Σάββατο, 15 Ιουνίου 2013

Η ΕΡΤ, η ΔΕΠΑ και η ...Φάκα

Ξαφνικά όλοι αγαπήσαμε την ΕΡΤ που μέχρι τώρα όλοι λατρεύαμε να μισούμε!! Το «κομματικό μικρομάγαζο» για πολλούς έγινε απότομα ο «προμαχώνας της πολυφωνίας» για τους περισσότερους. Ο Σαμαράς χτύπησε διάνα. Βρήκε τον μοναδικό χειρισμό που σε ημέρες δυσκολιών και μιάς μεγάλης αποτυχίας με την ιδιωτικοποίηση της ΔΕΠΑ, κυρίως λόγω ερασιτεχνικών και ανόητων χειρισμών των διορισμένων ηγεσιών της, μπορεί να του προσθέσει συμπάθειες και πιθανότατα νέα εκλογική στήριξη.

Οι αντιπαθείς συνδικαλιστικοί εκπρόσωποι των εργαζομέων στην ΕΡΤ, που ζεί με τις υποχρεωτικές καταβολές του κόσμου, έχουν ήδη απαξιώσει το Ιδρυμα με τις συνεχείς στάσεις εργασίας που την ξέκοψαν από το κοινό των ΜΜΕ. Η κατάργησή της, μαζί και με την κατάργση του σχετικού υποχρεωτικού χαρατσιού, ανακουφίζει ψυχολογικά τους φορολογούμενους και φέρενι σε εξαιρετικά δύσκολη θέση τα κόμματα της αντιπολίτευσης. Αν έστω οι οπαδοί τους γύριζαν τόσον καιρό τους δέκτες τους στα κρατικά κανάλια δεν είχαν τόσο άσχημα οικονομικά βουλιάξει.

Το σημαντικό όμως θέμα είναι η αφορμή της ρήξης, που με βάση τα όσα μέχρι τώρα ακούγονται, είναι πιθανό να οδηγήσει τη χώρα σε εκλογές. Η διοίκηση της ΔΕΠΑ δεν κατάλαβε απολύτως τίποτε από όσα συνέβησαν. Προχώρησαν σε μιά ιδιωτικοποίηση, αν ήθελαν πράγματι να προχωρήσει, με όλα τα μέτωπα ανοιχτά προσφέροντας δικαιολογίες σε όσους το επιθυμούσαν να την τινάξουν τελικά στον αέρα. Δεν είναι δυνατόν να περιμένεις κάποιος να αγοράσει έναν φορέα που έχει ανοιχτούς λογαριασμούς με χιλιάδες πελάτες του δίχως να δείχνει έτοιμος να τους διεκδικήσει. Την έπαθε κάποια φορά ο εφοπλιστής Περατικός, με εκκρεμείς κατά την ιδιωτικοποίηση άλλου είδους λογαριασμούς, με τα Ναυπηγεία της Ελευσίνας. Δεν θα την πάθαιναν οι ειδήμονες Ρώσοι – η όποιοι άλλοι – επενδυτές.

Υπήρχε όμως ανοιχτό και το θέμα της ευρωπαικής νομοθεσίας. Μόνο άσχετοι δεν γνώριζαν πως οι ευρωπαίοι έχουν ανοιχτό μέτωπο με την Γκάζπρομ για ζητήματα παραβίασης των κανόνων αντι-τράστ. Η Ευρώπη επιμένει πως οι νόμοι απαγορεύουν εταιρίες με κάθετες δράστηριότητες. Ετσι, δεν μπορεί ο ίδιος φορέας να παράγει, να μεταφέρει και να εμπορεύεται το ίδιο προιόν. Η Γκάζπρομ όμως έτσι κινείται. Και οι Βρυξέλλες ελέγχουν σχετικές της δραστηριότητες στην Ανατολική Ευρώπη. Πως θα δέχονταν παρόμοια εξέλιξη στην Ελλάδα; Ισως αυτό να εξηγεί και το υψηλό τίμημα που φαίνεται να προσέφεραν οι Ρώσοι. Ενταξη στην ελληνική αγορά θα δημιουργούσε προηγούμενο και για αλλού στη Δύση. Ενώ θα μπορούσε κάτι τέτοιο να γίνει μέσω άλλων εταιριών, προφανώς η πρόθεση ήταν να σπάσει, λόγω και ελληνικής οικονομικής κρίσης - το «οχι» της Ευρώπης. Πως θα μπορούσε όμως αυτό να γίνει; Η «δικτατορία του Νόμου», όπως λέει και ο Πρόεδρος Πούτιν, οφείλει να ισχύει παντού.

