Πέμπτη, 18 Δεκεμβρίου 2014

Το DNA της ανοησίας

Υπάρχει μια βολική επωδός των μόνιμων υπερασπιστών της παντοτινής ελληνικής ανωτερότητας που επιμένει στο επιχείρημα πως για όλα φταίνε οι ξένοι που σχεδίασαν δήθεν την ελληνική χρεωκοπία για να διασώσουν τις δικές τους οικονομίες – και μάλιστα να κερδοσκοπήσουν.

Παραγνωρίζοντας γεγονότα και πραγματικότητες το επιχείρημα είναι πως αν είχαμε, διαφορετική στάση θα εμποδίζαμε Γαλλία και Γερμανία από το να ξεφορτωθούν τα τοξικά ελληνικά ομόλογα και θα τους είχαμε «στο χέρι» εκβιάζοντας με χρεοκοπία που θα οδηγούσε και τους ίδιους σε τραγικά αδιέξοδα. Παράλληλα, σήμερα η απαίτηση διαγραφής μεγάλου μέρους του ελληνικού χρέους θα υποχρέωνε την Ευρώπη σε αναδίπλωση, φοβούμενη ελληνική άτακτη χρεοκοπία που θα προκαλούσε σοβαρούς τριγμούς στο ευρωπαικό σύστημα.

Όλες αυτές οι σκέψεις κρύβουν κάποιες σκληρές πραγματικότητες. Οι δανειστές, που είχαν στα χέρια τους ελληνικά ομόλογα, προκάλεσαν την ελληνική χρεοκοπία; Αυτοί όμως δάνειζαν, κάκιστα κατά την γνώμη μου, κι εμείς δυστυχώς ξοδεύαμε. Δίχως την όποια ελπίδα βέβαια αποπληρωμής. Οσοι είχαμε κατά καιρούς τότε τολμήσει να επισημάνουνε τα αδιέξοδα στα οποία πλησιάζαμε και να ζητήσουμε η και να πραγματοποιήσουμε μείωση δαπανών και περικοπές στον δημόσιο τομέα – γιατί αυτό είχαμε επανειλημμένα κάνει, σαν απάντηση στο ερώτημα «κι εσείς τι κάνατε» - είχαμε ριχθεί στο πύρ το εξώτερο σαν άκαρδοι νεοφιλελεύθεροι και επαίσχυντοι «οικονομιστές». Γι αυτό στην Ελλάδα χρεοκόπησε το κράτος κι όχι οι Τράπεζες, όπως παντού αλλού στον υπόλοιπο κόσμο. Και για να μην καταρρεύσει, εκλιπάρησε Ευρώπη και ΔΝΤ για δανεικά στη βάση βέβαια κάποιου προγράμματος αποπληρωμής (μνημόνιο).

Ηταν λάθος το μνημόνιο; Είχα από τότε δηλώσει – και τηλεοπτικά μάλιστα – πως ΝΑΙ. Με την προυπόθεση όμως πως η χώρα θα προχωρούσε μόνη της σε δραστικές περικοπές δαπανών και σε μείωση του δημόσιου τομέα. Θα μπορούσε ακόμη, ΤΟΤΕ, να απειλήσει με στάση πληρωμών. Όπως είχα σημειώσει, οι δανειστές θα έκαναν ό,τι μπορούσαν να βοηθήσουν – ακριβώς λόγω των ομολόγων που είχαν τότε στα χέρια τους – με την πιθανή έκδοση κάποιου ενιαίου ομολόγου. Θα έπρεπε όμως, για να είμαστε πειστικοί, να ήμασταν έτοιμοι για πιθανές θυσίες. Στο κομμάτι κυρίως της μείωσης του κράτους και της αύξησης της ανεργίας. Ποιός όμως ήταν τότε έτοιμος να αναλάβει ΤΕΤΟΙΟ κόστος; Το αποτέλεσμα ήταν συνακόλουθα η άτακτη προσφυγή σε νέο εξωτερικό δανεισμό, και μνημόνιο βέβαια, που οδήγησε σε ό,τι συνέβη. Με αποτέλεσμα οι ευρωπαίοι να κερδίζουν χρόνο – θέτοντας όρους που εμείς ουδέποτε τηρήσαμε (διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις, ιδιωτικοποιήσεις, απολύσεις κλπ) αλλά εκταμιεύοντας κανονικά τις δόσεις του μνημονίου – για να απαλλαγούν ενδιάμεσα από τα ελληνικά ομόλογα. Φώναζα τότε με άρθρα, και από την συχνότητα του Ρ/Σ ΦΛΑΣ, πως σύντομα δεν θα μας έχουν πλέον ανάγκη και θα σκληρύνουν την στάση τους. Ποιος όμως με άκουγε τότε, όταν το τίμημα θα ήταν η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ προώθηση των μεταρρυθμίσεων και οι αλλαγές οικονομικών συνηθειών;

