Δευτέρα, 4 Μαρτίου 2013

Η γελοία και επικίνδυνη οργή με τα “κατηχητικά” της Χρυσής Αυγής



Τίποτα δεν μπορεί να κρύψει τον ενθουσιασμό των ΜΜΕ όταν τους δίνεται η ευκαιρία να αναπαράγουν τις μεταπολιτευτικές τους δεισιδαιμονίες. Ο αριστερισμός είναι το όπιο της ελληνικής δημοσιογραφίας.

Με τίτλο «Η διάβρωσις των παίδων από τη Χρυσή Αυγή» Τα Νέα για δεύτερη μέρα κάλυπταν το γεγονός ότι η Χρυσή Αυγή διοργανώνει εκδηλώσεις και μαθήματα για τα παιδιά των οπαδών της. Στα Νέα θα διαβάζουμε: «Κατακραυγή προκάλεσε το «κατηχητικό» της Χρυσής Αυγής σε μαθητές δημοτικού. Κυβέρνηση και αντιπολίτευση καταδίκασαν την ενέργεια, ενώ η οργάνωση, η οποία αρχικά επιχείρησε να υποβαθμίσει το ζήτημα και να μιλήσει για προπαγάνδα των μέσων ενημέρωσης «για ένα μάθημα ελληνικής μυθολογίας», στη συνέχεια προανήγγειλε κύκλο «μαθημάτων Ιστορίας». Την ίδια στιγμή ακαδημαϊκοί λένε στα «ΝΕΑ» ότι οι γονείς δεν έχουν δικαίωμα να οδηγούν μαθητές σε παράλληλη διαπαιδαγώγηση και αμφισβήτηση των θεσμών.»

Το πιο ενδιαφέρον κομμάτι αυτών των “ρεπορτάζ” είναι τα σχόλια των ειδικών, οι οποίοι, εν ολίγοις, υποστηρίζουν ότι σε μια ελεύθερη κοινωνία δεν είναι δυνατόν οι γονείς να αποφασίζουν τι μαθαίνουν τα παιδιά τους. Στις ελεύθερες κοινωνίες η διαπαιδαγώγηση των παιδιών σου είναι αρμοδιότητα του κράτους και των ειδικών του. Παρεμπιπτόντως, ακριβώς την ίδια άποψη για την παιδεία έχει και η Χρυσή Αυγή, μόνο που θέλει να αντικαταστήσει τους ειδικούς του μεταπολιτευτικού καθεστώτος με τους δικούς της.

Η γελοία υπόθεση με την γελοία αντίδραση και οργή του μεταπολιτευτικού καθεστώτος ξεχειλίζει με ειρωνεία και υποκρισία. Καταρχήν ειρωνεία γιατί οι ειδικοί που δήθεν είναι τόσο ευαίσθητοι για την δημοκρατία χρησιμοποιούν το λεξιλόγιο και τρόπο σκέψης που γέννησαν και καθιέρωσαν τα καθεστώτα από τα οποία υποτίθεται προσπαθούν να μας προστατέψουν. «Την υποχρέωση της Πολιτείας να ελέγξει το περιεχόμενο των προγραμμάτων της Χρυσής Αυγής επισημαίνει ο πρόεδρος της Εθνικής Επιτροπής για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου Κωστής Παπαϊωάννου» διαβάζουμε στα Νέα. Και «ο δικηγόρος Αγης Τάτσης, ο οποίος έχει ασχοληθεί με υποθέσεις οικογενειακού δικαίου, τονίζει ότι είναι ευθύνη της Πολιτείας να επιβλέπει χώρους όπου υπάρχουν παιδιά.» Ενώ στο ίδιο “ρεπορτάζ” ο Παντελής Κυπριανός, καθηγητής στο Τμήμα Επιστημών της Εκπαίδευσης Προσχολικής Αγωγής του Πανεπιστημίου Πατρών, θα συμπληρώσει «Τα παιδιά δεν είναι ιδιοκτησία κανενός. Δεν μπορούν να χρησιμοποιούνται σαν υποζύγια αμφισβήτησης των θεσμών.»

