Τρίτη, 22 Δεκεμβρίου 2015

Γιατί Έχασε η ΝΔ την Κυριακή

του Ραφαήλ Α. Καλυβιώτη*

Στεκόμενοι στις ουρές, οι περισσότεροι ψηφοφόροι της ΝΔ αναζητούσαν επίμονα καρέκλες διότι η προχωρημένη τους ηλικία δεν τους επέτρεπε να αντέξουν αυτήν την φυσική ταλαιπωρία. Όσο συγκινητική και εάν ήταν η παρουσία των συμπαθεστάτων υπερηλίκων και η αγωνία τους για το μέλλον των παιδιών τους, από την άλλη, η μαζική τους παρουσία καταδεικνύει ένα από τα δομικότερα προβλήματα που αντιμετωπίζει η ελληνική κοινωνία: το χάσμα μεταξύ των γενεών.

Σε αντίθεση με την πλειοψηφία των ψηφοφόρων της ΝΔ, οι νέοι γύρισαν επιδεικτικά την πλάτη τους στην εσωκομματική διαδικασία της Κυριακής διότι θεώρησαν ότι είναι κάτι που δεν τους αφορά. Και πώς να τους αφορά και να τους συγκινήσει ένα κόμμα που συνδέεται ενεργά με την παρουσία βαρώνων και γερόντων; Οι θριαμβολογούντες για την προχθεσινή μαζική προσέλευση εάν είχαν κάνει έναν υγιή περίπατο στα διάφορα τμήματα της Αττικής ανεξαρτήτως ώρας θα είχαν διαπιστώσει ότι ο πενηντάρης ήταν το λυκόπουλο της ομήγυρης.

Δεν είναι μόνον το δημογραφικό ζήτημα, η αναντιστοιχία νέου και παλαιού ή ο καταστατικός μύθος ότι «οι νέοι ψηφίζουν κατά βάση αριστερά» το πρόβλημα της ΝΔ. Το μεγαλύτερό της πρόβλημα είναι ότι απευθύνεται σε λάθος εκλογικό σώμα. Αυτή η πλάνη δεν μπορεί να ξεπεραστεί διότι αυτοί που προβαίνουν στην πολιτική ανάλυση στο κόμμα είτε είναι ιδρυματοποιημένοι και έχουν την ψευδαίσθηση ότι το σύμπαν ασχολείται με το ποιος είναι «Καραμανλικός» ή «Μητσοτακικός» είτε δεν έχουν βγει από τα σπάχνα της Κοινωνίας και δεν μπορούν να αντιληφθούν τις ανάγκες της.

Πολλώ δε μάλλον όταν διαβάζουν αναλυτές που πρόσκεινται στο φερόμενο ως «Συντηρητικό» φάσμα οι οποίοι θεωρούν συγκλονιστική επανάσταση να αναλάβει την ηγεσία της παρατάξεως ο Κ. Μητσοτάκης. Οι γερασμένοι σε βιβλιογραφία αυτοί διανοητές ενώ από την μία θεωρούν εαυτούς «Συντηρητικούς», από την άλλη χρησιμοποιούν ως εννοιολογικό τους εργαλείο τις «ταξικές διαφορές» σε μία κοινωνία που δεν είχε ποτέ επί της ουσίας ταξικές αντιθέσεις αφού ουδέποτε πέρασε από εκβιομηχάνιση (!). Οι συγκεκριμένοι αναλυτές βλέπουν στο πρόσωπο του κ. Μητσοτάκη έναν «δεξιότερο Σημίτη» που δύναται να συνεργασθεί με το ΠΟΤΑΜΙ και πιθανώς να απλώσει και χείρα βοηθείας στον Πρωθυπουργό. Το ποια είναι βέβαια η επαφή που έχει ο Κυριάκος με την ελληνική Κοινωνία όντας πάντοτε προστατευμένος σε ένα συγκεκριμένο περιβάλλον με συγκεκριμένους συνομιλητές είναι καλύτερα να ρωτήσετε τους συγκεκριμένους εμβριθείς γνωμηγήτορες.

Οι περίπου 400.000 που προσήλθαν λοιπόν στις κάλπες της Κυριακής είναι ένας αριθμός που θα παγιδεύσει αυτούς που χαράσσουν πολιτική στη ΝΔ διότι ο καθείς για τους δικούς του λόγους θα χρησιμοποιεί το συγκεκρμένο κοινό ως την λεοντή που θα νομιμοποιεί τις όποιες αποφάσεις του. Είναι πολύ δύσκολο και χρειάζεται ιδιαίτερη διανοητική κράση για να αντιληφθεί κάποιος ότι η ΝΔ δεν πρέπει ούτε να «χριστιανοδημοκρατικοποιηθεί» ούτε να «Μπλερ – οποιηθεί». Είναι πολύ δύσκολο να αντιληφθεί κάποιος ότι τα «Κόμματα Ταυτότητας» προσδίδουν ψυχολογική ασφάλεια σε έναν ταυτοτικά πολυκατακερματισμένο κόσμο η υπερεθνικοποίηση του οποίου δύναται να καταλήξει σε αυταρχικά καθεστώτα στο μέλλον. Στην Βρετανία σήμερα διεξάγονται «debates» για το εάν η «τεχνητή νοημοσύνη» είναι επικίνδυνη ή όχι. Τα υπερεθνικά σχήματα τα οποία θέλει να υπηρετήσει ένα (Συντηρητικό;) κόμμα όπως η ΝΔ θα έχουν στην διάθεσή τους νέα τεχνολογικά μέσα. Και να φανταστείτε ότι ο Στάλιν δεν διέθετε «Facebook».

Ο Ραφαήλ Α. Καλυβιώτης είναι Πολιτικός Επιστήμων, Συντονιστής του Δικτύου Ελλήνων Συντηρητικών, MSc Cardiff, Inst. Of Chartered Shipbrokers.
Συνέχεια

Εικόνες πολιτικής ηγεμονίας


Μετά από την επίθεση στον βουλευτή της ΝΔ, Βασίλη Οικονόμου, στα Εξάρχεια, o ΣΥΡΙΖΑ έβγαλε ανακοίνωση όπου καταδίκαζε «απερίφραστα τη βίαιη επίθεση και τον ξυλοδαρμό», και το ερώτημα που θα ήταν το πρωτεύον σε μια λογική κοινωνία θα ήταν αν μια τέτοια ανακοίνωση θα μπορούσε κανείς να την πάρει στα σοβαρά. Πώς θα μπορούσε η σοβαρή δημοσιογραφία την ίδια εβδομάδα αυτής της ανακοίνωσης να ερμηνεύσει την νέα νομοθετική πρωτοβουλία του ΣΥΡΙΖΑ όπου αποποινικοποιούσε τις καταλήψεις σχολείων;

Μια κοινωνία που είναι σοβαρή ως προς το θέμα της αντιμετώπισης της βίας, το πρώτο πράγμα που θα είχε ως στόχο θα ήταν να μην θεσμοθετήσει την εκμάθηση της βίας στην δευτεροβάθμια εκπαίδευση. Γιατί τι άλλο είναι οι καταλήψεις εκτός από την παράνομη άσκηση βίας από μια ομάδα φερέλπιδων εξουσιαστών. Εδώ να σημειώσουμε την εννοιολογική τραγωδία στο όρο που χρησιμοποιούν τα ΜΜΕ μιλώντας ή γράφοντας για αντιεξουσιαστές. Πώς είναι δυνατόν να αποκαλείς μια ομάδα που παράνομα και ετσιθελικά ασκεί βία αντιεξουσιαστές; Είναι ακραίοι εξουσιαστές, αλλά η διαφθορά της ελληνικής γλώσσας ήταν αναμενόμενη, μιας και η επικράτηση του όρου αντιεξουσιαστές εμπεριείχε την αναγκαιότητα να αποδεχτούν οι Έλληνες πολίτες την βία εξ αριστερών ως κάτι φυσιολογικό και ως εκδήλωση ενοχής όχι των θυτών, αλλά των θυμάτων.

Μέσα σε αυτό το κλίμα πέρυσι οι Έλληνες πολίτες δεχόντουσαν μια απίστευτη επιχείρηση προπαγάνδας, από τα ΜΜΕ και λοιπές αριστερές δυνάμεις, ώστε να δοθεί η δυνατότητα στον εγκληματία και επίδοξο δολοφόνο Νίκο Ρωμανό να «σπουδάσει» (βλέπε: «Το δράμα του Νίκου Ρωμανού μας υποχρεώνει να ξανασκεφτούμε..» Παύλος Τσίμας.) Έπρεπε να πιστέψουμε ότι ο Ρωμανός πραγματικά ήθελε να σπουδάσει διοίκηση επιχειρήσεων, κάτι που κανένας λογικός άνθρωπος δεν θα μπορούσε να πιστέψει, κάτι που σχεδόν όλοι καταλάβαιναν ως μια δικαιολογία για να βγει ελεύθερος από την φυλακή ένας αμετανόητος εγκληματίας. Όμως η δύναμη ενός αριστερού κατεστημένου ήταν τόσο μεγάλη που παρουσίαζε το οφθαλμοφανές της υποθέσεως ως μια ακραία και επιλήψιμη άποψη. Ένα χρόνο μετά ο Ρωμανός θα βγάζει επιστολή όπου θα γράφει «Θεωρούμε όμως φυσιολογικό να επιτεθούμε με κάθε διαθέσιμο μέσο» σε όποιους αποφασίζει ότι είναι οι πολιτικοί του αντίπαλοι.

Ποιος από όλους του πολιτικούς ή δημοσιογράφους που υπερασπιζόταν με τέτοιο πάθος το δικαίωμα του Ρωμανού να «σπουδάσει», έχει κάνει την παραμικρή αυτοκριτική για αυτά που ειπώθηκαν έναν χρόνο πριν; Όπως οτιδήποτε άλλο που αποδεικνύει το παράλογο της αριστερής σοφιστείας που κυβερνά την Ελλάδα, έτσι εξαφανίστηκε από την συλλογική μας μνήμη ως μη γενόμενο η παράσταση «ο Ρωμανός θέλει να σπουδάσει διοίκηση επιχειρήσεων». Στην Ελλάδα, όταν η πραγματικότητα συγκρούεται με τα πιστεύω της αριστεράς, η πραγματικότητα πάντα χάνει.

Θα ήταν ακόμα υπουργός Παιδείας ο κ. Φίλης αν η γενοκτονία που αμφισβητεί δεν είχε να κάνει με Έλληνες, αλλά με κάποια άλλη εθνότητα; Ο κ. Φίλης μπορεί να αμφισβητεί την γενοκτονία των Ποντίων και να διορίζει έναν «ακαδημαϊκό» στην επιτροπή που καθορίζει το περιεχόμενο των σχολικών βιβλίων ο οποίος έχει την άποψη ότι οι Μακεδονομάχοι ήταν τζιχαντιστές, διότι στην σημερινή Ελλάδα μπορεί η οποιανδήποτε κριτική σε μια ξένη ομάδα ατόμων να είναι ταμπού, αλλά η φιλοπατρία είναι επίσης ταμπού. Ο κ. Φίλης και ο διορισθείς στην επιτροπή «ακαδημαϊκός», δεν ανελίχθηκαν πολιτικά και ακαδημαϊκά παρά τις ανθελληνικές τους απόψεις, αλλά λόγω αυτών των απόψεων.

Η περίοδος των εορτών και του νέου χρόνου θεωρείται πως πρέπει είναι μια περίοδος περισυλλογής. Αν κάτι θα πρέπει να αναλογισθούμε για το 2016 είναι πόσο στραβά έχουμε πάει ως χώρα και πόσα έχουμε καταστρέψει από όλα αυτά που είναι αναγκαία για την διατήρηση του ελληνικού έθνους. Ας ελπίσουμε ότι αυτό που ζούμε τώρα είναι η αποκορύφωση μιας μακράς παρακμιακής περιόδου και ότι σύντομα τα πράγματα θα αρχίσουν να πηγαίνουν προς το καλύτερο. Και να μην ξεχνάμε ότι αν δεν αρχίσουμε να αμφισβητούμε την πολιτική ηγεμονία της αριστεράς, σε όλες τις εκδοχές, δεν πρόκειται να δούμε προκοπή.

Εστία, 21.12.2015

Συνέχεια

Τρίτη, 15 Δεκεμβρίου 2015

Δώσε πόνο σε Τσίπρα και Καμμένο


Από την μια μεριά έχουμε την πιο καταστροφική κυβέρνηση της μεταπολίτευσης, από την άλλη η ηγεσία της ΝΔ και οι περισσότεροι υποψήφιοι πρόεδροι προσπαθούν να βρουν δικαιολογίες για να της δώσουν όσο μεγαλύτερη στήριξη γίνεται. Όμως με αυτούς που καταστρέφουν την Ελλάδα δεν μπορεί να υπάρξει συνεργασία και στήριξη. Στις επερχόμενες εσωκομματικές εκλογές της ΝΔ, μόνο η υποψηφιότητα του Άδωνι Γεωργιάδη εγγυάται την ολική σύγκρουση με την πιο εκφυλισμένη έκδοση κυβέρνησης την νεότερης Ελλάδας.

Κανένας λογικός άνθρωπος που κινείται στο χώρο μεταξύ κέντρου και δεξιάς δεν μπορεί πλέον να έχει τις όποιες αυταπάτες για το τι εκπροσωπούν οι Τσίπρας και Καμμένος. Ο κ. Τσίπρας και ο ΣΥΡΙΖΑ είναι το κατασκεύασμα που συγκεντρώνει όλα τα χαρακτηριστικά, πολιτικά και πολιτισμικά, ενός κομματικού συστήματος που πιστεύει σε επίπεδο θρησκευτικού δόγματος τις πιο ακραίες και καταστροφικές πολιτικές της μεταπολίτευσης. Συνδυάζει, ο κ. Τσίπρας και ο ΣΥΡΙΖΑ, σε έναν υψηλό και απόλυτα χυδαίο βαθμό, κυνισμό, τυχοδιωκτισμό και ταυτόχρονα μια ιδεολογική εμμονή στα τσιτάτα μια χρεοκοπημένης αριστεράς.

Όπως θα έπρεπε να έχει γίνει κατανοητό από το καλοκαίρι, συνεννόηση με αυτούς τους ανθρώπους δεν μπορεί να υπάρξει. Αλλά η τότε ηγεσία και η πλειοψηφία της κοινοβουλευτικής ομάδας της ΝΔ επέλεξαν την άμεση στήριξη προς τον κ. Τσίπρα, ο οποίος φρόντισε να τους ανταποδώσει το καλό με τις έκτακτες εκλογές του Σεπτεμβρίου. Η πικρή αλήθεια είναι ότι η σημερινή ΝΔ είναι ένα πολιτικά γερασμένο κόμμα. Η μεγάλη πλειοψηφία του κομματικού μηχανισμού δεν ξέρει, αλλά ούτε και θέλει να δώσει του πολιτικούς αγώνες που είναι αναγκαίοι για να αλλάξει η Ελλάδα. Είναι συνηθισμένοι στο να περιμένουν να έρθει η σειρά τους μόνο όταν η εκλογική επετηρίδα τους το επιτρέψει ώστε να αναλάβουν την διακυβέρνηση. Και όταν αυτό ακόμα συμβαίνει, η διακυβέρνηση από αυτούς δεν χρησιμεύει σε τίποτα περισσότερο από το να είναι μια περίοδος παγίωσης και πολιτικής νομιμοποίησης των πολιτικών που επέβαλλαν οι αριστερές κυβερνήσεις.

