Πέμπτη, 27 Μαρτίου 2014

Ποιούς θα πάρει το Ποτάμι;

Το πολιτικό σκηνικό της χώρας εγγίζει την γελοιότητα. Αντιφάσεις, υπερβολές, ερωτηματικά για το αύριο και άγνοια στοιχειωδών πολιτικών και οικονομικών δεδομένων συνθέτουν ένα σύνολο που εύλογα προκαλεί ανησυχία σε όσους έχουν ακόμη την δυνατότητα να καταλαβαίνουν. Προ ημερών βρέθηκα με ξένους σημαντικούς οικονομικούς παράγοντες στων οποίων τα εύλογα ερωτήματα μου ήταν αδύνατον να απαντήσω δίχως υπεκφυγές και αοριστολογίες.

Δύο κυρίως σημεία έμειναν ζωντανά στο μυαλό μου. Εφ’ όσον έχετε πλέον, μου είπαν, σύμφωνα με τους ισχυρισμούς της κυβέρνησής σας πρωτογενές πλεόνασμα (μείον τους τόκους δηλαδή) πως γίνεται να χρωστάτε σε ιδιώτες επιχειρηματίες (λ.χ. επιστροφές ΦΠΑ), εργολάβους (δημόσια έργα) και προμηθευτές (νοσοκομεία, υλικά) τεράστια ποσά που δεν έχετε διαθέσιμα. Χώρια βέβαια από υποχρεώσεις σε άλλους ιδιώτες (ληξιπρόθεσμες κι ανεκπλήρωτες συντάξεις λχ.) που όμως κάπως έχουν υπολογισθεί. Ομοίως μοιάζει ακατανόητο να διαβεβαιώνουν οι πάντες πως δεν πρόκειται να ληφθούν νέα μέτρα και την ίδια ώρα να αγωνιούν στην κυβέρνηση για τα «νέα μέτρα» που έρχονται στη Βουλή! Κατά παράδοση στην Ελλάδα κάθε κρατικό προυπολογισμό ακολουθούσε σχεδόν αμέσως νέο φορολογικό νομοσχέδιο. Η δέσμευση για κανένα νέο φόρο (αν και αυτό έχει ξανακουσθεί χωρίς να εφαρμοσθεί) σημαίνει πως η συνήθεια αυτή καταργείται;

Αυτό που προβληματίζει όποιον παρακολουθεί τα ελληνικά πράγματα, απαλλαγμένος από τους παραμορφωτικούς φακούς της ελληνικής καθημερινότητας, είναι η αδυναμία διατύπωσης της όποιας χειροπιαστής επιλογής για το αύριο. Ο κυβερνητικός συνασπισμός υπονομεύει την δημοκρατία επιτιθέμενος στην ιδιοκτησία και γυρίζοντας την πλάτη στον σεβασμό των ελεύθερων οικονομικών συναλλαγών. Το χειρότερο μάλιστα είναι πως δεν προσφέρουν ορατή ελπίδα για το αύριο. Εκτός από βερμπαλισμούς που έχουν ακουσθεί, διαψευδόμενοι, και κατά το παρελθόν. Ο ΣΥΡΙΖΑ υποστηρίζει χίμαιρες για συμφωνίες με τους δανειστές που εκείνοι δημόσια και επίμονα δηλώνουν πως δεν πρόκειται να δεχθούν. Ολοι οι υπόλοιποι, δεξιοί και αριστεροί, βαδίζουν στο κενό συντροφιά με οράματα από φιγούρες ένδοξων προγόνων και μύθους φλογερών κοινωνικών επαναστατών.

Τι μένει; Η αναζήτηση απλών κανονικών ανθρώπων. Ο Γιώργος Καμίνης στην Αθήνα και ο Γιάννης Μπουτάρης στην Θεσ/νίκη έχουν αποδείξει πως τα λίγα λόγια και η πολιτική δίχως εξυπναδίστικες ατάκες και φτηνό θέατρο φέρνουν αποτελέσματα και δίνουν λύση σε μακρόχρονα προβλήματα. Αλλά και στην κεντρική πολιτική σκηνή χρειάζεται πλέον να απαγκιστρωθούμε από την εποχή των φαύλων παροχών κι ενός κλίματος ατέλειωτης προσοδοθηρίας. Χρειάζεται να πολιτευθούμε δίχως κακοφωνίες, πολιτικά παράσιτα κι εθισμούς σε φαύλες πρακτικές και αντιλήψεις. Με Πανεπιστήμια απαλλαγμένα από φωνακλάδες και άσχετους παλληκαράδες, από ελεύθερους επαγγελματίες που αναγνωρίζουν τα αδιέξοδα στα οποία οδηγούν οι φαυλότητες και οι εύνοιες, για πολιτικούς που δεν νοιάζονται για την εξαγορά των ψηφοφόρων (με «πλεονάσματα» και υποσχέσεις καινούργιων διορισμών), με εμμονή στην ανάγκη ενός μικρότερου, φτηνότερου κι’ αποδοτικότερου κράτους δίχως ιδεολογικές εμμονές και συντεχνιακούς φανατισμούς.