Οι ευρωπαίο ξεφορτώθηκαν τελικά τα ελληνικά ομόλογα. Που τα αγόρασε βολικά η ΕΚΤ (που στο PSI βέβαια δεν κουρεύτηκαν μια και η Τράπεζα είναι κρατική – «επίσημος» τομέας) ενώ τα υπόλοιπα τα πήραν οι Τράπεζες της …Κύπρου! Της οποίας η κυβέρνηση συμφώνησε στο PSI, με αποτέλεσμα οι Τράπεζές της …να χρεοκοπήσουν. Απίστευτες καταστάσεις!!

Οι ευρωπαίοι πράγματι διασώθηκαν. Με έξυπνους χειρισμούς όμως και με εργαλείο τις ανοησίες τις δικές μας. Που με τίποτα δεν θέλουμε να αναλάβουμε άμεσα πολιτικό κόστος και να πειράξουμε τον δημόσιο τομέα. Οι κινήσεις αυτές κωλυσιεργίας των ελληνικών κυβερνήσεων ήσαν πάντα σε αρμονία με τις καταγγελίες του αντι-μνημονιακού μετώπου της κοινωνίας. Τελικά όμως έτσι οδηγούμεθα σε αδιέξοδα αυτοπαγιδευόμενοι. Το ίδιο συμβαίνει και τώρα. Πορευόμαστε χωρίς σχέδιο και εκτός πραγματικότητας. Είτε θα πάμε σε νέα - και πάλι εξοντωτικά – μέτρα, που δεν θα δώσουν όμως καμία διέξοδο. Είτε θα πορευθούμε με απρογραμμάτιστο αντι-μνημονιακό τσαμπουκά, που θα μας βουλιάξει σε άτακτη χρεοκοπία. Και τότε θα φανεί το πρόσωπο μιάς πραγματικής (με ελάχιστα καύσιμα, φάρμακα και τρόφιμα) ανθρωπιστικής κρίσης.

Το DNA της ανοησίας μας κυνηγά από κοντά.
Συνέχεια

Αφιέρωμα στα 180 χρόνια του Conservative Party

Το Ινστιτούτο Συντηρητικής Πολιτικής (ΙΝΣΠΟΛ) δημοσιεύει σήμερα, 18 Δεκεμβρίου 2014, αφιέρωμα στην επέτειο εκατόν ογδόντα ετών από ιδρύσεως του βρετανικού Conservative Party (Tamworth Manifesto, 18 Δεκεμβρίου 1834).

Γράφουν οι: Ανδρέας Ανδριανόπουλος - Σωτήρης Μητραλέξης - Γεώργιος Σιβρίδης - Παναγιώτης Χατζηστεργίου - Τηλέμαχος Χορμοβίτης - Χρήστος Χριστόπουλος - Άγγελος Χρυσόγελος.

Μπορείτε να διαβάστε το αφιέρωμα σε μορφή PDF:

ConsParty18122014 Kopie


inspol
(Το Ινστιτούτο Συντηρητικής Πολιτικής – ΙΝΣΠΟΛ δεν έχει οργανωτική ή άλλη σχέση με ιστολόγια φέροντα παρόμοια επωνυμία).

