Πέμπτη, 7 Φεβρουαρίου 2013

Σοσιαλισμός από την πίσω πόρτα

Βουλευτές της …φιλελεύθερης ΝΔ αντέδρασαν, επιτέλους, στις ιδέες του Υπουργού Οικονομικών για την φορολόγηση ακινήτων. Χωρίς βέβαια αυτό να σημαίνει πως τελικά αυτές οι …προτάσεις δεν θα γίνουν και νόμος του κράτους. Διότι τον κ. Στουρνάρα στηρίζει ο Πρωθυπουργός. Που, αν θυμάμαι καλά, έγινε αρχηγός της ΝΔ με την υπόσχεση επιστροφής στις ιδεολογικές ρίζες της παράταξης.

Προφανώς, όπως τελικά φαίνεται, εννοούσε τις παρακαταθήκες ενός διαχρονικού πατερναλιστικού κρατισμού που φαίνεται να αποτελεί την βάση των ιδεολογικών αρχών του κόμματος που ίδρυσε ο Κων. Καραμανλής. Εξ άλλου, η ιδιόμορφη ανάπτυξη της ελληνικής οικονομίας με την προσοδοθηρία, το εκτεταμένο πελατειακό κράτος, τον πανίσχυρο δημόσιο τομέα, την εξαρτημένη επιχειρηματική δράση αλλά και την απροστάτευτη ατομική ιδιοκτησία από τις βλέψεις της κρατικής γραφειοκρατίας υπήρξαν εμπνεύσεις των δημιουργών της μεταπολεμικής Ελλάδας που καταγράφηκαν σαν δήθεν συντηρητικοί. Ξ. Ζολώτας, Κ. Τσάτσος, Α. Αγγελόπουλος και Π. Παπαληγούρας, σύμφωνα με μια αξιόλογη πρόσφατη μελέτη των καθηγητών Γ. Μπήτρου και Αναστ. Καραγιάννη (1), έχτισαν την νεώτερη Ελλάδα του κρατισμού, της αποδεκατισμένη ιδιωτικής πρωτοβουλίας κι’ ενός πανίσχυρου και υπερδιογκωμένου δημόσιου τομέα – πατερούλη.

Σήμερα λοιπόν διαπιστώνουμε μια πραγματική επιστροφή στις ρίζες. Με την παραδοξότητα να επιβάλουν φόρους σε επίπεδο περίπου δήμευσης της ατομικής περιουσίας οι …συντηρητικο-φιλελεύθεροι και να καταγγέλλουν αποτροπιαστικά το γεγονός Αριστεροί και Κομμουνιστές!! Πως όμως ακριβώς φθάσαμε ως εδώ;

Ο κ. Στουρνάρας δεν έκρυψε ποτέ τις πεποιθήσεις του για ένα περισσότερο σοσιαλδημοκρατικό μοντέλο οικοδόμησης της ελληνικής κοινωνίας. Το ζήτημα είναι αν οι οπαδοί της ΝΔ ψήφισαν υπέρ μιας παρόμοιας επιλογής. Η αιτιολογική βάση της σχετικής πολιτικής βασίζεται βέβαια – όπως όλα τελευταία – σε υποτιθέμενες πιέσεις των δανειστών. Δεν μας είπε κανείς όμως από την κυβέρνηση αν το Μνημόνιο απαγορεύει συρρίκνωση του δημόσιου τομέα και εξοικονόμηση πόρων από την σχετική μείωση δαπανών. Ούτε πως επιμένει σε φορολογικές αφαιμάξεις της κοινωνίας και διάλυση του κορμού της ιδιωτικής οικονομίας. Οι δανειστές ακούμε πως επιμένουν σε πάταξη της φοροδιαφυγής. Όχι όμως και στην εξόντωση όσων δεν μπορούν να κρύψουν εισοδήματα. Σε τελική ανάλυση, γιατί δεν έγινε ο παραμικρός έλεγχος στις λίστες (Λαγκάρντ και Τραπέζης της Ελλάδος) για τις καταθέσεις στο εξωτερικό; Όλο το πρόβλημα επικεντρώνεται στο ποιος έβγαλε τρία ονόματα από το CD; Κι ούτε κουβέντα για την τύχη των καταθέσεων; Η βίαιη ανατροπή του κοινωνικού καθεστώτος που επιχειρείται, με τις ψήφους μάλιστα ενός μάλλον συντηρητικού η μετριοπαθούς Κοινοβουλίου, δεν πρέπει να έχει προηγούμενο.

