Παρασκευή, 21 Φεβρουαρίου 2014

Τα ορφανά του Τσάβες


Ως σημερινός 25άρης μεγάλωσα, όπως και οι περισσότεροι νέοι της γενιάς μου, με τα πολυπαιγμένα ντοκιμαντέρ του Εξάντα, του Κούλογλου και λοιπών αριστερών διανοούμενων και διαμορφωτών της κοινής γνώμης. Κεντρικό θέμα στα περισσότερα από αυτά: η επαναστατική, αντιιμπεριαλιστική και σοσιαλιστική Λατινική Αμερική που παρά τις συνεχείς προσπάθειες των Αμερικανών κατάφερνε να αντισταθεί στον παγκόσμιο καπιταλισμό. Αν ρωτούσατε τον οποιονδήποτε πολιτικοποιημένο 15άρη, θα σας μιλούσε μόνο με θαυμασμό, αγνή πίστη και σεβασμό για λαοπρόβλητους πολιτικούς όπως ο Φιντέλ Κάστρο, ο Τσε Γκεβάρα και ο Ούγκο Τσάβες.

Φυσικά, ωριμάζοντας, καταλαβαίνει κανείς πως τα παραπάνω είναι παραμύθια για μικρά (;) παιδιά. Πίσω από το προσωπείο του σοσιαλιστικού παραδείσου κρύβεται η φτώχεια, η καταπίεση και η πλήρης απαξίωση της ανθρώπινης ζωής. Πίσω από τα μπλουζάκια του Τσε βρίσκονται τα στρατόπεδα συγκέντρωσης των ομοφυλοφίλων κι οι μαζικές εν ψυχρώ εκτελέσεις αντιφρονούντων. Πίσω από τους πύρινους αντικαπιταλιστικούς λόγους του Κάστρο κρύβονται εκατοντάδες πολιτικοί κρατούμενοι, η απόλυτη φίμωση της ελευθερίας του λόγου και η ανισότητα υπέρ της κομματικής νομενκλατούρας. Η υποτιθέμενη αναδιανομή του πλούτου από τον αποτυχημένο πραξικοπηματία και μετέπειτα πρόεδρο της Βενεζουέλας, Ούγκο Τσάβες, είχε ως πρώτο ευνοηθέντα τον ίδιο και την οικογένειά του που πλούτισαν κατά εκατοντάδες εκατομμύρια δολάρια. Ο σοσιαλιστικός παράδεισος σε όλο του το μεγαλείο.

Τελευταίο επεισόδιο στην μακρά ιστορία της αριστερής καταπίεσης των λατινοαμερικανικών λαών είναι οι αντικυβερνητικές διαδηλώσεις κατά του προέδρου Μαδούρο, πρώην οδηγό λεωφορείου, μεγαλοσυνδικαλιστή, με μόνο προσόν την ιδιότητά του ως δεξί χέρι του Τσάβες. Η φαυλότητα του καθεστώτος έχει διαλύσει την οικονομία, ο πληθωρισμός καλπάζει με διψήφιο αριθμό, η εγκληματικότητα έχει φτάσει στα ύψη (ένας άνθρωπος δολοφονείται περίπου κάθε 21 λεπτά!) και οι ελλείψεις σε βασικά προϊόντα αυξάνονται συνεχώς. Αίτημα των χιλιάδων νέων και φοιτητών διαδηλωτών: περισσότερη ασφάλεια, λιγότερη διαφθορά και αξιοκρατία. Φωνάζουν «Αρκετά σας ανεχτήκαμε». Η απάντηση της κυβέρνησης: βία, καταστολή και δολοφονίες των διαδηλωτών από παρακρατικούς και συλλήψεις των πολιτικών αντιπάλων.  Ο Μαδούρο απειλεί πως θα τσακίσει όποιον συμμετέχει στις διαδηλώσεις και πως ο φασισμός (sic) δεν θα περάσει, κλείνοντας το μάτι στους "collectivos" του να λάβουν δράση. Αν κάτι μας θυμίζουν όλα αυτά είναι το μεταπολεμικό δεξιό παρακράτος που δρούσε στην Ελλάδα.

Αντίθετη σε αυτό βρισκόταν η εγχώρια αριστερά, η οποία φαίνεται πως έχει αφήσει πίσω της τις όποιες αξίες περί ελευθερίας, δημοκρατίας και ισότητας. Για τα γεγονότα στην Βενεζουέλα, ο δήθεν ευαισθητοποιημένος ΣΥΡΙΖΑ μιλάει ανοιχτά για ένταση από μερίδα ακραίων στοιχείων της αντιπολίτευσης (ακραίοι φοιτητές που τους αξίζει να δολοφονούνται πισώπλατα), υποκινούμενη βία (από 21χρονα μοντέλα που χάνουν την ζωή τους σε διαδηλώσεις) και για ιμπεριαλιστική εξάρτηση (μόνο αμερικανοκινούμενοι μπορούν να χαρακτηριστούν οι πολίτες που βλέπουν τους παρακρατικούς τσαβίστας να σπάνε την πόρτα του σπιτιού τους).