Η έλλειψη πρετοιμασίας λοιπόν της ελληνικής εταιρίας προκάλεσε μιά άνευ προηγουμένου κρίση απαξίωσης. Που δύσκολα θα μπορούσε να διαχειρισθεί η ελληνική κυβέρνηση που είχε δημιουργήσει κλίμα αισιοδοξίας και καλής αντιμετώπισης της ελληνικής οικονομίας στο εξωτερικό. Η ΕΡΤ λοιπόν αποτέλεσε έναν έξυπνο αντιπερισπασμό. Και στην παγίδα έπεσαν σαν αρχάριοι όλοι. Κόμματα της συγκυβέρνησης, της αντιπολίτευσης και η ίδια η ΕΣΗΕΑ. Ολοι ξιφούλκησαν για την τύχη της ΕΡΤ. Και ξέχασαν την ΔΕΠΑ και την Γκάζπρομ.

Ποιός όμως νοιάζεται για την ΕΡΤ; Μοναχά τα κόμματα που έχουν στελεχή τους εκεί ανάμεσα στους εργαζόμενους. Η καλυτερη ευκαιρία ήταν για την κυβέρνηση να προχωρήσει μπροστά. Και να ξεφορτωθεί ανώδυνα τους ενοχλητικούς τελευταία κυβερνητικούς της εταίρους. Κατηγορώντας τους όλους για φαυλότητα και εμμονή στον παλαιοκομματισμό. Την εξυπηρέτησαν επίσης με το να αρνηθούν τα στελέχη τους να υπογράψουν την Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου. Να έθει λοιπόν υποχρεωτικά άμεσα στη Βουλή. Και εκεί είτε να την ψηφίσουν, γελοιοποιούμενοι. Είτε να την καταψηφίσουν, και να διαλυθεί ο συνασπισμός. Δίχως να ευθύνεται ο Πρωθυπουργός...

Ετσι κλείνει η φάκα. Το τι θα γίνει αύριο, είναι μιά άλλη εντελώς διαφορετική υπόθεση...

Συνέχεια

Παρασκευή, 14 Ιουνίου 2013

Το παλιό, βρώμικο και αχρείαστο της ΕΡΤ

Ο μεγαλύτερος κίνδυνος για μια ελεύθερη κοινωνία και μια λειτουργική δημοκρατία είναι η εμπλοκή της κυβέρνησης στον ρόλο των ΜΜΕ. Στην Ελλάδα, αποτελεί ένα παντελώς κοινό φαινόμενο η εξαγορά δημοσιογράφων, οι μαύρες σακούλες σε καναλάρχες και η χρησιμοποίηση του κρατικού καναλιού ως κέντρο προπαγάνδας της κυβερνητικής πολιτικής. Πέρα από τα παραπάνω, η ΕΡΤ ήταν το χαρακτηριστικό παράδειγμα διαφθοράς, ρουσφετολογικών διορισμών και μηδαμινής αποδοτικότητας. Κάθε προηγούμενη κυβέρνηση την έχει χρησιμοποιήσει για να βολέψει δικούς της, είτε απλά βύσματα είτε σε θέσεις παχυλών αμοιβών. Ένα εξόχως εύλογο αίτημα θα ήταν για λόγους αρχής και συνεπειών να καταργηθεί ολοσχερώς η ΕΡΤ ως οργανισμός.

Δυστυχώς τα παραπάνω δεν γίνονται αποδεκτά από την συντριπτική πλειοψηφία της ελληνικής πολιτικής σκηνής. Η αισχρή κυβέρνηση του Αντώνη Σαμαρά, που επέλεξε για ακόμη μια φορά το απολύτως αυταρχικό και αντιδημοκρατικό μέτρο της ΠΝΠ, μας διαβεβαιώνει πως δεν υπάρχει λόγος ανησυχίας για την ύπαρξη κρατικού καναλιού: θα στήσουν μια καινούργια ΕΡΤ, με τις ίδιες ρουσφετολογικές διαδικασίες(προτεραιότητα μάλιστα θα έχουν τα ίδια κομματόσκυλα που δούλευαν στην παλιά), χωρίς διαφωνούντες και με την υποχρεωτική πληρωμή της από τους φορολογούμενους. Κοινώς καταργούμε την ΕΡΤ για να την ξαναστήσουμε όπως μας βολεύει. Αυτή είναι η πιο στυγνή παραδοχή ανδρεοπαπανδρεϊκής αντίληψης της πολιτικής σύμφωνα με την οποία θα διώξουμε τους διαφωνούντες από την κρατική μηχανή για να βάλουμε τους δικούς μας. Να μειώσουμε το κράτος δεν γίνεται βέβαια ούτε λόγος.
                                                    