Το περισσότερο αποκρουστικό επιχείρημα που ακούσθηκε είναι πως μόνο μέσω επιβάρυνσης των ιδιωτικών ιδιοκτησιακών δικαιωμάτων μπορούν να εισπραχθούν φόροι στην Ελλάδα. Το ερώτημα είναι αν η επιλογή αυτή συμβαδίζει με τις αντιλήψεις της ΕΕ για την οικοδόμηση μιάς φιλελεύθερης δημοκρατίας με στήριγμα τον ιδιωτικό τομέα της οικονομίας. Σε τελευταία ανάλυση, στην Ελλάδα χρεοκόπησε τα Δημόσιο. Γιατί λοιπόν τελικά αυτό προστατεύεται, σε βάρος της «αθώας» ιδιωτικής οικονομίας; Αν είναι η Ευρώπη συνεργός σε μια τέτοια στρατηγική, γιατί να συνεχίσουμε να παραμένουμε στην Ευρώπη; Που δεν φαίνεται να επιμένει σε διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις ενώ πιέζει, όπως ακούμε, για ρυθμίσεις που εξοντώνουν την ατομική περιουσία και την αγορά.

Όπως εξελίσσονται τα πράγματα θα υπάρξει γενικευμένη κοινωνική έκρηξη. Η Αριστερά θα ξεσηκωθεί γιατί δεν της αρέσει το αστικό καθεστώς. Αλλά και οι μετριοπαθείς πολίτες του Κέντρου και οι συνετοί της Δεξιάς θα εκραγούν διότι διακυβεύονται πλέον όλα για όσα αγωνίσθηκαν σε όλη τους την ζωή. Οταν ουσιαστικά δημεύεται η ατομική περιουσία, τι συνδέει πλέον τον πολίτη με την έννομη τάξη; Η Δημοκρατία είναι ταυτόσημη με την ατομική ιδιοκτησία. Οταν αυτή περιφρονείται, τότε και η Δημοκρατία χάνει το πιο ουσιαστικό της στήριγμα. Αν πρόκειται ο Σοσιαλισμός να εισβάλει στην χώρα από την πίσω πόρτα, θα είναι πολύ αφελείς οι πολίτες που αδρανείς θα παρακολουθούν τον ουσιαστικό τους ακρωτηριασμό.
Το τέλος της Δημοκρατίας θα το γράψουν δυστυχώς οι πιο θερμοί της, θεωρητικά, υποστηρικτές.

(1) «Οι Σοσιαλιστικές Καταβολές του x-Φιλελευθερισμού στην Ελλάδα», 13ο Συνέδριο Ιστορικών Οικονομικής Σκέψης, 3-4 Ιουνίου, 2011
Συνέχεια

Δευτέρα, 4 Φεβρουαρίου 2013

Τα άγρια μωρά


Στο δελτίο του ΣΚΑΪ ο Νίκος Ευαγγελάτος και λοιποί δημοσιογράφοι ήταν με το σεις και με το σας στον εκπρόσωπο του ΠΑΜΕ. Τόση ευγένεια, καταδεκτικότητα και ευλάβεια που άγγιζε τα όρια της θρησκευτικής κατάνυξης. Και όλα αυτά ενώ συζητούσαν την εισβολή και κατάληψη υπουργείου από το ΠΑΜΕ.