Η κυβέρνηση του κ. Τσίπρα έχει την «ικανότητα» να δημιουργεί τις χειρότερες συνθήκες για την οικονομία. Μετά, λόγω αυτών των συνθηκών διαπραγματεύεται ένα μνημόνιο με τους χειρότερους δυνατούς όρους. Αργότερα προχωρά σε μια εφαρμογή του μνημονίου η οποία είναι ακόμα χειρότερη και από το συμφωνηθέν μνημόνιο. Όποιος προκρίνει την συναίνεση στον ΣΥΡΙΖΑ προς χάριν της σταθερότητας, το μόνο που καταφέρνει είναι να νομιμοποιεί μια καταστροφική πολιτική ενώ ταυτόχρονα αποτρέπει την δημιουργία μιας εναλλακτικής πολιτικής πρότασης.

Αν κάτι είναι εξαιρετικά σαφές αυτό τον καιρό είναι η αναγκαιότητα επιτέλους να υπάρξει μια δυναμική δεξιά αντιπολίτευση απέναντι στον ολετήρα του ΣΥΡΙΖΑ. Αυτή η αντιπολίτευση είναι αναγκαία γιατί έτσι θα υπάρξει η ισχυρότερη αντίσταση απέναντι στις καταστροφικές πολιτικές του ΣΥΡΙΖΑ. Γιατί αυτή η αντιπολίτευση θα προσθέσει το μεγαλύτερο πολιτικό κόστος και φθορά σε μια καταστροφική κυβέρνηση. Γιατί μια πολιτικοποιημένη αντιπολίτευση αναδεικνύει τις αιτίες και τα αποτελέσματα των πολιτικών της κυβέρνησης και δημιουργεί το πολιτικό κεφάλαιο που είναι αναγκαίο αν θέλει να κάνει μεγάλες μεταρρυθμίσεις.

Από τους τέσσερις υποψήφιους για την προεδρία της ΝΔ η καλύτερη επιλογή που έρχεται πιο κοντά στις παραπάνω απαιτήσεις είναι αυτή του Άδωνι Γεωργιάδη. Έχει μια απίστευτη ενεργητικότητα που είναι απολύτως αναγκαία για να δώσει μια νέα δυναμική στην παράταξη. Είναι ο μόνος με τις διοικητικές ικανότητες για να εκσυγχρονίσει τον κομματικό μηχανισμό. Είναι ο μόνος υποψήφιος πρόεδρος που ανέδειξε την υπόθεση των τραπεζών, το θέμα της λαθρομετανάστευσης και την φοροκαταιγίδα του τρίτου μνημονίου. Είναι ο υποψήφιος που δεν φοβάται να πει ότι είναι δεξιός και να συγκρουστεί με πάθος με την αριστερά. Αν σ’ αυτές τις εσωκομματικές εκλογές θέλεις να δώσεις πόνο σε Τσίπρα και Καμμένο, η επιλογή είναι ξεκάθαρη.
Συνέχεια

Σάββατο, 5 Δεκεμβρίου 2015

Τι συμβαίνει με την περίφημη υπερθέρμανση;

Θα αναγκαστώ και πάλι να μην ακολουθήσω το ρεύμα των ημερών. Που επιμένει πως οι πάγοι λιώνουν, ο πλανήτης παραπαίει και πως όλοι εμείς κινδυνεύουμε από την υπερθέρμανση της ατμόσφαιρας. Στο Παρίσι συναντώνται οι ηγέτες της οικουμένης για να βρούν τρόπους «σωτηρίας» του πλανήτη. Τιμωρώντας την χρήση πετρελαικής ενέργειας και ιδιαίτερα άνθρακα. Καταδικάζοντας έτσι πολλές αναπτυσσόμενες χώρες (όπως τόνισε και ο Πρωθυπουργός της Ινδίας) στην φτώχεια και την ανέχεια. Και πως βέβαια για όλα αυτά, τα ζημιογόνα στο περιβάλλον, υπεύθυνη είναι η ανθρώπινη οικονομική δραστηριότητα με επικεφαλής τον καταραμένο τον καπιταλισμό.

Κανένας δεν νοιάστηκε ποτέ να μας εξηγήσει πως γίνεται και οι μεγαλύτερες οικολογικές καταστροφές έγιναν από τα λεγόμενα σοσιαλιστικά καθεστώτα με προεξάρχουσα την αλήστου μνήμης Σοβιετική Ένωση; Πως γίνεται ακριβώς και οι οικολογικές συνειδήσεις των πάντων ξύπνησαν μετά την κατάρρευση του κομμουνισμού και μάλιστα σε εγκεφάλους που συχνά – πυκνά δεν έχουν και την καλύτερη σχέση με την οικονομία της αγοράς;

Οταν καταστρεφόταν η Θάλασσα της Αράλης από τα χημικά με τα οποία γέμιζε το σοβιετικό καθεστώς τους ποταμούς της Κεντρικής Ασίας, όταν το Καζακστάν πλημμύριζε από ραδιενεργούς κρατήρες λόγω σοβιετικών πυρηνικών δοκιμών ενώ περιοχές της Σιβηρίας, όπως το Νορίλσκ και η Σαχαλίνη έμεναν σχεδόν δίχως ανθρώπινη ζωή, δεν ενθυμούμαι τους τότε υποστηρικτές του υπαρκτού σοσιαλισμού και σημερινούς κήρυκες –μέσω του ΣΥΡΙΖΑ– της οικολογίας να διαμαρτύρονται για τις απίστευτες καταστροφές.
Αλλά πως γίνεται σήμερα να υπάρχουν ισχυρισμοί πως λιώνουν οι πάγοι στο Βόρειο Πόλο και την ίδια ώρα να παγώνει το σημαντικά νοτιότερα ευρισκόμενο Λονδίνο, η Νέα Υόρκη και πολλές άλλες πόλεις και περιοχές της Ευρώπης και της Βόρειας Αμερικής; Mήπως ξαφνικά μειώθηκαν οι εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα και ο κόσμος στράφηκε σε περισσότερο πράσινες πολιτικές;

Αλλά είναι ποτέ δυνατόν οι δεκάδες κινδυνολόγοι επιστήμονες και οι συνεργαζόμενοι αναλυτές και μάντεις κακών να παραδεχθούν πως η επικείμενη καταστροφή, υποτίθεται, της γης δεν είναι παρά αποτέλεσμα φαντασιώσεων και σκόπιμης ψευδολογίας; Σε μιά τέτοια περίπτωση τα εκατομμύρια των επιχορηγήσεων που διοχετεύονται στα διάφoρα κέντρα ερευνών (που ξεκίνησαν μάλιστα επί Πρωθυπουγίας Μάργκαρετ Θάτσερ που είχε στόχο τότε την υπονόμευση της απεργίας των ανθρακωρύχων και το οριστικό κλείσιμο των ανθρακωρυχείων) για τις επιπτώσεις του διοξειδίου του άνθρακα θα στέρευαν. Και τι θα απογίνονταν τότε «ειδικοί» και επιστήμονες που έχουν στηρίξει καριέρες και εισοδήματα πάνω σε τέτοιες ανησυχητικές προβλέψεις;

Ρώτησα κάποτε αλλά απάντηση ακόμη δεν έχω πάρει. Αφού η καπιταλιστική βιομηχανική δραστηριότητα και το διοξείδιο του άνθρακα προκαλούν την αύξηση της θερμότητας τότε γιατί η Γροιλανδία τον Μεσαίωνα ήταν καταπράσινη και ήταν γεμάτη καλλιέργειες δίχως καθόλου πάγους; Yπήρχε και τότε μήπως βιομηχανική δραστηριότητα; Πως γινόταν και ο Τάμεσης τότε στο Λονδίνο να είχε σχεδόν στερέψει και αμπέλια φύτρωναν στις ξερές του όχθες;

Πως έλιωσαν τότε οι πάγοι, δίχως βέβαια βιομηχανία και εκροές CO2, και σχηματίσθηκε η Θάλασσα της Μάγχης ενώ σήμερα επιστήμονες διαπιστώνουν πως προηγείται η αύξηση της ατμοσφαιρικής θερμοκρασίας κι έπονται (!) μετά από χρόνια οι αυξήσεις σε εκροές σε διοξείδιο του άνθρακα; Γιατί η θερμότητα της γής μειώθηκε στα χρόνια της μεταπολεμικής έξαρσης της βιομηχανικής παραγωγής (και φυσικά μεγάλων εκροών διοξειδίου του άνθρακα) και μειώθηκαν αντίθετα οι θερμοκρασίες με αποτέλεσμα να γίνονταν συζητήσεις τότε για καινούργια εποχή παγετώνων;
Συνέχεια

Οι Ιεροεξεταστές του Φαήλου Κρανιδιώτη

του Ραφαήλ Α. Καλυβιώτη*

Πιστεύετε κύριε στο Έθνος; Ναι. Είστε Φασίστας.
Πιστεύετε κύριε στην Πολυπολιτισμικότητα; Όχι. Είστε Φασίστας.
Πιστεύετε κύριε στην υιοθεσία από Ομοφυλόφιλους; Όχι. Είστε Φασίστας.
Πιστεύετε στο μικρό Κράτος; Ναι. Είστε Νεοφιλελεύθερος Φασίστας.


Κάπως έτσι και με συνοπτικές διαδικασίες θα μπορούσε να τελειώσει μία εξέταση πολιτκών και ηθικών φρονημάτων στο σύγχρονο πολιτικό τοπίο. Εάν δεν συμβαδίζετε με τις σοσιαλ – «φιλελεύθερες» κυρίαρχες απόψεις τότε είστε απλά «ρατσιστής», «φασίστας», «ομοφοβικός» και «νεοφιλελεύθερος». Το σύστημα, πολιτικό και «Life Style», σάς εξαπολύει πύρ ομαδόν μύδρους. Θυμίζει λίγο από Σοβιετία που μόλις απεφάσιζε το «κέντρο» να κατηγορήσει κάποιον για πράκτορα αμέσως έτρεχαν όλοι όσοι τον γνώριζαν να επιβεβαιώσουν αυτήν την καχυποψία ούτως ώστε να μην στραφεί το κράτος εναντίον τους ως «υπεύθυνους συγκάλυψης». Κάπως έτσι κινήθηκαν και οι Μεγάλοι Ιεροεξαεταστές της Πολιτικής Ορθότητας στην τηλεόραση και στο διαδίκτυο εναντίον του κ. Φαήλου Κρανιδιώτη ακολουθώντας τους και οι άλλοι φοβισμένοι μην τυχόν και τους χαρακτηρίσουν «ομοφοβικούς».

Τί ήταν αυτό που έγραψε όμως ο κ. Κρανιδιώτης στο «Facebook» που ενόχλησε τόσο πολύ;Έγραψε:

«Μεγάλος ηθοποιός ο Χατζησάββας. Τον έχω δει στο θέατρο κι όποτε έβλεπα στην τηλεόραση πως συμμετέχει σε σειρά, ήταν κίνητρο να την δω. Τώρα γιατί πρέπει να φάμε στη μάπα την αξύριστη «χήρα» του; Άμα ο εκλιπών ήθελε να μιλήσει για όλα αυτά, θα το είχε κάνει».

Με λίγα λόγια, ο γνωστός ποινικολόγος και πολιτικό στέλεχος της ΝΔ, αναφέρει ότι δεν κρίνει τους ανθρώπους και την επαγγελματική τους υπόσταση εν αναλογία του εάν είναι ομοφυλόφιλοι ή όχι, ότι έγινε σκύλευση του νεκρού από τον σύντροφό του και ότι η αξιοπρεπής παρουσία του Μηνά Χατζησάββα τόσο χρόνια δεν έχει δώσει σε κανέναν την αφορμή να μετατρέπει δημοσίως την κηδεία του σε κίνημα για τα δικαιώματα των ομοφυλοφίλων (Gay Rights Movement). Τώρα το εάν η φράση «αξύριστη χήρα» είναι άκοκμψη ή όχι και δεν προκαλεί τον γέλωτα σε όλους αυτό είναι ζήτημα υποκειμενικό και όχι αντικειμενικό. Πάντως όταν επαγγελματίες γελωτοποιοί της αριστεράς κάνουν πολύ πιο «άκομψα» σχόλια εν είδει «χιούμορ» όλοι ανακαλύπτουν αμέσως ότι η «σάτιρα δεν έχει όρια».

Τον κ. Κρανιδιώτη οι επαγγελματίες «δημοκράτες» των τηλεοπτικών πάνελ του επεφύλασσαν δημόσια λαϊκά δικαστήρια κατηγορώντας τον χυδαία και προσκαλώντας ηθοποιούς και πολιτικούς να σχολιάσουν την ανάρτησή του χωρίς να του δώσουν την δυνατότητα και το δικαίωμα του αντιλόγου. Σπουδαίοι «Δημοκράτες». Στο ίδιο μοτίβο και «φιλελεύθεροι» πολιτικοί και μάλιστα, κάποιοι εξ αυτών, από το ίδιο κόμμα σχεδόν συνηγόρησαν στην φίμωσή του. Σπουδαίοι «Φιλελεύθεροι» και αυτοί. Βέβαια οφείλω να ζητήσω συγγνώμη διότι προς στιγμή ξέχασα ότι όλοι είμαστε ίσοι αλλά κάποιοι είναι πιο ίσοι από τους άλλους.

Οι πιο ίσοι από εμάς πάντως έχουν ξεχάσει να αναφέρουν κατά πόσο το περίφημο σύμφωνο συμβίωσης αποτελεί τον προθάλαμο για την υιοθεσία τέκνων εκ μέρους τον ομόφυλων ζευγαριών. Είναι κάτι τέτοιο επιθυμητό; Και εάν ναι, κατά πόσο στερεί από το υιοθετημένο τέκνο την επιλογή να ζήσει σε ένα σπίτι με την κλασσική πυρηνική οικογένεια; Και εάν ναι, διαμορφώνεται διαφορετικά ο χαρακτήρας του παιδιού όταν απουσιάζει το πρότυπο της μητέρας; Και εάν ναι, γιατί να μην υιοθετούν τέκνα και οι τρανσέξουαλ ή οι πολυσυμβιωτικοί;

Η υποκρισία της κεντρικής πολιτικής και καλλιτεχνικής σκηνής είναι τόσο μεγάλη που η ευρεία πλειοψηφία του κόσμου πλέον δύναται να την αντιληφθεί εν ριπή οφθαλμού. Ο Orwell έλεγε ότι εάν σημαίνει κάτι τελοσπάντων η Ελευθερία, σημαίνει το δικαίωμα του να λες στους ανθρώπους αυτά που δεν θέλουν να ακούσουν. Δύσκολη εξίσωση αυτή στη σημερινή Πολιτικά Ορθή Ελλάδα. Η περίπτωση Κρανιδιώτη καταδεικνύει ότι η Πολιτική Ορθότητα είναι η Ιερά Εξέταση της εποχής μας.

