Σάββατο, 16 Μαρτίου 2013

Φασίστας


Για τους δεξιούς-κεντροδεξιούς δεν είναι άγνωστη λέξη. Θα την έχουν ακούσει είτε χάριν αστειισμού, είτε κατά τη διάρκεια μιας έντονης πολιτικής αντιπαράθεσης. Όσοι μάλιστα επέλεξαν να ασχοληθούν με τις τέχνες και το πολιτισμό, σίγουρα θα είχαν περισσότερα και συχνότερα κρούσματα.


Εν έτη 2013 όμως η συγκεκριμένη λέξη έχει αποκτήσει ένα βαρύτερο, εντονότερο και βαθύτερο νόημα. Με ένα νεοναζιστικό κόμμα στη βουλή και με ρατσιστικά εγκλήματα στους δρόμους δεν είναι πια καλαμπούρι. Αυτή η λέξη πλέον έχει συγκεκριμένο πρόσωπο, συγκεκριμένη ρητορική και συγκεκριμένη δράση και η χρήση της πρέπει να γίνεται με καθαρή σκέψη και λογική κατανόηση των δεδομένων.

 Γράφει ο Μπαμπινιώτης : Η λέξη φασίστας χρησιμοποιείται για να δηλώσει την αυταρχικότητα, την αυθαιρεσία, την εξουσιαστική, βίαιη και αντιδημοκρατική συμπεριφορά. Ο φασισμός αποτελεί μορφή ολοκληρωτικού συστήματος που συνδέεται με τη βία, την καταδίωξη των αντιφρονούντων, τις αυθαίρετες διακρίσεις με ιδεοληψίες και παραλογισμούς που αποβαίνουν εις βάρος της ελευθερίας, της σκέψης και της ίδιας της ζωής μεγάλων ομάδων ανθρώπων ή και ολόκληρων εθνών.

 Πλέον είναι πιο σύνηθες ο υβριστής να είναι εκείνος που παρουσιάζει αντιδημοκρατική συμπεριφορά παρά ο υβριζόμενος. (Αν εξαιρέσουμε βεβαίως εκείνους που αποδέχονται τον χαρακτηρισμό και σε καμία περίπτωση δεν τον θεωρούν υβριστικό).

Αυτή την εποχή στην Ελλάδα κανείς δεν μπορεί να νιώθει ασφαλής απέναντι σε αυτή τη προσβλητική λέξη.
Κεντροδεξιοί, κεντροαριστεροί, φιλελεύθεροι, σοσιαλδημοκράτες. Αρκεί μια μικρή ένδειξη προσήλωσης στην επιβολή του νόμου, αρκεί μια τόσο δα μικρή διαφωνία με εκείνους που θεωρούν πως εκπροσωπούν το λαϊκό κίνημα και η στάμπα θα ακολουθεί το θύμα επ’ αόριστον. 

Το κατάφερε ο φιλελεύθερος Υπουργός Ανάπτυξης Κωστής Χατζηδάκης κατά τη σκληρή επίθεση που εξαπέλυσε εναντίον του ο πρόεδρος των εργαζομένων στο Μετρό Αντώνης Σταματόπουλος
Το κατάφερε ο δήμαρχος της Αθήνας Γιώργος  Καμίνης όταν δέχθηκε μια ακόμα φραστική επίθεση στην αίθουσα του London School of Economics από κουκουλοφόρους

