας. Αλλά η πίεση των μεγαλοεκδοτών φάνηκε πολύ μεγάλη για την κατά τα άλλα “μεγάλη φιλελεύθερη” παράταξη. Πολλά μπορούν να αλλάξουν σε αυτό τον τόπο, εκτός από το γεγονός ότι οι μεγάλοι κρατικοδίαιτοι εκδότες αναλαμβάνουν να νομοθετούν ως αν Ελλάδα είναι μια τριτοκοσμική μπανανία.

Τα καλά νέα για το τι σημαίνουν αυτοί οι νόμοι λογοκρισίας ήρθαν αυτή την εβδομάδα από την Δανία. Εκεί η «Ιρανικής καταγωγής εικαστικός από τη Δανία καταδικάστηκε από το Ανώτατο Δικαστήριο της Κοπεγχάγης για δηλώσεις που έκανε κατά των μουσουλμάνων ανδρών. Η Firoozeh Bazrafkan χρεώθηκε με ρατσισμό, επειδή σε σχόλιο της στην εφημερίδα Jyllands-Posten το Δεκέμβριο του 2011, ανέφερε ότι ήταν «πολύ πεπεισμένη ότι οι μουσουλμάνοι άνδρες σε όλο τον κόσμο χρησιμοποιούν το Ισλάμ για να δικαιολογήσουν τη βία τους κατά των γυναικών και των παιδιών”. «Αυτό είναι, κατά την άποψή μου, το αποτέλεσμα ενός ελαττωματικού και απάνθρωπου πολιτισμού και μιας απάνθρωπης θρησκείας, της οποίας το βιβλίο, το Κοράνι, είναι πιο ανήθικο, λυπηρό και τρελό από το συνδυασμό των ιερών βιβλίων των δύο άλλων παγκόσμιων θρησκειών».

Οφείλουμε ένα μεγάλο ευχαριστώ στους μεγάλους κρατικοδίαιτους της “ενημέρωσης”, επιτέλους γινόμαστε η Δανία του νότου.
Συνέχεια

Σάββατο, 23 Νοεμβρίου 2013

Υποκριτική και Αναποτελεσματική Ευρώπη

Πολύς προβληματισμός υπάρχει για το μέλλον της Ευρώπης. Εκφράζονται ανησυχίες για την επιβίωση της Ενωσης με βάση τις αποθαρρυντικές οικονομικές εξελίξεις. Δεν γίνεται όμως μεγάλη και σοβαρή συζήτηση γι’ αυτή καθ’ εαυτή την ουσία και το περιεχόμενο της σημερινής Ευρώπης. Που πιθανότατα τροφοδοτεί τις αμφιβολίες για το μέλλον της αλλά και για το αν αξίζει να υπάρχει.

Πριν από ελάχιστα 24ωρα ο Επίτροπος για την Οικονομία Ολιν Ρέν έκανε δηλώσεις σχετικά με τα μέτρα που παίρνει η Γαλλία για την μεταρρύθμιση αλλά και την διάσωση της οικονομίας της. Σημείωσε ο ευρωπαίος Επίτροπος την διαφωνία του για το γεγονός πως οι προσπάθειες της Γαλλικής κυβέρνησης επικεντρώνονται σε μεγάλες και συνεχείς φορολογικές επιβαρύνσεις και όχι σε δραστικές μειώσεις δαπανών. Ο Ολιν Ρεν έχει βέβαια απόλυτο δίκιο. Με την διαφορά πως κάνει ολοφάνερη μια φοβερή υποκρισία από την πλευρά της Ενωσης. Πως είναι δυνατόν κοινοτικοί αξιωματούχοι να καταδικάζουν τις απαράδεκτες φορολογικές επιδρομές στις οποίες επιδίδεται η Γαλλική κυβέρνηση και την ίδια στιγμή να επιδοκιμάζoυν – και να επιμένουν σε ακόμη σκληρότερες επιβαρύνσεις – τα μέτρα που προσεγγίζουν στην δήμευση ατομικών περιουσιών που λαμβάνει η κυβέρνηση της Ελλάδας.

Με τέτοια στάση η Ευρώπη υπονομεύει την όποια αξιοπιστία της έχει απομείνει. Θεωρητικά η Ευρώπη εκφράζει τις ελπίδες των λαών της για δημοκρατία και ευημερία. Η δημοκρατία όμως, όπως σωστά επισημαίνει ο Lian Ferguson στο εξαιρετικό του έργο Civilization, στηρίζει την λαική της νομιμοποίηση πάνω στην προστασία της ατομικής ιδιοκτησίας και τον σεβασμό των ελεύθερων οικονομικών συναλλαγών. Όταν όμως η ευρωπαική προοπτική αρχίζει να ταυτίζεται με αυθαίρετες κρατικές παρεμβάσεις, που στον τομέα της φορολογίας οδηγούν σε δημεύσεις περιουσιών των πολιτών ενώ τραπεζικοί λογαριασμοί ελέγχονται και δεσμεύονται, οι συναλλαγές ηλεκτρονικά παρακολουθούνται και οι αμοιβές καθορίζονται με κυβερνητικές αποφάσεις η έλξη της ευρώπης χλωμιάζει.

Δεν μπορεί να είμαστε υπέρ της Ευρώπης όταν η ίδια διαψεύδει και υπονομεύει τις προοπτικές της. Η Ευρώπη παράγει γραφειοκρατία ενώ αρχίζει να συντρίβεται η ευημερία. Μόνο οι παρεμβατικοί κανονισμοί που έχουν επιβληθεί από τις Βρυξέλλες συμπληρώνουν σε όγκο ένα βιβλίο 16.000 σελίδων. Ο υδροκεφαλισμός του ευρωπαικού κέντρου αρχίζει να είναι επικίνδυνος για την ίδια την ευρωπαική προοπτική. Η μοναδική σύνδεση με την Ευρώπη καταντάει να εξαντλείται απλά και μόνο στην προσπάθεια εξασφάλισης από τους δανειστές των αναγκαίων πιστώσεων για να συνεχίσει να λειτουργεί το κράτος.

Είχα και παλιότερα σημειώσει πως δεν είχε νόημα η έγκριση των διαφόρων Μνημονίων εφ’ όσον δεν ήσαν αυτά σε θέση ξεκάθαρα να εξασφαλίσουν έξοδο από το οικονομικό τέλμα. Αλλά και το κυριότερο, δεν μου ήταν εύκολο να αντιληφθώ την λογική των επιβαλλομένων ατομικών θυσιών και της εξαφάνισης των περιουσιών των πολιτών ώστε να εξασφαλισθεί το δημόσιο και να αποφευχθούν απολύσεις στον δημόσιο τομέα. Ευρώπη σήμερα έχει καταλήξει να σημαίνει θυσίες της κοινωνίας και εξαφάνιση του ιδιωτικού τομέα με στόχο την διάσωση των κομματικών στρατών που έχουν αποικίσει το δημόσιο.