Συνέχεια

Δευτέρα, 15 Δεκεμβρίου 2014

Και μετά τους 180;


Το πρόβλημα με την εκλογή προέδρου από την υπάρχουσα Βουλή είναι ότι δίνει λύση σε ένα πρόβλημα που δεν υπάρχει.

Χρειάζεται μήπως η κυβέρνηση Βενιζέλου-Σαμαρά περισσότερο χρόνο για να τελειώσει το έργο της; Η πικρή αλήθεια είναι αυτή η κυβέρνηση μέχρι τις ευρωεκλογές προσποιούνταν ότι κάνει μεταρρυθμίσεις, μετά τις ευρωεκλογές σταμάτησε και να προσποιείται. Έχουν περάσει δυόμισι χρόνια από τις εκλογές του 12 και το μόνο που έχει καταφέρει είναι να ανεβάζει δημοσκοπηκά τον ΣΥΡΙΖΑ.

Κάποτε μιλούσαμε για το γεγονός ότι παρά την κρίση ο ΣΥΡΙΖΑ είχε κολλήσει κάπου στο 24%. Μετά, όσο ΠΑΣΟΚ-ΝΔ συνέχισαν να κυβερνούν, είδαμε τον ΣΥΡΙΖΑ να περνά στην πρώτη θέση. Τώρα συζητούμε αν ο ΣΥΡΙΖΑ θα πλησιάσει στην αυτοδυναμία. Τι περιμένουμε ότι θα συμβεί μετά την εκλογή προέδρου και αφού η υπάρχουσα κυβέρνηση περάσει νέα μέτρα και αφού συνεχίσουμε αυτή την μακρά και εξοντωτική πορεία αργού θανάτου; Σε 18 μήνες από τώρα ο ΣΥΡΙΖΑ θα είναι πολύ ισχυρότερος. Οι πολίτες θα είναι προετοιμασμένοι να υποστούν και να του δικαιολογήσουν πολύ περισσότερα. Κανένας δεν μπορεί να προβλέψει τι θα γίνει στο μέλλον, αλλά λογικά σκεπτόμενοι, οι εκλογές σε 18 μήνες από τώρα θα είναι επίσης τραγωδία με πολύ δυσμενέστερες πολιτικές προεκτάσεις από ότι τώρα.

Τα τελευταία πέντε χρόνια στην συλλογική μας παράνοια, συνειδητά και ασυνείδητα, βαφτίσαμε την πολιτική, ηθική και οικονομική χρεοκοπία της μεταπολίτευσης ως μια συνήθη κρίση ρευστότητας. Και κάθε μέρα που περνούσε τόσο φούσκωνε ο λογαριασμός της επερχόμενης τελικής καταστροφής. Είναι κρίμα που στην σύγχρονη ιστορία μας καταφέρνουμε να τερματίσουμε κάθε μεγάλη κρίση με μια αντίστοιχα μεγάλη τραγωδία (Βλέπε Μικρασιατική καταστροφή, εμφύλιος, Κύπρος 74.) Οι εκλογές δεν θα είναι η αιτία αυτής της τραγωδίας, αλλά όλα όσα έγιναν και δεν έγιναν μέχρι τότε.

Η υπάρχουσα κυβέρνηση έχει εξαντληθεί και έχει εξαντλήσει. Και να μπορούσαν, δεν θέλουν - και να ήθελαν, δεν μπορούν. Η παραμονή τους στην εξουσία το μόνο που καταφέρνει είναι να ενδυναμώνει τις πιο αντιδραστικές και καταστροφικές δυνάμεις στην Ελλάδα. Η εκλογή προέδρου δεν είναι η λύση γιατί απλούστατα η υπάρχουσα αργή πορεία προς στην καταστροφή δεν είναι το ζητούμενο.
Συνέχεια