Αν έχεις αποδεχτεί, όπως οι παραπάνω, την αυθεντία του κρατικού μηχανισμού στο να ελέγχει με το ποιες αρχές και αξίες μεγαλώνουν τα παιδιά σου, τότε ο δρόμος προς την τυραννία έχει ανοίξει, γιατί η πρώτη και ουσιαστική προϋπόθεση για ένα τέτοιο καθεστώς είναι η απαξίωση και αργότερα η ποινικοποίηση της ατομικής σκέψης, ευθύνης, πρωτοβουλίας και διαφορετικότητας. Αν έχουμε αποδεχθεί ως κοινωνία μια τέτοια αρχή, το μόνο που μένει να αποφασίσουμε είναι το είδος της τυραννίας - φασιστική ή αριστερή - και κλείνουμε το θέμα στις επόμενες και τελευταίες εκλογές.

Αλλά δεν θα ήταν ένα θέμα που απασχόλησε τόσο έντονα το μεταπολιτευτικό κατεστημένο χωρίς να εμπεριέχει ισχυρές δόσεις υποκρισίας. Τα ΜΜΕ και οι ειδικοί του καθεστώτος θέλουν να πιστέψουμε ότι αντέδρασαν με αυτόν τον ατυχή τρόπο γιατί είναι τόσο ευαίσθητοι στα θέματα δημοκρατίας και ελευθερίας και αποστρέφονται μετα βδελυγμίας τους σπόρους του ολοκληρωτισμού. Θα μπορούσαμε να το πιστέψουμε αυτό, αλλά στην Ελλάδα ζούμε.

Υπάρχει ένα κόμμα στην Ελλάδα που υποστηρίζει ανοιχτά και χωρίς ενδοιασμούς το δικό του είδος τυραννίας, δεν αναγνωρίζει το ελληνικό σύνταγμα και νόμους και με ομάδες κρούσης ασκεί βία όποτε και όπως θέλει. Παρεμπιπτόντως, η νεολαία του εν λόγω κόμματος σε συνέδριο της αποφάσισε «σε συνεργασία με το Κόμμα, την παρέμβαση της ΚΝΕ στις μικρές ηλικίες που βρίσκονται στην προσχολική ηλικία και το Δημοτικό, στο Γυμνάσιο, στα παιδιά της εργατικής τάξης και των φτωχών λαϊκών στρωμάτων, των νέων ζευγαριών, αξιοποιώντας όλες τις μορφές.»

Αυτές οι εκδηλώσεις του ΚΚΕ για κάποιο λόγο δεν επέσυραν ίχνος οργής από Mega, Νέα, Έθνος, Καθημερινή, Βήμα και τους ειδικούς. Ο ναζισμός είχε περίπου 50 εκατομμύρια θύματα. Ο κομμουνισμός περίπου 100 εκατομμύρια θύματα - αλλά δεν μετράνε γιατί ήταν για καλό σκοπό. Το Mega συμπεριέλαβε το ΚΚΕ στα «δημοκρατικά κόμματα» που κατέκριναν τα “κατηχητικά” της Χρυσής Αυγής. Θυμάμαι την περσινή ανακοίνωση του κατά το Mega «δημοκρατικού» ΚΚΕ για το θάνατο του κόκκινου δικτάτορα της Βόρειας Κορέας: «Η Κεντρική Επιτροπή του ΚΚΕ εκφράζει τα θερμά της συλλυπητήρια στην ΚΕ τουΚόμματος Εργατών Κορέας, στην ηγεσία της ΛΔ Κορέας και στο λαό της για το θάνατο του ΚιμΓιονγκ Ιλ, Γενικού Γραμματέα του Κόμματος Εργατών Κορέας»

