Τετάρτη, 14 Μαΐου 2014

Διεκδίκηση ψήφου κάνοντας τα αντίθετα

Η περίπτωση της ΝΔ χρειάζεται ψυχανάλυση. Διεκδικεί την ψήφο εκείνων ακριβώς τους οποίους κοντεύει με την πολιτική της να αφανίσει. Με το επιχείρημα της εξασφάλισης σταθερότητας. Για να συνεχίσει την διάλυση της αστικής τάξης και της αγοράς ώστε να διασωθεί ο δημόσιος τομέας και οι συντεχνίες του! Διότι τελικά αυτή είναι η πραγματικότητα. Η «σωτηρία» στην οποία μας οδηγεί, διαχρονικά το τελευταίο διάστημα, η αγιοποιημένη στήριξη της κυβέρνησης είναι η ολική περίπου καταστροφή της ιδιωτικής οικονομίας και των ατομικών περιουσιών ώστε να περισωθεί ό,τι γίνεται από τον δημόσιο τομέα και το κράτος.

Είναι δυνατόν να είναι αυτός ο στόχος μιάς παράταξης που στηρίζει – υποτίθεται – την οικονομία της αγοράς; Προσφέροντας την ίδια ώρα επιχειρήματα σε συμπλεγματικούς αριστερούς για δήθεν προώθηση θέσεων νεοφιλελεύθερων κι ενδεχόμενα συντηρητικών; Το δίλημμα που προβάλλεται δεν έχει σχέση με την πραγματικότητα. «Ελιά η ΝΔ» οφείλει να είναι η επιλογή των μετριοπαθών κεντροδεξιών/αριστερών, μας λένε. Διότι κάθε τι άλλο θα μας οδηγήσει στην καταστροφή. Με τον Βαγγέλη Βενιζέλο όμως Υπ. Οικονομικών είχαμε ακούσει περίπου τα ίδια, αν δεν ψηφιζόταν τότε το Ν/Σ για το χαράτσι μέσω ΔΕΗ στην ιδιοκτησία. Αργότερα, πάλι επί Παπαδήμου, είχαμε ακούσει παρόμοιες παραινέσεις για άλλα οικονομοκτόνα νομοθετήματα. Και τελευταία, τουλάχιστον δύο φορές, η Βουλή κλήθηκε να ψηφίσει σκανδαλωδώς ανατρεπτικές ρυθμίσεις (φόρους, ανακεφαλαιοποιήσεις Τραπεζών με χρέωση των φορολογουμένων, απαλλαγή δημόσιων λειτουργών από τις όποιες ευθύνες για οικονομικές τους πράξεις κ.α.) με το ίδιο κινδυνολογικό μοτίβο.

Αφού όμως έγιναν τόσα ανατριχιαστικά κι’ απαράδεκτα για να σωθούμε, γιατί και πάλι οφείλουμε να υπομείνουμε κι άλλα; Αφού θεωρητικά θα έπρεπε να είμαστε ήδη σωσμένοι!!

Στο συνακόλουθο αλαλούμ ψαρεύουν όλοι σε θολά νερά. Εξαπατώντας τους εκλογείς και επιχειρώντας να υφαρπάξουν ψήφους. Υποσχόμενοι άλλα από αυτά που προτίθενται – η που μπορούν - να κάνουν!! Ο Πρωθυπουργός, διαβεβαιώνοντας τους οπαδούς του πως μοιράζεται μαζί τους την περηφάνια για τις φιλελεύθερες ιδέες τους, επιμένει πως αγωνίζεται για λιγότερους φόρους. Συνθλίβει όμως τα όνειρά τους στηρίζοντας τις κρατικοπαρεμβατικές αντιλήψεις του υφισταμένου του υπ. Οικονομικών και των κρατιστών Γερμανών εταίρων μας, με εμμονές σε φόρους κατά της ιδιοκτησίας. Ο γκουρού όμως των αγορών και υποδόρια συνείδηση της όποιας συντηρητικής πολιτικής, Βρετανός Σάμουελ Μπρίταν, επιμένει πως για τους ομοιδεάτες του η εξασφάλιση και η προστασία της ατομικής ιδιοκτησίας συνιστά περίπου ιδεολογικό φετίχ (Financial Times, 28 Νοεμβρίου 2013). Η Βρετανία, αν και πέρασε κι’ από χέρια σοσιαλδημοκρατών, ακόμη αρνείται να επιβάλει φόρους στην ιδιοκτησία (βλ. “Tory tax on property is perfect for the Piketty age”, FT, 5 Μαίου 2014). Σε ποιούς λοιπόν ακριβώς απευθύνεται η σημερινή ΝΔ; Mετά την απομάκρυνση από την κάλπη έπεται, να μην το ξεχνάμε, και ο ενιαίος φόρος ακινήτων.