Ολες οι επιλογές των δανειστών που απέχουν από τις λογικές των ελεύθερων αγορών έχουν τραγικά διαψευσθεί. Με κορυφαία την ανταγωνιστικότητα. Εξω από κάθε οικονομική λογική, οι ευρωπαίοι δανειστές επέμεναν στην κρατικοπαρεμβατική αντίληψη πως οι τιμές θα έπεφταν και η οικονομία θα γινόταν ανταγωνιστικότερη αν μειωνόταν ο εργατικός μισθός. Πέραν όμως των αμοιβών η τιμή ενός προιόντος εξαρτάται από το κόστος του χρήματος, της ενέργειας, και των πρώτων υλών καθώς κι’ από το ύψος των φόρων. Όλα όμως, πλην των μισθών, συνέχισαν να αυξάνονται. Πως ήταν δυνατόν να περιμένουν κάμψη των τιμών; Το αποτέλεσμα είναι η αποτυχία της πολιτικής αυτής και η μείωση της ανταγωνιστικότητας. «Θρίαμβος», κοντολογής, των σοφών της Ευρώπης.

Στις επικείμενες ευρωεκλογές ίσως να είναι μια ευκαιρία να ακούσει η Ευρώπη την φωνή αγανάκτησης των πολιτών. Αυτών ακριβώς που οι Βρυξέλλες είναι φανερό πως περιφρονούν. Ο ευρωσκεπτικισμός διευρύνεται. Γιατί είναι ασαφές πλέον τι εκπροσωπεί η Ευρωπαική Ενωση. Που έχει ολοφάνερα εκτροχιασθεί από τους αρχικούς της προσανατολισμούς και στόχους. Εχει καταντήσει να εκφράζει τις δημόσιες γραφειοκρατίες και να εκπροσωπεί τα συμφέροντα όσων μηχανισμών εξαρτώνται η και λειτουργούν γύρω από το κράτος.
Συνέχεια

Παρασκευή, 22 Νοεμβρίου 2013

Ανασκόπηση Facebook #4



Πολυτεχνείο, φόροι, Ρομπέν των Δασών και Πάγκαλος.


«Όπως κάθε χρόνο έτσι και φέτος το μήνυμα του Πολυτεχνείου είναι πιο επίκαιρο από ποτέ.»

- Μάνος Βουλαρίνος, 16/11/13




«Σήμερα εορτάζεται ο θεμελιακός μύθος της γενιάς που κατέστρεψε την Ελλάδα.»

- Ναπολέων Λιναρδάτος, 17/11/13



---


«Με την εξοντωτική φορολογία, η "πρωτόγονη" Ελλάδα της μικροϊδιοκτησίας θα είναι , πολύ σύντομα, παρελθόν , "η κλειστή ελληνική οικογένεια θα ανοίξει προς την κοινωνία και τον δημόσιο χώρο της" και τα ποσοστά ιδιοκτησίας ακινήτων θα πέσουν σε ευρωπαϊκά επιπέδα.
Με το νέο αντιρατσιστικό νόμο , το κράτος θα τιμωρεί οποιαδήποτε άποψη ξεφεύγει από την "πολιτικά ορθή" συναίνεση των "προοδευτικών" ελιτ, όπως συμβαίνει, άλλωστε, στις "πολιτισμένες" ευρωπαϊκές χώρες εδώ και πολλά χρόνια.»

«Με την κυβέρνηση Σαμαρά, η Ελλάδα μετατρέπεται γοργά σε μια "πολιτικά ορθή" σοσιαλδημοκρατία ευρωπαϊκού τύπου και οι εκσυγχρονιστές μας βλέπουν τους διακαείς πόθους δεκαετιών να πραγματοποιούνται : Η Ελλάδα γίνεται ,επιτέλους, μια κανονική ευρωπαϊκή χώρα!»

- Τηλέμαχος Χορμοβίτης, 19/11/13




«Το 1974 ξεκινήσαμε την κατεδάφιση της ελληνικής εξαγωγικής βιομηχανίας. Και το πετύχαμε.
Το 2014 ξεκινάμε την απαλλοτρίωση της ιδιωτικής περιουσίας.»

- Γιώργος Σιβρίδης, 18/11/13



«Το Υπουργείο Οικονομικών μας λέει ότι στις Αγγλοσαξωνικές χώρες υπάρχει φόρος στην ακίνητη περιουσία. Φοβούμαι μήπως μελετήσουν καλύτερα τη φορολογική ιστορία της Αγγλίας και ανακαλύψουν και τον Φόρο στα παράθυρα των σπιτιών (Window Tax) που επιβλήθηκε το 1695 από τον Γουίλιαμ τον Τρίτο και καταργήθηκε μόλις το 1851.»

- Τάσος Αβραντίνης, 19/11/13




«Σήμερα θα ήθελα να σας θυμίσω ένα από τα πιο αγαπημένα μας παραμύθια των παιδικών μας χρόνων. Τον "Ρομπέν των Δασών". Μια φορά κι ένα καιρό το βασίλειο της Αγγλίας χρεοκόπησε εξαιτίας των σταυροφοριών Ο πρίγκιπας Ιωάννης που το κυβερνούσε για να μπορέσει να χρηματοδοτήσει τις δαπάνες του ζήτησε από το δεξί του χέρι τον σερίφη του Νοττινγκχαμ να του παρουσιάσει πρωτογενές πλεόνασμα. Ο σερίφης για να το πετύχει επέβαλε αβάστακτος κι άδικους φόρους.»

«Όσοι δεν μπορούσαν να τους πληρώσουν υφίσταντο κατασχέσεις της σοδειάς τους, φυλακίσεις και βασανιστήρια. Για να αποφύγουν αυτά τα δεινά πολλοί πολίτες προτίμησαν την παρανομία και κατέφυγαν στο δάσος του Σεργουντ όπου υπό την καθοδήγηση του Ρομπεν του Λοξλει αποφάσισαν να αντισταθούν στον κρατικό αυταρχισμό. Κι έκλεβαν από τους κρατικούς εισπράκτορες για να αποδίδουν μέρος των άδικων φόρων πάλι πίσω στα φτωχά νοικοκυριά που πεινούσαν κι υπέφεραν. Πόσο σοφοί είναι πολλές φορές οι μύθοι. Και πόσο ανόητοι αυτοί που δεν διδάσκονται από τους βγαλμένους από τη λαϊκή σοφία μύθους»

- Γιάννης Λοβέρδος, 19/11/13



---

«Το ρουσφέτι αναβαθμίζεται. Από το "ψήφισε με να σε διορίσω στο Δημόσιο", στο "καταψήφισε τους να σε βάλω στο ψηφοδέλτιο".»

- Taxalia Makedon, 20/11/13



«Αν γίνει κυβέρνηση ο ΣΥΡΙΖΑ ο Πάγκαλος θα γράψει ένα ακόμα μπεστ σέλερ με τίτλο "Μαζί τους βγάλαμε"»

- Μάνος Βουλαρίνος, 19/11/13
Συνέχεια

Δευτέρα, 18 Νοεμβρίου 2013

Πολιτική ορθότητα, δηλαδή πολιτισμικός μαρξισμός



Την εβδομάδα που πέρασε μάθαμε ότι δεν μπορούμε σχολιάζουμε αρνητικά και να σατιρίζουμε γυναίκες πολιτικούς.

Σε μια τηλεοπτική εκπομπή η Μαρία Ρεπούση και η Εύα Καϊλή εξαπέλυσαν δριμύ κατηγορώ για τον σεξισμό και ρατσισμό απέναντι στις κυρίες Κωσταντοπούλου και Μακρή. Ως γνωστόν, οι Κωνσταντοπούλου και Μακρή δεν έκαναν τίποτε που θα μπορούσε να θεωρηθεί ακραίο, γελοίο και παράνομο έξω από την ΕΡΤ. Απλά όλη η κριτική προήλθε από το γεγονός ότι ήταν γυναίκες.