Στην Βόρεια Κορέα για την καλύτερη διαπαιδαγώγηση όλης της οικογένειας τα βασανιστήρια στα στρατόπεδα συγκέντρωσης γίνονται δημόσια, όπου τα μέλη της οικογένειας του θύματος καλούνται να παρακολουθήσουν το βασανισμό του/της συζύγου, του πατέρα, μάνας ή του παιδιού. Μιας και το πολιτικό “έγκλημα” θεωρείτε οικογενειακό, σε περίπτωση εγκυμοσύνης, ποινή επιβάλλεται και στα αγέννητα μωρά. Υπάρχουν επιβεβλημένες εκτρώσεις των “ένοχων μωρών”. Οι μητέρες που διαμαρτύρονται εκτελούνται.

Όλα αυτά ίσως να ακούγονται αρνητικά σε όλους εμάς, που αντίθετα από το Mega ή Τα Νέα, δεν έχουμε την βαθυστόχαστη ανάλυση που θα μας επέτρεπε να διακρίνουμε τις γκρίζες ζώνες ανάμεσα στα διάφορα συστήματα τυραννίας. Εξάλλου ας μην ξεχνάμε ότι στην Βόρεια Κορέα μπορεί να μην ξέρεις που είναι το παιδί σου, αλλά το κράτος πάντα ξέρει.
Συνέχεια

Κυριακή, 3 Μαρτίου 2013

Ιταλία, δημοκρατία και ευρώ


Τα πρόσφατα αποτελέσματα των Ιταλικών εκλογών ερμηνεύτηκαν με πολλούς και διάφορους τρόπους. Οι Ιταλοί ψηφοφόροι κρίθηκαν είτε ως αδιάφοροι (αφού γύρω στο 40% δεν πήγε να ψηφίσει) είτε ως παλαβοί (αφού έδωσαν στους Μπερλουσκόνι και Γκρίλλο το 55% των φήφων). Ο "σωτήρας" Μόντι, ο οποίος πριν από λιγους μήνες έχαιρε υψηλών ποσοστών δημοτικότητας, πήρε με κόπο 10,5%. Ωστόσο, αν και η Ιταλική ακυβερνησία είναι δυναμίτης στα θεμέλια του ευρώ τα Ιταλικά spreads παρέμειναν σε χαμηλά επίπεδα.  Οι αγορές - φαινομενικά παραδόξως - ουσιαστικά αδιαφόρησαν για τα αποτελέσματα! Είτε οι αγορές ευφησυχάζουν στην δήλωση του Ντράγκι ότι "θα σώσει το ευρώ αδιάφορα του κόστους" (δηλαδή θα τυπώσει όσο χρήμα χρειάζεται χωρίς να νοιάζεται για τον πληθωρισμό), είτε έχουν παραγοντοποιήσει στις προβλέψεις τους κάποιο άλλο ενδεχόμενο. Ποιο όμως θα μπορούσε να είναι αυτό;

Από την αρχή της κρίσης στην ευρωζώνη μια σειρά πρωθυπουργών έχασαν τη δουλειά τους: Παπανδρέου, Ζαπατέρο, Μπερλουσκόνι, Κόουεν. Σε δύο χώρες -Ιταλία και Ελλάδα -επιβλήθηκαν τεχνοκρατικές κυβερνήσεις με επικεφαλείς "Ευρωπαϊστές": ο Παπαδήμος και ο Μόντι έκαναν καριέρες στους ευρωπαϊκούς θεσμούς και ήταν οι έμπιστοι των ευρωπαϊκών ελίτ. Αν κοιτάξει κανείς το ιστορικό της κρίσης από μια ελαφρώς διαφορετική σκοπιά θα δει ότι από το 2009 και μετά γίνεται ένας αγώνας από μέρους της ευρωπαϊκής ελίτ να δαμασθεί η δημοκρατία.


