Παρασκευή, 5 Σεπτεμβρίου 2014

Κυβερνητική Πειρατεία, Αντιπολιτευτική Παραζάλη

Έχω πολλές αμφιβολίες πλέον, με βάση την νοοτροπία που κυριαρχεί, για την δυνατότητα της χώρας να ξεπεράσει την κρίση δίχως τραγικά συνεπακόλουθα. Η εκτίμησή μου είναι πως στις επόμενες εκλογές θα έρθει πρώτο κόμμα ο ΣΥΡΙΖΑ, με ελάχιστες όμως δυνατότητες σχηματισμού αποτελεσματικής κυβέρνησης και προοπτικών επιτυχίας. Μοιραία, το επόμενο βήμα για την χώρα θα είναι η έξαλλη ακροδεξιά. Και η κρίση θα τελειώσει αφού βιώσουμε κάποια σοβαρή εθνική τραγωδία. Μακάρι οι προβλέψεις μου να βγουν λαθεμένες. Η λογική όμως που κυριαρχεί δυστυχώς μοναχά προς τα εκεί οδηγεί…

Η κυβερνητική πλειοψηφία αντιμετωπίζει την χώρα σαν προσωπική της ιδιοκτησία και πορεύεται δίχως αρχές και σεβασμό σε θεσμούς και ατομικά δικαιώματα. Προβάλλονται επιχειρήματα εξωπραγματικά και υιοθετούνται πολιτικές εξοντωτικές – για την χώρα και την κοινωνία. Η φορολογική επίθεση κατά των πάντων, υποδηλώνει πανικό και ασχετοσύνη. Και ο μεν νέος Υπουργός των Οικονομικών δείχνει να καταλαβαίνει το πρόβλημα αλλά, ερχόμενος αργά στο προσκήνιο, δείχνει παγιδευμένος από σκοπιμότητες και δρομολογημένες εξελίξεις. Τούτο όμως δεν συσκοτίζει την πραγματικότητα. Που δείχνει μια κοινωνία εκτός τροχιάς και σωφροσύνης.

Για να σωθεί ένα κράτος τεράστιο, διεφθαρμένο και αναποτελεσματικό παίρνονται μέτρα εξόντωσης της ιδιωτικής οικονομίας ωσάν στην κυβέρνηση να βρίσκεται κάποιο επαναστατικό σοσιαλιστικό κόμμα! Παραγνωρίζοντας τις ευθύνες του δημόσιου τομέα για τα αδιέξοδα, αυτός δανείσθηκε για παροχές και αυτός χρεοκόπησε, παίρνονται μέτρα σύνθλιψης της ιδιωτικής οικονομίας στο όνομα κάποιων ‘γενικών θυσιών’. Ποιες θυσίες όμως όταν έχουμε 1 εκ. 300 χιλ ανέργους στον ιδιωτικό τομέα και σχεδόν κανένα στο δημόσιο; Όταν ξοδεύονται μεγάλα ποσά για πρόωρες συνταξιοδοτήσεις και σημαντικές παροχές στις ακόμα δημόσιες επιχειρήσεις; Όταν η κυβέρνηση επιμένει σε μέτρα εναντίον των υποτιθέμενα ακόμη ισχυρών για προστασία των αδυνάτων. Με αποτέλεσμα δηλ να γίνουν σύντομα όλοι αδύνατοι. Για να τους στηρίξει αυτούς ποιος;

Ολοκληρωτικός παραλογισμός είναι βέβαια η φορολογική πολιτική και κυρίως η επίθεση κατά της ιδιοκτησίας. Εχουμε ξεπεράσει πλέον κατά πολύ το καθεστώς φορολογίας του εισοδήματος. Οι περισσότεροι φόροι είναι δήθεν έκτακτοι, αλλά μόνιμοι. Αλληλεγγύης, επιτηδεύματος, για την εκπαίδευση, και πάει λέγοντας. Ο ΕΝΦΙΑ όμως βγάζει μάτια. Ένα περιουσιακό στοιχείο φορολογείται επανειλημμένα μέχρι τελικής του εξόντωσης. Επειδή, λένε, στην Ελλάδα υπάρχει μεγάλο ποσοστό ιδιοκατοίκησης. Από πότε αυτό είναι καταδικαστικό σε μια χώρα δυτική; Από εκεί και πέρα δεν πρέπει να λησμονείται πως τα ακίνητα είναι αγορασμένα και χτισμένα με χρήματα φορολογημένα, φορολογείται η αγορά και η οικοδόμησή τους καθώς και οι συνακόλουθες επιπτώσεις σε άλλους τομείς της οικονομίας. Οι ιδιοκτήτες δεν είναι ληστές στους οποίους το κράτος θα επιβάλει κυρώσεις εν ήδη ποινής. Ούτε και κανείς διόρισε το δημόσιο συνεταίρο κάθε οικονομικής κίνησης των πολιτών. Αυτές είναι κινήσεις πειρατείας που η δημόσια εξουσία ‘νομιμοποιεί’.