*Ο Ραφαήλ Α. Καλυβιώτης είναι Πολιτικός Επιστήμων, MSc Cardiff University, Institute of Chartered Shipbrokers και Συντονιστής του ΔΙ.Ε.ΣΥ www.syntiritikoi.gr


Συνέχεια

Παρασκευή, 4 Δεκεμβρίου 2015

Βομβαρδισμοί πολιτικής ορθότητας


Μόνο ως θεσμοθετημένη παραφροσύνη μπορεί να εκληφθεί αυτό που συμβαίνει αυτό τον καιρό με τα σύνορα της Ευρώπης. Μόνο μια πολιτική τάξη που έχει χάσει την επαφή της με την ιστορία και τις αγωνίες των πολιτών θα μπορούσε να επιδοτεί και να επιδοκιμάζει την μαζική εισβολή στα σύνορα της.

Στην Ευρώπη τα 70 χρόνια ειρήνης και ευημερίας, γεγονός ιστορικά σπάνιο, έχει δημιουργήσει μια πολιτική τάξη η οποία έχει χάσει την επαφή της με τις βασικές αρχές επιβίωσης και αυτοσυντήρησης. Ο σπάνιος ιστορικός χώρος στον οποίο ζούσαμε επέτρεψε την δημιουργία μιας σειράς από σοφιστείες, όπως η πολυπολιτισμικότητα και η πολιτική ορθότητα, οι οποίες εφευρέθηκαν προκειμένου να δώσουν στις αυταπάτες μας την χροιά της αλήθειας.

Θεωρήσαμε εαυτούς ως τα νέα ανώτερα όντα, μιας και η πεφωτισμένη μεταμοντέρνα Ευρώπη μας δίνει μια ιδιότυπη άδεια εξαιρέσεως από τους αναγκαίους κοινωνικούς και ιστορικούς περιορισμούς που καθορίζουν την επιβίωση των πολιτισμών. Όσο περνάει ο καιρός θα συνειδητοποιούμε το μεγαλειώδες της αυταπάτης μας, και η πολιτική τάξη θα μας δώσει στο τέλος ως λύση την παρηγοριά το πόσο λίγοι από εμάς έχουν απομείνει για να υποστούν τις συνέπειες.

Ο Γάλλος πρόεδρος ανακοίνωσε ως απάντηση για την σφαγή στο Παρίσι βομβαρδισμούς στην Συρία. Κάθε νοήμων άνθρωπος καταλαβαίνει ότι πρακτικά αυτοί οι βομβαρδισμοί δεν θα έχουν καμία ουσιαστική συνέπεια στην δυνατότητα των τρομοκρατών να αιματοκυλήσουν όποια ευρωπαϊκή πόλη θελήσουν. Το σημαντικό στοιχείο σε αυτή την απόφαση είναι το γεγονός ότι αυτοί οι βομβαρδισμοί γίνονται γιατί αυτό ακριβώς μπορεί να κάνει ο Ολάντ προσποιουμένος ότι κάτι κάνει. Αν δεν θέλεις να κλείσεις οριστικά τα σύνορα στην λαθρομετανάστευση, αν δεν θέλεις να εφαρμόσεις μια πολιτική επαναπατρισμού των μεταναστών, τότε η εύκολη λύση είναι να κάνεις τον δυναμικό ηγέτη ρίχνοντας βόμβες μερικές χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά από την εστία του προβλήματος.

Επτά είναι οι τρομοκρατικές απόπειρες που έχουν γίνει στην Βρετανία φέτος σύμφωνα με τις βρετανικές αρχές. Νομίζουμε ότι οι βομβαρδισμοί που μόλις ψήφισε η βρετανική Βουλή θα έχουν την παραμικρή επίδραση στο να μειωθούν μελλοντικές τρομοκρατικές επιθέσεις στην Βρετανία; Οι βομβαρδισμοί είναι η εύκολη «λύση», η πολιτικά ορθή λύση. H πολιτική ανεπάρκεια, η υποχωρητικότητα και η αποδοχή της ισλαμικής Ευρώπης ως κάτι αναπόφευκτο αποκτούν ένα μιλιταριστικό μανδύα. Η απόλυτη αδυναμία ως επίδειξη ισχύος.

Να ένα σημαντικό στοιχείο για τους Ολάντ και Κάμερον: το 90% των τρομοκρατών προέρχονται από περιοχές που το μουσουλμανικό στοιχείο έχει φτάσει και ξεπεράσει το 20% του πληθυσμού της περιοχής. Ιδού και το ερώτημα, αν συνεχίσουμε με τον εποικισμό της Ευρώπης από μουσουλμάνους αυξάνοντας τα πληθυσμιακά ποσοστά τους σε όλες τις περιοχές, τι ακριβώς νομίζουμε ότι θα είναι το αποτέλεσμα;
Συνέχεια

Τετάρτη, 2 Δεκεμβρίου 2015

Το μεγάλο δώρο στην Τουρκία με το όνομα Αλέξης Τσίπρας


Μπορεί ο Ταγίπ Ερντογάν να είναι ένας πολύ θεοσεβούμενος μουσουλμάνος, αλλά αυτό τον Δεκέμβρη θα αρχίσει να πιστεύει στην ύπαρξη του Άγιου Βασίλη. Η κυβέρνηση Τσίπρα-Καμμένου είναι το μεγαλύτερο δώρο στην Τουρκία από ελληνικής πλευράς εδώ και δεκαετίες.


Πέρυσι τέτοια εποχή ο πόλεμος στην Συρία ήταν στον τρίτο του χρόνο και όπως και τα προηγούμενα χρόνια εκατομμύρια Σύριοι και άλλοι μετανάστες βρισκόντουσαν στην Τουρκία. Μέχρι τότε οι μεγάλες μεταναστευτικές ροές ήταν κυρίως ένα θέμα της Τουρκίας και άλλων χωρών της Μέσης Ανατολής. Τα εκατομμύρια που βρισκόντουσαν στην Τουρκία είχαν πάρει το μήνυμα ότι η Ελλάδα δεν θα είναι και ο ευκολότερος προορισμός και έτσι συνολικά είχαν μπει το 2014 στην Ελλάδα 75.000 μετανάστες. Ένας αριθμός μειωμένος σε σχέση με τα προηγούμενα χρόνια.

Όμως το Φεβρουάριο του 2015 η τύχη της Τουρκίας και του Ερντογάν θα αλλάξει ριζικά σ’ αυτό το θέμα αφού στην Ελλάδα η νέα κυβέρνηση Τσίπρα-Καμμένου θα αλλάξει άρδην την πολιτική του κράτους στο μεταναστευτικό, όχι μόνο ανοίγοντας τα σύνορα αλλά διαφημίζοντας σε όλα τα μήκη και πλάτη της Γης ότι η Ελλάδα πλέον είναι μια χώρα που όποιος θέλει μπορεί να εισέλθει και αυτομάτως θα αποκτήσει νομιμοποιητικά έγγραφα. Στην Εφημερίδα των Συντακτών στις 28 Φεβρουαρίου η κα Τασία Χριστοδουλοπούλου είχε πει: «Κάποιοι νομίζουν ότι το μόνο που χρειάζεται είναι να αφήσουμε ανοιχτές τις πόρτες. Δεν είναι τόσο απλό. Σε όσους βγαίνουν, τους δίνουμε διοικητικά έγγραφα, ώστε να απολαμβάνουν ένα καθεστώς ελευθερίας που έχει νομική βάση.»  

Όπως είχε συμβεί στις περιπτώσεις της Ισπανίας και της Αυστραλίας στο παρελθόν (και οι δυο χώρες το μετάνιωσαν πικρά), η απόφαση των Τσίπρα-Καμμένου να ανοίξουν τα σύνορα με την ταυτόχρονη παροχή νομιμοποιητικών εγγράφων άρχισε πολύ γρήγορα να δημιουργεί ένα τεράστιο κύμα μετανάστευσης προς την Ελλάδα.

Τα οφέλη για την Τουρκία ήταν άμεσα και απτά. Καταρχήν άρχισε να «ξεφορτώνεται» τα εκατομμύρια των μεταναστών που βρισκόντουσαν για αρκετά χρόνια στα εδάφη της. Σε ένα δεύτερο επίπεδο η Τουρκία άρχισε να γεμίζει την Ελλάδα και την Ευρώπη με πληθυσμούς που είναι πολιτικά και πολιτισμικά σύμμαχοι της Τουρκίας. Με ένα σμπάρο δύο τρυγόνια για τον κ. Ερντογάν.

Τα πράγματα όμως εξελίχθηκαν ακόμα καλύτερα για την Τουρκία. Οι μεγάλες μεταναστευτικές ροές οδήγησαν την Ευρώπη στον να παρακαλεί τον κ. Ερντογάν για μια συμφωνία που ίσως μειώσει κάπως τις μεταναστευτικές ροές προς την Ευρώπη. Έτσι με την συμφωνία μεταξύ ΕΕ και Τουρκίας θα δοθούν άμεσα στην Τουρκία 3 δις ευρώ. Ενώ «Η συμφωνία ΕΕ-Τουρκίας επιβεβαιώνει τη σύγκληση Διακυβερνητικής Διάσκεψης στις 14 Δεκεμβρίου 2015 για το άνοιγμα του κεφαλαίου 17 της ενταξιακής διαδικασίας, ενώ προβλέπει πως η Ευρωπαϊκή Επιτροπή θα ολοκληρώσει,«κατά το πρώτο τρίμηνο του 2016», τις προπαρασκευαστικές εργασίες για το άνοιγμα «ενός αριθμού κεφαλαίων». Επίσης «Σε ό,τι αφορά τo ζήτημα της επιτάχυνσης των διαδικασιών για την απελευθέρωση των θεωρήσεων για τους Τούρκους πολίτες, η συμφωνία προβλέπει πως η Ευρωπαϊκή Επιτροπή θα «παρουσιάσει τη δεύτερη έκθεση προόδου σχετικά με την εφαρμογή από την Τουρκία του χάρτη πορείας για την απελευθέρωση των θεωρήσεων μέχρι τις αρχές Μαρτίου 2016».

Έτσι η Τουρκία που δεν αναγνωρίζει καν την Κύπρο (απαράβατος όρος μέχρι τώρα) αρχίζει τις ενταξιακές της διαπραγματεύσεις για να ενταχθεί στην ΕΕ, παίρνει χρήματα του Έλληνα φορολογούμενου και δίνει σε αντάλλαγμα νεφελώδεις υποσχέσεις για την ανάσχεση των μεταναστευτικών ροών. Στα ΜΜΕ η ελληνική πλευρά δήλωσε ικανοποιημένη για τα αποτελέσματα της «διαπραγμάτευσης»... Πως θα μπορούσε να το φανταστεί πριν από ένα χρόνο ο Ταγίπ Ερντογάν ότι ο ερχομός στην εξουσία των Τσίπρα-Καμμένου θα δημιουργούσε τόσα πολλαπλά κέρδη για την Τουρκία. Για τον Ερντογάν, ο Άγιος Βασίλης από τον Βόρειο Πόλο έχει μετακομίσει στο Μέγαρο Μαξίμου.
Συνέχεια

Τρίτη, 1 Δεκεμβρίου 2015

Όσοι δεν βλέπουν την πραγματικότητα, την πληρώνουν

Κάφιρ (κάφρος) στα αραβικά σημαίνει άπιστος. Στα ελληνικά σημαίνει βλάκας και άξεστος. Δυστυχώς οι οπαδοί της τυφλής εναντίωσης προς ό,τι αντιπροσωπεύει η Δύση, που τους δίνει ακριβώς το δικαίωμα της αντίθετης γνώμης, αγκαλιάζουν αυτό ακριβώς που δεν καταλαβαίνουν. Και δικαιολογούν έτσι τον χαρακτηρισμό του κάφιρ και στις δύο γλώσσες.

Οι επιθέσεις έτσι που κατευθύνθηκαν εναντίον μου, για το άρθρο μου σχετικά με τους μουσουλμάνους, από τους οπαδούς της άγνοιας δικαιολογούν απόλυτα τις ανησυχίες μου. Είμαστε φαίνεται καταδικασμένοι να υποστούμε τις συνέπειες της ανόητα ανεκτικής μας στάσης.

Προσπαθούμε, με βάση τις δικές μας αξίες της ανοχής και αποδοχής του διαφορετικού, να συμπεριφερθούμε απέναντι σε ένα κίνημα που εκμεταλλεύεται τις ανοχές μας για να μας καταστρέψει. Και οι ισλαμιστές δεν το κρύβουν. Το διατρανώνουν με τις δηλώσεις και τις πράξεις τους.

Επιθυμούν να συντρίψουν τον δυτικό πολιτισμό και να φέρουν τις κοινωνίες μας πίσω στα χρόνια του μεσαιωνικού σκοταδισμού. Στο όνομα της δόξας ενός Θεού που επιθυμεί να μετατρέψει ολόκληρο τον κόσμο σε μιά κοιτίδα αφοσίωσης στις δικές του διδασκαλίες. Ο στόχος είναι να μετατραπεί ο οίκος του πολέμου ‘Νταρ αλ Χάρμπ’ (οι κοινωνίες δηλ που δεν πιστεύουν στο Ισλάμ) σε οίκο του θεού ‘Νταρ αλ Ισλάμ’ (δηλ. σε ισλαμικές).

Αυτό ακριβώς διδάσκουν οι σουνίτες στα τζαμιά τους, αυτό προπαγανδίζουν οι Ουαχάμπις Σαουδάραβες χρηματοδότες τους με κάθε ευκαιρία, αυτό βροντοφωνάζουν οι φανατικοί τζιχαντιστές πριν από κάθε αποτρόπαια πράξη τους.

Οι μόνοι που δεν το βλέπουν είναι οι Δυτικοί αριστερόφρονες «προοδευτικοί». Αυτοί ανακαλύπτουν απολογητές του καπιταλισμού και υπηρέτες του δυτικού ιμπεριαλισμού. Το μόνο που αδυνατούν να συλλάβουν είναι η απύθμενη βλακεία και η τυφλότητά τους.
Θυμάμαι ένα παλιό μου φίλο στα μαθητικά χρόνια στο Πανεπιστήμιο του Cambridge. Ηταν Ιρανός και κομμουνιστής. Μισούσε τον Σάχη και πάλευε για την ανατροπή του. Εμαθα πως ενθουσιάσθηκε όταν κινήθηκαν οι κληρικοί εναντίον του Παχλεβί.

Συμπαραστάθηκε στις εκδηλώσεις τότε στην Τεχεράνη - στις κινητοποιήσεις των μουζαχεντίν. Πϊστευε πως πολέμαγε τον καπιταλισμό και την πλουτοκρατία. Το κόμμα του το (κομμουνιστικό) Τουντέχ πολέμησε ολόψυχα για την επιστροφή του Χομεινί. Μετά την φυγή του Σάχη και τον θρίαμβο των Αγιατολάχ είχαμε για τελευταία φορά νέα του.