Ο Θύμιος Καλαμούκης γράφει στο ellhnofrenia.net “Φασίστας δεν είναι μόνο ο ψυχάκιας που βγαίνει το βράδυ για να μαζέψει κεφάλια Πακιστανών. Είναι και ο γείτονας, συνάδελφος, φίλος που δεν αγανακτεί, επαναστατεί με αυτά που βλέπει. Και τέτοιοι είναι πάρα πολλοί δίπλα μας, εργάτες, μαγαζάτορες, γιαγιάδες, θείες, φοιτητές, μαθητές, όλοι αυτοί που θα γίνουν κιμάς με την πρώτη ευκαιρία, σε μερικά χρόνια ή μήνες, από το φασιστικό μύλο, που ξέρει να αλέθει αριστοτεχνικά και όσους τους υποστηρίζουν.”
Εντός και εκτός διαδικτύου, μια λέξη είναι αρκετή για να συκοφαντήσει ένα πρόσωπο, να διαγράψει το παρελθόν του, να τον απομονώσει από τον πολιτικό διάλογο και να περιθωριοποιήσει τις απόψεις του.
Η απομόνωση συγκεκριμένων προτάσεων, μια συρραφή επιλεγμένων αποσπασμάτων , μια “αποκάλυψη” αμφισβητούμενης προέλευσης, και ως φασίστας μπορεί να κατηγορηθεί ο οποιοσδήποτε, από τον Κωνσταντίνο Καβάφη (η τυχαία ανακάλυψη του Καργάκου για μια επιστολή που φέρεται να υπέγραψε το 1928 υπέρ της ένωσης Ελλήνων Φασιστών) μέχρι τον Ludwig Von Mises (Όταν ο αρθρογράφος του περιοδικού Salon, Michael Lind, απομόνωσε μια παράγραφο από το βιβλίο του  Liberalism” για να τον παρουσιάσει ως υμνητή του φασισμού).  
 Κάποιος από ένα τσούρμο των ‘80s είχε αποκαλέσει φασίστα και τον Χατζιδάκη, μας θυμίζει ο Πάσχος Μανδραβέλης. Η συγκεκριμένη ανάρτηση ξεκλείδωσε και μια προσωπική ανάμνηση που θα ήθελα να μοιραστώ ως επίλογο.
Ένα από τα πιο λαμπρά και όμορφα μυαλά που είχα την τιμή να γνωρίσω (και που έτυχε να μας συνδέει στενή συγγενική σχέση) ήταν ο γνωστός σουρεαλιστής ζωγράφος Σταύρος Τσικουδάκης. Εξαιρετικός ζωγράφος και γλύπτης που δραστηριοποιήθηκε στα νεανικά του χρόνια με την αριστερά ενάντια στη χούντα από την οποία συνελήφθη και βασανίστηκε. Σε μια σχετική κουβέντα, μου είχε εξομολογηθεί πως μετά από μια παθιασμένη προσωπική αντιπαράθεση που είχε με τον Μάνο Χατζιδάκη τον είχε αποκαλέσει “φασίστα”. Το θεωρούσε το μεγαλύτερο λάθος της ζωής του. Δυστυχώς δεν κατάφερε ποτέ να το διορθώσει, τα χρόνια πέρασαν, ο Χατζιδάκης έφυγε από τη ζωή και αυτή η λέξη έμελλε να στοιχειώνει τις αναμνήσεις του. Μια λέξη τόσο δυνατή  όσο και μισητή. Ο νεαρός Αυστραλιανός συγγραφέας Markus Zuzak γράφει μέσω της κεντρικής ηρωίδας στο βιβλίο του “The Book Thief”. “Έχω μισήσει λέξεις και έχω αγαπήσει λέξεις, αυτό όμως που ελπίζω είναι να τις έχω χρησιμοποιήσει σωστά.”  


Συνέχεια

Τετάρτη, 13 Μαρτίου 2013

Πως να συκοφαντείτε πολιτικούς αντιπάλους



Ο George Orwell είχε πει το να λες την αλήθεια σε καιρούς καθολικής εξαπάτησης συνιστά πράξη επαναστατική. Να προσθέσουμε, ότι το να συκοφαντείς σε καιρούς καθολικής αποβλάκωσης συνιστά συνήθεια της Αυγής, του left.gr και της Κονσέρβας της Πανδώρας.


Πριν μπούμε στο κύριο θέμα αυτής της ανάρτησης που αφορά την συκοφάντηση του Ιωάννη Κωτούλα, ας αφιερώσουμε λίγες γραμμές για ορισμένες αποκαλύψεις που όχι μόνο θα συνταράξουν την ελληνική κοινωνία, αλλά γενικά την παγκόσμια κοινότητα.