Η σχετική αφασία όμως εν όψει των ευρωεκλογών δεν περιορίζεται στην Ελλάδα. Σε ολόκληρη σχεδόν την Ευρώπη ουδείς πραγματικά αναλογίζεται τις συνέπειες μιάς σαρωτικής αντι-ευρωπαικής ψήφου. Οι ευρωσκεπτικιστές, ανεξάρτητα ιδεολογικών διαφοροποιήσεων, στέλνουν ένα έντονο μήνυμα άρνησης της ορθοδοξίας των Βρυξελλών και των απόψεων του Ευρωπαικού κατεστημένου για το μέλλον. Το τι θα γίνει στις εκλογές για Πρόεδρο στην Ουκρανία, οι αντιδράσεις της Ρωσίας και το ενεργειακό πρόβλημα της Ευρώπης αλλά και η άρνηση πολλών λαών του Νότου να δεχθούν την καταλυτική αντίληψη του Βορρά για το μέλλον – ενός αύριο δηλ κατακλυσμένου από ασήκωτους φόρους και δύσκαμπτη γραφειοκρατία – δεν δείχνει να προβληματίζει όσους αναλογίζονται την επόμενη ημέρα για την Ευρώπη.

Είναι φανερό πως μετά τις επερχόμενες εκλογές δεν θα χάσουμε μόνο τον κ. Βενιζέλο από την Ελλάδα. Πολλοί άλλοι πολιτικοί ηγέτες θα δούν την λαική τους στήριξη να εξανεμίζεται και την νομιμοποιητική τους βάση να εξαερώνεται . Ουδείς δείχνει να γνωρίζει τι συνέπειες θα υπάρξουν τότε…
Συνέχεια

Δευτέρα, 12 Μαΐου 2014

Ο καλός των κυβερνώντων πολίτης


Εκ πρώτης όψεως η πολιτική που στην αρχή φορολογεί χωρίς οίκτο και μετά δίνει ένα ελάχιστο μέρος της λείας πίσω στα θύματα δεν φαίνεται να στηρίζεται σε κάποια λογική. Αν είσαι όμως ένας αμετανόητος κρατιστής, όπως συμβαίνει με κυβερνώντες και αντιπολιτευόμενους, αυτή η παραφροσύνη εμπεριέχει την ουσία της πολιτικής σου υπόστασης.

Το 2012 η κυβέρνηση θα αυξήσει τον ειδικό φόρο κατανάλωσης στο πετρέλαιο θέρμανσης κατά 550%. Η μείωση στην κατανάλωση στο πετρέλαιο θέρμανσης θα φτάσει σχεδόν το 70% και οι συνολικές απώλειες του κράτους θα φθάσουν τα 291 εκ. ευρώ. Πάνω από την Αθήνα θα δημιουργηθεί αιθαλομίχλη μιας και οι Αθηναίοι θα προσπαθούν ζεσταθούν τον χειμώνα χωρίς πετρέλαιο θέρμανσης. Η λογική αντίδραση σε αυτή την περίπτωση θα ήταν μια σημαντική μείωση στον ειδικό φόρο κατανάλωσης στο πετρέλαιο (θέρμανσης και κίνησης) όπου θα αύξανε τα φορολογικά έσοδα, θα μείωνε την ρύπανση του περιβάλλοντος και θα βοηθούσε τους οικονομικά ασθενέστερους να ζήσουν πολιτισμένα τους ψυχρούς μήνες του χρόνου.

Αντίθετα η κυβέρνηση των αμετανόητων κρατιστών αποφάσισε να λάβει μια σειρά από μέτρα που μόνο κομισάριοι της Σοβιετικής Ένωσης θα μπορούσαν να φαντασθούν. Για την αντιμετώπιση της αιθαλομίχλης η κυβέρνηση αποφάσισε, μεταξύ άλλων: την διακοπή της λειτουργίας των εγκαταστάσεων κεντρικής θέρμανσης σε δημόσιες υπηρεσίες, το κλείσιμο βρεφικών και παιδικών σταθμών, την απαγόρευση κυκλοφορίας σχολικών λεωφορείων και την διαταγή για μείωση της βιομηχανικής και βιοτεχνικής δραστηριότητας κατά 30%.