Τα ίδια η αντιπολίτευση του ΣΥΡΙΖΑ που δεν διαφωνεί επί της ουσίας με την θέση της ΝΔ. Έχει θέμα μόνο ως προς το περιεχόμενο. Την ενοχλεί μια δεξιά ΕΡΤ αλλά ονειρεύεται μια αριστερή. Την ενοχλεί η κιτσαρία της Eurovision αλλά θέλει οι φορολογούμενοι να πληρώνουν τα κουλτουριάρικα πρόγραμμα που έχουν πέραση στους αριστερούς των σαλονιών(κι ας πληρώνει ο αμόρφωτος «λαουτζίκος»). Κατά του κλεισίματος εννοείται πως τάχθηκε σύσσωμη η αριστερή ιντελλιγκέντσια που σητίζεται χρόνια από τον κρατικό κορβανά, αγκαλιά με τους συνδικαλιστές που δεν χάνουν αγώνα. Μάχεται δήθεν ο ΣΥΡΙΖΑ για την προστασία των εργαζομένων(ακόμη και αν πρόκειται για ρουσφέτια) αδιαφορώντας για τις θέσεις εργασίας που θα δημιουργούνταν στον ιδιωτικό τομέα χάρη στην κατάργησή της. Υπερασπίζεται την κρατική τηλεόραση η οποία υποτίθεται λειτουργεί ως ανάχωμα στην ιδιωτική των καναλαρχών που εξυπηρετούν την κυβέρνηση. Σε όσους διακατέχονται από αυτή την παρανοϊκή λογική δεν φαίνεται καθόλου παράδοξο πως η ίδια η κυβέρνηση θα διαχειρίζεται άμεσα την κρατική τηλεόραση και άρα ο κίνδυνος για την ελευθερία του Τύπου είναι ακόμα μεγαλύτερος.

Η λεγόμενη μεταρρυθμιστική-εκσυγχρονιστική παράταξη ήταν η μεγαλύτερη(αν και αρκετά αναμενόμενη) απογοήτευση. Κανείς από αυτούς που τόσα χρόνια μιλούν για μεταρρυθμίσεις κι απολύσεις δεν υποστήριξε το κλείσιμο της ΕΡΤ. Μάσησαν τα λόγια τους, κρύφτηκαν πίσω από το ζήτημα της ΠΝΠ(παρ’ότι προηγούμενες κυβερνήσεις τις οποίες στήριζαν έπρατταν τα ίδια) και εν τέλει τάχθηκαν κατά της κατάργησης του οργανισμού. Ακόμα αφελώς πιστεύουν πως μπορεί να υπάρξει μια «καλή», «αξιοκρατική» και «ωφέλιμη» ΕΡΤ παρ’ότι έχουν αποτύχει όλες οι προηγούμενες προσπάθειες μεταρρύθμισής της. Αναρωτιέται κανείς πως αν δεν το κατάφερε ο κ. Μόσιαλος, που αποτελεί το υπόδειγμα των μεταρρυθμιστών, ποιος θα το καταφέρει. Αναρωτιέται πως μεταρρυθμίζεται ένας οργανισμός που ξεχειλίζει από βύσματα και κολλητούς των πολιτικών και των συνδικαλιστών. Ειδικά όταν έχουμε το παράδειγμα της αναδιοργάνωσης του 9.84, όπου ο κ. Καμίνης διόρισε μαζικά πολιτικούς του φίλους και φυσικά δεν ασκείται ποτέ σκληρή κριτική στον Δήμαρχο. Γιατί να εμπιστευτούμε τον οποιοδήποτε πολιτικό ότι θα χρησιμοποιήσει τους δημόσιους πόρους για το «κοινό καλό» και όχι για τον εαυτό του;