Αποκάλυψη Α. Ο Ανδρέας Παπανδρέου στο βιβλίο του «Η Δημοκρατία στο Απόσπασμα» υποστηρίζει απροκάλυπτα την αμερικάνικη επέμβαση στον λεγόμενο εμφύλιο πόλεμο γράφοντας για «υποστήριξην ελευθέρων λαών δια να αποφύγουν εις ένοπλους μειονότητας ή εξωτερικάς πιέσεις. [...] η ύπαρξις του Ελληνικού κράτους απειλείται σήμερον από την τρομοκρατικήν δράσιν ολίγων χιλιάδων ενόπλων ανδρών υπό κομμουνιστικήν ηγεσίαν...»

Αποκάλυψη Β. Αντίθετα με την κοινά αποδεκτή εκδοχή ότι το καταραμένο φίδι έπεισε την Εύα να δαγκώσει το μήλο η αλήθεια είναι ότι ο Θεός λέει στην Εύα, όπως διαβάζουμε στην Βίβλο, «οὐ θανάτῳ ἀποθανεῖσθε» και συμπλήρωσε ο μεγαλοδύναμος: «ὅτι ᾗ ἂν ἡμέρᾳ φάγητε ἀπ᾿ αὐτοῦ, διανοιχθήσονται ὑμῶν οἱ ὀφθαλμοὶ καὶ ἔσεσθε ὡς θεοί, γινώσκοντες καλὸν καὶ πονηρόν.»

Όποιος είναι διατεθειμένος να πιστέψει τις δύο παραπάνω αποκαλύψεις, τότε ναι, μπορεί να πιστέψει ότι και ο Ιωάννης Κωτούλας είναι ένας «υμνητής του Χίτλερ», όπως θέλουν να μας πείσουν η Αυγή, το left.gr και η Κονσέρβα της Πανδώρας. Ναι, στην Βίβλο μπορείτε να βρείτε το απόσπασμα που παρέθεσα, μόνο που ο μεγαλοδύναμος μπροστά από αυτές τις γραμμές έχει βάλει ένα «καὶ εἶπεν ὁ ὄφις τῇ γυναικί». Παρόλο που δεν είμαι θεολόγος, μπορώ να σας πω ότι έστω και αν βρίσκονται αυτές οι γραμμές στην Βίβλο ο Θεός δεν τις ασπάζεται, εξ ου και η πτώση του ανθρώπου από τον παράδεισο. Το απόσπασμα στο βιβλίο του Ανδρέα Παπανδρέου δεν είναι δημιουργία της φαντασίας μου, μπορείτε να διαβάσατε ολόκληρη την παράγραφο εκεί. Μόνο που ο Ανδρέας Παπανδρέου έχει φροντίσει να βάλει εισαγωγικά μιας και πρόκειται για δήλωση του προέδρου των ΗΠΑ, Χάρυ Τρούμαν. Ο Παπανδρέου αν και παραθέτει την δήλωση δεν φαίνεται να συμφωνεί.

Έτσι και ο Ιωάννης Κωτούλας, στην μονογραφία του «Η Άνοδος του Γ’ Ράιχ», παραθέτει απόσπασμα από το βιβλίο του μαρξιστή Stanley Payne, ο οποίος με την σειρά του παραθέτει ένα απόσπασμα του Jacques Ellul. Τίποτα από όλα αυτά δεν συνιστά καν ίχνος εξύμνησης του ναζισμού. Τα πράγματα γίνονται ακόμα πιο θλιβερά, αν λάβουμε υπ΄όψιν ότι εκτός από τον Κωτούλα, η Αυγή, το left.gr και η Κονσέρβα της Πανδώρας κατηγορούν και τον Jacques Ellul για υμνητή του ναζισμού. Όπως σημείωσε ο Δημήτρης Ζεγγίνης, ο Jacques Ellul ήταν «Ένας Χριστιανός αναρχικός και φανατικός αντικρατιστής. Γι' αυτόν ο ναζισμός ήταν η ακραία έκφραση της κρατικής προπαγάνδας και του εγγενούς κρατικού απολυταρχισμού. Ήταν ένας ένας άνθρωπος που διώχθηκε από την κυβέρνηση Βισύ στην Γαλλία και πέρασε όλη την κατοχή στην αντίσταση σώζοντας Εβραίους, ενώ ο πατέρας του πέθανε στην ναζιστική φυλακή και η γυναίκα του αναγκάστηκε σε εξορία.»