Αυτό βέβαια δεν είναι κάτι καινούργιο για την "δημοκρατική" Ευρώπη. Η Ιρλανδία αναγκάστηκε να κάνει δυό φορές δημοψήφισμα, μέχρι να βγει η... σωστή απόφαση από το λαό και να επικυρωθεί η συνθήκη της Λισαβώνας! Στα καθ΄ημάς, ο Παπανδρέου έχασε τη δουλειά του όταν τόλμησε να αναγγείλει δημοψήφισμα. Οι ελίτ δεν εμπιστεύονται την ετυμηγορία των ευρωπαϊκών λαών διότι αντιλαμβάνονται πλήρως τις εγγενείς αδυναμίες του δημοκρτικού πολιτεύματος. 

Η δημοκρατία δεν είναι το πολιτικό σύστημα της συλλογικής ευθύνης αλλά της ατομικής ανευθυνότητας. Η κάθε ατομική ψήφος έχει σχεδόν μηδενικό αποτέλεσμα. Έτσι κάθε φορά που ένας ψηφοφόρος ρίχνει μια ψήφο, ή δεν προσέρχεται καθόλου στην κάλπη, γνωρίζει ότι η απόφασή του έχει ελάχιστη σημασία για το τελικό αποτέλεσμα. Εξαιτίας αυτού του γεγονότος είτε "αποφασίζει" με κριτήριο το συναισθηματικό του κόσμο τη δεδομένη στιγμή ("ψήφος διαμαρτυρίας") είτε προσπαθεί να ρευστοποιήσει κάπως την ψήφο του. Η εξαγορά της ψήφου συμβαίνει με διάφορους τρόπους: χρήματα στην τσέπη, διορισμός στο δημόσιο, διατήρηση των επιδομάτων, κλπ.

Το δημοκρατικό σύστημα είναι "αποδεκτό" όταν τα πράγματα πάνε καλά, δηλαδή όταν "υπάρχουν λεφτά" για να εξαγοράζονται οι ψήφοι και να διατηρούνται στην εξουσία οι ελίτ. Δημιουργείται έτσι ένας ενάρετος κύκλος όπου οι ελίτ μεγαλώνουν το κράτος αλλά και τις παροχές, ταυτόχρονα ισχυροποιώντας τη θέση τους και δημιουργώντας ακόμα περισσότερο εξαρτώμενους πολίτες. Οι κοινωνικές δημοκρατίες της Ευρώπης λειτούργησαν σχετικά καλά στην περίοδο του boom. Όλοι ήταν ευχαριστημένοι. "Λεφτά υπήρχαν".

Κάποτε όμως έρχεται το bust, και τότε η δημοκρατία αποδεικνύεται το πιό ακατάλληλο πολίτευμα για να διαχειριστεί μια οικονομική κρίση και μάλιστα παρατεταμένη. Τα χρήματα παύουν να "υπάρχουν" και οι ελίτ χάνουν την ισχύ τους. Οι ψηφοφόροι δεν έχουν πια τη δυνατότητα να πουλήσουν την ψήφο τους και γίνονται ακόμα πιό αδιάφοροι, ή ψηφίζουν διάφορους παλαβούς για να διαμαρτυρηθούν εναντίον των πρώην αφεντικών τους. Υπό την πίεση των αγορών που τους δάνειζαν οι ελίτ εξαναγκάζονται να κάνουν περικοπές στο κράτος, τη βάση δηλαδή της πολιτικής τους ισχύος. Ο κύκλος από ενάρετος γίνεται φαύλος.

Αυτές τις αδυναμίες του δημοκρατικού συστήματος προσπάθησαν να διαχειριστούν οι Γερμανοί (που κάτι ξέρουν), αλλά και τα Κενσυανά τζιμάνια του ΔΝΤ. Μάλιστα με πρόσφατη δήλωση τους οι τελευταίοι παραδέχθηκαν ότι τα προγράμματα λιτότητας που πρότειναν ήταν "heavily frontloaded" , δηλαδή απαιτούσαν γρήγορες και μεγάλες περικοπές στην αρχή, πριν δηλαδή προλάβουν να αντιδράσουν οι ψηφοφόροι. Όπου αυτό δεν πέτυχε οι Γερμανοί επέβαλλαν τεχνοκράτες πρωθυπουργούς. Δυστυχώς, η κρίση κρατά ακόμα, βρισκόμαστε ήδη στον πέμπτο χρόνο, οι άνεργοι σε Ισπανία, Ιταλία και Ελλάδα είναι εκατομμύρια και αυξάνονται, και οι δημοκρατίες του νότου βρίσκονται σε κρίση.