Σε τελική ανάλυση, το μεταρρυθμιστικό μπλοκ, όταν κλήθηκε να διαλέξει ανάμεσα στο τρίπτυχο κατάργηση οργανισμών, απολύσεις με δημιουργία θέσεων στον ιδιωτικό τομέα και μείωση φόρων και σε αυτό της διατήρησης του κρατισμού, των δημοσίων υπαλλήλων και την ανεργία των ιδιωτικών, διάλεξε δυστυχώς το δεύτερο. Προτίμησε την διατήρηση του σπάταλου, διεφθαρμένου και αναξιόπιστου κράτους από το καθόλου κράτος. Αυτή η επιλογή είναι ακόμα πιο δυσάρεστη όταν η κατάργηση θα γινόταν με έναν αρκετά υποδειγματικό τρόπο: διάλυση του οργανισμού, απόλυση των υπαλλήλων(χωρίς την χρονοβόρα και ύποπτη διαδικασία των μετατάξεων, κρίσεων κλπ), εκποίηση των περιουσιακών στοιχείων και τερματισμό του τέλους. Αυτή η αντίδραση νομίζω πως είναι μια παράμετρος που πρέπει να τη λάβουν ιδιαίτερα υπ’ όψη τους καλοπροαίρετοι φιλελεύθεροι που πιστεύουν στην συνεργασία με αυτό τον χώρο.

Δυστυχώς, σε μια σοσιαλίζουσα Ελλάδα, όπου θεωρείται χούντα το κλείσιμο του κυβερνητικού καναλιού, την διατήρηση του οποίου υπερασπίζονται μέχρι και οι αναρχικοί των Εξαρχείων, όπου όλα τα κοινοβουλευτικά κόμματα συμφωνούν στην διατήρηση κι επέκταση του κρατισμού, αδιαφορούν για τον ιδιωτικό τομέα και μας δείχνουν τον δρόμο της φτώχειας,  η κατάργηση της ΕΡΤ φαντάζει ακόμα ένα πολύ μακρινό και ουτοπικό σενάριο. Γι' αυτό και δεν υπάρχει πια καμία ελπίδα για την Ελλάδα.
Συνέχεια

Πέμπτη, 13 Ιουνίου 2013

Γιατί πρέπει να κλείσει η ΕΡΤ


Η Ελλάδα είναι η μόνη χώρα στον κόσμο όπου η κακοδιαχείριση, η σπατάλη, η διαφθορά και η αργομισθία θεωρούνται κεκτημένα δικαιώματα, τα οποία οφείλει να τα διατηρεί η κοινωνία έστω και αν οδηγούμαστε στην καταστροφή.

Η Ελλάδα πεθαίνει. Πεθαίνει γιατί ως κοινωνία πιστέψαμε ότι μπορεί να υπάρχει ένα μεγάλο κομμάτι του πληθυσμού που μπορεί να καταναλώνει χωρίς να παράγει. Πεθαίνει, γιατί για πολλά χρόνια τώρα τα δανεικά μας επέτρεψαν να ζούμε στις ψευδαισθήσεις μας, αποφεύγοντας την πραγματικότητα με κάθε μέσο. Πεθαίνει, γιατί πολύ πριν ξεσπάσει η κρίση, είχε αρχίσει να δημιουργείται μια τάξη νεόπτωχων που ήταν αποτέλεσμα μιας κοινωνίας που αντί να δημιουργεί πλούτο τον κατέστρεφε σε ένα χυδαίο και αλαζονικό πάρτι διάβρωσης συνειδήσεων και εκφυλισμού θεσμών.

Κλασσικό παράδειγμα αυτής της ύβρεως η ΕΡΤ. Η σπατάλη, η διαφθορά και η αργομισθία είχαν φτάσει σε τέτοιο επίπεδο που είναι δύσκολο να βρεις Έλληνα που να μην έχει μια ιστορία για όλα τα απίθανα που συνέβαιναν στο ραδιομέγαρο. Όπως:

- Την νεαρή απόφοιτο πανεπιστημίου με τον μπαμπά μέλος του ΠΑΣΟΚ που θα διοριστεί στην ΕΡΤ. Θα περνάει κανά δυο φορές την εβδομάδα να βάζει τυπικές υπογραφές. Οι καθαρές ετήσιες αποδοχές της θα έχουν φθάσει τα 60,000 ευρώ και στον πολύ ελεύθερο χρόνο της θα τρέχει μια αντιπροσωπία πολυεθνικής την «οποία η ίδια διεύθυνε full-time.»