Μπορεί ο Jacques Ellul με κίνδυνο την ζωή του να έσωζε Εβραίους, να συμμετείχε στην γαλλική αντίσταση, να πέθανε ο πατέρας του στην ναζιστική φυλακή και να είχε γυναίκα στην εξορία - αλλά πέταξε ποτέ μολότοφ εκ του ασφαλούς από κάποιο πανεπιστημιακό άσυλο; Όχι; Άρα φασίστας.

Όλα αυτά θα ήταν εξόχως κωμικά αν στην μέση την υπόθεσης δεν ήταν η τιμή και η υπόληψη ενός σοβαρού και υπεύθυνου επιστήμονα. Ο Ιωάννης Κωτούλας έκανε το λάθος να είναι ένας κεντροδεξιός που παίρνει στα σοβαρά την λεγόμενη μάχη των ιδεών. Έχει μια σοβαρή και βαθιά μελετημένη συντηρητική προσέγγιση που τον φέρνει αντιμέτωπο με τους μεταπολιτευτικούς δογματισμούς. Είναι επικίνδυνος γιατί απλούστατα δεν είναι μια καρικατούρα για το αριστερό κατεστημένο. Επειδή οι ιδέες και οι θέσεις του δεν αντικρούονται εύκολα, επιχειρείται να εξοντωθεί πολιτικά με μια αυταπόδεικτα γελοία κατηγορία.

Ο κ. Κωτούλας, που είναι σύμβουλος του αν. υπουργού Εσωτερικών, ασχολείται με θέματα όπως η αντικατάσταση του νόμου Ραγκούση περί ιθαγένειας, και έχει μια ξεκάθαρη και σταθερή θέση που θέλει να βάλει τέλος στην αθρόα και ακατάπαυστη εισβολή λαθρομεταναστών στην Ελλάδα. Πίσω από την επίθεση που του γίνεται δεν είναι τίποτα άλλο παρά η προσπάθεια πολιτικής ποινικοποίησης κάθε θέσης που δεν είναι σύμφωνη με τα τσιτάτα της Αυγής, του left.gr και της Κονσέρβας της Πανδώρας. Είσαι εναντίον της αθρόας εισβολής λαθρομεταστών; Αν ναι, τότε αυτομάτως είσαι ρατσιστής και ναζιστής ανεξάρτητα από το σκεπτικό της θέσης σου.

Ο σκοπός του λυντσαρίσματος του κ. Κωτούλα είναι η περιθωριοποίηση οποιανδήποτε προσπάθειας που έχει ως αποτέλεσμα να σπάσει το μονοπώλιο ιδεών που έχει τα τελευταία 40 χρόνια η αριστερά στην Ελλάδα. Ο ρόλος των στελεχών της επάρατης είναι να είναι απλά διαχειριστές της υπάρχουσας τάξη πραγμάτων και τίποτε παραπάνω. Μιας και ο κ. Κωτούλας δεν συμμορφώνεται προς τας υποδείξεις, γίνεται ο στόχος.
Συνέχεια

Δευτέρα, 11 Μαρτίου 2013

Τι μπορούμε να μάθουμε από τον Τσάβες



Ο Νίκολας Μαντούρο, ο αντικαταστάτης του Ούγκο Τσάβες στην Βενεζουέλα, κατηγόρησε τις ΗΠΑ ότι δολοφόνησαν τον Τσάβες δίνοντας του καρκίνο. Ναι, υπάρχουν αρκετές ομοιότητες μεταξύ των πολιτικών τάξεων της Ελλάδας και της Βενεζουέλας.

