Σάββατο, 13 Ιουλίου 2013

Προετοιμάζουν κυριαρχία της αριστεράς ή τέλος της δημοκρατίας

Δύσκολα η χώρα θα βγεί από το οικονομικό αδιέξοδο. Τα νούμερα δεν βγαίνουν και η κατάσταση μάλλον χειροτερεύει. Εχουμε φτάσει πλέον να δανειζόμαστε απλά και σχεδόν μόνο για να αποπληρώνουμε δανειακές δόσεις. Σίγουρα η πορεία που ακολουθείται είναι αδιέξοδη και ανεξάρτητα από δηλώσεις ανόητες ψυχικής τόνωσης το χρέος δεν είναι βιώσιμο. Αν υπήρχε αληθινό success story δεν θα περνάγαμε το θρίλερ των εξοντωτικών διαπραγματεύσεων.

Οι κυβερνητικές οικονομικές επιλογές είναι καταστροφικές. Από μήνα σε μήνα, με μέτρα σπασμωδικά που δεν οδηγούν πουθενά, πασχίζουμε να εξασφαλίσουμε την επόμενη χρηματική δόση. Για να παραμείνουμε στον αφρό και να μην καταποντισθούμε. Σαν τους ναρκομανείς, που πασχίζουν για την εξασφάλιση της επόμενης δόσης, δίχως την παραμικρή σκέψη για την επόμενη ημέρα και για την μελλοντική αποκατάσταση της υγείας τους. Ένα πολιτικό σύστημα που δεν χτίζει πάνω σε μια προοπτική είναι ένα σύστημα καταδικασμένο να καταρρεύσει.

Ασυντόνιστα, δίχως σκέψη και οραματισμό, με αποκλειστικό στόχο κοντόθωρες ταμειακές εξασφαλίσεις οι αρμόδιοι για την οικονομία παράγοντες αποδεκατίζουν την μεσαία τάξη επιδιώκοντας, δεν υπάρχει άλλη εξήγηση, κοινωνική εξέγερση. Αγνοούν πως οι ξεσηκωμοί συνήθως προέρχονται, διαψεύδοντας τις Μαρξιστικές δοξασίες, από τα μεσαία κοινωνικά στρώματα. Όταν βλέπουν κυρίως το έδαφος να φεύγει κάτω από τα πόδια τους. Και οι έλληνες σήμερα αισθάνονται να κινούνται στο κενό. Καθημερινά, καινούργιες φορολογικές εμπνεύσεις των κυβερνώντων τινάζουν στον αέρα κάθε προγραμματισμό που θα μπορούσε να έχει απομείνει στη διάθεση των νοικοκυριών της χώρας. Την ίδια ώρα η κυβέρνηση αδυνατεί να υλοποιήσει το παραμικρό στον τομέα των όποιων διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων, ενώ αρνείται πεισματικά να πειράξει τον δημόσιο τομέα. Σε βαθμό μάλιστα που αναρωτιέται κανείς γιατί οι πιστωτές ασχολούνται με την χώρα και δεν την αφήνουν να ακολουθήσει το προδιαγεγραμμένο της δρόμο προς την καταστροφή…

Στοιχειώδης αντίληψη οικονομικών πραγματικοτήτων δείχνει πως διέξοδος δεν πρόκειται να υπάρξει δίχως ανάπτυξη. Κι αυτή δεν πρόκειται να εμφανισθεί αν δεν μειωθεί το κράτος και οι τεράστιες δαπάνες του, αν δεν περιορισθούν και μείνουν τουλάχιστον για μια 5ετία σταθεροί οι φόροι , αν δεν περικοπεί δραματικά η γραφειοκρατία και δεν απελευθερωθούν οι αγορές. Με πολιτικές κρατισμού, που μας οδήγησαν στα σημερινά χάλια, δεν πρόκειται να βγούμε από την κρίση. Αυτός που φταίει για τα αδιέξοδα, ο δημόσιος τομέας δηλ, οφείλει να πληρώσει και τον λογαριασμό. Μέχρι σήμερα εξακολουθούν να τιμωρούνται οι ιδιώτες. Που δεν έχουν ευθύνη για τον δυσθεόρατο δανεισμό.

Η σημερινή πολιτική συμπεριφορά των κυβερνητικών παραγόντων απαξιώνει οριστικά στα μάτια του κόσμου το αστικό πολιτικό σύστημα. Θα ριζοσπαστικοποιήσει την μετριοπαθή συνήθως μεσαία τάξη και θα την στείλει, ελλείψει εναλλακτικής λύσης, στα χέρια της Αριστεράς. Μαχητικοί αστοί θα αγκαλιάσουν απόψεις που ουδέποτε συμπαθούσαν και θα πάψουν σταδιακά να επενδύουν στους δημοκρατικούς θεσμούς. Με την ιδιοκτησία απροστάτευτη και τις οικονομικές συναλλαγές υπονομευμένες δεν θα υπάρχει τίποτα πλέον που να συνδέει τον αστικό κόσμο με την δημοκρατία. Ετσι θα ανοίξει ο δρόμος, στην πρώτη απογοήτευση με την Αριστερά, για την επέλαση του φασισμού.

Κάνω έκκληση στους κυβερνώντες: Οσο υπάρχει – λίγος δυστυχώς - καιρός ακόμη συνέλθετε και ακολουθείστε τον δρόμο της λογικής…
Συνέχεια

Δευτέρα, 8 Ιουλίου 2013

Υπερήφανοι μόνο για τον Αντετοκούμπο;


Τα ΜΜΕ δεν σταμάτησαν να επαναλαμβάνουν το πόσο διδακτική είναι η περίπτωση του Γιάννη Αντετοκούμπο. Ήταν η εβδομάδα που αν κάποιος έκανε το λάθος να πιστέψει τα ΜΜΕ, θα είχε την εντύπωση ότι στην Ελλάδα τις τελευταίες δεκαετίες έχει μεταναστεύσει μόνο ο κ. Αντετοκούμπο.