Αυτή όμως είναι νομιμοποίηση εκτός δημοκρατικών θεσμών. Αν είχε ανατραπεί το αστικό σύστημα από κάποια επαναστατική εξουσία κάτι τέτοιο θα μπορούσε να συμβεί. Τώρα έχουμε το τραγελαφικό φαινόμενο η λεγόμενη ‘Δεξιά’ να εξοντώνει την ατομική ιδιοκτησία επιβάλλοντας βαρύτατους κι’ αυθαίρετους φόρους και η Αριστερά να διαμαρτύρεται καταδικάζοντας την επιβολή φόρων και υπεραμυνόμενη των δικαιωμάτων ιδιοκτησίας. Κάποτε έλεγαν πως θάρθει ο κομμουνισμός να σας πάρει τα σπίτια. Τώρα, αν έρθει, θα βρει ελάχιστα. Θα τα έχει ήδη κατασπαράξει η λεγόμενη ‘Δεξιά’…

Η περιφρόνηση όμως θεσμών και δημοκρατικών διαδικασιών δεν έχει τελειωμό. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η παραβίαση του νόμου από το κράτος ακόμη και στο ζήτημα του υπολογισμού των αντικειμενικών αξιών για τον υπολογισμό του φόρου ακινήτων. Ο νόμος ισχύει (κάθε 2 χρόνια προσαρμογή των αξιών στην πραγματικότητα) αλλά ανοιχτά παραβιάζεται. Ώστε να μην αυξηθούν, λέγεται, οι αξίες ορισμένων ‘λαϊκών’ περιοχών. Κι ας αυξάνεται υπερβολικά κι εξωπραγματικά η αξία ακινήτων σε άλλες περιοχές. Ο μύθος περί ‘τυφλής δικαιοσύνης’ πάει περίπατο. Όπως και η περίφημη ισότητα απέναντι στον νόμο. Αλλά και το περίφημο κράτος δικαίου. Ποιος μπορεί να κρίνει λοιπόν αντικειμενικά πως κάποιοι παραβιάζουν τον νόμο; Όταν ο πρώτος παραβάτης είναι το ίδιο το κράτος…

Από την άλλη μεριά όμως και οι αντιπολιτευόμενες δυνάμεις έχουν χάσει τον προσανατολισμό ενός ορθολογικού οδικού χάρτη. Προκειμένου να εξυπηρετηθούν κομματικά συμφέροντα και επικοινωνιακές ανάγκες οι πάντες εθελοτυφλούν στο γεγονός πως με το σημερινό διογκωμένο δημόσιο τομέα σωτηρία δεν πρόκειται να υπάρξει. Για να καθησυχάσουν εκλογείς που εξαρτώνται από το μεγάλο δημόσιο η αντιπολίτευση ανακαλύπτει στον ‘ελληνικό καπιταλισμό’ τον μεγάλο υπεύθυνο της κρίσης. Και βρίσκει στην ΕΕ, το ΔΝΤ και την ΚΕΤ καθώς και στο συνακόλουθο Μνημόνιο ‘νεοφιλελεύθερες’ συνωμοσίες που προκαλούν τα προβλήματα…

Τώρα πως γίνεται ο νεοφιλελευθερισμός, που κατά κύριο λόγο υποστηρίζει μείωση φόρων, απελευθέρωση αγορών, εκτεταμένες ιδιωτικοποιήσεις και λιγότερες κρατικές παρεμβάσεις, να ευθύνεται για τις σοσιαλδημοκρατικές επιλογές των τεράστιων φορολογικών επιβαρύνσεων, της τοποθέτησης στο ντουλάπι των σημαντικότερων δομικών μεταρρυθμίσεων, των κατάργησης των ελεύθερων οικονομικών συναλλαγών (μισθοί, συντάξεις, εργασιακές διαπραγματεύσεις κλπ), των μηδενικών ιδιωτικοποιήσεων και της απίστευτης κρατικής αυθαιρεσίας μόνο εγκέφαλοι με αριστερές ιδεοληψίες μπορούν να το καταλάβουν.