Πριν ο Μαντούρο κατηγορήσει τις ΗΠΑ για τον θάνατο του Τσάβες, είχε κατηγορήσει αυτούς που πιθανολογούσαν τον θάνατο του Τσάβες ως «διανοητικά καθυστερημένους», «αρωστημένους με μίσος», ακροδεξιούς και πράκτορες των Αμερικάνων. Δηλαδή, ο θάνατος του Τσάβες ήταν πλεκτάνη, αλλά και αυτοί που πιθανολογούσαν ανοικτά την πλεκτάνη, ότι δηλαδή ο Τσάβες πεθαίνει, ήταν και αυτοί στην πλεκτάνη. Λογική τύπουΤσάβες.

Βέβαια η πορεία του Τσάβες δεν στηρίχθηκε στην λογική αλλά στην άνοδο της τιμής του πετρελαίου. Να σημειώσουμε εδώ, ότι οι ΗΠΑ τυπώνοντας τα δολάρια με το τσουβάλι για να συνεχίσει να επιπλέει το φουσκωτό που λέγεται αμερικάνικη οικονομία, έχουν παίξει καθοριστικό ρόλο στην άνοδο της τιμής του πετρελαίου, πρώτων υλών και γεωργικών προϊόντων.

Η πρώτη προσπάθεια του Τσάβες να πάρει την εξουσία έγινε όταν πραγματοποίησε το αποτυχημένο πραξικόπημα το 1992. Τότε οι τιμές του πετρελαίου ήταν σχετικά υψηλές και το τότε πολιτικό κατεστημένο της Βενεζουέλας είχε την ισχύ και την πολιτική νομιμοποίηση να τον απομονώσει. Έξη χρόνια μετά, το 1998, η τιμή του πετρελαίου θα βρίσκεται στα χαμηλότερα επίπεδα από την δεκαετία του 30, το πολιτικό σύστημα της Βενεζουέλας θα είναι σε βαθιά κρίση και τότε θα είναι η ευκαιρία του Τσάβες να κερδίσει την εξουσία. Θα είναι μια εξαιρετικά καλή χρονιά για τον Τσάβες μιας και από τότε η τιμή του πετρελαίου θα αρχίσει την μεγάλη άνοδο της - που θα φτάσει σε μια αύξηση μέχρι και 900%.

Με τα δεκάδες δισεκατομμύρια εσόδων από το πετρέλαιο ο Τσάβες θα εγκαινιάσει την νοτιοαμερικανική έκδοση του «Τσοβόλα δώστα όλα.» Μαζικοί διορισμοί στο δημόσιο, κρατικοποιήσεις, κρατικές “επενδύσεις” όπου βρεθείς και όπως σταθείς που δεν φαίνεται να ολοκληρώνονται ποτέ και δωρεάν σπίτια στους υποστηρικτές του κόμματος.

Όπως στην Ελλάδα την δεκαετία του 80 με τα δάνεια και τις ευρωπαϊκές επιδοτήσεις, έτσι και η Βενεζουέλα, θα γνωρίσει μια εικονική άνθηση της οικονομίας που θα βασίζεται αποκλειστικά και μόνο στην κατανάλωση που επιτρέπουν τα έσοδα του πετρελαίου. Όπως στην Ελλάδα, αυτή η περίοδος θα συνδυαστεί με μια περαιτέρω και ραγδαία διάλυση και κομματικοποίηση του κρατικού μηχανισμού.