Στα πλαίσια της ελληνικής πραγματικότητας αυτή αντιμετώπιση του ΠΑΜΕ (δλδ ΚΚΕ) θα ήταν καθόλα συνήθης. Όμως, εγώ ο απλοϊκός, είχα πιστέψει τότε, όταν τα επεισόδια τα έκανε η Χρυσή Αυγή, τα σχόλια επί σχολίων στα ΜΜΕ, ότι δηλαδή στην δημοκρατία δεν περνάνε οι κομματικοί τσαμπουκάδες. Ότι κανένας δεν είναι υπεράνω του νόμου, και ότι όσο δίκιο και να αισθάνεσαι ότι έχεις με το μέρος σου, αυτό δεν σου δίνει το δικαίωμα να παραβιάζεις τον νόμο. Στις δημοκρατίες μας ενημέρωναν τα ΜΜΕ, έχεις το δικαίωμα να εκφράσεις την αντίθεση σου σε μια πολιτική ή οτιδήποτε άλλο, αλλά πάντα σεβόμενος τα δικαιώματα των άλλων - δεν ξυλοκοπείς, δεν προπηλακίζεις, δεν κάνεις κατάληψη και τα τοιαύτα μεταπολιτευτικά.

Αυτά λεγόντουσαν όταν τα επεισόδια τα έκανε η Χρυσή Αυγή (ΧΑ). Πολλοί των ΜΜΕ όταν η ΧΑ γύρισε πέντε-έξη πάγκους σε λαϊκές ζήτησαν το συγκεκριμένο κόμμα να τεθεί ακόμα και εκτός νόμου. Η οργή και η αγανάκτηση των ΜΜΕ και της πολιτικής τάξης με την βία της ΧΑ ήταν ιδιαιτέρως έκδηλη και εξαιρετικά ασυνήθιστη, λαμβάνοντας υπ’ όψιν τι συμβαίνει σε αυτή την χώρα τα τελευταία 40 χρόνια. Αλλά κάναμε πέρα τις υποψίες μας περί υποκρισίας και πιστέψαμε προς στιγμήν ότι τα ΜΜΕ εκμεταλλευόμενα την βια της ΧΑ από εδώ και πέρα θα στιγμάτιζαν την παράνομη βία απ’ όπου και αν προερχόταν - αμ δε.

Ο τρόπος που οι δημοσιογράφοι του ΣΚΑΪ αντιμετώπισαν τον τραμπούκο του ΠΑΜΕ ήταν αντιπροσωπευτικός σχεδόν όλων των ΜΜΕ. Για παράδειγμα στο Βήμα της Κυριακής, η επί μηνών έλλειψη τραμπουκισμών εκ μέρους του ΚΚΕ ήταν “αγωνιστική «ανάπαυλα»”. Σημειωτέον δε ότι το Βήμα βάζει τα εισαγωγικά στην ανάπαυλα και όχι στην λέξη αγωνιστική. Εξάλλου στην περίπτωση του ΚΚΕ δεν μπορούμε να μιλάμε για επερχόμενο οργανωμένο κύμα βίας, αλλά όπως διαβάζουμε στο «έγκυρο» και «έγκριτο» Βήμα, έχουμε να κάνουμε με «δυναμική «επιστροφή»», «αντεπίθεση σε διάφορα μέτωπα» και «ρήξη με σφραγίδα Αλέκας.» Η επιστροφή της μεταπολιτευτικής διαλέκτου σε όλο της το μεγαλείο.