- Ο αρχισυντάκτης στο γραφείο ρεπορτάζ την ΝΕΤ που θα ψάχνει ρεπόρτερ για να καλυφθεί έκτακτο θέμα της επικαιρότητας, και όταν τελικά βρει την ρεπόρτερ αυτή θα αρνηθεί να κάνει την δουλεία της γιατί «είναι στο μπαρ για ποτό.»

- Τους τεχνικούς που θα αφήνουν σύγχρονα και ακριβοπληρωμένα μηχανήματα στο υπόγεια να σαπίζουν, γιατί ποιος έχει όρεξη τώρα να κάνει σεμινάρια για να μάθει πως λειτουργούν.

- Την ΕΡΤ3 με τους 422 εργαζόμενους και τις 490 συνδέσεις κινητών τηλεφώνων.

- Τα 300 ευρώ για επίδομα καφέ σε στελέχη της ΕΡΤ, και τους δημοσιογράφους που δεν έχουν πατήσει στο ραδιομέγαρο για καμιά δεκαετία, αλλά κατά κάποιο τρόπο πληρώνονται και υπερωρίες.

Αυτά είναι μια εξαιρετικά μικρή συλλογή συμβάντων από τον απίθανο λαβύρινθο διαφθοράς και σπατάλης της ΕΡΤ. Και όλα αυτά και πολλά άλλα υπάρχουν για να πληρώνει ο Έλληνας πολίτης ποσό δεκαπλάσιο από ένα ιδιωτικό κανάλι που έχει την διπλάσια ακροαματικότητα από την ΕΡΤ. Αν δεν μπορούμε να αλλάξουμε την ΕΡΤ, τότε σίγουρα δεν μπορούμε να αλλάξουμε την Ελλάδα.

Η συντεχνία των δημοσιογράφων έχει επιβάλει την σιωπή σε όλη την Ελλάδα. Οι μόνες εκπομπές που επιτρέπονται είναι αυτές που αφορούν το θέμα της ΕΡΤ. Σαν να μη έφθανε αυτό, ακόμα και σ΄ αυτές τις εκπομπές απαγορεύεται να συμμετέχουν πολιτικοί ή δημοσιογράφοι που διαφωνούν με την γραμμή της συντεχνίας.

Για τους 2.656 της ΕΡΤ θα πρέπει να ακινητοποιηθεί όλη η Ελλάδα. Για τους 1.500.000 ανέργους του ιδιωτικού τομέα δεν κουνήθηκε φύλλο. Και όλοι αυτοί άνεργοι δεν είναι έτσι τυχαία στο δρόμο. Μπορεί ακόμα και στις “καλές” εποχές να μην τα πήγαιναν καλά, αλλά τώρα τους έτυχε να πληρώσουν με την ανεργία τους τις σπατάλες και τις αργομισθίες της άλλης Ελλάδας που ζει στις πράσινες κοιλάδες του βαθέως κράτους. Στην Ελλάδα άλλος τα σπάει, άλλος τα πληρώνει. Και αυτός που τα σπάει έχει και το θράσος να φιγουράρει την αλαζονεία του από τηλεοράσεως επί εικοσιτετραώρου βάσεως.

Συνέχεια

Δευτέρα, 10 Ιουνίου 2013

Η συστημική αναγκαιότητα της λήθης



Η επιβίωση της υπάρχουσας πολιτικής τάξης βασίζεται στην αναγκαιότητα οι Έλληνες πολίτες να έχουν μνήμη χρυσόψαρου.

Ότι συμβαίνει σήμερα, συμβαίνει για πρώτη φορά, και πάντοτε θα πρέπει να προσαρμόζουμε την πραγματικότητα μέσα στα προκαθορισμένα πλαίσια του μεταπολιτευτικού μας δόγματος.

Πάρτε για παράδειγμα τι έγινε με τις δηλώσεις της κας Ρεπούση. Δεν είχε προλάβει η κα Ρεπούση να πει τις γνωστές ανοησίες που συνήθως λέει, που τα ΜΜΕ είχαν αλλάξει το θέμα της συζήτησης από το τι είπε η κα Ρεπούση, στο ποια ήταν η αντίδραση σε αυτές τις δηλώσεις. Ήταν μια ιδιαίτερα ευνοϊκή στροφή στον δημόσιο διάλογο για την κα Ρεπούση.