Με τον τρόπο αυτό όμως ο τόπος βαδίζει σε καινούργια αδιέξοδα και σε νέα μεγάλα προβλήματα. Ακόμα έχω κάποιες λιγοστές ελπίδες πως θα έλθει η στιγμή που ο κόσμος θα αντιληφθεί την πραγματικότητα. Και θα απαιτήσει λογικές επιλογές και σωστές, αν και δυσάρεστες για κάποιους, κινήσεις. Διαφορετικά, η τραγωδία παραμονεύει απειλητικά στην γωνία…
Συνέχεια

Δευτέρα, 1 Σεπτεμβρίου 2014

Γιατί ο λεγόμενος αντιρατσιστικός νόμος είναι το απόλυτο έκτρωμα


Αυτή την Παρασκευή στην Βουλή θα ψηφιστεί νομοσχέδιο σταθμός στη υποβάθμιση των δικαιωμάτων του Έλληνα πολίτη. Αυτό το νομοσχέδιο έκτρωμα, η κυβέρνηση Βενιζέλου-Σαμαρά, προσπαθεί να το περάσει στα μουλωχτά στο τρίτο θερινό τμήμα της Βουλής. Δεν θα μπορούσε να γίνει διαφορετικά, γιατί το όλο εγχείρημα δεν είναι τίποτε λιγότερο από μια δια νόμου κατάργηση του Συντάγματος.

Ο υπουργός Δικαιοσύνης, κ Αθανασίου, υποστηρίζει ότι ο αντιρατσιστικός νόμος είναι αναγκαίος για να αντιμετωπισθούν διάφορα ρατσιστικά φαινόμενα βίας. Καταρχήν, είναι μια μεγάλη έκπληξη που ο κ. Αθανασίου δείχνει ενδιαφέρον για την βία. Ας μην ξεχνάμε ότι είναι ο υπουργός που αυτό το καλοκαίρι, πάλι σε θερινό τμήμα της Βουλής, πέρασε το νόμο 4274 που αποφυλακίζει πρόωρα μεγαλεμπόρους ναρκωτικών. Είναι ο ίδιος υπουργός όπου στην διάρκεια της θητείας του το υπουργείο Δικαιοσύνης έδινε αλλεπάλληλες άδειες εξόδου σε δολοφόνους τρομοκρατικών οργανώσεων.

Αλλά, προς χάριν του διαλόγου, ας υποθέσουμε ότι ο κ. Αθανασίου λίαν προσφάτως έγινε υπεραισθητός στα θέματα εγκληματικότητας και βίας. Πως αποδεικνύει ότι η ελευθερία του λόγου ευθύνεται για τα συγκεκριμένα κρούσματα βίας; Στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια όλα τα εγκλήματα, ανεξαρτήτως κινήτρου, έχουν γνωρίσει αλματώδη άνοδο. Γιατί μόνο τα εγκλήματα με ρατσιστικά κίνητρα ενδιαφέρουν την κυβέρνηση; Γιατί η κυβέρνηση που αφήνει ελεύθερους τους έμπορους ναρκωτικών, τρομοκράτες, παιδεραστές και βιαστές, ξαφνικά την ενδιαφέρει μόνο η βία με τα συγκεκριμένα κίνητρα και μάλιστα βρίσκει ένοχη για αυτά την συνταγματική ελευθερία του Έλληνα πολίτη να σκέπτεται και να εκφράζεται ελεύθερα; Γιατί οι αυστηρότερες ποινές για εγκληματικές πράξεις δεν είναι η λύση στο πρόβλημα;

Κανένα από αυτά τα ερωτήματα και πολλά άλλα δεν θα τεθούν στην Βουλή, αλλά ούτε και στα ΜΜΕ. Κατά κάποιο τρόπο θα πρέπει να δεχθούμε ότι ο δημόσιος διάλογος που διεξάγεται στα ΜΜΕ για αυτό το θέμα είναι μεταξύ αυτών συμφωνούν με το νόμο και αυτών που συμφωνούν πολύ. Το μόνο που μπορούμε να ακούσουμε για τους διαφωνούντες προέρχεται από τους συμφωνούντες και περιορίζεται στους χαρακτηρισμούς ότι οι διαφωνούντες είναι λυσσασμένοι, υστερικοί, ρατσιστές και φασίστες.