Εκτοτε απόλυτη σιωπή. Πληροφορήθηκα από γνωστούς πως ήταν από τους πρώτους που εξαφανίσθηκαν. Προφανέστατα τον εκτέλεσαν. Αυτό που αγνοούν οι αφελείς οπαδοί της απανταχού Αριστεράς είναι πως μετά τους ‘αποστάτες’ (μουσουλμάνους που «μήδησαν» κι εγκατέλειψαν τον δρόμο του Αλλάχ) επόμενοι στην λίστα των προς εξόντωση από τους λογής ισλαμιστές είναι οι πολυθειστές (οι Σιίτες για τους Σουνίτες) και οι άθεοι (οι κομμουνιστές, για όλους αυτούς).

Οταν βέβαια το αντιλαμβάνονται είναι λίγο αργά. Και για την σωτηρία της ζωής τους ακόμη.

Αλλά και στο θέμα των προσφύγων-μεταναστών οι αριστεροί έχουν χάσει τον μπούσουλα. Σύμφωνα με πολλούς έγκυρους αναλυτές στην Βρετανία, η εμμονή με την πολυπολιτισμικότητα έχει αποστερήσει από την Αριστερά τον δυναμισμό των βασικών της ιδεολογικών παρακαταθηκών. Η πλημμυρίδα μεταναστών δίχως ταξική συνείδηση έχει οδηγήσει σε εγκατάλειψη των στόχων για αναδιανομή εισοδημάτων και ένταση των δυναμικών κοινωνικο-οικονομικών διεκδικήσεων.

Το ενδιαφέρον τώρα στρέφεται σε ζητήματα εθνικής ταυτότητας και ανοχής της θρησκευτικής ιδιαιτερότητας. Η Σώτη Τριανταφύλλου στο βιβλίο της περί Πολυπολιτισμικότητας (Παττάκης, 2015) αναλύει εξαιρετικά το θέμα.

Επιμένουν πολλοί πως κάποιοι είμαστε ακραίοι ισλαμόφοβοι. Δεν εξηγούν πότε βέβαια πως καταλήγουν σε τέτοια συμπεράσματα. Δεν λέει κανείς πως όλοι οι μουσουλμάνοι ετοιμάζονται να ανατρέψουν την Δύση από μέσα. Επιμένω όμως πως αποφε'υγουν να αντιδράσουν σε όσους το επιχειρούν. Ποτε δεν κινητοποιήθηκαν μαζικά καταγγέλλοντας τους τζιχαντιστες. Αυτο και μόνο λέει πολλά. Αξίζει να διαβασθούν δυο βιβλία που ανοίγουν τα μάτια για το Ισλάμ στην Ευρώπη. "Ο Γερμανος Μουτζαχεντίν" του Boualem Sansal (εκδ. Πολις) είναι το ένα. "Η Υποταγή" του Μισελ Ουελλμπεκ (εκδ. Εστία), είναι το άλλο. Δεν πειράζει λοιπόν που πολλοί μας επιτίθενται. Αν αρχίσουν όλοι, και η Αριστερά βέβαια, να ασχολούνται σοβαρά με το θέμα θα αρχίσουν να καταλαβαίνουν. Κι αυτό μου αρκεί.
Συνέχεια

Δευτέρα, 30 Νοεμβρίου 2015

Η Πολιτική της Συναίνεσης και ο γιος του Βιβλιοπώλη

Του Ραφαήλ Α. Καλυβιώτη*

Δεν πρέπει σε κανένα να κάνει εντύπωση ότι στην Ελλάδα θεωρούνται ως σοβαροί αναλυτές μόνον εκείνοι που προσεγγίζουν τα θέματα κάτω από το πρίσμα της πολιτικής της συναίνεσης (Consensus Politics). Ιδιαίτερο ενδιαφέρον προκαλεί δε το γεγονός ότι αυτοί οι αναλυτές είναι μάλιστα αρθρογράφοι σε φερόμενες ως Συντηρητικές εφημερίδες, κατέχοντας μόνιμη στήλη, προτείνοντας και υποψηφίους αρχηγούς της αρεσκείας τους χρησιμοποιώντας ως κύριο επιχείρημα την επιστημονική τους ιδιότητα. Είναι οι μικροκαταμερισμοί εξουσίας αυτοί που στην Ελλάδα σου δίνουν βήμα ασχέτως εάν έχεις να προσκομίσεις κάτι καινούργιο.

Δύο εκ των αναλυτών, η επιστημονική άποψη των οποίων για το «Έθνος» ήταν ιδιαιτέρως θετική και επιστημονικά αποδείξιμη, όσο περνούσαν τα χρόνια είπαν να την ανατρέψουν και να «χριστιανοδημοκρατικοποιηθούν» για να λάβουν «βάπτισμα σοβαρότητας». Φυσικά δεν μπόρεσαν να απεκδυθούν τον αντικομμουνισμό τους διότι τα καταραμένα τα γραπτά μένουν (Scripta Manent), ιδίως δε όταν είναι και ολόκληρα βιβλία. Και εκεί που πίστευαν στο Έθνος, ανακάλυψαν ότι για να καταστείς προνομιακός συνομιλητής της «Ελίτ» αυτής της χώρας πρέπει να ΠΟΤΑΜΙζεις λίγο μη τυχόν και σε στραβοκοιτάξουν οι άξεστοι εκείνοι που απαρτίζουν την φερόμενη ως Αστική μας Τάξη. Μην έχοντας προσωπικότητα και ελληνική μόρφωση σοβαρή οι τελευταίοι (βλέπετε στα περισσότερα ιδιωτικά σχολεία αυτής της χώρα επικρατούν οι Ρεπούσειες απόψεις) έχουν μόνο δύο τρόπους για να διακριθούν: είτε να ψευτοσοσιαλίζουν είτε να ευρωλιγουρίζουν, είτε βέβαια και τα δυό. Αστική τάξη να σου τύχει.

Αυτοί οι αναλυτές λοιπόν είναι οι ίδιοι που υποστηρίζουν μετά πάθους την πολιτική συναίνεση με την αριστερά ασχέτως εάν αυτό θα την διασώσει μαζί με τις αναχρονιστικές ιδέες της. Παρεμφερές πολιτικό σκηνικό όμως έχει επισυμβεί και σε μία άλλη χώρα, μία άλλη χρονική περίοδο: την μεταπολεμική Βρετανία. Στην μεταπολεμική Βρετανία, από το 1945 και επέκεινα, επικράτησαν οι απόψεις του Ουίλλιαμ Μπέβεριτζ σε συνδυασμό με τον οικονομικό Κεϋνσιανισμό. Οι απόψεις αυτές λίγο ως πολύ υιοθετούσαν την αντίληψη ότι δεξιοί και αριστεροί πρέπει να συμφωνήσουν στην δημιουργία ενός τερατώδους δημοσίου κοινωνικού κράτους, ασχέτως ελλειμμάτων, ούτως ώστε η ανεργία να είναι μηδαμινή και να αποφεχθεί έτσι οριστικά ο οιοσδήποτε κίνδυνος παρεκτροπής σε ναζιστικά και κομμουνιστικά κόμματα.

Οι Συντηρητικοί πολιτικοί στην Βρετανία, όντας οι περισσότεροι γόνοι, βαρώνοι και γέροντες (σας θυμίζει κάτι;) το απεδέχθησαν με αποτέλεσμα να καταντήσουν το πολιτικό παρακολούθημα της αριστεράς με ανεξέλεγκτα αποτελέσματα. Τα συνδικάτα ηγεμόνευαν με δικτατορικό τρόπο. Η ταφή των νεκρών δεν ήταν εφικτή επειδή οι νεκροθάφτες, διαμαρτυρόμενοι, απεργούσαν. Μάλιστα έκαναν και συστάσεις στην κυβέρνηση παροτρύνοντάς την να τοποθετήσει τα ενταφιασμένα σώματα σε αποθήκες και να σκεφτεί σοβαρά την εναλλακτική λύση της μαζικής ταφής στον Ατλαντικό(!). Οι συλλέκτες απορριμάτων αρνούνταν να δουλέψουν προκαλώντας τρομακτική αύξηση του αριθμού των αρουραίων αφού τα σκουπίδια ξεχείλιζαν σε όλο το μήκος και πλάτος των δρόμων. Η πιθανότητα της πρόκλησης υγειονομικής κρίσης δεν ήταν μακριά. Εάν συνέβαινε δε, το ποιος θα την αντιμετώπιζε ήταν άγνωστο. Οι νοσοκόμες απεργούσαν απαιτώντας αυξήσεις της τάξεως του 25% ενώ την ίδια ώρα οι οδηγοί ασθενοφόρων αρνούνταν να δουλεύσουν και σε πολλές περιπτώσεις δεν απαντούσαν κάν σε κλήσεις. Και μέσα σε όλα αυτά, το τερατώδες δημόσιο που παρήγαγε ελλείμματα υπήρξε ένας από τους κύριους λόγους για τους οποίους η Μ. Βρετανία βρέθηκε υπό την εποπτεία του ΔΝΤ (σας θυμίζει κάτι;).

Χρειάστηκε για να ανατραπεί αυτή η φρικτή κατάσταση που είχε διαμορφωθεί να ανέλθει στη ηγεσία του Συντηρητικού κόμματος μία κόρη ενός μπακάλη, η Μάργκαρετ Θάτσερ. Η καταγωγή της από τα δυναμικά μεσαία στρώματα της Βρετανίας σε συνδυασμό με τα ισχυρά της πιστεύω σφυρηλάτησαν μία φλογώδη προσωπικότητα που δεν πίστευε ούτε στην μεταπολεμική ορθοδοξία αλλά ούτε στην «πολιτική ορθότητα» της συναίνεσης που πρέσβευαν οι προερχόμενοι από τα υψηλά αστικά στρώματα συνάδελφοί της στο ίδιο κόμμα. «Οι κοινωνίες πρέπει να ενθαρρύνουν και να ανταμοίβουν αυτούς που επιχειρούν και καινοτομούν, αυτούς που δημιουργούν πλούτο χωρίς την βοήθεια των κυβερνήσεων» συνήθιζε να λέει. Έτσι, επί των ημερών της οι κρατικές επιδοτήσεις σε βιομηχανίες έπαυσαν με αποτέλεσμα να κλείσουν πολλές επιχειρήσεις, περιέκοψε δαπάνες από το κράτος οπουδήποτε είχε αυξηθεί η σπατάλη τσακίζοντας την γραφειοκρατία. Λίγα χρόνια μετά η πολιτική της απέδωσε και η Μ. Βρετανία εξήλθε της ανάγκης αρωγής από το ΔΝΤ. Δεν είναι να απορεί κανείς γιατί είναι η πιο μισητή φιγούρα της διεθνούς Σοσιαλδημοκρατίας.

Πρέπει να καταλάβετε, όσοι από εσάς απελπίζεστε ή όσοι από εσάς ελπίζετε ότι ο Τσίπρας θα πέσει πολύ σύντομα, ότι ο Σοσιαλισμός δεν είναι μόνον οικονομικός και πολιτικός. Ο Σοσιαλισμός στην Ελλάδα είναι και επικρατούσα πολιτιστική μεταβλητή όπως ήταν και στην Μ. Βρετανία. Είναι βαθειά χαραγμένος στη νοο - τροπία μας από την στιγμή που αντιλαμβανόμαστε το γύρω περιβάλλον μας και βλέπουμε τις θέσεις εργασίας σιωπηρά να τις καταλαμβάνουν ανεπαρκέστατες έως σπιθαμιαίες φιγούρες απλά και μόνο επειδή διαθέτουν «κονέ». Η απόλυτη επικράτηση δε αυτής της πρακτικής και στον ιδιωτικό τομέα σημαίνει ότι ο Σοσιαλισμός κυριαρχεί απόλυτα. Η αυτάρεσκη έκφραση «ξέρεις ποιος είμαι εγώ» που έχει ειπωθεί από την συντριπτική πλειοψηφία υπονοεί ότι στην κομματική νομενκλατούρα «εγώ έχω πρόσβαση στην ανώτερη ιεραρχία της από ότι εσύ».

Η θεοποίηση κατά καιρούς προσώπων και η αδράνεια στην ύπαρξη γραφειοκρατίας στο δημόσιο σημαίνει ότι η πλειοψηφία αδυνατεί να σκεφτεί την Ελλάδα με μικρό κράτος διότι «λυπάται» να μείνουν άνεργοι κάποιοι άνθρωποι που μπήκαν σε κρατικές θέσεις κατασκευασμένες ως αποτέλεσμα ρουσφετιού. Το αίσθημα της λύπης περιορίζεται όμως μόνον εκεί διότι με αυτούς μόνο μπορεί να ταυτιστεί. Με τους 1.000.000 ανέργους του ιδιωτικού τομέα δεν μπορεί, και εάν κάποιος μπορέσει, το χρεώνει συνήθως στις ανισότητες του κακού καπιταλισμού και της κακιάς δεξιάς.
Χρειάζομαστε μία κυβέρνηση και έναν αρχηγό που θα είναι έτοιμος να θυσιαστεί έστω και για μία τριετία και δεν θα τον ενδιαφέρει η επανεκλογή του, κάποιον που θα συγκρουστεί με την αριστερά και την ιδεολογική της κυριαρχία. Γιατί όχι και τον γιο ενός βιβλιοπώλη;

*Ο Ραφαήλ Α. Καλυβιώτης είναι Πολιτικός Επιστήμων, Συντονιστής του Δικτύου Ελλήνων Συντηρητικών, MSc Cardiff University, Institute of Chartered Shipbrokers.
Συνέχεια

Παρασκευή, 20 Νοεμβρίου 2015

Νέα Δημοκρατία, οι Έλληνες Κεμαλιστές

Λίγο οι επερχόμενες εσωκομματικές εκλογές για πρόεδρο της Νέας Δημοκρατίας, λίγο η πρόσφατη δήλωση Φίλη για την γενοκτονία των Ποντίων, λίγο οι βουλευτικές εκλογές στην Τουρκία και λίγο τα ερωτήματα για την Δύση και το Ισλάμ, μια συγκεκριμένη παρατήρηση καθίσταται εμμέσως επίκαιρη: η σημερινή Νέα Δημοκρατία είναι το κόμμα που αντιστοιχεί συνεπέστερα στο τουρκικό κεμαλικό κόμμα, το CHP (Cumhuriyet Halk Partisi), και στην κατάσταση στην οποία αυτό βρίσκεται. Η σημερινή ΝΔ είναι το ελλαδικό γενόσημο των Κεμαλιστών, και η σύγκριση μας βοηθά να κατανοήσουμε βαθύτερα και τα ελλαδικά και τα τουρκικά αντίστοιχα.
Η ομοιότητα εντοπίζεται στην θλιβερή κατάσταση και των δύο κομμάτων σήμερα, αλλά έχει νόημα να εξετάσουμε τα ιστορικά προηγούμενα: 

 Το CHP, με επικεφαλής τότε τον Κεμάλ Ατατούρκ, είναι το κόμμα που ηγήθηκε της μεγάλης Μεταπολίτευσης της Τουρκίας, δηλαδή της ιδρυτικής της στιγμής από τις στάχτες της Οθωμανικής αυτοκρατορίας. Βασικό του θέσφατο αποτελεί η απόλυτη αναγκαιότητα του εκδυτικισμού ως αναγκαίας και ικανής προϋπόθεσης του εκσυγχρονισμού (ο ορισμός του Κεμαλισμού ως ιδεολογίας), δηλαδή το τουρκικό αντίστοιχο του «ανήκομεν εις την Δύσιν». Το CHP ηγεμόνευσε για δεκαετίες, μέχρι την έλευση του Ερντογάν, στην πολιτική ζωή της γείτονος χώρας.