Πριν από ένα χρόνο όταν μια άλλη κυρία είχε απλά πει ένα ανέκδοτο δημόσια η αντιμετώπιση ήταν αρκετά διαφορετική. Το ανέκδοτο της Βούλας Παπαχρήστουν έφερε την άγρια αντίδραση των ΜΜΕ και την ταχεία και εξοντωτική τιμωρία της από τους “υπεύθυνους”. Εδώ να σημειώσουμε κάτι που κάνει την σύγκριση μεταξύ των περιπτώσεων Ρεπούση και Παπαχρήστου πιο ουσιαστική. Η κα Ρεπούση πρωτοστάτησε στην δημόσια διαπόμπευση της Παπαχρήστου και ζητούσε την παραδειγματική και άμεση τιμωρία της αθλήτριας...

Μπορεί το ανέκδοτο που είχε πει η Παπαχρήστου να μην ήταν καν ρατσιστικό, αλλά στον θαυμαστό νέο κόσμο της πολιτικής ορθότητας, η κατηγορία χρησιμεύει ταυτόχρονα και ως απόδειξη ενοχής. Ο κατηγορούμενος καλείται να αποδείξει την αθωότητά του, και αυτή μάλιστα η επιλογή είναι διαθέσιμη μόνο σ’ αυτούς που έχουν πρότερα τον ενδεδειγμένο πολιτικό βίο. Διαφορετικά, το να επικαλείσαι και να προσπαθείς να αποδείξεις την αθωότητα σου είναι ξεκάθαρα ένα επιπλέον επιβαρυντικό στοιχείο. Δεν είσαι μόνο ένοχος, είσαι και αμετανόητος.

Επίσης η ιστορία στην Ελλάδα της λήθης πρέπει να κινείται στα όρια του πίστευε και μη ερεύνα. Έτσι ο δημοσιογράφος του Ριζοσπάστη, Νίκος Μπογιόπουλος, θα επικαλεσθεί (χωρίς κανένας να τον αντικρούσει) στην εκπομπή «στον ενικό» την είσοδο των ρωσικών στρατευμάτων στο Βερολίνο στο τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, ως απόδειξη της διαφορετικότητας και της πάλης του κομμουνισμού εναντίον του φασισμού. Πρόκειται φυσικά για την πλήρη και ψευδή εξιλέωση του σταλινικού καθεστώτος. Γιατί πριν μπουν τα ρωσικά στρατεύματα στο Βερολίνο είχε προϋπάρξει και η συμφωνία Χίτλερ-Στάλιν στις 23 Αυγούστου του 1939.

Αυτή η συμφωνία μη επίθεσης περιλάμβανε και ένα μυστικό συμπληρωματικό πρωτόκολλο για τον διαχωρισμό χωρών της Βαλτικής σε σφαίρες “επιρροής” και πιο σημαντικά τον διαμελισμό της Πολωνίας από τα δύο ολοκληρωτικά καθεστώτα. Αυτή η μοιρασιά της Πολωνίας έχει την σημασία της εδώ, γιατί εκεί άρχισε και το ολοκαύτωμα των Εβραίων από τους ναζιστές. Τα δύο ολοκληρωτικά καθεστώτα είχαν μια “εξαιρετική” συνεργασία που είχε ως σκοπό την διάλυση της Πολωνίας με ταξικά και ρατσιστικά κριτήρια. Άρχισαν οι εκτελέσεις της πολωνικής αριστοκρατίας, των κρατικών λειτουργών, των κληρικών και δασκάλων και ταυτόχρονα άρχισαν να στοιβάζονται οι Εβραίοι στα διάφορα γκέτο.


