Σάββατο, 15 Μαρτίου 2014

No freedom of choice zone



Η παρέμβαση του Δημήτρη  Χριστόπουλου,  Αντιπροέδρου της Διεθνούς Ομοσπονδίας Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, στην εκδήλωση που οργάνωσε το βιβλιοπωλείο  free thinking zone ήταν ιδιαίτερα πρωτότυπη.
Ο κ. Χριστόπουλος δεν έκανε αυτή τη παρέμβαση για να υπερασπιστεί κάποιο Ανθρώπινο Δικαίωμα όπως θα δικαιολογούσε ο τίτλος του. Έκανε μια παρέμβαση για να καταδικάσει ένα Ανθρώπινο Δικαίωμα.


Στη φιλελεύθερη κοινωνία του κ. Χριστόπουλου, οι πολίτες μάλλον δεν έχουν το δικαίωμα να επιλέγουν τα αγαθά που προτίθενται να διαθέσουν. Όταν μάλιστα ένα συγκεκριμένο βιβλιοπωλείο τόλμησε να προτάξει αυτό το δικαίωμα, στιγματίστηκε από τον κύριο Αντιπρόεδρο πως βλέπει τα πράγματα με μια επικίνδυνη λογική και η επιλογή του αυτή είναι προάγγελος κακών. Φαντάζομαι όλοι οι υπόλοιποι βιβλιοπώλες  για να μην θεωρηθούν εξίσου επικίνδυνοι (καθώς μια τέτοια κατηγορία προερχόμενη από ένα άνθρωπο που κατέχει αυτό το τίτλο αποκτά βαρύνουσα σημασία) θα νιώσουν την υποχρέωση να διαθέσουν αυτό το βιβλίο. Γιατί στην εποχή Χριστόπουλου, οι βιβλιοπώλες δεν έχουν δικαίωμα να σκέφτονται ελεύθερα και να επιλέγουν με γνώμονα τη δημοφιλία, την σπανιότητα, την τιμή, την  ποιότητα ή ακόμα και την αισθητική των βιβλίων, αλλά σαν υπάλληλοι σούπερ μάρκετ (η σύγκριση προέρχεται από την παρέμβαση του) πρέπει μονάχα να παραλαμβάνουν το εμπόρευμα και απλά να το τοποθετούν στα ράφια (Αρκεί το προϊόν να έχει εγκριθεί από τον ίδιο).

Ο κ. Χριστόπουλος θεωρεί πως η επιλογή ενός Βιβλιοπωλείου να μην διαθέσει το συγκεκριμένο βιβλίο παραβίασε το δικαίωμα του να το αποκτήσει (αν και τα χιλιάδες αντίτυπα που πουλήθηκαν μόλις τη πρώτη μέρα κυκλοφορίας αποδεικνύουν πως δεν ήταν και τόσο δύσκολο να το ...βρεις) και να το προσθέσει στη μεγάλη συλλογή εγκληματιών που στολίζει τη βιβλιοθήκη του. Δεν είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς τον κ. Χριστόπουλο σε θεσμικό ρόλο να υποχρεώνει στη πράξη τα βιβλιοπωλεία να πωλούν Κουφοντίνα και γιατί όχι να υποχρεώσει όλους εμάς να τον διαβάσουμε.

Επιλογή του κ. Χριστόπουλου να αγαπά συγγραφείς που δεν θεωρούν ότι η πένα είναι πιο ισχυρή από το ξίφος αλλά χρησιμοποιούν και τα δύο για να πετύχουν το σκοπό τους. Επιλογή του Εκδοτικού Οίκου Λιβάνη να εκδώσει το βιβλίο ενός εγκληματία και όχι για παράδειγμα κάποιο από τα έργα του Ludwig Von Mises που παραμένουν μη διαθέσιμα για τον Ελληνικό αναγνωστικό κοινό. Επιλογή και του εγκληματία να θησαυρίσει εξιστορώντας τα εγκλήματα του.  