 Η Νέα Δημοκρατία, με επικεφαλής τον Κωνσταντίνο Καραμανλή, είναι το κόμμα που ηγήθηκε της Ελλάδας μετά την χούντα, στην πρώτη μεταπολιτευτική περίοδο. Παρά όμως τον καραμανλικό σχεδιασμό να κυβερνά κυρίως η ΝΔ, με διαλείμματα-τσόντες μιας κεντροαριστεράς όπως το ΠΑΣΟΚ σε έναν συμφέροντα γι’ αυτήν δικομματισμό, το ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα Παπανδρέου την υπερκέρασε, με αποτέλεσμα τη δημιουργία ενός σκληρού δικομματισμού. Οπότε το άθροισμα ΠΑΣΟΚ και ΝΔ ήταν για δεκαετίες το ηγεμονεύον consensus. Είναι ο Καραμανλής που πρωτοδιατύπωσε το «ανήκομεν εις την Δύσιν» και κατ’ επέκταση το ελλαδικό δόγμα του εκδυτικισμού ως προϋπόθεσης εκσυγχρονισμού, δηλαδή τον ελληνικό κεμαλισμό που συγκροτεί το παρακμιακό consensus της χώρας μας. 

 Όμως, έφτασε μια στιγμή που το μοντέλο του CHP και του Κεμαλισμού ως το κυρίως πλειοψηφικό ιδεολογικό και κυβερνητικό όχημα της Τουρκίας (παρά τις ενίοτε ανταύγειες παντουρανισμού κλπ.) χρεωκόπησε, και ένα νέο ιδεολογικό σχήμα που ικανοποιούσε τις νέες ανάγκες του λαού (εν πολλοίς μιαν «άνοδο των μη προνομιούχων» θρήσκων της Ανατολίας), το AKP του Ερντογάν, ανήλθε και ηγεμονεύει, κερδίζοντας απανωτά τις εκλογές καθ’ όλη τη διάρκεια της ήδη υπερδεκαετούς πορείας του. Μετά την «Νέα Μεταπολίτευση στην Τουρκία», το CHP περιθωριοποιήθηκε με έναν ιδιότυπο τρόπο, με την έννοια ότι έχασε πλέον άπαξ και δια παντός την δυνατότητα να γίνει πλειοψηφικό, παραμένοντας όμως σε μια ζώνη του 20%-25%. Δηλαδή, έγινε «φύλακας μουσείου»: πολλοί ψηφοφόροι, διαφωνούντες με την νέα κατάσταση, υποχρεώνονται δια της εις άτοπον να το ψηφίσουν, κρατώντας το σε μια κατάσταση ζωντανού-νεκρού, σε μια κατάσταση ζόμπι. Χωρίς όμως ποτέ να πρόκειται να του δώσουν τη δύναμη να κυβερνήσει ξανά. Έτσι όμως όχι μόνο έχασε για πάντα το CHP την δυνατότητα να κυβερνήσει, αλλά λειτουργεί και ανασταλτικά για οποιοδήποτε ενδεχόμενο εμφάνισης βιώσιμης αντιπολίτευσης: καπελώνοντας ένα 20%-25% το οποίο καθίσταται ανενεργό ελλείψει ενδεχομένου διακυβερνήσεως, αφαιρείται από την σύνολη αντιπολίτευση το ενδεχόμενο να απειλήσει ρεαλιστικά το AKP των Ερντογάν και Νταβούτογλου. . 

  Ενώ προηγουμένως εξετάσαμε τα ιστορικά προηγούμενα, είναι σε αυτό το σημείο που φανερώνεται η παραλληλία. Η σημερινή Νέα Δημοκρατία βρίσκεται ακριβώς σε αυτήν την κατάσταση: έχοντας κλείσει τον ιστορικό και εκλογικό της κύκλο, βρίσκεται—και θα βρίσκεται μέχρι να εμφανιστεί το σχήμα που θα την υποκαταστήσει πλήρως—παγιδευμένη σε ένα μεσαίο κομματικό μέγεθος της τάξεως του 20%-25% περίπου. Χωρίς να έχει τίποτα να προσφέρει και κανένα μοντέλο διακυβέρνησης να υπερασπιστεί, η Νέα Δημοκρατία καθίσταται απλώς αποδέκτης του μεγαλύτερου μέρους των ψήφων δυσθυμίας και αντίδρασης, των αρνητικών ψήφων απέναντι στον ΣΥΡΙΖΑ. Θετικά, προς διακυβέρνηση, την ψηφίζουν πλέον μόνο τα στελέχη της, η ίδια η χαμηλή ποιότητα των οποίων μαρτυρεί για την οριστική δύση του κόμματος. Με τις «σκέτες» αρνητικές ψήφους αντίδρασης όμως δεν δομείται εντολή διακυβέρνησης, με αποτέλεσμα η φαντασίωση των υποψηφίων προέδρων της ΝΔ για επάνοδό της στο 40% είναι ακριβώς αυτό: φαντασίωση, ή γλυκιά μνήμη που μπερδεύεται με την πραγματικότητα, όπως συμβαίνει στους γέροντες με άνοια. Αυτό όμως δεν είναι απλώς ένα πρόβλημα της Νέας Δημοκρατίας: απλώς και μόνο υπάρχοντας, αυτό το ζωντανό-νεκρό μεσαίου μεγέθους κόμμα αφαιρεί και ακυρώνει κάθε ενδεχόμενο πραγματικά απειλητικής αντιπολίτευσης. Καπελώνοντας ένα 20%-25%, καθιστά αδύνατη την εμφάνιση μιας άλλης αντιπολίτευσης, η οποία θα ανταποκρίνεται στα νέα δεδομένα σε όλα τα επίπεδα και θα ενδέχεται να λάβει εντολή διακυβέρνησης. Με την ημιθανή ζωή της, η ΝΔ σκοτώνει κάθε βιώσιμη αντιπολίτευση, και δίνει εισιτήριο διακυβέρνησης στον ΣΥΡΙΖΑ του Αλέξη Τσίπρα ακόμα κι αν αυτός πράξει όλα τα πιθανά και ενδεχόμενα λάθη ή καταστροφές. . 

  (Κατά βάθος, η Νέα Δημοκρατία το γνωρίζει αυτό. Εμμέσως, δεν σκοπεύει πλέον στην κατάληψη της εξουσίας: ως εταιρεία, αρκείται στο να διακονεί το φιλέταιρον των εταίρων της, στο παραγοντιλίκι και στις πελατειακές σχέσεις. Αυτή είναι η θεμελιωδέστερη λειτουργία του κόμματος αυτού, από τις νεολαίες του μέχρι το ανώτατο επίπεδο.) . 

  Το κεμαλικό CHP στην Τουρκία και η Νέα Δημοκρατία στην Ελλάδα είναι, συνεπώς, ακριβώς το ίδιο: ένα πρώην μεγάλο κόμμα διακυβέρνησης και νυν μεσαίο κόμμα αντιπολίτευσης, ο ιστορικός κύκλος του οποίου έχει κλείσει∙ δεν μπορεί να ανταποκριθεί στη νέα κατάσταση, δεν μπορεί να πει κάτι πραγματικά καινούργιο και λόγω κεκτημένης ταχύτητας και αρνητικής ψήφου βρίσκεται μη αναστρέψιμα καθηλωμένο σε ένα 20%-25%, ποσοστό καταστροφικό σε δικομματικά συστήματα. Καθιστώντας έτσι αδύνατη την δημιουργία πραγματικής («απειλητικής») αξιωματικής αντιπολίτευσης. Έτσι, και το CHP και οι ΝΔ είναι οι καλύτεροι, οι πιο πιστοί φίλοι των κομμάτων που κυβερνούν στις χώρες τους: του AKP του Ερντογάν και του ΣΥΡΙΖΑ του Τσίπρα αντίστοιχα. Καθ’ ότι εγγυώνται και διασφαλίζουν ότι, όσο υφίστανται ως αντιπολίτευση, τα κυβερνώντα κόμματα δεν θα απειληθούν από αντίρροπες και ελπιδοφόρες πολιτικές δυνάμεις. «Άμα έχεις τέτοιους εχθρούς, τί να τους κάνεις τους φίλους!» . 

  Φυσικά, ο Αλέξης Τσίπρας και ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι σε καμμία περίπτωση το ελλαδικό αντίστοχο του Ερντογάν και του ΑΚΡ, δεν έχουν καν ομοιότητες. Ενώ το AKP του Ερντογάν κάλυψε συγκεκριμένες ανάγκες νέας μεταπολίτευσης προ δεκαετίας, ο Αλέξης Τσίπρας και ο ΣΥΡΙΖΑ δεν συνιστούν επ’ ουδενί το νέο, την αφήγηση και πράξη που πλειονοτικά εκφράζει τις νέες ανάγκες του ελληνικού λαού, αλλά μάλλον το αρνητικό placeholder, δηλαδή αυτό-που-ψηφίστηκε-για-να-φύγουν-οι-προηγούμενοι-και-μέχρι-να-έρθουν-οι-επόμενοι. Η κυβερνητική του πρακτική, η αποξενωτική της εκλογικής του βάσης, το επιβεβαιώνει: το μέλλον του ΣΥΡΙΖΑ είναι αβέβαιο, τα ψωμιά του μετρημένα. Το μόνο που σώζει την κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ είναι η έκλειψη κάθε ποθητής εναλλακτικής, δηλαδή η παραμονή του πιο πιστού του υπηρέτη, της εξ ορισμού, καταστατικά και μη αναστρέψιμα νεκροζώντανης ΝΔ, στον θώκο της αξιωματικής αντιπολίτευσης. . 

  Και οι τέσσερις υποψήφιοι πρόεδροι των Ελλήνων Κεμαλιστών γνωρίζουν καλά την μοίρα της ΝΔ και την κατάστασή της, αλλά πωλούν στο κομματικό ακροατήριο την ονειροφαντασίωση της επανόδου στο 40% για να το κολακέψουν ψηφοθηρικά (εύλογο το ότι επιθυμούν την προεδρία ενός νεκροζώντανου κόμματος: εδώ η προεδρία του ΠΑΣΟΚ του μονοψήφιου ποσοστού και είχε πολλούς μνηστήρες). Και οι τέσσερις υποψήφιοι πρόεδροι της ΝΔ «παίζουν» στο στενά κομματικό, θλιβερά παρωχημένο επίπεδο, κρύβοντας την απόσυρση από την ιστορία κάτω από το χαλί. Και οι τέσσερις υποψήφιοι πρόεδροι της ΝΔ υπόσχονται στον Έλληνα ότι η καταστροφική διακυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα θα συνεχίσει να μην έχει αντίπαλο. . 

  Η πλήρης απόσυρση και αυτοδιάλυση της ΝΔ είναι πλέον εθνική και δημοκρατική ανάγκη. Λειτουργίας του πολιτεύματος, λειτουργίας της χώρας.
Συνέχεια

Τετάρτη, 18 Νοεμβρίου 2015

«Ο Θεός μας είναι Ισχυρότερος»


του Ραφαήλ Α. Καλυβιώτη*

Στην Δύση του πολιτιστικού μαρξισμού έχουμε ένα κυρίαρχο αφήγημα: «φταίει πάντοτε και πρωτίστως η Δύση και μετά όλοι οι άλλοι». Αλλά και όταν φταίνε οι «όλοι άλλοι» δεν φταίνε επί της ουσίας αυτοί, φταίνε οι Δυτικοί που είναι «ιμπεριαλιστές και δολοφόνοι των λαών».

Αυτή η Δυτικής προελεύσεως αντι – Δυτική ιδεολογία βασίζεται στην μεταπολεμική «κουλτούρα της ενοχής» (Guilt Culture) που αποτελεί ένα ψυχολογικό φαινόμενο μίσους για τον Εαυτό (Self – Hating ή Εαυτοφοβία). Φορέας αυτού του φαινομένου ήταν η Νέα Αριστερά στην Αμερική και την Ευρώπη καταγγέλοντας τον «βάρβαρο Δυτικό καπιταλισμό των ιμπεριαλιστικών όπλων» έναντι των «θυμάτων της Μ. Ανατολής». Το ιδεολόγημα αυτό τοποθετήθηκε στις νοητικές διόπτρες όλων των Δυτικών αφού αναπαράγεται διαρκώς από τα ΜΜΕ και διδάσκεται στα σχολεία. Όλοι μας γνωρίζουμε για τις αγριότητες των Σταυροφόρων, αλλά πολλοί λίγοι γνωρίζουν για τις επιθετικές ενέργειες των Μουσουλμάνων που προηγήθηκαν των Σταυροφοριών και το σύνολο των βαρβαροτήτων τους απέναντι στους Χριστιανικούς πληθυσμούς από τον 7ο έως τον 17ο αιώνα.

Οι αντιεπιστημονικές θεωρήσεις της Νέας Αριστεράς υπονοούν, όταν δεν το διακηρύσσουν ευθέως, ότι και η οικονομική καθυστέρηση των κρατών της Μ. Ανατολής είναι απόρροια του Δυτικού επεκτατισμού και εκμετάλλευσης. Κανείς εξ αυτών των αναλυτών όμως δεν αναφέρεται στις αιματηρές ενδοαραβικές και ενδοθρησκευτικές διαμάχες, στην κρίση του μοντέλου του κράτους – επιχειρηματία των υψηλών τιμών πετρελαίου και εμβασμάτων από πρόσφυγες στο οποίο βασίζονται ακόμα τα περισσότερα εκεί κράτη, στην ανελαστικότητα των οικονομικών τους πολιτικών και στην πρόσδεση των πολτικο – στρατιωτικών ελίτ στις αμιγώς πελατειακές σχέσεις και συναλλαγές με ομάδες εγχώριων τραπεζιτών και επιχειρηματιών οικιστικής ανάπτυξης. Αλλά ακόμα και σε χώρες που επιχειρήθηκε κάποιου είδους οικονομικός φιλελευθερισμός, όπως στην Αίγυπτο, αυτό δεν επέφερε και πολιτική ελευθερία αφού οι εγχώριοι επιχειρηματίες φοβούνται τον διεθνή ανταγωνισμό ως ενός είδους διασπάστη των πολιτικοοικονομικών προνομίων τους.

Η ιδεολογία της Νέας Αριστεράς, μετά την πτώση του υπαρκτού σοσιαλισμού, χρειαζόταν επανασύνταξη αλλά και μία νέα δεξαμενή ψηφοφόρων για τα Σοσιαλδημοκρατικά κόμματα της Ευρώπης. Το νοητικό σχήμα που ανακαλύφθηκε για την επίτευξη αυτού του στόχου ήταν το ιδεολόγημα της Πολυπολιτισμικότητας. Ιστορικό Υποκείμενο της Πολυπολιτισμικότητας ήταν ο Μετανάστης, ιδίως ο Μουσουλμάνος Μετανάστης, περιθωριοποιημένος τόσο από ταξικής όσο και από πολιτισμικής άποψης. Έτσι, η Πολυπολιτισμικότητα κήρυσσε στους ευρωπαϊκούς πληθυσμούς να αποποιηθούν των εθνικών τους ιδιαιτεροτήτων ενώ την ίδια στιγμή έπρεπε οι μετανάστες να διατηρούν την δική τους πολιτισμική ιδιαιτερότητα όσο προνεωτερική και εάν ήταν (π.χ. ανισότητα των φύλων).

