Τετάρτη, 23 Ιανουαρίου 2013

Οι ελπίδες και η πραγματικότητα

Λυπάμαι αλλά δεν μπορώ να συμμερισθώ την σιγουριά και την συγκρατημένη αισιοδοξία φίλων πολιτικών και σχολιαστών που βλέπουν διέξοδο σχετικά σύντομα από την κρίση, εφ’ όσον τηρηθούν οι δεσμεύσεις που έχουμε αναλάβει. Η απλή λογική οδηγεί σε διαφορετικά συμπεράσματα. Το χρέος συνέχεια μελώνει. Κάτω από το βάρος κρατικών υποχρεώσεων που ουδείς έχει το θάρρος να περικόψει, είμαστε υποχρεωμένοι να δανειζόμαστε όλο και περισσότερα. Ακόμα και η εξαγορά μέρους του χρέους μας πραγματοποιήθηκε με χρήματα που δανειστήκαμε. Πως λοιπόν υπάρχει ελπίδα πρωτογενούς πλεονάσματος, όταν τα μέχρι τώρα «επιτεύγματα» οφείλονται στην άρνηση η στην καθυστέρηση εκπλήρωσης υποχρεώσεων του δημοσίου απέναντι σε τρίτους. Χώρια βέβαια από την «αυτόματη» περικοπή μισθών και συντάξεων που δεν προϋποθέτει ιδιαίτερη ευφυΐα ούτε και κάποια σκληρή προσπάθεια.


Είναι βέβαια εξ’ ίσου εξωπραγματικοί οι ισχυρισμοί πως υπάρχουν κρυφές σκοπιμότητες που μας οδηγούν στην καταστροφή για να διαλύσουν την ελληνική κοινωνία και να εξασφαλίσουν οι δανειστές άκοπο χρήμα. Στην μεν πρώτη περίπτωση είναι ακατανόητο το γιατί κάποιοι θα επέλεγαν την Ελλάδα σαν στόχο καταστροφής. Χώρια βέβαια πως παραγνωρίζεται το γεγονός πως, δανειζόμενοι για την άκοπη καλοπέραση μας, οδηγηθήκαμε από μόνοι μας στην τωρινή μας χρεωκοπία. Όσο για το δεύτερο, καλό είναι να θυμόμαστε πως οι τόκοι που οι δανειστές μας εισπράττουν είναι κι’ αυτοί από χρήματα που αυτοί μας δανείζουν. Οσο για την είσπραξη στο μέλλον του κεφαλαίου τους, καλύτερα θα είναι να μην το συζητάμε…

Από κει κι έπειτα καλό είναι να εξετάσει κάποιος πολύ προσεκτικά τις δηλώσεις και τις ανακοινώσεις ξένων φορέων και ιδρυμάτων. Αντί να βλέπουμε παντού εχθρούς και υπονομευτές θα ήταν προτιμότερο να διαβάζαμε πίσω από τις γραμμές και να καταλαβαίναμε τι ακριβώς επισημαίνουν. Όταν το ΔΝΤ ανακοινώνει τις θέσεις του για την Ελλάδα οι πάντες στην δική μας πολιτική σκηνή διαβλέπουν υπονομευτές που υπονομεύουν την εθνική μας κυριαρχία. Μυωπικά όμως αδυνατούν να διακρίνουν το προφανές. Πως ομιλούν οι δανειστές που αγωνιούν για την τύχη των τοποθετήσεών τους. Ηδη η Βραζιλία, όπως και άλλες μεγάλες χώρες με λιγότερο προφανή τρόπο, ενοχλούνται από την ιδιαίτερη μεταχείριση της Ελλάδας. Που εισπράττει δανεικά, καθυστερεί εξοργιστικά τις όποιες διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις, και εξυβρίζει μέσω πολιτικών κομμάτων και ΜΜΕ τους δανειστές. Η έκθεση εξηγεί καθαρότατα πως τα νούμερα δεν βγαίνουν και πως κάτι πρέπει να γίνει. Οι δικοί μας φωστήρες αυτό το κάτι το βλέπουν στις φορολογικές επιδρομές, στην μείωση μισθών και συντάξεων και στην καινούργια ευφυή σύλληψη του φακελλώματος των πάντων ηλεκτρονικά ώστε οι επιτήδειοι να μπορέσουν να θησαυρίσουν από τις σχετικές διαρρέουσες πληροφορίες. Στη κατάλυση των δημοκρατικών ελευθεριών και στην διάλυση των ατομικών δικαιωμάτων φαίνεται να είμαστε πρώτοι. Στις διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις για να γίνουμε σοβαρό κράτος, τελευταίοι.