Σε αυτή τη χώρα των άκρων φαίνεται πως η ελεύθερη σκέψη και τα ελεύθερα δικαιώματα χειραγωγούνται από αυτούς που υποτίθεται πως τα υπερασπίζουν. Έτσι μια φιλελεύθερη κυβέρνηση πριν μερικά χρόνια θεωρούσε επικίνδυνους όσους επέλεγαν να προβάλλουν τον λόγο των τρομοκρατών και σήμερα ο αντιπρόεδρος της Διεθνούς ομοσπονδίας των δικαιωμάτων του ανθρώπου θεωρεί επικίνδυνους όποιους επιλέγουν να μη το κάνουν.

Η αλήθεια όμως είναι πως αυτή η παρέμβαση και διάδοση της δεν έγινε ποτέ για να προστατευτεί η ελευθερία του λόγου. Αρκετά με την υποκρισία αυτή. Γιατί αν είχε γίνει για αυτό το λόγο τότε δεν θα ήταν καθόλου δύσκολο να φανταστούμε τον κ. Χριστόπουλο να κάνει μια ακριβώς παρόμοια παρέμβαση για ένα βιβλίο που είχε γράψει κάποιος εγκληματίας διαφορετικής πολιτικής ιδεολογίας, το ίδιο site να προβάλλει περήφανα αυτή τη παρέμβαση και τους ίδιους ανθρώπους να την μοιράζουν στα social Media με εγκωμιαστικά σχόλια. 
 
Συνέχεια

Παρασκευή, 14 Μαρτίου 2014

Οι εξελίξεις στην Κριμαία και οι Μουσουλμάνοι

Τα χαμηλά βουνά του Σάντο Κρίστο, στο Σάντα Φε του Νέου Μεξικού, κρύβουν από την κοινή θέα μια έπαυλη νεοκλασσικού ρυθμού. Εκεί στεγάζεται το περίφημο Ινστιτούτο της Σάντα Φέ, που ασχολείται με τις πρωτοποριακές επιστήμες της πολυπλοκότητας. Κάπου εικοσιπέντε ερευνητές, ανάμεσά τους τουλάχιστον δέκαεπτά κάτοχοι βραβείων Νόμπελ σε διάφορους κλάδους (μαθηματικά, φυσική, ιατρική, επιστήμες συμπεριφοράς, βιολογία κλπ) εργάζονται πάνω σε ένα εξαιρετικά κρίσιμα ζητήματα. Των οποίων ερευνών τα αποτελέσματα κρατούν αποκλειστικά για τον εαυτό τους και για τους χρηματοδότες τους. Που είναι κατά βάση η Ομοσπονδιακή Αμερικανική κυβέρνηση. Σε συζητήσεις μαζί τους είχα πληροφορηθεί τι έψαχναν. Όχι όμως και σε ποιά συμπεράσματα καταλήγουν.

Ουσιαστικά το Ινστιτούτο της Σάντα Φε, διάδοχο ερευνητικό κέντρο του Λος Αλαμος που αντικείμενο είχε την ανάπτυξη και χρήση των πυρηνικών, ασχολείται με το Χάος. Πως δηλαδή οι διάφορες χαοτικές καταστάσεις (σε οικονομία, κοινωνία, διεθνείς εξελίξεις, χρηματιστήρια αλλά και στην φύση) μπορούν να έχουν εσωτερική τάξη. Να υπάρχουν δηλ κανόνες που τις διέπουν και αποφάσεις και εξωγενείς ερεθισμοί που τις καθοδηγούν. Τι προκαλεί ένα σμήνος πουλιών λχ να κινείται σε συγκεκριμένες κατευθύνσεις; Γιατί προκαλούνται κυκλοφοριακές συμφορήσεις σε αυτοκινητόδρομους δίχως κάποιο ατύχημα η αυξημένη παρουσία οχημάτων; Γιατί μια καμήλα, φορτωμένη με πολλά κιλά βάρους, πιθανότατα να καταρρεύσει με την προσθήκη απλά και μόνο ενός μικρού σπιρτόκουτου; Ποιο είναι το οριακό σημείο αντοχής ενός συστήματος πέραν από το οποίο όλα δυνατόν να βρεθούν στο κενό; Πως εντοπίζεται η επιβίωση, στα όρια ενός συστήματος που, με κάποιο μικρό σχετικά ερεθισμό, μπορεί να σωριασθεί σε ερείπια; Κοντολογής, ποια κίνηση η πρόκληση μπορεί να οδηγήσει μια φαινομενικά σταθερή κοινωνία σε αναταραχή;