Αυτή η εξάρτηση από την τιμή του πετρελαίου θα γίνεται κάθε μέρα και πιο έντονη μιας και ο ακραίος κρατισμός των κυβερνήσεων Τσάβες καταστρέφει τις παραγωγικές δυνατότητες τις Βενεζουέλας. Το πετρέλαιο είναι πλέον το 77% των εξαγωγών της χώρας και οι πιο παραγωγικοί πολίτες της χώρας μεταναστεύουν ή γίνονται μέρος της μεγάλης κρατικοδίαιτης μάζας. Η μεσαία τάξη της Βενεζουέλας ήταν παραγωγική και από 21% του πληθυσμού έχει περιορισθεί στο 3%. Οι κάτοικοι της Βενεζουέλας χωρίζονται πλέον στην μεγάλη μάζα των μικρομεσαίων κρατικοδίαιτων και μιας μικρής κάστας διαπλεκόμενων επιχειρηματιών που θησαυρίζουν μέσω της κρατικής διαφθοράς. Όλοι μαζί, είναι πλήρως εξαρτημένοι από τις μελλοντικές αυξομειώσεις στις τιμές του πετρελαίου.

Παρά τα τεράστια έσοδα από το πετρέλαιο οι κυβερνήσεις Τσάβες ξοδεύουν ακόμα πιο αλόγιστα και έχουν ελλείμματα της τάξεως του 20% της εθνικής οικονομίας. Ο πληθωρισμός τρέχει στους ρυθμούς μεταξύ 20 και 30%, το νόμισμα της χώρας έχει χάσει τα τελευταία 10 χρόνια το 66% της αξίας του. Τα νοσοκομεία της χώρας έχουν γίνει τα χειρότερα της ηπείρου, οι δρόμοι γίνονται απροσπέλαστοι μιας και δεν συντηρούνται, υπάρχουν συνεχείς διακοπές ρεύματος και στα σουπερμάρκετ σχηματίζονται ουρές μιας και υπάρχει έλλειψη βασικών ειδών όπως το λάδι, κρέας, χαρτί υγείας κα. Η εγκληματικότητα σπάει συνεχώς παγκόσμια ρεκόρ και οι δολοφονίες κοντεύουν να φτάσουν τις 22.000 το χρόνο σε μια χώρα 30 εκατομμυρίων κατοίκων. (Στις ΗΠΑ με πληθυσμό 310 εκ. οι δολοφονίες είναι γύρω στις 13.000). Οφείλουμε να σημειώσουμε εδώ ότι όλα αυτά συμβαίνουν σε αυτό που οι υποστηρικτές του καθεστώτος ονομάζουν την χρυσή εποχή Τσάβες. Δεν είναι δύσκολο να δει κανείς τι θα συμβεί όταν οι τιμές του πετρελαίου σταθεροποιηθούν ή αν αρχίσουν να μειώνονται.

Σε όλα αυτά θα πρέπει να προσθέσουμε τις συνεχείς διώξεις εναντίον του τύπου, τα λιντσαρίσματα και τις δολοφονίες των πολιτικών αντιπάλων, τις φυλακίσεις και τα βασανιστήρια, την μετατροπή του εκπαιδευτικού συστήματος σε ένα στείρο μηχανισμό προπαγάνδας.

Το μάθημα από το φαινόμενο Τσάβες: Ο τσάμπα πλούτος καταστρέφει τις παραγωγικές δυνάμεις της κοινωνίας και μετατρέπει τους πολίτες σε επαίτες ενός διεφθαρμένου και προσεχώς χρεοκοπημένου κράτους. Η κατανάλωση χωρίς παραγωγή δημιουργεί τις συνθήκες μια βαθιάς και έντονης κοινωνικής κρίσης. Η καλύτερη εγγύηση για την δημοκρατία είναι μια μεγάλη μεσαία τάξη ιδιοκτητών και παραγωγών που στηρίζονται στις δικές τους δυνάμεις και δεν χρειάζονται τις παροχές του όποιου δημαγωγού.

Παρεμπιπτόντως, στην Ελλάδα αυτή η τάξη πολιτών δέχεται την πιο άγρια επίθεση τα τελευταία χρόνια μέσω ανελέητων φοροεπιδρομών στο πλαίσιο των δήθεν εκσυγχρονιστικών μνημονίων. Καλή μας τύχη.
Συνέχεια