Ιδιωτικοποιήσεις δεν γίνονται, επαγγέλματα δεν απελευθερώνονται, άχρηστες δημόσιες υπηρεσίες και οργανισμοί δεν καταργούνται, υπράριθμοι δημόσιοι υπάλληλοι που δεν χρειάζονται για την λειτουργία του ελληνικού κράτους δεν απολύονται. Κόμματα μάλιστα της συγκυβέρνησης υπερηφανεύονται πως χάριν σε αυτά δεν έχει τρωθεί ο δημόσιος τομέας. Δεν τους πειράζει όμως η διάλυση της ατομικής [ιδιοκτησίας και η αποψίλωση των πολιτών από εισοδήματα και άλλους πόρους. Δεν μένει πλέον παρά να κινηθεί το κράτος ενάντια σε κάθε ιδιωτική οικονομική πρόσοδο του λαού για να είναι οι δήθεν φιλελεύθεροι κυβερνώντες ικανοποιημένοι. Και να ξιφουλκούν κατά των επερχόμενων «σοσιαλιστών»!! Τόλμησε κάτι να ψελλίσει για απολύσεις στον δημόσιο τομέα το ΔΝΤ κι έπεσαν όλοι να το κατασπαράξουν.

Που εδράζουν άραγε την αισιοδοξία τους οι αναλυτές των πετυχημένων υποτίθεται κυβερνητικών χειρισμών κι’ εκθειάζουν την επιτυχία του οικονομικού επιτελείου; Μου είναι σχετικά δύσκολο να το καταλάβω. Περιμένω ακόμη η σπάθα της βάναυσης κρατικής παρέμβασης να πέσει και επί των δικών τους κεφαλών για να καταλήξω σε κάποια οριστικά συμπεράσματα. Όσο για την γελοιότητα των επιχειρημάτων κάποιων περί νεοφιλελεύθερων δήθεν πολιτικών που μας φέρνουν σε απόγνωση, η βαναυσότητα του καταπιεστικού κρατισμού των μέτρων του οικονομικού επιτελείου είναι η καλύτερη αποστομωτική απάντηση. Ο κρατισμός κατέστρεψε την Ελλάδα. Ο κρατισμός την βυθίζει και τώρα στα αδιέξοδα και την παρακμή.
Συνέχεια

Δευτέρα, 21 Ιανουαρίου 2013

Γιατί ο Γιάννης Στουρνάρας είναι άσχετος με τα οικονομικά


Δεν υπάρχει δημόσιο πρόσωπο, όπως ο Γιάννης Στουρνάρας, που να ενσαρκώνει με τόση ακρίβεια τόσες πολλές από τις αξίες του χρεοκοπημένου μεταπολιτευτικού συστήματος. Εδώ μερικοί λόγοι για την ασχετοσύνη του περί οικονομικών.

- Ο Γιάννης Στουρνάρας είναι άσχετος με τα οικονομικά γιατί δεν καταλαβαίνει ότι η υψηλή φορολογία καταστρέφει την οικονομία. Οι κυριακάτικες εφημερίδες ήταν γεμάτες με οικονομικά ρεπορτάζ τρόμου. «Η φοροεπιδρομή σε ακίνητα και αυτοκίνητα είχε ασήμαντο όφελος για τα δημόσια ταμεία, ωστόσο αποτέλεσε βασική αιτία ύφεσης και διάλυσης των δύο κλάδων» από το Πρώτο Θέμα. Ενώ στο Βήμα θα διαβάζουμε «Όπου σταθεί και όπου βρεθεί κανείς, δεν ακούει τίποτε άλλο παρά δραματικές ιστορίες για φόρους που κλονίζουν μαζικά του φορολογούμενους και τα νοικοκυριά.» Οι φόροι είναι ένα αναγκαίο κακό και επιβάλλεται πάντοτε να είναι όσο τον δυνατόν χαμηλότεροι για να μπορεί να αναπτύσσεται η οικονομία. Αυτό δεν το ξέρει ο κ. Στουρνάρας.

- Ο Γιάννης Στουρνάρας είναι άσχετος με τα οικονομικά γιατί αδυνατεί να κάνει διακρίσεις μεταξύ παραγωγικών και παρασιτικών δραστηριοτήτων. Έτσι για τον κ. Στουρνάρα η περικοπή 100 ευρώ από τον μισθό του Φωτόπουλου της ΓΕΝΟΠ-ΔΕΗ είναι ακριβώς το ίδιο με 100 ευρώ επιπλέον φόρο σε έναν επιχειρηματία. Η διανομή των οικονομικών βαρών δεν φαίνεται να ενδιαφέρει τον κ. Στουρνάρα, αλλά η επιτυχία μιας οικονομίας βασίζεται στο ότι αυτοί που ξέρουν καλύτερα να δημιουργούν νέο πλούτο και παραγωγικές θέσεις εργασίας έχουν τις παραγωγικές δυνατότητες να κάνουν την δουλειά τους. Όλοι καταλαβαίνουμε ότι διαφορετικές θα είναι οι επιδόσεις μιας οικονομίας όταν οι φόροι κατευθύνονται στα χέρια συνδικαλιστών και κρατικοδίαιτων “επιχειρηματιών”, και μια άλλη οικονομία όπου η χαμηλή φορολογία επιτρέπει σε έναν Αριστοτέλη Ωνάση ή έναν Steve Jobs να κάνει νέες επενδύσεις και να δημιουργήσει νέα αγαθά και υπηρεσίες.