Με την υπόθεση Αντετοκούμπο δημιουργείται ένα ερώτημα: Τι ήταν αυτό που έκανε την συγκεκριμένη περίπτωση να είναι τόσο εξαιρετικά κατάλληλη σε ότι αφορά το θέμα της μετανάστευσης στην Ελλάδα; Γιατί, για παράδειγμα, δεν αφορά το μεταναστευτικό θέμα η περίπτωση του Αφγανού που έσπρωξε την φοιτήτρια στο γκρεμό στην Κέρκυρα; Γιατί δεν αφορά το μεταναστευτικό, η περίπτωση του Πακιστανού που σκότωσε το ζευγάρι στο Αλιβέρι Ευβοίας, πρώτα τον σύζυγο και μετά την γυναίκα «όταν συνέθλιψε το κεφάλι της, στην αυλή του σπιτιού, την ώρα που εκείνη προσπαθούσε να ξεφύγει»;

Πόσο συχνά βλέπετε τα ΜΜΕ να ασχολούνται με το μεταναστευτικό κάθε φορά που συμβαίνει ένα ακόμα στυγερό έγκλημα με θύτη αλλοδαπό; Γιατί η καθημερινότητα του Έλληνα με τους φόνους, τους βιασμούς, τους ξυλοδαρμούς, τις ληστείες και τις κλοπές δεν αφορά την συζήτηση για το μεταναστευτικό; Γιατί το κόστος στον Έλληνα φορολογούμενο για την εκπαίδευση και την ιατροφαρμακευτική περίθαλψη των μεταναστών δεν δημιουργεί ρεπορτάζ και άρθρα για το μεταναστευτικό; Γιατί το γεγονός ότι Έλληνες γονείς δεν μπορούν να βάλουν τα παιδιά τους σε ένα παιδικό σταθμό, επειδή οι θέσεις είναι πιασμένες από παιδιά αλλοδαπών, δεν απασχολεί την κα Τρέμη και τον κ. Πρετεντέρη;

Γιατί η κα Τρέμη και ο κ. Πρετεντέρης δεν είναι υπερήφανοι και για τον Ιλίρ Κούπα και τους άλλους Αλβανούς δραπέτες που κυκλοφορούν ελεύθεροι από τον Μάρτιο; Έστω και αν συλληφθούν εντός της εβδομάδας, όλο και κάποιο παγκόσμιο ρεκόρ θα έχουν σπάσει. Γιατί δεν γεμίζουν τα στήθη τους με υπερηφάνεια μιας και το 63% των κρατουμένων στις φυλακές είναι αλλοδαποί;

Η πικρή αλήθεια είναι ότι τα ΜΜΕ επιτρέπουν την συζήτηση για το μεταναστευτικό μόνο όταν νομίζουν ότι το γεγονός που καλύπτουν ωφελεί την πολυπολιτισμική τους ατζέντα. Έτσι η ειδική και σπάνια περίπτωση Αντετοκούμπο είναι καθόλα σχετική για το μεταναστευτικό, αλλά όχι η άγρια και αλματώδη αύξηση της εγκληματικότητας που αγγίζει σχεδόν κάθε Έλληνα.

Προσφάτως η Ελβετία πέρασε δρακόντειους νόμους για την λαθρομετανάστευση και νέους αυξημένους περιορισμούς στην χορήγηση ασύλου. Να σημειώσουμε εδώ, ότι η Ελβετία σε καμία περίπτωση δεν αντιμετωπίζει το πρόβλημα που αντιμετωπίζουμε εμείς. Καμία χώρα στην Ευρώπη δεν αντιμετωπίζει το δικό μας πρόβλημα σε τόση μεγάλη έκταση και βαθμό. Παρόλα αυτά, η μια μετά την άλλη, παίρνουν αυστηρά μετρά για την ανακοπή της λαθρομετανάστευσης και τον επαναπατρισμό όλων όσων έχουν ήδη εισβάλει στις χώρες τους. Μόνο στην Ελλάδα, την χώρα με το μεγαλύτερο πρόβλημα απ’ όλους, είναι αποδεκτό από την κυβέρνηση, την πολιτική τάξη γενικότερα και τα ΜΜΕ να εισβάλει στην χώρα όποιος και όποτε θέλει. Μόνο στην Ελλάδα το να επιβληθεί ο νόμος και η τάξη, να αποφασίσουμε εμείς ποιος μπαίνει και πότε, να έχουμε μια μεταναστευτική πολιτική με αποκλειστικό γνώμονα το συμφέρον του Έλληνα πολίτη θεωρείται ρατσισμός.

Η περίπτωση του κ. Αντετοκούμπο δεν είναι άσχετη με το μεταναστευτικό. Όμως, ποιος λογικός άνθρωπος μπορεί να μας πει είναι ότι αντιπροσωπευτική του όλου φαινομένου; Επίσης, κάθε λαθρομετανάστης που εισβάλει στην Ελλάδα δεν είναι απαραιτήτως ένας ακόμα στυγερός εγκληματίας. Δυστυχώς, όμως, ένας σημαντικός αριθμός είναι. Αν ελέγχαμε τα σύνορα μας, αν υπήρχαν αυστηροί περιορισμοί και έλεγχοι, αν επιλέγαμε εμείς ποιος μπαίνει και πως, τότε οι εξαιρέσεις του σήμερα θα ήταν ο κανόνας του αύριο.
Συνέχεια