Όταν σχολιάζονται άνδρες πολιτικοί, η κριτική περιορίζεται πάντοτε στα πολιτικά επιχειρήματα. Για παράδειγμα ο κ. Τσίπρας δεν είπε στην Βουλή ότι ο κ. Βενιζέλος είναι πολύ βαρύ φορτίο στους ωμούς του κ. Σαμαρά. Κανείς ποτέ δεν σχολιάζει το βάρος των Πάγκαλου και Καμμένου, ή το eyeliner του Κουλούρη, την γκαντεμιά και την ηλικία του Μητσοτάκη, ή τις ελιές του Σημίτη. Κανένας δεν χλευάζει την εμμονή με την εμφάνιση τους των Αβραμόπουλου και Σπηλιωτόπουλου. Ποτέ καμιά εφημερίδα δεν έστειλε φωτογράφο στην Ραφήνα να φωτογραφίσει τον Κώστα Καραμανλή με μαγιό για να βγάλει μετά τα κάλλη του στην πρώτη σελίδα. Και όχι ποτέ κανείς δεν έχει πει έστω και ένα αστείο για την νοημοσύνη του Γιώργου Παπανδρέου και των βουλευτών και οπαδών της Χρυσής Αυγής που στην συντριπτική τους πλειοψηφία είναι άνδρες. Τίποτε από όλα τα παραπάνω δεν έχει συμβεί στην χώρα που λέγεται Ελλάδα.

Έτσι είναι φυσικό οι κυρίες Ρεπούση και Καϊλή να αισθάνονται βαθιά οργή και απογοήτευση για τα δύο μέτρα και δύο σταθμά της ελληνικής κοινωνίας. Ειδικά η κα Ρεπούση που είναι ιδιαιτέρως ευαίσθητη στα θέματα των γυναικών - με μόνη ίσως εξαίρεση τις γυναίκες που έχουν χορέψει τον χορό του Ζαλόγγου. Σημείωση: Αν οι Σουλιώτισσες οδηγήθηκαν στην αυτοκτονία αυτό οφείλεται στις εσωτερικές ενοχές που τους δημιουργούσαν ο αχαλίνωτος τους ρατσισμός και ξενοφοβία ενάντια στον Τούρκο μετανάστη που για 400 χρόνια προσπάθησε ζήσει το όνειρο του στην Ελλάδα.

Οι κυρίες Ρεπούση και Καϊλή για μια ακόμη φορά εξέφρασαν την θέση τους ότι πρέπει να μπουν και άλλοι πρόσθετοι περιορισμοί στον λόγο και την καλλιτεχνική έκφραση. Η κα Καϊλή είπε ότι ο σεξισμός πρέπει να μπει στο νόμο λογοκρισίας που ετοιμάζει η κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ του κ. Σαμαρά.

Αυτή η εμμονή με όλο και περισσότερους περιορισμούς στην ελευθερία λόγου δεν είναι τυχαία. Ο Ιταλός κομμουνιστής Γκράμσι, διανοούμενος και ακτιβιστής, είχε παρατηρήσει ότι υπήρχαν σοβαρά εμπόδια στην επιτυχία των κομμουνιστικών κινημάτων στην Ευρώπη. Ο έλεγχος του κράτους και των μέσων παραγωγής δεν ήταν αρκετός. Για να πετύχει το κίνημα πρέπει να κερδίσει την ηγεμονία στην παραγωγή και διαμόρφωση αξιών και αρχών. Απαραίτητη προϋπόθεση για να επιτευχθεί αυτό είναι καταρχήν ο έλεγχος της εκπαίδευσης (βλ. Ρεπούση) και σε αυτό θα πρέπει να προσθέσουμε και τον έλεγχο των ΜΜΕ. Εδώ να σημειώσουμε ότι ο στόχος ελέγχου αυτών των δύο τομέων έχει εν πολλοίς επιτευχθεί. Δεν είναι κομμουνιστές, αλλά κατά κανόνα είναι η προοδευτικάτζα, ότι δηλαδή βρίσκεται στα αριστερά του πολιτικού κέντρου ελέγχει αυτούς το δύο τομείς.

Μένουν δύο τελευταίοι θεσμοί για να ολοκληρωθεί η πλήρης κυριαρχία της προοδευτικάτζας. Πρώτον η Εκκλησία, που αξιακά και πολιτισμικά είναι μακριά από το προοδευτικό κατεστημένο και γι’ αυτό δέχεται τις συνεχείς του επιθέσεις. Η οικογένεια και η ιδιωτική σφαίρα του ατόμου είναι οι άλλοι στόχοι. Οι λεγόμενες κοινωνικές πολιτικές που εφαρμόζονται, από όποιο κόμμα και αν βρίσκεται στην εξουσία, έχουν ως βασικό στόχο την αντικατάσταση των οικογενειακών δεσμών και υποχρεώσεων με μια απευθείας εξάρτηση από το κράτος (βλ. επιμονή με μονογονεϊκές οικογένειες).

Οι νόμοι λογοκρισίας έχουν στόχο την ιδιωτική σφαίρα του ατόμου με σκοπό να την μειώσουν όσον το δυνατόν περισσότερο και να επεκταθεί ο έλεγχος του κράτους - που ξέρει τι πρέπει να σκεφτόμαστε και τι πρέπει να λέμε. Αυτή η κρατικοποίηση της καθημερινότητας είναι μια από τις βασικές επιδιώξεις του πολιτισμικού μαρξισμού.

Εδώ θα πρέπει να συγχαρούμε την Νέα Δημοκρατία του κ. Σαμαρά. Από την μια προχωρά στην έμμεση δήμευση της ιδιωτικής περιουσίας με τον φόρο στα ακίνητα. Από την άλλη με το νόμο λογοκρισίας που θα περάσει κρατικοποιεί, σε ένα σημαντικό πρώτο βαθμό, αυτό που ήταν μέχρι πρότινος η ιδιωτική σφαίρα ελευθερίας του ατόμου. Σχεδόν σαράντα χρόνια σοσιαλμανίας, ιδού η πολιτική συνέπεια.
Συνέχεια

Κυριακή, 17 Νοεμβρίου 2013

Η ηθική ανωτερότητα του καπιταλισμού

Σε πρόσφατο κείμενό μου για την οικονομία της αγοράς κάποιοι αναγνώστες του Capital.gr ενοχλήθηκαν τόσο που αντέδρασαν με ύβρεις και σχεδόν προσβλητικούς χαρακτηρισμούς. Δικαίωμά τους είναι βέβαια. Την ίδια ώρα όμως συνειδητοποιεί κάποιος τον απόλυτο βυθό στον οποίο έχει ακουμπήσει η χώρα και πόσο διακινδυνευμένες είναι οι όποιες ελπίδες ανάκαμψης. Γι αυτό θα επιμείνω. Με στήριγμα τον ορθολογισμό κι όχι τις όποιες ιδεοληψίες και βιωματικά συμπλέγματα

Εχουμε από καιρό σαν κοινωνία πάρει διαζύγιο από αυτό που θα αποκαλούσε κάποιος λογική. Φροντίζουμε να κρύβουμε και από τον εαυτό μας ακόμη τα αίτια της σημερινής μας κατρακύλας. Το γεγονός δηλαδή πως είχαμε θεοποιήσει το εύκολο βόλεμα, την άκοπη αναρρίχηση και τον πλουτισμό μέσω δανεικών. Πιστεύουμε ακόμη σε κρατικοπαρεμβατικές χίμαιρες που έχουν υποτίθεται τη λύση σε κάθε πρόβλημα. Στο τέλος μεγαλώνουμε απλά τον δημόσιο τομέα καταστρέφοντας τον απλό κόσμο. Αρνούμενοι ταυτόχρονα να παραδεχθούμε πως το δημόσιο αποτελεί το πρόβλημα και δεν είναι μέρος της λύσης. Οταν τα πράγματα οδηγούνται στα άκρα και οφείλουν να πληρωθούν οι λογαριασμοί, τότε αρχίζει η συνήθης στην ελληνική παράδοση αναζήτηση άλλων ενόχων. Εκείνοι που λιδωρούσαν όσους προειδοποιούσαν για το επρχόμενο αδιέξοδο πρωταγωνιστούν τώρα σε κινήσεις αγανάκτησης κι επιθετικότητας κατά όσων τους θυμίζουν, έστω κι έμμεσα, τις δικές τους ευθύνες.