- Ο Γιάννης Στουρνάρας είναι άσχετος με τα οικονομικά γιατί δεν ξέρει ότι η προσφορά δημιουργεί την ζήτηση. Η ελληνική οικονομία, ειδικά μετά την ένταξή της στο ευρώ, έγινε ένα άλλο αποτυχημένο πείραμα όπου προσπαθήσαμε να δημιουργήσουμε μια οικονομία που βασιζόταν στην σε μια διαρκώς αυξανόμενη ζήτηση η οποία με την σειρά της βασιζόταν στο υπέρογκο δανεισμό του κράτους. Όμως αυτή η αποσύνδεση της παραγωγής από την κατανάλωση είναι η αιτία που βιώνουμε αυτή την πρωτοφανή κρίση τώρα. Μια οικονομία όπου η κατανάλωση της δεν είναι αποτέλεσμα της παραγωγής της, ζει με δανεικά, είναι πραγματικά πτωχή, και είναι μόνο θέμα χρόνου να ανακαλύψει το μέγεθος του αδιεξόδου της. Ο κ. Στουρνάρας με την έμφασή του στην υψηλή φορολογία, την αδυναμία του να μειώσει νόμους και κανονισμούς αλλά και το μέγεθος του κράτους, δείχνει ότι δεν καταλαβαίνει ότι αυτό που λείπει από την ελληνική οικονομία δεν είναι η ζήτηση, αλλά η νέα παραγωγή προϊόντων και υπηρεσιών.

- Ο Γιάννης Στουρνάρας είναι άσχετος με τα οικονομικά γιατί δεν καταλαβαίνει τον ρόλο της επιχειρηματικότητας. Προσφάτως σε δηλώσεις του ο κ. Στουρνάρας προσπαθώντας να δικαιολογήσει τους υψηλούς φορολογικούς συντελεστές στις επιχειρήσεις στην Ελλάδα είπε ότι η εντύπωση που δίνεται δεν είναι ακριβής γιατί δεν συμπεριλαμβάνουμε τις ενισχύσεις του κράτους προς τις επιχειρήσεις. Πρόκειται περί δήλωσης που πιστοποιεί το απίστευτο μέγεθος της άγνοιας αυτού του ανθρώπου. Το ότι βάζει στην ίδια κατηγορία το κεφάλαιο που είναι στην διάθεση του επιχειρηματία να το επενδύσει όπως αυτός θέλει, με το κεφάλαιο που του δίνεται μέσα από μια γραφειοκρατική, και συνήθως στην Ελλάδα μια πελατειακή διαδικασία με συγκεκριμένους όρους και κανονισμούς, δείχνει το πόσο χαμηλά βλέπει τον ρόλο του επιχειρηματία. Στα μάτια του κ. Στουρνάρα και πλήθος ευρωκρατών, ο επιχειρηματίας δεν είναι τίποτε άλλο από μια προέκταση του κράτους, ένα πληθυσμός από είλωτες που πρόθυμα θα πρέπει να προσφέρουν τον πλούτο τους στην διάθεση των κρατούντων, οι οποίοι ξέρουν καλύτερα απ΄όλους που πρέπει να κατευθύνεται ο πλούτος και οι επενδύσεις μιας χώρας. Όμως ο ρόλος του επιχειρηματία δεν είναι η πραγμάτωση των πενταετών προγραμμάτων ανάπτυξης της κρατικής γραφειοκρατίας ή η όποια μεγέθυνση και οριακή βελτίωση των υπαρχουσών δομών της οικονομίας.

Ο ρόλος της επιχειρηματικότητας είναι η δημιουργική καταστροφή του παρόντος, η δημιουργία νέας γνώσης, νέων μέσων παραγωγής, νέων προϊόντων και υπηρεσιών. Το πιο δημιουργικό κομμάτι της κοινωνίας είναι σταθερά προσανατολισμένο στο μέλλον και δεν έχει καμιά σχέση με την στατική εικόνα που έχει για την οικονομία ο κ. Στουρνάρας και ο γραφειοκράτης του υπουργείου “Ανάπτυξης”. Η πιο πλουτοπαραγωγική πηγή της ανθρωπότητας είναι ο ανθρώπινος νους και η ελευθερία του να εφεύρει και να δημιουργεί το νέο. Αυτή η επιχειρηματικότητα είναι ουσιαστικά παράνομη στην Ελλάδα του κ. Στουρνάρα.

Είμαι σίγουρος ότι όταν η οικονομία φτάσει στο σημείο μηδέν, ή και αν ακόμη επιτύχει κάποια σημάδια ανάκαμψης, αμέσως ο κ. Στρουρνάρας και οι λοιποί οπαδοί των μνημονιακών κυβερνήσεων θα φωνάξουν επιτυχία και θα κηρύξουν το τέλος της ελληνικής κρίσης. Όμως η ελληνική κοινωνία θα συνεχίσει να αιμορραγεί, μια μεγάλη κρίση θα έχει περάσει χωρίς να έχει αλλάξει τίποτα, πτωχά και μίζερα θα περιμένουμε την επόμενη θύελλα.
Συνέχεια