Λέγεται ως επιχείρημα ότι ο νόμος αυτός είναι επίσης αναγκαίος γιατί η Ευρωπαϊκή Ένωση διεκδικεί από τα κράτη μέλη να νομοθετήσουν ακριβώς έτσι. Άλλο ένα ψέμα. Η ΕΕ καλεί τα κράτη να πάρουν μέτρα κατά της ρατσιστικής βίας χωρίς να έχει συγκεκριμένες συνταγές για το πως θα γίνει αυτό. Ειδικά το θέμα της ελευθερίας του λόγου, η ΕΕ το αφήνει αποκλειστικά στην κρίση της κάθε κράτους.

Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι αυτό το νομοσχέδιο προϋποθέτει σημαντικές ποσότητες ψεύδους και προπαγάνδας. Η φύση του νομοσχεδίου επιβάλλει μια ρητορεία που βασικό σκοπό έχει να αποφύγει και συσκοτίσει όλα τα ουσιώδη ζητήματα γύρο από αυτό το θέμα. Έτσι καλούμαστε να αγνοήσουμε το γεγονός ότι με αυτό το νομοσχέδιο πολιτικοποιείται ο ρόλος του δικαστή, αφού καλείται να αποφασίζει για το ποιες πολιτικές απόψεις είναι επιτρεπτές σύμφωνα με τους κυβερνώντες και ποιες όχι. Καλείται ο δικαστής να αποφασίζει για το ποιες είναι οι ορθές απόψεις για ιστορικά γεγονότα που το άτομο δικαιούται να έχει και ποιες όχι. Αν όλα τα παραπάνω δεν είναι μια κατάφωρη παραβίαση των κανόνων της αστικής δημοκρατίας, τότε όλα επιτρέπονται στους κυβερνώντες.

Οι αρχές του διαφωτισμού που απελευθέρωσαν το άτομο από τα δεσμά των κρατούντων, της δεισιδαιμονίας και της αυθεντίας υποχωρούν μπροστά στην επίθεση των νεοσκοταδιστών της πολιτικής ορθότητας. Ο πολίτης πλέον δεν κρίνεται ικανός να ερευνά και να συνδιαλέγεται ελεύθερα. Οι κρατούντες ξέρουν καλύτερα.

Οφείλουμε πάντως να αναγνωρίσουμε στον κ. Σαμαρά και τους βουλευτές της Νέας Δημοκρατίας την πολιτική συνέπεια που τους διακρίνει. Με τον ΕΝΦΙΑ και όλους τους άλλους φόρους προχωρούν στην δήμευση της ιδιωτικής περιουσίας στην Ελλάδα. Με τον νόμο λογοκρισίας που θα ψηφίσουν προχωρούν στην κρατικοποίηση του πολιτικού διαλόγου. Η παράδοση της σοσιαλμανίας είναι τελικά η μόνη παράδοση της Νέας Δημοκρατίας. Κρίμα που κατηγορούν τον ΣΥΡΙΖΑ επειδή σχεδιάζει για το μέλλον όλα αυτά που οι ίδιοι εφαρμόζουν σήμερα.

Αυτή την εβδομάδα με συνοπτικές διαδικασίες και με περιορισμένο και ελεγχόμενο διάλογο η κυβέρνηση Βενιζέλου-Σαμαρά θα καταργήσει δια νόμου μια βασική συνταγματική ελευθερία των Ελλήνων πολιτών. Μετά από την ψήφιση αυτού του νομοσχεδίου δεν θα υπάρξουν μαζικές συλλήψεις και διώξεις. Τα πράγματα θα κινηθούν στους συνήθεις ρυθμούς. Όμως πίσω από αυτή την ψευδή αίσθηση της ομαλότητας κάτι σημαντικό θα έχει αλλάξει. Για πρώτη φορά μετά από την αποκατάσταση της δημοκρατίας το κράτος ξαναμπαίνει στην διεύθυνση του πολιτικού διαλόγου. Αυτό είναι το πρώτο και πιο σημαντικό βήμα σε αυτή την κατηφόρα. Ότι ακολουθήσει πλέον θα είναι απλά οι συνέπειες. Φαίνεται, πως τα 40 χρόνια είναι το χρονικό διάστημα στο οποίο πολλά ξεχνιούνται.
Συνέχεια