Η λογική όμως παραμένει παρούσα. Δύσκολα μπορεί κανείς να την αποφύγει. Οι οικονομικές επιλογές του δημοκρατικού καπιταλισμού και της οικονομίας της αγοράς παραμένουν οι μοναδικοί μηχανισμοί εξασφάλισης προόδου και γενικής ευημερίας. Οχι βέβαια ισότητας – που δεν είναι και το ζητούμενο. Αλλά επίτευξης για τον κόσμο ενός επιπέδου διαβίωσης ζηλευτού και μοναδικού στο βάθος της ανθρώπινης ιστορίας. Αυτό δείχνει η εμπειρία. Αυτό βέβαια αποδεικνύει και η θεωρία. Οσο μεγαλύτερο είναι το ποσοστό κρατικής παρέμβασης στην λειτουργία της οικονομίας τόσο μεγαλύτερα είναι τα αδιέξοδα στα οποία οδηγούνται οι χώρες που δεν τολμούν να απελευθερώσουν τις αγορές τους. Σε τελευταία ανάλυση, πότε οι πολιτικές ενός παρεμβατισκού δημόσιου τομέα κατέληξαν σε καθεστώς διαρκούς ευημερίας για μιά κοινωνία; Η τελευταία κρίση την οποία σήμερα βιώνουμε στην Ελλάδα δεν αποτελεί κρίση του εκτεταμένου και πολυέξοδου κράτους; Πως γίνεται λοιπόν με βάση την λογική να υποστηρίζουν άνθρωποι την αντιμετώπισή της με ακόμη μεγαλύτερο δημόσιο τομέα και υψηλότερες κρατικές δαπάνες;

Και στη θεωρία όμως η οικονομία της αγοράς παντού κυριαρχεί. Σχεδόν όλα τα Νόμπελ οικονομίας, από τα μέσα της δεκαετίας του 1970 και μετά, έχουν απονεμηθεί σε επιστήμονες για την μελέτη των μηχανισμών της ελεύθερης αγοράς η που υποστήριζαν πολιτικές που προκύπτουν από τις αρχές της. Ακόμη και ο γνωστός Πωλ Κρούγκμαν το βραβείο το εξασφάλισε μελετώντας τους μηχανισμούς του ελεύθερου διεθνούς εμπορίου. Σαν αρθογράφος, μετέπειτα, ανακάλυψε τις σοσιαλδημοκρατικές του ευαισθησίες!

Κι αυτό αποτελεί μέρος του προβλήματος. Οι πάντες, επιδιώκοντας βελτίωση της ζωής τους η προώθηση των στόχων και των συμφερόντων τους επιλέγουν διαδρομές που ανταποκρίνονται στις εγωιστικές προβλέψεις του καπιταλισμού. Στην σχόλη τους όμως η αφού έχουν εξασφαλίσει την οικονομική καταξίωση και επαγγελματική αναγνώριση προβάλλουν ευαισθησίες αντι-καπιταλιστικές!! Ολοι μεγαλώνουμε μαθαίνοντας πως στόχος μας στη ζωή θα πρέπει να είναι η βοήθεια προς τους άλλους και η ευημερία του συνόλου. Ουδείς όμως δημιουργεί με στόχο συνειδητά την βελτίωση της ζωής των άλλων.

Ολοι καινοτομούν και δουλεύουν με σκοπό να βγάλουν χρήματα. Που τα κερδίζουν πουλώντας προιόντα που κάποιοι τα αγοράζουν, εκτιμώντας πως θα κερδίζουν περισσότερα από την χρήση τους από εκείνα που θα διαθέσουν για την αγορά τους. Μια κατάσταση, δηλαδή, κέρδους για όλους. Ετσι όμως αναπτύσσεται η οικονομία και η κοινωνία πάει μπροστά. Με την ευημερία να διαχέεται σε όλο και περισσότερα άτομα και ομάδες. Αυτή είναι ακριβώς η λογική του καπιταλισμού. Εκεί στηρίζεται και η ηθική του υπεροχή.

Οι περισσότεροι όμως ενοχλούνται από την αδιαμφισβήτητη πραγματικότητα πως το σύστημα αυτό παράγει ανισότητες. Που δεν αποτελούν όμως στην πραγματικότητα την ουσία του προβλήματος. Εφ όσον όλοι με την προσδοκώμενη εξέλιξη περνούν καλά, τι σημασία έχει αν κάποιοι έχουν διαθέσιμα περισσότερα οικονομικά μέσα από άλλους; Αφού όλοι έχουν την δυνατότητα να καταναλώνουν καθημερινά σημαντικές ποσότητες λ.χ. κρέατος, γιατί αποτελεί πρόβλημα αν κάποιοι έχουν τα μέσα να εξασφαλίζουν τρείς φορές περισσότερο κρέας, που ουσιαστικά δεν μπορούν να καταναλώσουν, στο ίδιο διάστημα;

Επιλέγουν λοιπόν πολλοί το κράτος για να αναλάβει την ανακάλυψη μηχανισμών κοινωνικής και εισοδηματικής εξίσωσης. Που όμως συνακόλουθα, και αναπόφευκτα, περιορίζει τα επίπεδα ατομικής ελευθερίας. Είτε βάζοντας χέρι, μέσω φόρων, στα ατομικά περιουσιακά στοιχεία των πολιτών, είτε παρεμβαίνοντας στις αγορές ελέγχοντας συναλλαγές και εμποδίζοντας λογής επιχειρηματικές πρωτοβουλίες. Συχνά, το κράτος απ’ ευθείας επιχειρεί αυτή την εξίσωση. Μοιράζοντας είτε παροχές, είτε εργολαβίες, είτε προσλήψεις στον δημόσιο τομέα. Σε κάθε περίπτωση, το αποτέλεσμα είναι διαστρεβλώσεις των οικονομικών δεδομένων και γενική δυσπραγία μέσω ελλειμμάτων και μεγάλου δημόσιου χρέους.