Αν όλες αυτές οι αηδίες σας φέρνουν στο νου την έκφραση «δύο μέτρα και δύο σταθμά» τότε κάνετε λάθος. Στα Νέα η καθηγήτρια κοινωνιολογίας Άννα Φραγκουδάκη θα πει ότι «Η βία σήμερα είναι ακροδεξιά, από όπου και αν προέρχεται.» Ίσως η κ. Φραγκουδάκη να μην έχει ποτέ αναλογισθεί ότι δηλώσεις όπως η παραπάνω απλά καταδεικνύουν το πόσο ριζωμένες είναι οι ιδεολογικές αγκυλώσεις της μεταπολίτευσης, που ποτέ δεν επιτρέπεται, ακόμα και αν αναγνωρίζουμε την θηριωδία των πράξεων, να τις χρεώσουμε στην αγιοποιημένη αριστερά. Εξάλλου η κ. Φραγκουδάκη ως ένας από τους «του 60 οι εκδρομείς», δεν έχει ποτέ ακούσει την έκφραση «ο δρόμος προς την κόλαση είναι στρωμένος με καλές προθέσεις.»

Στο Lifo την Κυριακή θα κάνει παρέμβαση ένας από τους καθηγητές των συλληφθέντων της «Συνωμοσίας Πυρήνων της Φωτιάς» στην Κοζάνη. Ο καθηγητής θα επιρρίψει τον ξεπεσμό του τρομοκράτη μαθητή του σε κάποια νεφελώδη συλλογική ευθύνη. Στην Ελλάδα ως γνωστόν δεν υπάρχει ατομική ευθύνη και συνειδητή επιλογή - εξάλλου αποκαλούμε τους άνδρες των 20 και 25 παιδιά. Αν όλα πάνε καλά κάποτε ξεκολλούν από το στήθος της μαμάς και αρχίζουν να βυζαίνουν το κράτος. Αν είναι ευαίσθητα παιδιά με ταξική συνείδηση γίνονται τραμπούκοι του ΠΑΜΕ. Αν είναι ακόμα πιο ευαίσθητοι γίνονται μέλη της «Συνωμοσίας Πυρήνων της Φωτιάς» όπου σε μια περίοδο παρατεταμένης εφηβείας έχουν την ευκαιρία να βιώσουν τις επαναστατικές φαντασιώσεις που τόσο επιμελώς τους έχουν διδάξει τα γκρουπούσκουλα της ΟΛΜΕ.

Ένας από τους τέσσερις δολοφονηθέντες στην Marfin ήταν ο Επαμεινώνδας Τσακάλης. Ο πατέρας του πέθανε όταν ήταν δέκα ετών από καρκίνο. Ο Τσακάλης που άρχισε να εργάζεται από μικρός, σπούδασε οικονομικά και έκανε μεταπτυχιακό στην Σκωτία. Εργαζόταν συνεχώς και σκόπευε να κάνει οικογένεια. Άνηκε στην άλλη Ελλάδα όπου η εφηβεία έχει πρόωρο τέλος και για να βγάλεις τα προς το ζην χρειάζεται να εργάζεσαι. Την επομένη της δολοφονίας θα διαβάζουμε: «Στο μικρό μπαλκόνι στην πρόσοψη του νεοκλασικού στριμώχθηκαν τέσσερις ή πέντε εργαζόμενοι προσπαθώντας να αναπνεύσουν, ενώ άλλοι που δεν χώρεσαν εκεί άνοιξαν διάπλατα τις μπαλκονόπορτες. Οι αντιδράσεις των διαδηλωτών κλιμακώθηκαν. Εκείνοι που νωρίτερα έκαναν χειρονομίες, τώρα χλεύαζαν τους υπαλλήλους φωνάζοντας «να καείτε ζωντανοί, ρε!», ενώ άλλοι τους καλούσαν ειρωνικά να πηδήσουν στο κενό.»

Ας σημειώσουμε εδώ την ημερομηνία λήξης της ελληνικής κρίσης - θα είναι η ημέρα που θα στριμώξουμε τα άγρια μωρά και που θα δώσουμε την ελευθερία στον κάθε Επαμεινώνδα Τσακάλη να πραγματώσει τα όνειρα του.
Συνέχεια