Για παράδειγμα, η άψογη συνεργασία της Γκεστάπο με το σοβιετικό Λαϊκό Κομισαριάτο Εσωτερικών Υποθέσεων (NKVD) κατάφερε να «διεξάγει 300,000 διεξοδικές συνεντεύξεις Πολωνών αιχμάλωτων που ήταν μια διαδικασία επιλογής για το ποιος θα εκτελεσθεί». Το αποτέλεσμα αυτής της «άψογης» συνεργασίας ήταν η σφαγή του Κατύν, με θύματα 22.000 Πολωνούς στρατιωτικούς, με την κατηγορία ότι ήταν «εθνικιστές και αντεπαναστάτες»

Το σοβιετικό καθεστώς ήταν τόσο αφοσιωμένο στην επιτυχία της συνεργασίας με την ναζιστική Γερμανία, όπου αμέσως η γραμμή που δόθηκε σε όλα τα κομμουνιστικά κόμματα ήταν ότι ο πόλεμος στην Ευρώπη ήταν μια υπόθεση ιμπεριαλιστικής λαιμαργίας του Άγγλο-γαλλικού μπλοκ. Εξάλλου, όπως γινόταν γνωστό τότε από τα διάφορα κομμουνιστικά έντυπα «Η Αγγλία είναι πιο αντιδραστική δύναμη στην Ευρώπη.» Παρεμπιπτόντως, αυτή την γραμμή ακολούθησαν πιστά και οι εν Ελλάδι κομμουνιστές.

Ο Χίτλερ κάλεσε τον Στάλιν να συμμετάσχει σε έναν συμμαχικό άξονα προκειμένου να αντιμετωπισθούν η Βρετανία και οι ΗΠΑ. Αμέσως ο Στάλιν έστειλε τον Μολότοφ (υπουργός Εξωτερικών) στο Βερολίνο για τις διαπραγματεύσεις, που όμως δεν ευοδώθηκαν γιατί ο Χίτλερ, με τον αιμοσταγή μεγαλοϊδεατισμό του, ήθελε να κατακτήσει και την Ρωσία. Ο Στάλιν μέχρι και την επίθεση της Γερμανίας στην Ρωσία θα παραμείνει πιστός στον Χίτλερ, σε σημείο μάλιστα που θα είναι απόλυτα δύσπιστος στις αναφορές των στρατιωτικών του για τις επιθετικές κινήσεις των γερμανικών στρατευμάτων εναντίον της Ρωσίας, γεγονός που παρολίγον να του στοιχίσει τον πόλεμο.

Αυτά είναι κάποια σημαντικά γεγονότα για το πως συμπορεύθηκαν οι δύο δυνάμεις του φασιστικού και κομμουνιστικού ολοκληρωτισμού στην Ευρώπη. Στο τέλος θα αποτύχουν οικτρά και οι δύο ιδεολογίες, με 50 εκατομμύρια θύματα οι φασίστες και 100 εκατομμύρια θύματα οι κομμουνιστές. Μάλλον θα μπορούσε να βγει ένα βιβλίο στην Ελλάδα για την συνεργασία των δύο ολοκληρωτικών καθεστώτων, ώστε να ενημερωθεί και ο κ. Μπογιόπουλος, με έναν προσφιλή γι’ αυτόν τίτλο: “Αυτή είναι η ιστορία, ηλίθιε!”.

Στην Ελλάδα της λήθης όλα τα παραπάνω είναι στιγμές της ιστορίας με τις οποίες δεν πρέπει να ασχολούμαστε. Εξάλλου το 2009, όταν στο Ευρωπαϊκό κοινοβούλιο ήρθε ψήφισμα για την καταδίκη των εγκλημάτων του φασισμού και του κομμουνισμού, τα κόμματα του «συνταγματικού τόξου» (ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΚΚΕ), αρνήθηκαν να ψηφίσουν υπέρ του ψηφίσματος, γιατί στην Ελλάδα διαχωρίζουμε τα δικτατορικά και αιμοσταγή καθεστώτα σε καλά και κακά.

Από απλά συμβάντα της επικαιρότητας, όπως η περίπτωση Ρεπούση-Παπαχρήστου, μέχρι και τα μεγάλα ιστορικά γεγονότα, όπως η συμφωνία Χίτλερ-Στάλιν, η επιλογή στην Ελλάδα είναι πάντα η συσκότιση προκειμένου να διασωθεί ένα σύστημα που έφερε την Ελλάδα στην πολιτική και οικονομική της χρεοκοπία. Το ψεύδος και η υποκρισία δεν είναι άμυνα απέναντι σε έναν κίνδυνο, όσο απεχθείς και άμεσος αυτός ο κίνδυνος είναι. Όσο η πολιτική τάξη και τα ΜΜΕ της δεν το καταλαβαίνουν, τόσο οι διάφοροι κίνδυνοι - μαύροι ή κόκκινοι - θα πολλαπλασιάζονται.
Συνέχεια