Η ιστορία διδάσκει ότι σε κράτη με χαλαρούς θεσμούς, όπως τα κράτη της νότιας Ευρώπης, η δημοκρατία ευτελίζεται γρήγορα και οδηγεί στον ολοκληρωτισμό.  Ο πολιτικός κίνδυνος που διατρέχει αυτή τη στιγμή την Ευρωπαϊκή Μεσόγειο είναι να διαλυθούν πλήρως οι δημοκρατίες ως πολιτικά συστήματα λήψης αποφάσεων. Η  επιλογή να επιβληθούν ξανά μερικοί ακόμα τεχνοκράτες πρωθυπουργοί σε Ελλάδα, Ιταλία και Ισπανία, δεν υπάρχει. Κανείς ψηφοφόρος δεν πρόκειται να δεχθεί κάτι τέτοιο. Κι αυτό διότι ο βαθμός εξαθλίωσης είναι τόσο μεγάλος, που οι περισσότεροι πολίτες δεν έχουν πια να χάσουν τίποτα ψηφίζοντας παλαβούς που θα τους υποσχεθούν θαύματα.

Άρα υπάρχουν δύο επιλογές για την Ευρώπη. Η πρώτη επιλογή είναι να συνεχίσει με τις ίδιες πολιτικές - και εμμονές της Γερμανίας - για οικονομικό έλεγχο των κρατικών προϋπολογισμών, λιτότητα...και βλέπουμε. Στην περίπτωση αυτή, όπως έδειξαν οι Ιταλικές εκλογές, είναι βέβαιη η διάλυση της ευρωζώνης εντός ολίγων μηνών.  Κι αυτό διότι η Ιταλία και οι Ιταλοί δεν έχουν να φοβηθούν τίποτα από την αποχώρησή τους από την ευρωζώνη. Το αντίθετο μάλιστα: εκτός από προωτογενές πλεόνασμα διαθέτουν βιομηχανία και η ανταγωνιστικότα των εξαγωγών τους θα εκτοξευτεί αν πουλάνε με λιρέτες.  Επι πλέον, οι Ιταλοί νοιώθουν σήμερα κορόιδα. Όχι μόνο υποφέρουν κι έχουν ανεργία, αλλά οι Γερμανοί βγαζουν λεφτά εις βάρος τους (η Γερμανία δανείζεται με μηδενικά σχεδόν επιτόκια και δανείζει στην Ιταλία με 4-5%). Η αποχώρηση της Ιταλίας από το ευρώ αρκεί για να διαλυθούν τα πάντα εν μία νυκτί - οπότε δεν χρειάζεται να αναλύσουμε τι θα γίνει αν οι Έλληνες ψηφίσουν Χρυσή Αυγή και ΣΥΡΙΖΑ, ή αν οι Ισπανοί βρουν τους δικούς τους τρελούς για να ψηφίσουν.

Η δεύτερη επιλογή - αυτή που θεωρώ ότι κάνει τις αγορές να αντιμετωπίζουν το αποτέλεσμα των Ιταλικών εκλογών με ψυχραιμία - είναι η άμεση έκδοση ευρωομολόγων.  Η δεύτερη αυτή επιλογή είναι η μόνη διαθέσιμη στις ευρωπαϊκές ελίτ, για την διατήρηση της ευρωζώνης και την αναχαίτισης της εγγενούς αυτοκαταστροφικότητας των δημοκρατιών.
Συνέχεια