Για όλα αυτά επαναλαμβάνω πως χρειάζονται κανονικοί άνθρωποι. Με γνώση της πραγματικότητας, βγαλμένοι στην πιάτσα της ζωής, λογικοί και μετριοπαθείς. Δεν μπορούμε να τους βρούμε; Μα κυκλοφορούν καθημερινά δίπλα μας. Δεν έχουμε παρά να το συνειδητοποιήσουμε. Το «Ποτάμι» του Σταύρου Θεοδωράκη εκφράζει μια παρόμοια αντίληψη. Με επαγγελματίες της ζωής, κι όχι της πολιτικής, και με απόψεις απλές, συνετές, κοντά στις σκέψεις του μέσου πολίτη, δίχως φανφάρες και πυροτεχνήματα και, το κυριότερο, δίχως δεσμεύσεις και δεσμούς με κομβικούς παράγοντες του δημοσίου, των συντεχνιών και του κρατικοδίαιτου κατεστημένου, μπορεί να γίνει φορέας μιάς λογικής εναλλακτικής λύσης. Οσοι απογοητευμένοι αναζητούν αποκούμπι και διέξοδο, το Ποτάμι δείχνει δρόμους ανάκαμψης και κάποιας ελπίδας. Με αντίθεση σε ξεπερασμένες πρακτικές, δίχως όμως και πειράματα σε επικίνδυνες ακροβασίες και τυχοδιωκτισμούς. Μπορούμε να μπούμε δηλαδή σε μιά εποχή ‘ελληνικής μεταπολιτικής’. Που να ξεκινήσει ακριβώς από τις ευρωεκλογές.

Πολλούς ενδεχόμενα να «πάρει το Ποτάμι». Φτάνει να οδηγήσει τελικά σε σωστές ατραπούς και, το κυριότερο, σε ελπίδα.
Συνέχεια

Δευτέρα, 24 Μαρτίου 2014

Ψηφίζεις ΝΔ, δηλαδή ΣΥΡΙΖΑ


Μετά από παρέμβαση του ΣΥΡΙΖΑ, η κυβέρνηση θα αποσύρει τροπολογία που ενοχλεί τους οπαδούς της θολοκουλτούρας. Γενικά, σε όλα τα βασικά θέματα που αφορούν την εθνική ταυτότητα και το πολιτισμικό μέλλον της Ελλάδας η κυβέρνηση Σαμαρά ακολουθεί πιστά την γραμμή ΣΥΡΙΖΑ.

Αν η επί της ουσίας διαφορά μεταξύ των δύο αυτών κομμάτων είναι τόσο μικρή γιατί υπάρχει τόσο πολύ έχθρα μεταξύ τους; Υπάρχει η έχθρα γιατί αυτό που κάνει τα δύο κόμματα να αντιμάχεται σκληρά το ένα το άλλο είναι η κατάκτηση της εξουσίας και τα λάφυρα που αυτό εξασφαλίζει. Διάφορές ως προς την ουσία της πολιτικής που εφαρμόζεται δεν υπάρχουν.

Αν ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν κυβέρνηση θα φορολογούσε αγρίως, όπως κάνει και η κυβέρνηση Σαμαρά, και μερικούς μήνες πριν τις εκλογές θα μοίραζε μερικά εκατομμύρια από τα δις που είχε υφαρπάξει για να πείσει ψηφοφόρους που μάλλον δεν καταλαβαίνουν τι έχει συμβεί τα τελευταία χρόνια.