Τα επερχόμενα αδιέξοδα συχνά χρεώνονται στις αγορές που όμως, διαστρεβλωμένες, δεν μπορούν πλέον να λειτουργήσουν ομαλά και αποτελεσματικά. Στις ΗΠΑ λ.χ. οι βαρύτατα κρατικο-ελεγχόμενες τραπεζικές συναλλαγές και η ημικρατική στεγαστική πίστη κατέρρευσαν, συμπαρασύροντας Τράπεζες και γενικούς οικονομικούς δείκτες. Εντελώς αδικαιολόγητα σε πολλές χώρες κλήθηκαν οι ανύποπτοι φορολογούμενοι να σηκώσουν τα βάρη των Τραπεζικών αδεξιοτήτων. Και βολικά σχεδόν όλοι φόρτωσαν τις ευθύνες στις «ελεύθερες» αγορές. Που ούτε ελεύθερες βέβαια ήσαν (ο νόμος Φρανκ επέβαλε στις Τράπεζες, με απειλές ποινικών κυρώσεων, να δίνουν στεγαστικά δάνεια δίχως εγγυήσεις- βλ και Andrew Bernstein, Capitalism Unbound, 2011) αλλά ούτε και ανεξέλεγκτες (ειδικοί πολυάνθρωποι οργανισμοί – λχ Office of Federal Housing Enterprise Oversight - είχαν συσταθεί με σκοπό τον έλεγχο της στεγαστικής αγοράς). Οξύμωρο βέβαια υπήρξε και το επιχείρημα πως οι αγορές, με την κρίση, δεν μπόρεσαν να αυτορυθμισθούν. Πως όμως θα μπορο ύσε να γίνει αυτό, όταν οι κυβερνήσεις από την πρώτη στιγμή παρενέβησαν ρίχνοντας λεφτά των φορολογουμένων για την διάσωσή τους;

Είναι αναπόφευκτο η διέξοδος να βρεθεί σε πολιτικές ανάπτυξης, προιόντων όμως απελευθερωμένων αγορών και οικονομιών. Όπως με γλαφυρότητα περιγράφουν στο τελευταίο τους βιβλίο οι καθηγητές Jagdish Bhagwati και Arvind Panagariya (Why Growth Matters: How Economic Growth in India Reduced Poverty and the Lessons for Other Developing Countries (2013)) η επιτυχία της Ινδίας, και η κατρακύλα άλλων οικονομιών, οφείλεται αποκλειστικά σχεδόν στην υιοθέτηση από αυτήν πολιτικών μικρότερου δημόσιου τομέα και απελευθερωμένων εθνικών αγορών. Η Ινδία κατάφερε να βγάλει κοντά στα 150 εκατ. κατοίκους της από το φάσμα της φτώχειας και να δημιουργήσει μιά εύρωστη και αισιόδοξη μεσαία τάξη. “Κάναμε πολύ περισσότερα για τους φτωχούς αυτής της χώρας προωθώντας πολιτικές οικονομικού ανταγωνισμού μέσα σε πολύ λίγα χρόνια, απ’ ότι είχαμε κάνει προωθώντας πολιτικές καταπολέμησης της φτώχειας για δεκαετίες» έχει σχολιάσει ο πρώην Υπουργός Οικονομικών της Ινδίας Βιζάυ Κελκάρ. (”India’s Economic Future: Moving Beyond State Capitalism”, Οκτώβριος 2005).

Υπάρχει βέβαια και τεράστια υποκρισία. Την διαπιστώνει κανείς παρακολουθώντας τις δηλώσεις και τις κινήσεις πολλών από τους εκπροσώπους σημαντικών διεθνών οργανισμών και φορέων. Ο Επίτροπος της Ευρωπαικής Ενωσης λ.χ Ολι Ρέν ασκεί κριτική στη Γαλλία για τον τρόπο που επιχειρεί να αντιμετωπίσει τις οικονομικές της δυσκολίες. Την κατακρίνει διότι επιλέγει την αντι-αναπτυξιακή αύξηση φόρων αντί για την αποτελεσματικότερη περικοπή δαπανών (βλ. Οικονομική Καθημερινή, 12-11-2013) . Στην περίπτωση της Ελλάδας όμως οι αντιπρόσωποι των ευρωπαίων δανειστών (και του κ. Ρεν βέβαια) επιμένουν σε εκτεταμένα φορολογικά μέτρα, καλύπτοντας έτσι την κυβερνητική άρνηση να προχωρήσει, μέσω ριζικών περικοπών στον δημόσιο τομέα, σε μειώσεις δαπανών. Συντηρούν έτσι τον κρατισμό, σε πείσμα των επικριτών του Μνημονίου που ομιλούν συνέχεια περί …νεοφιλελευθερισμού!!

Κάποια στιγμή και η Ελλάδα θα οδηγηθεί αναπόφευκτα σε παρόμοιες ορθολογικές αναπτυξιακές πολιτικές. Οσο όμως αργότερα τις επιλέξουμε τόσο μεγαλύτερος θα είναι ο πόνος που θα υποστούμε από τις ενδιάμεσες κοινωνικές ανακατατάξεις. Η ηθική ανωτερότητα του καπιταλισμού είναι φανερή. Απλά, πολλοί αρνούνται έγκαιρα να το παραδεχθούν. Φορτώνοντας έτσι την κοινωνία με πόνο και δυστυχία. Παρασύροντάς την σε όλο και μεγαλύτερα αδιέξοδα.
Συνέχεια

Παρασκευή, 15 Νοεμβρίου 2013

Ανασκόπηση Facebook #3



Mega, Βουλή, Σαμαράς, Γαβαλάς, Χάγιεκ, Μις Βενεζουέλα.




«Σκέψου τώρα να μην υπήρχε το ίντερνετ. Και να μάθαινες τί συμβαίνει από το Mega.»

- Νικόλαος Βαρκάκης, 13/11/13



Για Σαμαρά

«Θέλει να βγει στις αγορές, να δανείζεται για να διορίζει.»

- Ηλίας Παπαδάτος, 11/11/13




«O Τσίπρας έκανε "αστειάκι" με το βάρος του Βενιζέλου και ο Σαμαράς είπε στον αρχηγό της αντιπολίτευσης "δεν σας κοιτάζω για να μην γελάσω". Η κυρία Μακρή των Ανεξελ αποκάλεσε "φασιστάκο" τον Άδωνι Γεωργιάδη... Δικαίωμα να ευτελίζουν τους κοινοβουλευτικούς θεσμούς έχουν μόνο τα κόμματα του δημοκρατικού τόξου... όχι η Χ.Α.»

- Άκης Κελέσης, 11/11/13




«Μις υφήλιος η Μις Βενεζουέλα, της έδωσαν δώρο χαρτιά υγείας»

- Libertarian ERooster, 10/11/13




Λάκης Γαβαλάς: Οι τσιγγάνοι μου τα έκλεψαν όλα

«Εγκληματική αδράνεια του Ελληνικού Παρατηρητηρίου των Συμφωνιών του Ελσίνκι (ΕΠΣΕ) ! Πέρασαν τόσες μέρες από τις ανατριχιαστικές αυτές δήλωσεις και ο κύριος Δημητράς δεν έχει καταθέσει ακόμη μήνυση στον γνωστό χρυσαυγίτη Λάκη Γαβαλά για ρατσιστικό λόγο και παραβίαση της αντιρατσιστικής νομοθεσίας.
Οι προοδευτικοί χρήστες του fb απαιτούμε : Ο Γαβαλάς ξανά στην μπουζού! Ο φασισμός και ο ρατσισμός δεν θα περάσουν !»

- Τηλέμαχος Χορμοβίτης, 13/11/13




Για το βιβλίο Δρόμος προς την Δουλεία

«Ίσως ένα από τα σημαντικότερα έργα του 20ου αιώνα εκδόθηκε (για 2η φορά - η πρώτη έκδοση ήταν εξαντλημένη) στα ελληνικά! Καλό διάβασμα

- Αλέξανδρος Σκούρας, 12/11/13
Συνέχεια

Δευτέρα, 11 Νοεμβρίου 2013

Οι αντιφρονούντες θα τιμωρούνται



Μια πρώτη γεύση για το τι σημαίνουν οι νόμοι λογοκρισίας που θα περάσει η κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ του κ. Σαμαρά πήραν τέσσερις πολίτες της Κεφαλλονιάς που τόλμησαν να εκφράσουν την αντίθεσή τους σε μια απόφαση ορισμένων δημοτικών συμβούλων.