Η στάση όμως αυτή της Δύσης, δεν εκλαμβάνεται από ένα πολύ μεγάλο μέρος του ισλάμ ως ένδειξη ηθικής ανωτερότητας, αλλά ως έκφραση αδυναμίας. Άλλωστε, για την κυρίαρχη ισλαμική θεώρηση, ο Χριστιανισμός είναι μία προγενέστερη, ατελής εκδοχή, μία περίοδος ερέβους και άγνοιας (Jajiliyyah). Αλλά και βέβαια, πολλές επί μέρους θεωρήσεις του πολιτικού ισλάμ είναι ακόμα πιο ακραίες όπως ο «Σαλαφισμός» που πιστεύει ότι οι «αλόθρησκοι» πρέπει να υποταχθούν και μέχρις ότου να γίνει αυτό κάθε στρατιώτης πρέπει να μάχεται μέχρις εσχάτων, ήτοι «τζιχάντ». Τώρα, το πόσο οι άλλες ομάδες του ισλάμ όπως η Χαμάς, η Χεζμπολάχ και οι Αδελφοί Μουσουλμάνοι είναι μετριοπαθείς το αφήνω στην δική σας κρίση. Αλλά πάντως, η αναντίρρητη αλήθεια είναι ότι το πολιτικό ισλάμ σε καμμία περίπτωση δεν είναι ενοποιημένο και ότι δεν υφίσταται ουδεμία μέθοδος διακρίβωσης πόσοι και ποιοι από τους μουσουλμανικούς πληθυσμούς στην Ευρώπη πιστεύουν τί, πολλώ δε μάλλον οι πρόσφυγες που έρχονται μαζικά από την Συρία βρίσκοντας ανοικτά σύνορα και αμφίβολες μεθόδους εξακρίβωσης της ταυτότητάς τους.

Η δικτατορία αυτής της πολιτικής ορθότητας οδήγησε την Ευρώπη να ανοίξει τα σύνορα διάπλατα ούτως ώστε να μην απολογείται κανείς σε κανέναν ότι είναι «ρατσιστής». Η προοπτική των ανοικτών, δίχως ουσιαστικό ελέγχο, συνόρων από τη μία ζώνη Σέγκεν στην άλλη όμως δεν είναι μόνο το όνειρο του κάθε πρόσφυγα,είναι και το όνειρο του κάθε ακραίου ισλαμιστή αναζητώντας τις κατάλληλες συνθήκες σε οποιαδήποτε χώρα τον οποιοδήποτε χρόνο. Η πολιτική ορθότητα που οδηγεί σε αποφυγή οιασδήποτε συζήτησης αλλά και η αφελής πολιτική των ανοικτών συνόρων, απόρροια της πολιτικής ορθότητας, οδήγησαν την Γαλλία να θρηνήσει θύματα. Ήταν βαρύ, αβάσταχτο το κόστος. Θα πρέπει παραταύτα ο καθένας να ρωτήσει σοβαρά τον εαυτό του: «ήταν αναμενόμενο»; Οι τζιχαντιστές στο Παρίσι ούρλιαζαν με μίσος «Αλλάχ Ακμπάρ». Και μπορεί εμείς στην Δύση να πιστεύουμε ότι αυτό σημαίνει «ο Θεός είναι μεγάλος» αλλά για πάρα πολλούς Μουσουλμάνους σημαίνει «Ο Θεός μας είναι μεγαλύτερος από τον δικό σας». Και ενώ πάμπολλα στοιχεία αποδεικνύουν ότι η πολυπολιτισμικότητα στην Γαλλία, την Γερμανία, την Αγγλία και την Σουηδία έχει αποτύχει, ιδίως στην ενσωμάτωση στις Δυτικές αξίες των Μουσουλμανικών πληθυσμών, και, εν μέσω της θηριωδίας στο Παρίσι, δημοσιογράφοι και αναλυτές ανησυχούν εάν θα ενισχυθούν η «ισλαμοφοβία» και τα ακροδεξιά κόμματα. Τρικυμία εν κρανίω.

Από την άλλη μεριά του Ατλαντικού, ένα γνήσιο πνευματικό τέκνο της Νέας Αριστεράς, ο Πρόεδρος Ομπάμα δήλωνε με πομπώδες ύφος ότι «η επίθεση στο Παρίσι δεν ήταν απλά μία επίθεση εναντίον των Γάλλων, αλλά μία επίθεση εναντίον όλης της ανθρωπότητας και των οικουμενικών αξιών που μοιραζόμαστε». Σωστά. Δεν ήταν μία επίθεση μόνο εναντίον των Γάλλων. Αλλά δεν ήταν και επίσης μία επίθεση εναντίον όλης της ανθρωπότητας, αλλά ενός κομματιού της. Ενώ αυτοί που μοιράζονται τις «οικουμενικές αξίες» που περιγράφει ο Πρόεδρος Ομπάμα δεν είναι όλη η οικουμένη, αλλά αντίθετα, αυτές οι αξίες αναβλύζουν από ένα σχετικά μικρό τμήμα αυτής. Όντας κύριος υπεύθυνος για την ανάδυση του ISIS επέκεινα της απόσυρσης των αμερικανικών στρατευμάτων από το Ιράκ αλλά και της τραγικά αποτυχημένης «Αραβικής Άνοιξης» που μετετράπη σε Αραβικό εφιάλτη σκέπτεται τώρα ο Μπαράκ Ομπάμα να διαπραγματευτεί ένα «ειρηνικό πυρηνικό πρόγραμμα» με το Ιράν. Δεν θέλω κάν να σκέπτομαι ότι θα προχωρήσει άλλη μία τέτοια αυτοκαταστροφική ενέργεια και μετά από τις συνεχόμενες ανακατατάξεις στην Μ. Ανατολή να τύχει να πέσουν στα χέρια ακραίων στοιχείων πυρηνικά όπλα. Ο Θεός να βάλει το χέρι του.

Τρίαντα χρόνια τώρα, οι Δυτικοί μάθαμε να σιωπούμε απέναντι στην πολιτική ορθότητα που μας επεβλήθη. Τριάντα χρόνια τώρα, διδαχθήκαμε ότι «επήλθε το τέλος της ιστορίας» μετά την πτώση του τείχους του Βερολίνου. Αυτό δεν είναι αλήθεια. Πάσης φύσεως εχθροί, εντός και εκτός τειχών δεν συμμερίζονται την αφέλειά μας. Αυτό που χρειαζόμαστε είναι η απελευθέρωση από τις αυταπάτες και τους καταστατικούς μύθους της Νέας Αριστεράς, η επιβαλλόμενη πολιτική ορθότητα της οποίας μας οδήγησε σε ένα καθεστώς ιδιότυπης ιεράς εξέτασης απέναντι στους πάσης φύσεως διαφωνούντε. Τα αποτελέσματα αυτής της μεθόδου διαφάνηκαν στο Παρίσι. Χρειαζόμαστε πολιτισμική αυτοπεποίθηση και όχι εαυτοφοβία. Οι προνεωτερικοί εχθροί έχουν τους μετανεωτερικούς αριθμούς μας. Καιρός να τους επιστρέψουμε την κλήση.

*Ο Ραφαήλ Α. Καλυβιώτης είναι Πολιτικός Επιστήμων, Συντονιστής του Δικτύου Ελλήνων Συντηρητικών, MSc Cardiff University, Institute of Chartered Shipbrokers.
Συνέχεια

Τρίτη, 17 Νοεμβρίου 2015

17 Νοέμβρη: Καιρός να «Θάψουμε το Πτώμα»


του Ραφαήλ Α. Καλυβιώτη*


Το πρώτο βασικό μάθημα που «λάβαμε» σαν νέα γενιά είναι ότι τη στρατιωτική δικτατορία την έριξε το κίνημα του Πολυτεχνείου και όχι τα βίαια γεγονότα στην Κύπρο. Όπως το σκληρό μετεμφυλιακό κράτος χρειαζόταν το αφήγημα του «αντι – κομμουνισμού», έτσι και το μεταπολιτευτικό κράτος χρειαζόταν τον ιδρυτικό μύθο του «Πολυτεχνείου». Φυσικά, αυτό δε σημαίνει ότι το μετεμφυλιακό κράτος δεν αντιμετώπισε μία υπαρκτή κομμουνιστική απειλή ούτε ότι το μεταπολιτευτικό σύστημα δεν απειλείτο από μία αντι – δημοκρατική εκτράχυνση. Το πρόβλημα και με τα δύο αυτά σαθρά συστήματα έγκειται στο ότι καπηλεύτηκαν τα, από τα κάτω αιτήματα του έθνους, και τα χρησιμοποίησαν προς όφελός τους για να παραμένουν στην εξουσία.

Έτσι, εξαιτίας της ύβρεώς του, το μετεμφυλιακό κράτος διελύθη είς τα εξ ων συνετέθη. Για να συμβεί αυτό όμως, χρειάστηκε ο ελληνισμός να πάρει ένα σκληρό μάθημα, πολύ σκληρότερο από ό,τι του αναλογούσε, μία εθνική τραγωδία, τις συνέπειες της οποίας οι Κύπριοι αδελφοί μας βιώνουν ακόμα. Η κάθαρση επήλθε, οι ένοχοι δικάστηκαν, καταδικάστηκαν, και μπόρεσε η Πατρίδα να προχωρήσει μπροστά. Το 2009, αντίστοιχα, η χώρα χρεοκόπησε. Πέντε χρόνια μετά, θα περίμενε κανείς ότι το μεταπολιτευτικό σύστημα θα χρεοκοπούσε μαζί της και ο τόπος θα ξεκινούσε από την αρχή. Κάτι τέτοιο όμως δε συνέβη. Και δεν έχει συμβεί ακόμα διότι οι νέες γενιές αδυνατούν να αντιληφθούν ότι δεν πρόκειται να ζήσουν ξανά μέρες σαν αυτές του 2004. Αδυνατούν να αντιληφθούν ότι η γενιά του Πολυτεχνείου είναι η υπάιτια της σημερινής τραγωδίας που βιώνουμε. Είναι λοιπόν, πολύ πιο χρήσιμο από το να γιορτάζουμε τη σημερινή ημέρα με καταθέσεις στεφάνων, να αναστοχαστούμε τη σύγχρονη ιστορία μας, να καταλάβουμε ποια είναι τα συστατικά στοιχεία του στρεβλού ανθρωπότυπου που δημιουργήσαμε, ώστε να μην επαναλάβουμε τα λάθη που διαπράξαμε και να γεννηθούμε ξανά από τις στάχτες μας.

Η γενιά του Πολυτεχνείου λειτούργησε όπως οι Κονκισταδόρες, οι Ισπανοί κατακτητές του 16ου αιώνος που πέτυχαν να γίνουν κύριοι της Κεντρικής και Νοτίου Αμερικής. Όπως οι Κονκισταδόρες δε δίστασαν να καταληστεύσουν τον Νέο, Παρθένο Κόσμο που κατέλαβαν, έτσι και η γενιά του Πολυτεχνείου δεν δίστασε να καρπωθεί όλο τον πλούτο νέας Ελλάδος που αναδυόταν και να καταληστεύσει το μέλλον της σημερινής γενιάς. Έζησε δηλαδή εις βάρος των παιδιών της.

Το καθοριστικό βήμα προς την κατεύθυνση αυτή ήταν η πολιτική των δανεικών. Ο ισοσκελισμένος προϋπολογισμός θεωρήθηκε ως κάτι το «αναχρονιστικό», ενώ τα ελλείμματα άρχισαν να γίνονται αισθητά. Σε δηκτικτική ερώτηση γνωστού οικονομολόγου της εποχής για την αναπόφευκτη χρεοκοπία της Ελλάδας ως συνέπεια αυτής της πολιτικής, ο Ανδρέας Παπανδρέου, εμπνευστής του κεϋνσιανισμού αλά Γκρέκα, φημολογείται ότι απήντησε «ναι, αλλά εγώ δε θα ζω τότε». Είτε είναι αληθής αυτή η δήλωση είτε είναι ψευδής, καταδεικνύεται πίσω από αυτήν ένας ολόκληρος τρόπος σκέψης ηγετών και ψηφοφόρων για το πώς πίστευαν ότι πρέπει να λειτουργεί το κράτος. Και έτσι έγινε. Τα δανεικά δεν λαμβάνονταν για να εξυπηρετήσουν ζωτικές ανάγκες της ελληνικής οικονομίας. Λαμβάνονταν για να δημιουργήσουν ένα τερατώδες δημόσιο μέσω του οποίου δήθεν θα καταπολεμάτο η ανεργία. Το δημόσιο στην Ελλάδα έφτασε να αποτελεί το ένα πέμπτο του εργατικού δυναμικού της χώρας. Το ασφαλιστικό σύστημα άρχισε να καταρρέει και ο ατομιστικός τρόπος ζωής κυριάρχησε παντού με σφοδρές δημογραφικές συνέπειες (όπου από το 2040 η γήρανση θα μετατραπεί σε καθαρή απώλεια γηγενούς πληθυσμού, με ρυθμό 1 εκατομμύριο τη δεκαετία).

Οι δημόσιοι υπάλληλοι που προσλαμβάνονταν δεν ανέρχονταν στις θέσεις τους με αξιοκρατικά κριτήρια αλλά με αμιγώς πελατειακά. Κομματικοί συνδικαλιστές ήλεγχαν όχι μόνον το δημόσιο τομέα, αλλά φυτοζωούσαν και στον ιδιωτικό. Απεργίες σχεδόν σε καθημερινή βάση είχαν ως αποτέλεσμα να χρεώνονται ιδιωτικές εταιρείες υπέρογκα ποσά από τον αποκλεισμό των δρόμων. Γνωστή αμερικανική τράπεζα με παράρτημα στην Ελλάδα σταματούσε κάθε φορά τις εργασίες της όταν οι συνδικαλιστές της απεφάσιζαν ότι η αμερικανική κυβέρνηση προέβαινε σε «ιμπεριαλιστικές κινήσεις» με τις οποίες δεν συμφωνούσαν. Η γραφειοκρατία που δημιουργήθηκε εξαιτίας του συστήματος αυτού απαγόρευε επί της ουσίας οιαδήποτε ιδιωτική επένδυση και επιχειρηματικότητα.