Στα παραπάνω μέτρα που προσπαθούν να αντιμετωπίσουν τα αποτελέσματα μιας άλογης πολιτικής δημιουργώντας νέες εξίσου στρεβλωτικές και επιζήμιες πολιτικές, η κυβέρνηση πρόσθεσε και εισοδηματικά μέτρα όπως την δωρεάν παροχή ηλεκτρικού ρεύματος σε ειδικούς δικαιούχους και το μέτρο του επιδόματος θέρμανσης.

Αν η κυβέρνηση είχε ακολουθήσει την πολιτική της μείωσης των φόρων αυτό θα δημιουργούσε αρκετά προβλήματα για την πολιτική τάξη. Μια λογική πολιτική θα μείωνε την αναγκαιότητα για μια γραφειοκρατία που υπάρχει για να ελέγχει, να κανονίζει και να διατάζει. Μια πολιτική μείωσης φόρων δεν θα έδινε την δυνατότητα στους κυβερνώντες να μοιράζουν τα χρήματα των αγρίως φορολογουμένων σε επιδόματα και παροχές για να αποδείξουν πόσο “κοινωνικά ευαίσθητοι” είναι.

Ένας ελεύθερος επαγγελματίας που θα κάνει το λάθος να δηλώσει εισόδημα 2.000 ευρώ το μήνα κινδυνεύει με άμεσους και έμμεσους φόρους που φτάνουν μέχρι και το 80% αυτού του εισοδήματος. Το μήνυμα της πολιτικής τάξης στον Έλληνα πολίτη είναι ξεκάθαρο: αν προσπαθήσεις να δημιουργήσεις, αν προσπαθήσεις να είσαι ανεξάρτητος, να στηρίζεσαι στις δικές σου δυνάμεις και να κάνεις τις δικές σου επιλογές, όλες αυτές οι επιδιώξεις και επιλογές συνιστούν μέγα ηθικό παράπτωμα και το ελληνικό κράτος θα σε τιμωρήσει παραδειγματικά. Το εισόδημα σου και ο όποιος πλούτος που με δυσκολία απέκτησες ανήκουν στο κράτος. Αυτό με την παντογνωσία της σοφίας του αποφασίζει τι πραγματικά σου ανήκει. Αν θέλεις να κρατήσεις όσο περισσότερα μπορείς απ΄ότι δημιούργησες αυτό συμβαίνει γιατί είσαι ένας άπληστος άνθρωπος. Αν θέλεις την ανακατανομή του πλούτου άλλων προς όφελος σου, τότε, είσαι ένας κοινωνικά ευαίσθητος πολίτης.

Η ελληνική πολιτική τάξη, τουλάχιστον τα τελευταία 40 χρόνια, έχει μια πολύ σαφή και αδιαμφισβήτητη πολιτική στο να εκπαιδεύει τους πολίτες στις συμπεριφορές που αυτή θεωρεί τις ενδεδειγμένες. Δισεκατομμύρια έχουν δαπανηθεί για διορισμούς, επιδόματα, βοηθήματα, πρόωρες συνταξιοδοτήσεις και επιδοτήσεις, και δισεκατομμύρια έχουν φορολογηθεί από τον παραγωγικό τομέα της οικονομίας. Οι πολίτες έμαθαν ποιες συμπεριφορές είναι κερδοφόρες και ποιες είναι ατελέσφορες. Οι πολίτες που θέλουν, έχουν εκπαιδευτεί για δεκαετίες στο να τα περιμένουν όλα από το κράτος - τσουβαλιάζονται σε πολιτικά γραφεία, τρέχουν σε συγκεντρώσεις, κυματίζουν πλαστικά σημαιάκια και περιμένουν ένα καλύτερο αύριο «με εντολή Σαμαρά».

Η κυβέρνηση Βενιζέλου-Σαμαρά υπόσχεται ότι στο μέλλον θα υπάρξουν ίσως κάποιες περικοπές φόρων. Τώρα όμως προχωρά στο λεγόμενο κοινωνικό μέρισμα. Έτσι, για να μην ξεχνά ο πολίτης ποιος είναι ο ανατολίτης αφέντης του, που λίγο πριν τις εκλογές του δίνει μια ελεημοσύνη λόγω της ανεξάντλητης γενναιοδωρίας του.

Πως γίνεται μια χώρα που τιμωρεί την παραγωγή πλούτου και ταυτόχρονα ανακατανέμει τον υπάρχοντα με πολιτικά κριτήρια να επιβιώσει; Φαντάζομαι, ότι η επίσημη αφήγηση των πραγμάτων εξηγεί την υπερκομματική επικράτηση της σοσιαλμανίας και την χρεοκοπία της Ελλάδας ως απλά μια διαβολική σύμπτωση.
Συνέχεια