Παρακολουθώντας τις εξελίξεις στην Ουκρανία δεν μπορώ να βγάλω από το μυαλό μου τους μελετητές της Σάντα Φε. Ας πάρουμε τα αρχικά δεδομένα. Εχουμε μια χώρα που ουδέποτε υπήρξε κατά το παρελθόν συντεταγμένο κράτος. Το καθεστώς της υπήρξε δημοκρατικό αλλά με πολλά ερωτηματικά και εγγενείς αδυναμίες. Εχει περάσει ταραχώδεις ιστορικές φάσεις που άφησαν σημάδια επουλωμένων κοινωνικών πληγών που εύκολα ξανανοίγουν. Και συνδέεται με γειτονικούς λαούς των οποίων οι ευαισθησίες εύκολα διεγείρονται από τα εκεί συμβαίνοντα.

Για να γίνω περισσότερο σαφής. Η σχέση Ουκρανίας – Ρωσίας είναι πολύ παλιά και ταραχώδης. Στενά δεμένος ο ένας λαός με τον άλλο έχουν υποστεί κατακτητικούς ζυγούς κι έχουν περάσει σκληρές δοκιμασίες και κακουχίες. Πληθυσμοί έχουν μετακινηθεί στα εδάφη τους δημιουργώντας εθνικά μείγματα και σημαντικές μειονότητες. Όταν υπήρχαν σημαντικοί Ουκρανοί στο Σοβιετικό Πολιτμπιρό (Κρούστσεφ, Ποντγκόρνι, Κιριλένκο) η Ουκρανία κέρδιζε εδάφη. Σε άλλες περιπτώσεις, υπήρχαν αμφισβητήσεις και προβληματισμοί (επί Αντρόπωφ και Γκορμπατσώφ για την τύχη της Κριμαίας). Ο Στάλιν είχε εξοντώσει εκατομμύρια με την πείνα ενώ οι Τάταροι (και όχι μόνο) είχαν εξορισθεί από την Κριμαία στην μακρινή Κεντρική Ασία. Όλα αυτά τα καταπιεσμένα πάθη και οι πικρές αναμνήσεις εύκολα θα μπορούσαν να διεγερθούν. Οι Ρώσοι δεν θα ήταν δυνατόν να αγνοήσουν τους ομοεθνείς τους στις Ανατολικές επαρχίες της χώρας και στην Κριμαία.

Αφύπνιση όμως της Ρωσικής συνείδησης δεν θα μπορούσε να αφήσει αδιάφορους τους υπόλοιπους εθνικούς πληθυσμούς της περιοχής. Κακώς όλοι επικεντρώνουν το ενδιαφέρον τους στις εντάσεις ανάμεσα σε Ουκρανούς και Ρώσους. Το μεγάλο ζήτημα είναι οι Τάταροι. Που είναι μουσουλμάνοι, κι ενδεχόμενα να ξυπνήσουν ανάμεσά τους αντιλήψεις ακραίων ζιχαντιστών που περιορίζονταν μέχρι τώρα στην περιοχή του Ρωσικού Καύκασου (Τσετσενία, Νταγκεστάν, Ιγκουσέτια). Η Ρωσία μπορεί να επιδεικνύει ισχύ και αλαζονία μέχρι τώρα στην Κριμαία. Μακροπρόθεσμα όμως ένα ξεσήκωμα Τατάρων, και ιδίως γύρω από την περιοχή του Μπακσισεράι (έδρα του Κάστρου των πρώτων Τατάρων ηγεμόνων του Νότου) θα στείλει μηνύματα αποσταθεροποίησης στην ίδια την Ρωσία. Τα εδάφη γύρω από τον Βόλγα και τα Ουράλια συγκεντρώνουν τους μεγαλύτερους Ταταρικούς/Μουσουλμανικούς πληθυσμούς της κυρίως Ρωσίας, κι ένα ξεσήκωμα φανατικών στις περιοχές αυτές θέτει σε πιθανή αμφισβήτηση την ίδια την συνέχεια και ενότητα των εδαφών της κυρίας Ρωσίας. Μια αναταραχή λοιπόν στην Ουκρανία μπορεί να οδηγήσει σε κλυδωνισμούς μέσα στην ίδια την Ρωσία.