Μέσα σε αυτό το κλίμα της ανεύθυνης και εγωιστικής ευμάρειας, το μόνο υγιές κομμάτι της ελληνικής οικονομίας, η ελληνική βιομηχανία, κρατικοποιήθηκε. Από το ελληνικό βιομηχανικό στερέωμα, 45 εργοστασιακά συγκροτήματα «κοινωνικοποιήθηκαν» κατά την προσφιλή φράση του «κινήματος του ανατέλλοντος πράσινου ηλίου». Φυσικά, οι εργαζόμενοι των εργασιακών μονάδων αυτών βρήκαν μία ζεστή αγγαλιά στο δημόσιο. Πριν η γενιά του Πολυτεχνείου αναλάβει τα ηνία και μέχρι τη δεκαετία του ’80, η Ελλάδα ήταν μία βιομηχανική χώρα, με ισχυρότατη εξαγωγική τσιμεντοβιομηχανία που ανταγωνιζόταν επάξια τις αντίστοιχες της Αγγλίας και της Γαλλίας. Η ελληνική χαλυβουργία με το ισχυρό νικέλιο συναγωνιζόταν την αντίστοιχη αγγλική και ιταλική.
Το ελληνικό αλουμίνιο, τα ελληνικά ναυπηγεία (που εδώ και χρόνια είναι κλειστά λόγω συνδικαλισμού και μέχρι νεωτέρας….), η ελληνική χαρτοβιομηχανία (Αθηναϊκή Χαρτοποιία), η βιομηχανία ελαστικών της Θεσσαλονίκης και της Πάτρας (πριν αποχωρήσουν για την Τουρκία), οι καινοτόμοι πλαστικοί σωλήνες του εργοστασίου Πετζετάκι, τα ελληνικά αμυντικά συστήματα και πολλοί άλλοι τομείς της παραγωγικής μας ζωής καθιστούσαν την πατρίδα μας μία χώρα όχι μόνον αυτάρκη αλλά και εξαγωγική.

Η γενιά του Πολυτεχνείου εδραίωνε το νεομαρξιστικό της αφήγημα πάνω στη φράση «κάτω η ολιγαρχία που πίνει το αίμα του λαού». Πίστευε ότι θα κοροϊδέψει τους «κουτόφραγκους» με τις επιδοτήσεις οι οποίες κατέληγαν στο να αγοράζουν οι αγρότες ακριβά αυτοκίνητα και να εμπλουτίζουν τη σεξουαλική τους ζωή.

Μία στιβαρή επιχείρηση της τότε βιομηχανικής ζωής ήταν και η ΙΖΟΛΑ της θρυλικής οικογένειας Δράκου. Ο Γεώργιος Δράκος αποτυπώνει το κλίμα της εποχής:

«Στην αρχή ζούσαμε από τα εμβάσματα των Ελλήνων του εξωτερικού, μετά από τους πόρους που συνέρρευσαν από το Σχέδιο Μάρσαλ, από την Κοινότητα αργότερα. Κανείς υπεύθυνος πολιτικός δεν είπε στους Ελληνες να αναπροσαρμόσουν την παραγωγή τους και να την κατευθύνουν σε προϊόντα διεθνώς ανταγωνιστικά. Αντιθέτως, χρησιμοποιήθηκαν για έργα βιτρίνας και για την ανοικοδόμηση βιλών στα χωριά».

Παραταύτα, παρέμενε αισιόδοξος και δήλωνε: «Από πού αντλώ αισιοδοξία; Από τη διεθνοποίηση της οικονομίας, οπότε οι τοπικοί παράγοντες θα έχουν διαρκώς και λιγότερη σημασία».

Πού να φανταστεί ο δαιμόνιος επιχειρηματίας ότι η μόνη επιχειρηματική τάξη που θα παρέμενε όρθια στην Ελλάδα θα ήταν η κρατικοδίαιτη; Η μεταπολιτευτική γενιά δημιούργησε επιχειρηματίες που θα στήριζαν την υπόστασή της και θα βοηθούσαν να παραμένουν και οι δύο χέρι – χέρι στην εξουσία, μακριά από τον οιοδήποτε διεθνή ανταγωνισμό. Οι πρώην υγιείς ελληνικές βιομηχανίες που απασχολούσαν εργατικό δυναμικό κατά χιλιάδες εξαφανίστηκαν προς χάριν του εύκολου πλουτισμού «των παιδιών της αλλαγής». Η γενιά του Πολυτεχνείου δεν αντελήφθη σε κανένα σημείο ότι δεν μπορείς να έχεις και την πίτα ολόκληρη (δανεισμό, διαφθορά, έυκολο πλουτισμό) και τον σκύλο χορτάτο (δανειστές, νέα γενιά).

Το αφήγημα αυτής της γενιάς εδραιώθηκε μέσω των πανεπιστημίων και της καθεστηκυίας τάξης των ΜΜΕ. Στα πανεπιστήμια, οπουδήποτε παραγόταν πολιτική σκέψη η ιδεολογία ΣΥΡΙΖΑ ήταν κυρίαρχη ενώ αυτοί που διαφέντευαν στα ΜΜΕ ήλεγχαν απολύτως το κλίμα και τον ιδεολογικό διάλογο στα μέτρα των αριστερίστικων στερεοτύπων. Ίσως αυτή να ήταν και η μεγαλύτερη πανωλεθρία που υπέστη η σημερινή γενιά. Όταν ο κύριος εργοδότης της μεταπολιτευτικής ελληνικής οικονομίας ήταν το κράτος δεν είναι τυχαίο ότι και η κουλτούρα που δημιουργείται θα είναι εξαρτημένη από αυτό. Είναι πολύ πιο εύκολο για έναν άνθρωπο να ρίχνει τις ευθύνες που του αναλογούν αλλού. Η μεταπολιτευτική γενιά δεν χρέωσε μόνο τις επόμενες. Δημιούργησε έναν ανθρωπότυπο από όπου απουσιάζει η ατομική ευθύνη. Δεν φταίμε ποτέ εμείς. Φταίει ο αμερικανός, φταίει ο αδηφάγος καπιταλισμός, φταίει το κράτος, φταίνε τα λαμόγια, φταίνε όλοι οι άλλοι εκτός από εμάς.

Το μεταπολιτευτικό πτώμα που πρέπει να θάψουμε τη σημερινή ημέρα είναι αυτό της ανευθυνότητας, της σοσιαλμανίας, του εύκολου πλουτισμού, της εύκολης κατηγορίας. Πολλοί είναι σήμερα αυτοί που «αναπολούν τη χούντα που θα τους σώσει» ή «έναν νέο Καραμανλή, Μεταξά, Βενιζέλο». Όχι αδέρφια. Κανείς από αυτούς δε θα μας σώσει. Θα θάψουμε το πτώμα του κακού μας εαυτού μόνοι μας, ο καθένας από εμάς, θα σώσει πρώτα τον εαυτό του και κατά συνέπεια το Έθνος μας από την παρακμή. Χόρτασε η Πατρίδα μας από Σοσιαλισμό. Διότι ο Σοσιαλισμός τελείωνει εκεί που τελειώνουν τα χρήματα των άλλων.

*Ο Ραφαήλ Α. Καλυβιώτης είναι Πολιτικός Επιστήμων, Συντονιστής του Δικτύου Ελλήνων Συντηρητικών, MSc Cardiff University, Institute of Chartered Shipbrokers
Συνέχεια

Δευτέρα, 16 Νοεμβρίου 2015

Τα ανοιχτά σύνορα είναι το τέλος της Ελλάδας


Θα πρέπει να ζεις εντελώς στον δικό σου κόσμο για να μετακομίζεις την Μέση Ανατολή στην Ευρώπη και μετά να αναρωτιέσαι γιατί η καθημερινότητα σου γίνεται όλο και πιο μεσανατολική. Κάπου εκεί βρίσκονται η πολιτική τάξη και τα ΜΜΕ της Ελλάδας. Είναι τόσο βαθιά χωμένοι και οι μεν και οι δε στις αριστερές ιδεοληψίες της πολιτικής ορθότητας και της πολυπολιτισμικότητας που τους είναι αδύνατο να καταλάβουν την καταστροφή που θα φέρει η πολιτική των ανοιχτών συνόρων που έχουν επιβάλλει.

Ο ξάδερφος του πρωθυπουργού, διορισθείς γενικός γραμματέας στο υπουργείο Εξωτερικών, την Κυριακή το πρωί στο Mega μας προειδοποίησε το θέμα της τρομοκρατίας «υπάρχει ο κίνδυνος να μετατοπιστεί στο προσφυγικό». Αν και όπως είπε «πιθανώς να εμφανιστούν και άλλοι [τρομοκράτες] που πέρασαν από τον ελληνικό χώρο.» Οι “πρόσφυγες” μας είπε ο ξάδερφος του πρωθυπουργού ότι φεύγουν από την Συρία για να αποφύγουν τους ίδιους ανθρώπους που αιματοκύλισαν το Παρίσι.

Αυτό που δεν θέλει να ξέρει ή δεν θέλει να πει ο ξάδερφος του πρωθυπουργού είναι ότι δεν έχει ιδέα ποιοι μπαίνουν στην Ελλάδα. Στην Συρία υπάρχουν πληθυσμοί που είναι με την Isis και υπάρχουν άλλες ομάδες που είναι αντίθετες στην Isis, αλλά τα πιστεύω τους είναι επίσης του ακραίου ισλαμισμού. Οι μετριοπαθείς μουσουλμάνοι είναι μετρημένοι στα δάκτυλα. Όταν η Isis χάνει μια μάχη οι φιλικοί πληθυσμοί προς αυτή γίνονται και αυτοί πρόσφυγες. Όταν περίπου 6.000 μουσουλμάνοι εισβάλουν καθημερινά στην Ελλάδα το ελληνικό κράτος δεν έχει ιδέα από που είναι και τι πιστεύουν. Ο διορισθείς ξάδελφος απλά ψεύδεται όταν δηλώνει ότι αυτοί που εκμεταλλεύονται την πολιτική των ανοιχτών συνόρων που εφαρμόζει η κυβέρνηση Τσίπρα/Καμμένου είναι απλά θύματα των πιο ακραίων ισλαμιστών.

Προσφάτως η Deutsche Welle μετέδωσε ότι «Οι πρόσφυγες δεν αφήνουν πίσω τους τις συγκρούσεις». «Οι οργανώσεις βοήθειας, οι κοινωνικοί λειτουργοί και οι εθελοντές παρατηρούν ότι οι εθνοτικές, κοινωνικές, πολιτιστικές και θρησκευτικές εντάσεις βρίσκονται σε άνοδο στα υπερπλήρη καταφύγια προσφύγων της Γερμανίας.» Συνοπτικά, εισάγουμε αθρόα πληθυσμούς και ταυτόχρονα εισάγουμε τις συγκρούσεις που γι’ αυτούς είναι ύψιστης σπουδαιότητας. Αυτά που έγιναν στο Παρίσι τώρα και πριν από μερικούς μήνες δεν είναι παρά οι προσεισμικές δονήσεις της πολυπολιτισμικής Ευρώπης, τα χειρότερα έπονται.

Από την μια βλέπουμε ότι πολλές από τις τρομοκρατικές επιθέσεις που έχουν γίνει από μουσουλμάνους δεύτερης και τρίτης γενιάς, που δείχνει πόσο δύσκολο είναι για το μουσουλμανικό στοιχείο η αφομοίωση του στις αρχές και την κουλτούρα των δυτικών κοινωνιών. Η αποτυχία της αφομοίωσης των ήδη εν Ευρώπη μουσουλμάνων δεν φαίνεται να πτοεί την πολιτική τάξη. Το κάλεσμα της κας Μέρκελ σε εκατομμύρια μουσουλμάνους το μόνο που θα καταφέρει είναι να δημιουργήσει ακόμα μεγαλύτερα προβλήματα σε όλα τα θέματα που αφορούν τους μουσουλμανικούς πληθυσμούς.

Ισλάμ και νεωτερικότητα δεν συμβαδίζουν, αλλά η πολιτική τάξη της Ευρώπης δεν έχει κανένα πρόβλημα γεμίζει την ήπειρο με εχθρικούς προς τις βασικές αρχές της πληθυσμούς. Δεν είναι τυχαίο που η λύση που έχει βρεθεί μέχρι τώρα είναι αντί οι μουσουλμάνοι να αφομοιώνουν τις αρχές της Ευρώπης, η Ευρώπη υιοθετεί τις αρχές του Ισλάμ. Οι νόμοι λογοκρισίας είναι μόνο η αρχή. Θα δείτε ότι μετά από κάποιο καιρό η λύση που θα βρεθεί για τα όποια νέα θέματα λόγω της αθρόας λαθρομετανάστευσης θα είναι ο περεταίρω περιορισμός των συνταγματικών ελευθεριών των Ευρωπαίων.

Μπορεί η κα Μέρκελ ή ο Γιούνκερ να μην έχουν και μεγάλη εμπειρία στα θέματα και την ιστορία του Ισλάμ, αλλά πως μπορεί να εξηγηθεί η στάση της ελληνικής κυβέρνησης, η σιωπή της αντιπολίτευσης και η επιδοκιμασία των ΜΜΕ στον ισλαμικό εποικισμό της Ελλάδας; Πως μπορεί να εξηγηθεί η θέση της κυβέρνησης Τσίπρα/Καμμένου να μείνουν στην Ελλάδα τουλάχιστον 500.000 μουσουλμάνοι με αντάλλαγμα δήθεν κάποιες ελαφρύνσεις στο μνημόνιο; Πως είναι δυνατόν χώρα που έχει δεινοπαθήσει για τέσσερεις αιώνες ως μια χριστιανική μειονότητα της Οθωμανικής αυτοκρατορίας να αποδέχεται την αυτοκατάργηση της μέσω της πολιτικής των ανοιχτών συνόρων; Αυτό που έγινε την Παρασκευή στο Παρίσι δεν είναι τίποτα μπροστά στον κοινωνικό και πολιτισμικό εκτροχιασμό που θα ακολουθήσει.
Συνέχεια

Παρασκευή, 6 Νοεμβρίου 2015

Υπουργείο Μαρξιστικής Παιδείας

του Ραφαήλ Α. Καλυβιώτη*

Το να υπάρχουν αντιδικίες στην Ελλάδα της κρίσης για ζητήματα ταυτότητας έχει ένα κάποιο ενδιαφέρον. Οι έντονες αντιδράσεις των πολιτών πάντως στις κάπως μυστήριες απόψεις του κ. Φίλη καταδεικνύει ότι τα αντανακλαστικά της κοινωνίας δεν ενεργοποιούνται μόνο για οικονομικά ζητήματα όπως διδάσκει η μαρξιστική σχολή του ιστορικού υλισμού.
Ο αναθεωρητισμός ήταν στο διηνεκές ένα «προνομιακό» πεδίο την εν Ελλάδι αριστεράς η οποία πάντοτε αμφισβητούσε συμβολικές στιγμές της ελληνικής ιστορίας. Ήταν εξαιρετικά σημαντικό για αυτήν να κυριαρχεί στη αρρένα των ιδεών ούτως ώστε να κατηγοριοποιεί σε «εθνικιστές» όσους ανεδύκνειαν την εθνική μας ταυτότητα. Και το έχει επιτύχει εν πολλοίς αφού δεν υπάρχει ιστορική περίοδος που να μην έχει προβεί σε επιστημονικούς αναχρονισμούς αμφίβολης αντικειμενικότητας.