Συμπερασματικά, παρά την υποτιθέμενη αριστερή ευαισθησία και την αντικατασταλτική ρητορική, είναι ξεκάθαρο πως ο ΣΥΡΙΖΑ στηρίζει την αριστερή μπότα του παρακράτους. Επικροτεί την πάταξη της διαφορετικής άποψης και των ειρηνικών διαδηλώσεων των αντιπάλων του σοσιαλισμού. Μόνο προσχηματικά υπερασπίζεται αυτές τις ελευθερίες για να κερδίσει την εμπιστοσύνη των νέων (και μέχρι να πάρει την εξουσία). Αλήθεια, οι νέοι στο κόμμα αυτό με ποιον συντάσσονται, με την εξουσία και τον στρατό, ή τους φοιτητές; Γιατί σιωπούν μπροστά στα εγκλήματα αυτά; Γιατί δεν αντιδρούν για τα γεγονότα στην Βενεζουέλα που ζει τον δικό της, αιματηρότερο, Δεκέμβρη αλλά προτιμούν να κρύβονται πίσω από την ηγεσία του κόμματος;

Μόνο θλίψη κι απογόητευση.
Συνέχεια

Δευτέρα, 17 Φεβρουαρίου 2014

Η αλήθεια για τον κατώτατο μισθό


Οι πολιτικοί ανησυχούν για τον κατώτατο μισθό και κάθε λογικός άνθρωπος πρέπει να αναρωτιέται πόσο υποκριτές και/ή ανόητοι είναι.

Μόνο στην Αττική υπάρχουν 700.000 που εργάζονται αλλά δεν έχουν πληρωθεί εδώ και μήνες. Σε αυτή την περίπτωση ο κατώτερος μισθός είναι 0. Το ίδιο ισχύει και για τους 1.500.000 ανέργους όπου και γι’ αυτούς ο κατώτερος μισθός είναι 0.

Οι υποκριτές πολικοί δεν λένε στους πολίτες πόσο από το κόστος του εργοδότη ανά εργαζόμενο πάει για εισφορές και φόρους ώστε αυτοί να μπορούν να δίνουν πρόωρες συντάξεις στα 50, να συνεχίζουν τους διορισμούς για πολιτικό όφελος και γενικά για να συντηρείται ένα δημόσιο απίστευτης σπατάλης και διαφθοράς.

Πρόσφατα αποκαλύφθηκε ότι υπάλληλος «στη υγειονομική περιφέρεια (Δ.Υ.ΠΕ.) Πειραιά που είχε αποσπαστεί σε γραφείο βουλευτή επρόκειτο να λάβει ποσό 2.676,35 ευρώ για υπερωρίες από την παλαιά του υπηρεσία στην οποία δεν εμφανίζονταν.» Αυτά και πολλά άλλα ευτράπελα πληρώνονται από φόρους και εισφορές. Και όταν αυξάνονται οι φόροι και οι εισφορές αυτό έχει ως άμεσο αποτέλεσμα να μειώνεται η απασχόληση και η δραστηριότητα στον ιδιωτικό τομέα της οικονομίας που δημιουργεί τον πλούτο της χώρας.

Αν πραγματικά οι πολιτικοί ήθελαν να αυξήσουν το εισόδημα τον εργαζόμενων στο ιδιωτικό τομέα θα μείωναν δραστικά τους φόρους και τις εισφορές εις βάρος της εργασίας. Θα μείωναν επίσης τους φόρους, την γραφειοκρατία και τη διαφθορά για τις επιχειρήσεις ώστε να γίνουν επενδύσεις και να αυξηθεί η απασχόληση στις ήδη υπάρχουσες. Αλλά όλα αυτά προϋποθέτουν ότι πρέπει να μειώσουν και να νοικοκυρέψουν το δημόσιο, πράγμα που είναι το ύψιστο ανάθεμα για την πολιτική τάξη της χώρας.

Κάθε χρόνο το εκπαιδευτικό σύστημα σε όλες του τις βαθμίδες παράγει χιλιάδες ανειδίκευτους εργάτες που είναι καταδικασμένοι, όχι μόνο τώρα στην κρίση αλλά και για το υπόλοιπο της ζωής τους, σε ένα χαμηλό εισόδημα στα όρια της φτώχειας. Αν οι πολιτικοί πραγματικά ενδιαφέρονταν οι νέοι να έχουν δουλειά που πληρώνει καλά, θα εισήγαγαν στην εκπαίδευση την ουσιαστική αξιολόγηση και την γονική επιλογή. Αλλά αυτό που πραγματικά ενδιαφέρει τους πολιτικούς είναι να τα έχουν καλά με τις συντεχνίες της κρατικής εκπαίδευσης - εξάλλου τα δικά τους παιδιά πηγαίνουν σε ιδιωτικά σχολεία και μετά στο εξωτερικό για ανώτερες σπουδές.

Το εισόδημα των νέων και άλλων εργαζόμενων θα παραμένει χαμηλό γιατί απλούστατα η πολιτική τάξη είναι εθισμένη στο μεγάλο και σπάταλο κράτος, και το μεγάλο και σπάταλο κράτος σημαίνει μηδενικοί ή χαμηλοί μισθοί για όσους δεν απολαμβάνουν τα προνόμια του κρατικοδίαιτου συστήματος. Τα συνθήματα και οι κραυγές για τον κατώτατο μισθό ακούγονται καλά και φιλολαϊκά αλλά ουσιαστικά το μόνο που επιτυγχάνουν είναι η απόκρυψη ενός βάρβαρου πολιτικού συστήματος που καταδικάζει στην φτώχεια πολλές γενιές Ελλήνων.
Συνέχεια