Αναρωτιέμαι τι θα είχαν να πού για όλα αυτά οι ερευνητές / επιστήμονες του Ινστιτούτου της Σάντα Φε…
Συνέχεια

Δευτέρα, 10 Μαρτίου 2014

Η χώρα του ανατέλλοντος πράσινου ήλιου


Το ΠΑΣΟΚ είναι θύμα της απόλυτης επιτυχίας του. Η κρίση αντί να δημιουργήσει μια δυναμική αλλαγής, απλά μας έκανε όλους να συνειδητοποιήσουμε πόσο πραγματικά ΠΑΣΟΚ είμαστε. Κάθε κόμμα, νέο ή παλιό, προσπαθεί να πουλήσει μια έκδοση του κόμματος που δημιούργησε την σύγχρονη Ελλάδα.


Το 2012 σε μια ανάρτηση με τίτλο “Πρώτο κόμμα το ΠΑΣΟΚ στις δημοσκοπήσεις” εξηγούσα γιατί η δύναμη του ΠΑΣΟΚ είναι πολύ μεγαλύτερη από αυτή που του έδιναν οι δημοσκοπήσεις. Αν σου άρεσε το ΠΑΣΟΚ του 70 επιλέγεις ΚΚΕ, αν του 80, επιλέγεις ΣΥΡΙΖΑ, και αν σου αρέσει αυτό του 90 τότε ΔΗΜΑΡ. Τώρα αν σου αρέσει το ΠΑΣΟΚ του Σημίτη θα πρέπει να προσθέσουμε και την ΝΔ που πιστεύει στο μεγάλο κράτος και την υψηλή φορολογία αλλά με ισοσκελισμένους προϋπολογισμούς γιατί αυτοί είναι “υπεύθυνοι” και “ευρωπαϊστές”. Για τους Πασόκους με πολύ αγριάδα και μίσος υπάρχει η Χρυσή Αυγή.

Αν είσαι χίπστερ Πασόκος τώρα έχεις μια νέα επιλογή που είναι το Ποτάμι του κ. Θεοδωράκη. Η Ελλάδα μπορεί να βρίσκεται στην χειρότερη της οικονομική και κοινωνική κρίση των τελευταίων 50 χρόνων, αλλά στην πρώτη συνέντευξη του το μόνο που πρότεινε ο κ. Θεοδοράκης ήταν το δικαίωμα του εκλέγεσθαι για τους 18χρονους. Μετά από Κώστα Καραμανλή, Γιώργο Παπανδρέου, Αντώνη Σαμαρά και Αλέξη Τσίπρα, ο κ. Θεοδοράκης προφανώς νομίζει ότι το πολιτικό σύστημα δεν έχει αρκετούς άπειρους και ανεπάγγελτους στις τάξεις του.