Όλα άρχισαν όταν κάποιοι δημοτικοί σύμβουλοι είχαν την φαεινή ιδέα να εγκαταστήσουν Ρομά στην βίλα Αντύπα στην Παλική Κεφαλλονιάς. Προσπάθησαν να περάσουν την απόφαση με συνοπτικές διαδικασίες και εκτός ημερησίας διατάξεως. Όπως ήταν αναμενόμενο η απόφαση προκάλεσε αντιδράσεις. Τέσσερις πολίτες νόμιζαν ότι είχαν το δικαίωμα να εκφράσουν την αντίθετη γνώμη τους - στην νέα πολυπολιτισμική Ελλάδα έκαναν λάθος.

Η ακροαριστερή οργάνωση με την χαριτωμένη επωνυμία Ελληνικό Παρατηρητήριο των Συμφωνιών του Ελσίνκι (ΕΠΣΕ) τους έκανε μήνυση. Σύμφωνα με το σκεπτικό της ακροαριστερής ΕΠΣΕ «σειρά ρατσιστικών δημοσιευμάτων της 27 και 28 Οκτωβρίου 2013 σε βάρος Ρομά που παραβιάζουν το Ν.927/79 και το Ν. 3304/2005 και αιτούμεθα να σχηματίσετε δικογραφία προκειμένου τελικά να παραπεμφθούν σε δίκη τα άτομα που δημοσίευσαν ρατσιστικές απόψεις με τις οποίες εναντιώνονται στην παραχώρηση από το Δήμο Κεφαλληνίας οικήματος σε πολύτεκνη οικογένεια.»

Διάβασα τα κείμενα που κατέδωσε στις αρχές αυτή η οργάνωση και σε αυτά βρήκα πλήθος ρατσιστικών εκφράσεων και λόγων. Όπως, «Σαν Δημοτική Σύμβουλος προερχόμενη από την περιοχή της Παλικής, σας γνωρίζω ότι είμαι κάθετα αντίθετη στην απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου», ή άλλο «Πληροφορηθήκαμε ότι με πραξικοπηματικό τρόπο, ελήφθη απόφαση από το Δημοτικό Συμβούλιο σας για την παραχώρηση της Βίλας «Αθηνάς Αντύπα» στους Ρομα», ή «Κύριοι, φροντίστε άμεσα να βρείτε λύση για το πρόβλημα που δημιουργήσατε στην «απομονωμένη» περιοχή.»

Η γελοιότητα του περιεχομένου της μήνυσης όμως δεν θα πρέπει να μας αποσπά την προσοχή από το το γεγονός της όλο και αυξανόμενης ποινικοποίησης του πολιτικού λόγου, σιγά σιγά βέβαια για να το συνηθίσουμε. Πλέον δηλώσεις χωρίς ρατσιστικό περιεχόμενο δεν είναι ασφαλείς. Στην συγκεκριμένη υπόθεση ο δικαστής θα αναλάβει να τεκμηριώσει και οι κατηγορούμενοι θα υποχρεωθούν να λογοδοτήσουν στο κράτος για το ποια ήταν τα κίνητρα τους για τις παραπάνω δηλώσεις. Το ότι το δικαστήριο θα αναλάβει να εξετάσει τον εσωτερικό μας κόσμο, σκέψεις που δεν είναι καν δημόσιες, ότι η κρατικοποίηση επεκτείνεται σε αυτό που λέμε ιδιωτική σφαίρα του ατόμου είναι μια μεγάλη και ουσιαστική υποχώρηση στα δικαιώματα του ατόμου.

Για να δούμε πόσο ακραία είναι αυτά τα νομοθετήματα λογοκρισίας, φαντασθείτε τι είδος ανθρώπου πρέπει να είναι κάποιος που εθελοντικά ρουφιανεύει στο κράτος συμπολίτες του, μόνο και μόνο επειδή οι απόψεις τους δεν του είναι αρεστές. Γράφει στον εισαγγελέα το ακροαριστερό ΕΠΣΕ «Είμαστε στη διάθεσή σας να καταθέσουμε κατά την προκαταρκτική εξέταση και κατά τη δίκη που ελπίζουμε πως θα γίνει.» Πόσο χαμηλά πρέπει να βρίσκεσαι, ηθικά και ψυχικά, για να οργανώνεις το νομικό λιντσάρισμα των συνανθρώπων σου. Η ποιότητα του νόμου φαίνεται στην ποιότητα των ανθρώπων που είναι αναγκαίοι για την εφαρμογή του.
Συνέχεια

Κυριακή, 10 Νοεμβρίου 2013

Τι μπορεί να μας διδάξει το Μπακού

Είναι άπειρος ο αριθμός διεθνών εμπειριών που αποδεικνύουν πως η επιλογή πολιτικών ελεύθερης οικονομίας της αγοράς οδηγούν τις χώρες σε ταχεία ανάπτυξη και ευρύτατη ευημερία. Εν τούτοις ο ελληνικός δημόσιος διάλογος επιμένει σε πολιτικές ευρύτατων παρεμβάσεων στην οικονομία, εκ των άνω αναδιανομής εισοδημάτων και παροχών δημόσιων πόρων για εξασφάλιση ανάπτυξης και βελτίωσης των λαικών εισοδημάτων.

Η καθημερινότητα συνεχώς διαψεύδει αυτές τις προσδοκίες. Η κοινωνία όμως επιμένει. Και η στροφή ακόμη προς την φασιστική δεξιά εμπεριέχει ελπίδες σε σοσιαλιστικά σχήματα. Καθώς και οι ακραίοι αυτοί αυτοαποκαλούνται εθνικοσοσιαλιστές και προπαγανδίζουν βίαιες παρεμβάσεις κατά των ελεύθερων αγορών και της ανεξέλεγκτης επιχειρηματικής δράσης. Οπου υιοθετήθηκαν πρωτοβουλίες μεγάλων κρατικών παρεμβάσεων και ανεξέλεγκτων δημοσίων παροχών το τελικό αποτέλεσμα σχεδόν πάντα υπήρξε παρακμή και οικονομική και κοινωνική καταστροφή.