Αν ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν κυβέρνηση θα λάμβανε ορισμένα μέτρα βιτρίνας στο θέμα της λαθρομετανάστευσης, αλλά, όπως η σημερινή κυβέρνηση, δεν θα έκανε τίποτε επί της της ουσίας για να ανατρέψει τον πληθυσμιακό εποικισμό της Ελλάδας. Και όπως η σημερινή κυβέρνηση θα δημιουργούσε, σιγά σιγά, τις συνθήκες μαζικής νομιμοποίησης λαθρομεταναστών.

Η κυβέρνηση αποπειράθηκε να περάσει τη ρύθμιση για απέλαση μεταναστών που καταγγέλλουν ψευδώς πράξεις ρατσιστικής βίας εναντίον τους, την οποία απόσυρε μετά από αντίδραση του ΣΥΡΙΖΑ. Αναρωτηθείτε μόνο, πόσες φορές η ΝΔ έχει αποσύρει στο παρελθόν διατάξεις που ενοχλούν τον ΣΥΡΙΖΑ.

Μια από τις προτεραιότητες του ΣΥΡΙΖΑ στο θέμα της λαθρομετανάστευσης είναι τι στιγμή που ο λαθρομετανάστης μηνύει ή καταγγέλλει κάποιον για ρατσισμό ή ρατσιστική βία, αμέσως παύει η οποιανδήποτε διαδικασία απέλασης του. Περιττό να σημειώσουμε εδώ τι θα συμβεί σε περίπτωση που υπάρξει κάποτε τέτοια νομοθεσία - το τσουνάμι μηνύσεων και καταγγελιών που θα προκαλέσει. Λαμβάνοντας υπ’ όψιν τις διαδικασίες και τους ρυθμούς της ελληνικής δικαιοσύνης, μπορούμε να φαντασθούμε τι θα σημαίνει για δεκάδες χιλιάδες Έλληνες που θα πέσουν θύματα αυτή της έμμεσης διαδικασίας νομιμοποίησης. Ότι, ούτε μια διάταξη που θα προστάτευε μόνο τους κρατικούς λειτουργούς από ψευδείς δηλώσεις λαθρομεταναστών δεν μπόρεσε να περάσει το ελληνικό κοινοβούλιο, λέει αρκετά για το μέλλον των Ελλήνων στην ίδια τους την πατρίδα.

Ή πάρτε για παράδειγμα τον λεγόμενο “αντιρατσιστικό” νόμο που για μήνες τώρα έχει κολλήσει στην Βουλή. Δυστυχώς αυτή η καθυστέρηση δεν οφείλεται στο γεγονός ότι υπάρχουν αντιδράσεις στο γεγονός ότι αυτό το νομοσχέδιο καταργεί σε πολλές περιπτώσεις την ελευθερία του λόγου προς χάριν της πολυπολιτισμικότητας. Απλά κυβέρνηση και αντιπολίτευση, ακολουθώντας πιστά την γραμμή Ρεπούση, προσπαθούν να περάσουν ένα νομοσχέδιο που θα απαγορεύει την αμφισβήτηση κάποιων γενοκτονιών αλλά όχι αυτές που είχαν ως θύματα Έλληνες.

Αυτή την Τρίτη, εκατόν ενενήντα τρία χρόνια μετά την ελληνική επανάσταση, το κοινοβούλιο της χώρας δεν μπορεί να περάσει μια τροπολογία που θα προστατεύει έναν περιορισμένο αριθμό Ελλήνων από ψευδείς δηλώσεις λαθρομεταναστών, αλλά και ούτε να συμπεριλάβει την γενοκτονία των Ποντίων σε ένα νομοσχέδιο που υποτίθεται προτάσσεται για την υπεράσπιση της ιστορικής αλήθειας. Το μέλλον των Ελλήνων είναι μια καταπιεζόμενη και φθίνουσα μειονότητα στο χώρο που για κάποιους απλά λέγεται Ελλάδα.

Για το μεταπολιτευτικό κατεστημένο η χρεοκοπία και η οικονομική παρακμή δεν είναι αρκετά μεγάλα κατορθώματα. Το δικαίωμα των Ελλήνων να έχουν το δικό τους κράτος, να ζουν ελεύθερα και ελεύθερα να διατηρούν την κουλτούρα και τις παραδόσεις τους, είναι υπό αμφισβήτηση εκ των άνω. Η επανάσταση του 21 είναι υπό αμφισβήτηση. Σε μερικά χρόνια από τώρα θα ξέρουμε αν οι εκδηλώσεις που γίνονται για την 25η Μαρτίου ήταν εορτασμοί ή μνημόσυνα.
Συνέχεια