Γιατί ήταν τόσο πολιτικά ρηχή η πρώτη συνέντευξη του κ. Θεοδοράκη; Γιατί απλούστατα δεν είχε να πει τίποτε το καινούργιο. Αν πετύχει το εγχείρημα αυτό θα οφείλετε στο γεγονός ότι μπόρεσε να περάσει την παρουσία του στο κοινό του ΠΑΣΟΚ που ανήκει στιλιστικά στους εν Ελλάδι χίπστερς. Επί της ουσίας ο κ. Θεοδοράκης αναπαράγει τα κλασσικά της καθεστωτικής σοσιαλδημοκρατίας. Σύμφωνα με τον κ. Θεοδοράκη: «πρέπει η ΕΕ να γίνει χώρα μας. Ομόσπονδη Ευρώπη στην οποία θα παραχωρηθούν εξουσίες...» και συνέχισε λέγοντας ότι δεν πρέπει να υπάρχουν ούτε εθνικοί στρατοί: «Δεν αντιλαμβάνομαι γιατί οι εθνικοί στρατοί πρέπει να υπάρχουν... Δεν υπάρχουν εθνικά σύνορα, υπάρχουν ευρωπαϊκά». Η χίπστερ έκδοση της ευρωλιγούρας που πωλείται στην Ελλάδα ως ευρωπαϊσμός σχεδόν από όλα τα κόμματα. Ο έμμισθος δουλοπάροικος των Βρυξελλών είναι το νέο ελληνικό όνειρο - ειδικά από την δεκαετία του 80 που μάθαμε να πουλάμε την εθνική κυριαρχία και ανεξαρτησία αν υπάρξουν τα κατάλληλα κονδύλια για την ανταλλαγή.

Στην άλλη πλευρά, οι Πασόκοι που νομίζουν ότι είναι πολύ εκσυγχρονιστές και κάπως φιλελεύθεροι, δηλαδή η Δράση του κ. Σκυλακάκη, αποφάσισε να συνεργασθεί με την μεγάλη “μεταρρυθμιστική” δύναμη που λέγεται ΔΗΜΑΡ. Η ΔΗΜΑΡ, όταν συμμετείχε στην κυβέρνηση, ήταν εμπόδιο ακόμα και στις πιο νωχελικές και φοβισμένες προσπάθειες μεταρρύθμισης. Αποχώρισε από την κυβέρνηση όταν προσωρινά έγινε μια προσπάθεια να αλλάξει η πολλαπλώς διεφθαρμένη και σπάταλη κρατική τηλεόραση.

Γιατί η δήθεν φιλελεύθερη ή μεταρρυθμιστική Δράση συνεργάζεται με την πληκτικά αντιδραστική ΔΗΜΑΡ; Γιατί έτσι αποκτά το πιστοποιητικό κοινωνικών φρονημάτων της μεταπολιτευτικής Ελλάδας. Διαφημίζει έτσι η Δράση ότι δεν αμφισβητεί τις βασικές παραδοχές του συστήματος: την εμμονή στο μεγάλο κράτος, την υψηλή φορολογία, την απώλεια εθνικής κυριαρχίας και τον εποικισμό της Ελλάδας από λαθρομετανάστες. Η προσκόλληση σε κάποιο σχηματισμό της αριστεράς είναι η ύψιστη πράξη πολιτικής νομιμοποίησης και αποδοχής. Μακριά από το οτιδήποτε που έχει να κάνει με τον φιλελευθερισμό ή την επάρατη δεξιά.

Ζούμε στην Ελλάδα του Ανδρέα Παπανδρέου. Είναι μια δημοκρατική χώρα που ψηφίζει σε κάθε εκλογική αναμέτρηση υπέρ του μονοκομματισμού. Είμαστε όλοι ΠΑΣΟΚ γιατί η μεγαλύτερη αμαρτία είναι το να αμφισβητήσεις τις βασικές επιλογές που αυτό το κόμμα πέτυχε να επιβάλλει ως τις εθνικές επιλογές από την δεκαετία του 80. Έχουμε αποτύχει οικτρά και τα τελευταία χρόνια ζούμε την πλήρη χρεοκοπία αυτής της Ελλάδας, αλλά το μόνο που ουσιαστικά θέλουμε είναι ένα νέο ΠΑΣΟΚ που θα μπορεί να κάνει όλα όσα έκανε το παλιό ΠΑΣΟΚ πριν ξεσπάσει η κρίση. Όταν άλλα συστήματα αποτυγχάνουν, οι πολίτες γκρεμίζουν τα τείχη τους. Στην δική μας περίπτωση απλά ψάχνουμε για περισσότερα τούβλα.

-Η δημοσιογραφική φούσκα Σταύρος Θεοδωράκης
Συνέχεια