Στην Ελλάδα την ανεμελιά και την ικανοποίηση των αρχικών Πασοκικών ημερών ακολούθησε η τραγωδία της τελικής οικονομικής κατάρρευσης. Στην Κύπρο, οι αλόγιστες παροχές της τελευταίας κομμουνιστικογενούς πολιτικής ηγεσίας οδήγησαν στην διάλυση μιας εύρωστης μέχρι τότε οικονομίας. Στην Αργεντινή, οι σοσιαλιστικές πρωτοβουλίες της κυβέρνησης Κίρτσνερ οδήγησαν μια οικονομία, που είχε αρχίσει να ανακάμπτει από τον τυφώνα της διάλυσης – λόγω μεγάλων φορολογικών τότε παρεμβάσεων, στον δρόμο και πάλι της παρακμής και των αδιεξόδων. Πότε, επι τέλους, θα μάθουν οι πολιτικοί πως οι μεγάλοι φόροι και οι γενναιόδωρες παροχές δεν αποτελούν συνταγή επιτυχίας αλλά περισσότερο πιστοποιητικό καταστροφής;

Τελευταία, τα παραδείγματα της Ινδίας αλλά και ιδιαίτερα του Αζερμπαιτζάν αποδεικνύουν πως δεν υπάρχει παρά μοναχά ένας δρόμος προς την επιτυχία. Η επιλογή δηλαδή άδολων πολιτικών οικονομίας της αγοράς. Το τελευταίο βιβλίο των καθηγητών στο Πανεπιστήμιο του Σικάγο Jagdish Bhagwati και Arvind Panagariya, Why Growth Matters: How Economic Growth in India Reduced Poverty and the Lessons for Other Developing Countries (2013) ξεκαθαρίζει με αδιάσειστα στοιχεία πως η επιτυχία της Ινδίας και η κατρακύλα άλλων οικονομιών οφείλεται αποκλειστικά σχεδόν στην υιοθέτηση από αυτήν πολιτικών μικρότερου δημόσιου τομέα και απελευθερωμένων εθνικών αγορών.

Στο Αζερμπαιτζάν επίσης, ο Πρόεδρος Αλίεφ, μιλώντας στο Διεθνές Αθρωπιστικό Συνέδριο που έγινε πρόσφατα στο Μπακού, δεν έκρυψε πως η επιτυχία της χώρας του (ταχύτερα αναπτυσσόμενη σήμερα οικονομία της γής) οφείλεται ακριβώς στην επιλογή που ακολούθησε, να υιοθετήσει πολιτικές ελεύθερης αγοράς. Και να επενδύσει βέβαια στην παιδεία – στον ανθρώπινο παράγοντα. Στο ίδιο χρονικό διάστημα που η Κύπρος οδηγήθηκε με επεκτατικά δημοσιονομικά μέτρα στην κατάρρευση και τα αδιέξοδα ενώ στην Ελλάδα ανδρώθηκε το φυλετικό μίσος και η πολιτική υποστήριξη προς τα άκρα, το Αζερμπαιτζάν μείωσε την φτώχια 5 φορές, κατά 500% δηλ., ενώ η ανοχή και η ειρηνική συγκατοίκηση πολλών εθνοτήτων εξελίσσεται με εντυπωσιακή ομαλότητα. Ακόμα και Αρμένιοι ζούν εκεί ειρηνικά, παρά το γνωστό πρόβλημα εισβολής και κατοχής στο Ναγκόρνο Καραμπάχ.

Τον πρώην Πρόεδρο της Αργεντινής Ντε Λα Ρούα, που είχε προεδρεύσει της οικονομικής καταστροφής, κανείς δεν τον άκουσε όταν μιλώντας στην Τηλεόραση του Σκάι είχε προειδοποιήσει για τα αρνητικά επακόλουθα της μεγάλης φορολογίας. Το μήνυμα από το Μπακού του Αζερμπαιτζάν, που είναι πολύ κοντύτερα, δεν μπορούμε να το συλλάβουμε;
Συνέχεια

Παρασκευή, 8 Νοεμβρίου 2013

Ο Συντηρητισμός δεν είναι Συντηρητικός



Του Ραφαήλ Καλυβιώτη

Ένα ίσως από τα μεγαλύτερα προβλήματα του Πολιτικού Φιλελευθερισμού είναι ότι απουσιάζει η έννοια, αλλά και η πραγματικότητα, αυτού που οι Συντηρητικοί ονομάζουν «Κοινότητα». Για τον Πολιτικό Φιλελευθερισμό, η ανεξάρτητη αρχή της Κοινότητας και όλα αυτά που η τελευταία συνεπάγεται όπως η εθνικότητα, η διαχρονία της ιστορίας ως τρόπος ζωής και ως βίωμα που προσδίδει ιδιαίτερο νόημα, ο πολιτισμός, η θρησκεία και η ταυτότητα απουσιάζουν. Αλλά ακόμα και όταν η Κοινότητα καθίσταται παρούσα στις αναλύσεις του Πολιτικού Φιλελευθερισμού αντιμετωπίζεται ως κάτι το δευτερογενές, ως κάτι δηλαδή που πρέπει να διασφαλίζει ότι τα μέλη που ανήκουν σε αυτήν την Κοινότητα αντιμετωπίζονται ως ίσα και συνεπώς ως ελεύθερα. Επομένως, η Κοινότητα για τους θιασώτες του Πολιτικού Φιλελευθερισμού

1)      είτε δεν έχει καμία απολύτως αξία διότι δεν πρέπει καν να υφίσταται ως δίλημμα η σύγκρουση Ατόμου – Κοινότητας (αφού το Άτομο και οι ελευθερίες του επουδενί δεν πρέπει να περιορίζονται από κάποια συλλογικότητα)
2)      είτε αναγνωρίζεται ως αναγκαίο κακό και κατά αυτόν τον τρόπο αντιμετωπίζεται ως παράγωγο της ισότητας και της ελευθερίας (αφού ο μόνος λόγος ύπαρξης της Κοινότητας είναι για να διασφαλίζει ότι τα Άτομα εντός της θα παραμείνουν ελεύθερα).  

Όπως μπορεί εύκολα να γίνει αντιληπτό, ο Συντηρητισμός ως κίνημα, έννοια και αντίληψη απορρίπτει αυτήν την πρώτη από τις δύο θέσεις του Φιλελευθερισμού διότι απαξιώνει ολοκληρωτικά την Κοινότητα που αποτελεί το θεμέλιο  συστατικό του πρώτου. Κεντρικός άξονας του Συντηρητισμού είναι η πεποίθηση ότι οι κοινές πρακτικές και οι κοινές κατανοήσεις που ενυπάρχουν σε κάθε κοινωνία πρέπει να τυγχάνουν μεγαλύτερης προσοχής. Η Κοινότητα για έναν Συντηρητικό είναι ανάγκη να γίνει αντικείμενο προστασίας και να τεθεί τουλάχιστον στην ίδια ευθεία με την ισότητα και την ελευθερία. Η προτεραιότητα του Ατόμου σε τέτοιο ακραίο βαθμό ώστε να απαξιώνεται οποιαδήποτε συλλογικότητα ως σχήμα εν δυνάμει καταπιεστικό είναι για τον Συντηρητισμό μία ακραία τοποθέτηση του Πολιτικού Φιλελευθερισμού και δεν μπορεί να βρεθεί κανένα κοινό έδαφος για συνύπαρξη αφού οδηγεί σε ένα ακραίο ατομισμό. Ο ακραίος αυτός ατομισμός με τη σειρά του οδηγεί τελολογικά στην Χομπσιανή παρατήρηση του «πολέμου των πάντων κατά πάντων» και άρα στην αναρχία.

Με την δεύτερη τοποθέτηση του Πολιτικού Φιλελευθερισμού ωστόσο, και είναι δυνατόν να υπάρξει κοινός τόπος και να συνυπάρξει ο Συντηρητισμός. Ο τελευταίος άλλωστε δέχεται την ατομική ελευθερία ως μία αδήριτη ανάγκη, ως μία κατάκτηση που οδήγησε τις κοινωνίες προς τα εμπρός και που παρεμπόδισε την κρατική αυθαιρεσία. Μέχρι αυτό το σημείο, Πολιτικός Φιλελευθερισμός και Συντηρητισμός συνταυτίζονται. Από εκεί και ύστερα όμως οι Συντηρητικοί θέτουν ένα επιπλέον υπαρξιακό ερώτημα: «Μπορεί το Άτομο να βρει νόημα στην ιδιωτεία σε μία σύγχρονη πολιτική κοινότητα»; Ενώ ο Πολιτικός Φιλελευθερισμός θεωρεί ως ύψιστο πρόταγμα αυτοπραγμάτωσης τον διαχωρισμό δημόσιας και ιδιωτικής σφαίρας, ο Συντηρητισμός ανθίσταται σε μία τέτοια αντίληψη ως ρηχή και κενή νοήματος. Όσο σημαντικό και εάν είναι να υφίσταται μία κοινωνία ελεύθερων ατόμων δεν επαρκεί από μόνη της για να εξηγήσει το γιατί αισθανόμαστε ένα ιδιαίτερο αίσθημα υποχρέωσης προς τους συμπολίτες μας εν σχέσει με τους πολίτες άλλων κρατών.

Σε αυτό ακριβώς το σημείο υπεισέρχεται για τον Συντηρητισμό ένας ειδικότερος προσδιορισμός της έννοιας της Κοινότητας, η έννοια του «Έθνους» ή της «Εθνικότητας» (“nationhood”) που προτάσσει την κοινωνική ενότητα και αλληλεγγύη ως μορφές συνεισφοράς των ατόμων σε μία ενιαία πολιτική κοινότητα που διαθέτει ιδιαίτερα και διαφορετικά χαρακτηριστικά σε σχέση με τις άλλες κοινότητες. Για τον Συντηρητισμό η εθνότητα αποτελεί την κινητήριο δύναμη μέσω της οποίας ένας συγκεκριμένος λαός, μίας συγκεκριμένης εδαφικής επικράτειας και με μία συγκεκριμένη ιστορική πορεία ενώνεται για να χαράξει μία συγκεκριμένη διαδρομή. Τα άτομα τα οποία ενυπάρχουν στο έθνος εκτίθενται σε έναν κοινό εθνικό πολιτισμό, μετέχουν σε κοινούς εκπαιδευτικούς και πολιτικούς θεσμούς και μιλούν την ίδια γλώσσα. Η τελευταία αποτελεί το απαύγασμα του πολιτισμού ενός διακριτού έθνους και εμφιλοχωρεί τα διαχρονικά νοήματα τα οποία συγκροτούν την ιδιοπροσωπεία του συγκεκριμένου λαού. Το τί είδους ταυτότητα είναι αυτή που προαγάγεται σε κάθε ξεχωριστό έθνος είναι ζήτημα του ίδιου του λαού που το συγκροτεί. Στην Ελλάδα φερ ειπείν η αποδοχή της Ορθόδοξης παράδοσης αποτελεί συστατικό στοιχείο του ελληνισμού που προσδίδει μία ξεχωριστή ανάγνωση για το τί συγκροτεί τον τελευταίο. Ο πολίτης δηλαδή δεν αντιμετωπίζεται ως ένα απλό νομικό πρόσκομμα, αλλά ως «Πρόσωπο» που λογοδοτεί οικειοθελως στην Κοινότητα. Αυτή η διατήρηση της διαφορετικής ανάγνωσης της ταυτότητας του κάθε έθνους αποτελεί συστατική αξία της ιδεολογίας του Συντηρητισμού.

Η εγγενής ανησυχία του Συντηρητικού υποδείγματος για μία κοινωνία αποξενωμένων ατομιστών είναι ο λόγος που καλεί τους πολίτες να σηκώσουν το φορτίο της πολιτικής συμμετοχής. Ενώ το φιλελεύθερο ιδεώδες του ιδιωτικού βίου είναι να απελευθερωθεί η κοινωνία από τις πολιτικές παρεμβάσεις, ο Συντηρητισμός αξιώνει και υπενθυμίζει ότι η πολιτική αποτελεί πρωτίστως το μέσο για τον ιδιωτικό βίο. Το γεγονός ότι ο πολιτικός βίος κατασκευάζεται από τα μέσα ενημέρωσης, χειραγωγείται από το χρήμα και κυριαρχείται από τους «ειδικούς» αποτελεί το μεγαλύτερο κίνητρο να αυξηθούν τα δημόσια βήματα μικρότερης κλίμακας. Η αποκέντρωση επομένως σε ένα τοπικό, κοινοτιστικό ιδεώδες, και η ολοένα και μεγαλύτερη δυνατότητα πρόσβαση του πολίτη στην πολιτική, αποδυναμώνει την κουλτούρα εξάρτησης των παθητικών ατομιστών που δήθεν έχουν «ανάγκη από μία γραφειοκρατική καθοδήγηση». Από την άλλη, το γεγονός ότι η ελεύθερη αγορά εμφυσεί στα άτομα την ανάληψη πρωτοβουλίας δεν σημαίνει ότι διδάσκει και το αίσθημα της κοινωνικής ευθύνης. Αντίθετα, η μεταφορά μέρους της πολιτικής ευθύνης στα άτομα μέσω των τοπικών ενώσεων της κοινωνίας των πολιτών, αναγάγει σε ύψιστο αγαθό την ιδιότητα του πολίτη, τον κατά Walzer «κριτικό συνεργατισμό» (“critical associationalism”). Ο Συντηρητικός τοποθετείται επομένως ανάμεσα στην κουλτούρα της εξάρτησης από το κράτος και τον απρόσωπο χαρακτήρα των αγορών, προβάλλοντας ένα λησμονημένο χαρακτηριστικό αρετής, την ατομικά κοινωνική ευθύνη.

Εάν λοιπόν είναι κάτι που μπορεί να χαρακτηρίσει με πιο διαυγές τρόπο το τί πρεσβεύει η ιδεολογία του Συντηρητισμού είναι η έννοια της «Ισορροπίας». Διαφυλάσσει δηλαδή ο Συντηρητισμός την κοινωνική ειρήνη στην σύγκρουση Ατόμου – Κοινότητας επιδιώκοντας την ισορροπία ανάμεσα στην Ποικιλομορφία και την Ενότητα. Από τη μία αντιτίθεται στην «πολυπολιτισμική κοινωνία» ως ιδεολόγημα ακραίας Ποικιλομορφίας που διασαλεύει την ενότητα της κυριάρχου εθνικής κουλτούρας. Αλλά και από την άλλη, στον κάθε είδους «περφεξιονισμό» που απαγορεύει στους ανθρώπους να πράττουν αυτό που το κράτος θεωρεί κακή επιλογή ως ακραία έκφανση Ενότητας που εν τέλει συσσωρεύει τις εξουσίες στην κυβέρνηση. Ο Συντηρητισμός σε τελική ανάλυση, «αποθεώνει» την Αριστοτελική «μεσότητα» ως συστατικό αρμονίας αλλά και σταδιακής προόδου η οποία θα επιτυγχάνεται χωρίς ακραίες αντιδράσεις. Αποτελεί τον θεματοφύλακα των επιτυχώς δοκιμασμένων αξιών μίας κοινωνίας διατηρώντας τα καλύτερά της στοιχεία και μην επιδιώκοντας την πρόοδο για την πρόοδο. Η έννοια της προόδου λογοδοτεί στις ανάγκες της Κοινότητας. Χρόνια τώρα στην ελληνική κοινωνία ο Συντηρητικός χώρος φορτίζεται με αρνητικό πρόσημο σε μία κατ’ εξοχίν Εθνική Κοινωνία. Ήρθε η ώρα να αρθούν οι παρεξηγήσεις.
Συνέχεια