Για την εν Ελλάδι αριστερά η αθηναϊκή δημοκρατία δεν ήταν κάτι σπουδαίο διότι τα θεμέλιά της κτίστηκαν από τους σκλάβους, η Σπάρτη ήταν ένα «φασιστικό» μόρφωμα, ο Μέγας Αλέξανδρος ήταν ένας «αιμοσταγής ιμπεριαλιστής δολοφόνος», η βυζαντινή αυτοκρατορία δεν ενείχε ελληνικά στοιχεία ενώ ο χριστιανισμός της την κατέτασσε στον σκοταδιστικό μεσαίωνα εν αντιθέσει με το προοδευτικό ισλάμ, στην τουρκοκρατία περνούσαμε καλά με τους Τούρκους, η ελληνική επανάσταση ήταν ταξική και την αντιστρατευόυταν η ελλαδική εκκλησία, η άλωση της Τριπολιτσάς ήταν προϊόν γενοκτονίας και όχι εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα, κατά τον Μακεδονικό αγώνα το ελληνικό κράτος καταπίεσε τους «πραγματικούς Μακεδόνες», στην προκυμαία της Σμύρνης έγινε «συνωστισμός», το «Όχι» το είπε ο ελληνικός λαός και όχι ο Ιωάννης Μεταξάς η βαθύτερη θέληση του οποίου ήταν να πει «Ναι», ο ΕΑΜ – ΕΛΛΑΣ δεν ήταν υποκινούμενος από την Σοβιετική Ένωση αλλά το γνήσιο εθνικοαπελευθερωτικό κίνημα που καταπνίγηκε από τους «φασίστες» και, τώρα τελευταία, εκ στόματος του υπουργού παιδείας κ. Φίλη η γενοκτονία των Ποντίων δεν είναι γενοκτονία αλλά «εθνοκάθαρση».

Καίτοι οι απόψεις αυτές είναι μειοψηφικές (ακόμα) στην ελληνική κοινωνία είναι φαινομενικά εντυπωσιακό το πώς ξεφυτρώνουν και αναπαράγονται με γεωμετρική πρόοδο. Όμως μόνο φαινομενικά. Και αυτό γιατί η πάγια τακτική της αριστεράς είναι η συνεπής εφαρμογή της διακήρυξης του ιταλού μαρξιστή Γκράμσι περί «κατάληψης των ιδεολογικών μηχανισμών του κράτους» οπουδήποτε παράγεται πολιτική σκέψη, ήτοι στα σχολεία, στα πανεπιστήμια και στα Μέσα Μαζικής Επικοινωνίας μέσω των οργανικών της διανοουμένων. Πιο διαβόητο υπόδειγμα από το βιβλίο της ΣΤ’ Δημοτικού της κ. Ρεπούση που τυπώθηκε κάτω από «κεντροδεξιά» κυβέρνηση δεν υπάρχει. Για τα αντανακλαστικά της φερόμενης ως Συντηρητικής παράταξης δεν χρειάζεται να σπαταληθεί πολύ μελάνι διότι είναι ανύπαρκτα ενώ ο συνεχής απολογητισμός της την έχει καταστήσει περισσότερο ως ένα παρακολούθημα της αριστεράς χρήσιμο μόνο για να λαμβάνει κυβερνητική εντολή όποτε η τελευταία χρειάζεται αέρα ανανέωσης.

Το ότι κάποιος μπορεί να θεωρεί κατάπτυστες τις απόψεις του κ. Φίλη πάντως δεν σημαίνει ότι δεν δικαιούται να τις έχει. Τουναντίον. Η αστυνομία της σκέψης δεν ταιριάζει σε δημοκρατικά καθεστώτα ακόμα και εάν κάποιος αρέσκεται στο να αυτοπροσδιορίζεται ως κεμαλικός. Ο υπουργός (εθνικής;) Παιδείας πάντως έχει ως υποχρέωση από το Σύνταγμα να «καλλιεργεί τον πατριωτισμό των Ελλήνων» και να σέβεται τις μνήμες ανθρώπων που έχουν υποφέρει από τα χέρια ολοκληρωτικών καθεστώτων όπως οι συμπατριώτες μας Πόντιοι. Εάν όμως σε αυτήν την πατρίδα δεν μπορούμε να συμφωνήσουμε ούτε σε κάτι στοιχειώδες όπως αυτό, είναι προτιμότερο στο μάθημα της ιστορίας ο γονιός είτε να έχει το δικαίωμα να ζητά εξαίρεση για το τέκνο του είτε να διαθέτει το δικαίωμα της προσφυγής στο«home schooling». Κανείς δεν είναι υποχρεωμένος να ανέχεται να παραχαράσσεται η ιστορία σε βαθμό που να προσβάλλεται η προσωπικότητά του.

*Ο Ραφαήλ Α. Καλυβιώτης είναι Πολιτικός Επιστήμων, Συντονιστής του Δικτύου Ελλήνων Συντηρητικών, MScCardiffUniversity, Institute of Chartered Shipbrokers.

Δημοσιεύτηκε στην Εστία 06.11.2015

Συνέχεια

Πέμπτη, 5 Νοεμβρίου 2015

Δευτέρα, 2 Νοεμβρίου 2015

Ο δρόμος για το αύριο

Στο Αύριο δεν μπορούμε να πορευθούμε με αντιλήψεις και πολιτικές που αντανακλούν λογικές του χθες. Εντυπωσιάζει πως ακόμα και νέοι άνθρωποι που απεχθάνονται το παλιο έλκονται από συνθήματα και οράματα που στοχεύουν στην διατήρηση και αναπαραγωγή πρακτικών του παρελθόντος. Αν συνεχίσουμε στον ίδιο δρόμο κινδυνεύουμε από ολική χρεοκοπία, όχι μόνο οικονομικη άλλα συνάμα εθνική και κοινωνική. Η διαδρομή όμως αντιστροφης της πορείας παρακμής που ακολουθούμε δεν θα είναι εύκολη.

Διότι δεν αρκεί να αλλάξουμε μόνο πολιτικές. Χρειάζεται να αγκαλιάσουμε διαφορετικές αξίες, τρόπους σκέψης και αντιλήψεις. Οι αντιστάσεις από τους πιο αντιδραστικά συντηρητικούς κύκλους της κοινωνίας μας θα είναι μανιώδεις. Και μάλιστα με συνθήματα αγωνιστικά, πως δήθεν υπεραμύνονται κατακτήσεων προοδευτικών, ανθρωπιστικών και φιλολαικών. Η μάχη θα είναι δύσκολη. Άλλα είναι ανάγκη να κερδηθεί. Αν πρόκειται να έχουμε μέλλον σαν μια κοινωνία αυτόνομη, πετυχημένη κι αισιόδοξη. Κι όχι αποτελματωμένη, δεμένη με αλυσίδες σε αδιέξοδα, σκοτεινές προοπτικές, κακομοιριά και δυστυχία.

Κοινωνική συνοχή και ολοκλήρωση

Η πορεία ανάκαμψης οφείλει να αρχίσει από την κατοχύρωση της κοινωνικής μας ταυτότητας και συνοχής. Η αποβλακωμένη και παθητική αντιμετώπιση της ροής χιλιάδων μεταναστών, που είναι από τα πράγματα αδύνατον να ενσωματωθούν στον εθνικό μας ιστό, πρέπει να αναχαιτισθεί. Και μάλιστα να αντιστραφεί. Η ατομική βόμβα που επωάζεται στα σωθικά της ελληνικής κοινωνίας δεν μπορεί να αφεθεί ανεξέλεγκτα να εκραγεί. Η χώρα δεν έχει αναγκη, ιδιαίτερα τώρα με τα τεράστια οικονομικά προβλήματα, από πληθυσμιακές ενέσεις από το εξωτερικό. Και μάλιστα απρογραμμάτιστες, ανεξέλεγκτες και, στην περίπτωση των μουσουλμάνων, ανατρεπτικές. Ουδέποτε η χώρα είχε αποικίες – για να πληρώνει τώρα το τίμημα παρελθόντων αμαρτιών. Ούτε και ποτέ προσκάλεσε ξένους πληθυσμούς στο έδαφος της. Δεν έχει ευθύνη για τις εμφύλιες ένδο - θρησκευτικές (και άλλες) συγκρούσεις άλλων λαών ούτε και έχει την αρμοδιότητα για την επίλυση τους. Εξυπακούεται πως είναι σκέτος παραλογισμός η καλλιέργεια κλίματος εθνικής ευθύνης για την αδυναμία προστασίας, φροντίδας η και οργανωμένης υποδοχής μερικών εκατοντάδων χιλιάδων φυγάδων από άλλες χώρες, που άξαφνα αποφάσισαν να ξεχυθούν προς τα μέρη μας. Δεν έχουμε ούτε ευθύνη άλλα ούτε και υποχρέωση να μπούμε στην διαδικασία άκριτης υποδοχής τους, δίχως να υπολογίζουμε τις μακροχρόνιες συνέπειες για την δική μας κοινωνία. Είναι παράλογο ο διάλογος, με ευθύνη κυρίως της Ευρώπης, να επικεντρώνεται στο πως θα τους δεχθούμε και θα τους χειριστούμε, κι όχι στο ποιες θα 'ναι οι συνέπειες για τις δικές μας χώρες. Όπως ξεπερνά και τα όρια της λογικής η δοκιμαζόμενη οικονομικά Ευρώπη άλλα και η εξαθλιωμένη Ελλάδα να υποβάλλονται σε βαρύτατες απρόβλεπτες δαπάνες για την φροντίδα, επιθετικών μάλιστα στις απαιτήσεις τους, προσφύγων – φυγάδων – μεταναστών.

Τα εθνικά μας σύνορα οφείλουν να είναι απαραβιαστα. Είτε το θέλουν οι ευρωπαίοι, η και οι οποιοι άλλοι, είτε όχι. Δεν έχουμε υποχρέωση οργάνωσης επιχειρήσεων αναζήτησης και διάσωσης για όποιον αυθαίρετα αποφασίζει να εισβάλει στα εθνικά μας εδάφη. Πλοία γεμάτα καταγεγραμμένους μετανάστες θα μπορούν να τους επιστρέφουν στην Τουρκία. Κι
όχι να τους αποβιβαζουν στον Πειραιά! Κι αν μιλάμε για ανθρωπισμο, αυτόν να τον δείξουν πρώτοι απέναντι στους ομοεθνείς τους (Συριους) η ομοθρησκους τους (μουσουλμάνους) οι γειτονικές εύπορες Αραβικές χώρες (Σαουδική Αραβία, Κατάρ, Εμιράτα κλπ) κι όχι η μαστιζομενη από την οικονομική κρίση Ελλάδα. Όλα αυτά δεν είναι δείγματα ρατσισμού. Είναι δεδομένα προερχόμενα από την ανάγκη εθνικής επιβίωσης απεναντι στον κατακλυσμό πληθυσμιακών κυμάτων εντελως διαφορετικών αξιακων αρχών. Που βαθμιαία θα οδηγήσουν σε εντάσεις και σε ανατροπη ολοκληρου του συστήματος κοινωνικών ιεραρχησεων πάνω στο οποιο είναι οικοδομημενη η κοινωνια μας.

Αντιστροφη πολιτικο- κοινωνικών αντιλήψεων

Είναι αδύνατον επίσης να επιβιώσουμε σαν κοινωνια αν δεν αναθεωρήσουμε κάποιες αντιλήψεις, εμπεδωμενες βαθιά στην ψυχή μας από τις συνταρακτικές συνέπειες της μεταπολεμικής εμφύλιας διαμάχης. Οι αρχές και οι ιδέες της Αριστεράς – κατάλοιπα μιας εποχής φορτωμενης ενοχές για τις παράλογες διώξεις οπαδών της μετα την ληξη του εμφυλιου πολεμου – δεν είναι δυνατόν να κυριαρχούν ακόμη στο πνευματικο στερέωμα της χώρας. Απόψεις που δεν έχουν πλέον τίποτα απολύτως να συνεισφέρουν στο κοινωνικο μας αύριο και που έχουν διεθνώς πλέον διασυρθει και εγκαταλειφθεί είναι αδύνατον μονάχα σ’ αυτή την χώρα να λογίζονται προχωρημένες, προοδευτικές και ‘καινούργιες’. Μια κοινωνια που κυριαρχείται από αντιλήψεις στερημενες προοπτικής είναι μια κοινωνια δίχως δυναμισμο, βαλτωμένη στα αδιέξοδα της παρακμής, πλημμυρισμένη από παράσιτα που τρέφονται απο το τυμπανισμενο της πτώμα. Μια τέτοια κοινωνια δεν έχει αύριο. Και τέτοια έχει γίνει σημερα η Ελλάδα.

Είναι ανάγκη να διατυμπανισθει προς κάθε κατεύθυνση πως η Αριστερά εκφράζει την αποτυχία του χθες και σε καμία περιπτωση την αισιοδοξία του αύριο. Δεν είναι οι πρακτικές της προτάσεις και επιλογές μόνο που είναι αποτυχημένες. Είναι και οι θεωρητικές της εξαγγελίες που είναι λάθος και αναπόφευκτα οδηγούν στην καταστροφή. Τίποτα από όσα λέει δεν προοιωνιζουν πρόοδο, ανάπτυξη και ευημερία. Ακόμα και ο πολιτικος της φιλελευθερισμός είναι ψευδεπίγραφος. Γιατι η εφαρμογή των εξαγγελιών του οδηγεί σε αυταρχισμο, αυθαιρεσια και καταπιεση. Τα ντουλάπια της ιστορίας είναι πλέον γεμάτα με τις αντιλήψεις και τους οραματισμούς της Αριστεράς. Μονάχα στην Ελλάδα την βρίσκει κανείς ακόμη στις προθήκες.

Θεμέλιο του θεωρητικού οικοδομήματος των αριστερών δοξασιών είναι η επιδίωξη της ισότητας. Θυσιάζοντας οποια άλλη αξια. Με βασικότερη αυτήν της ελευθερίας. Η εξασφάλιση όμως ισότητας αποτελέσματος –σε αντίθεση με αυτήν των ευκαιριών – κατ’ ανάγκη οδηγεί στον περιορισμο η κατάργηση ελευθεριών. Διότι προϋποθέτει εξαναγκασμό. Είτε για την αφαίρεση ατομικού εισοδήματος - στο όνομα εξασφάλισης καποιου απροσδιόριστο γενικου καλου – είτε στον περιορισμο της ελευθερίας του επιχειρείν (μέσα από άπειρους κανονισμους και ρυθμίσεις για την λειτουργία των αγορών) είτε σε επεμβάσεις στο δικαίωμα της ιδιοκτησίας (με φορολογησεις, ελέγχους μορφής και χρήσης, με περιορισμούς μεταβίβασης η αξιοποιησης και αφαιρέσεις) . Γενικά η ελευθερια περιορίζεται δίχως δεύτερη σκέψη, ενω η ισοτητα σχεδόν ποτε δεν υλοποιείται. Από την στιγμή που το κράτος (ένα σύστημα κεντρικών εξαναγκασμων, δηλαδή) αρχίζει κυριαρχικά να παρεμβαίνει και να επεκτείνεται, ο δρόμος προς την υποδούλωση για τους πολίτες ανοίγει απειλητικά διάπλατα. Μια κοινωνική πραγματικότητα δεν μένει ποτε σταθερή και ακίνητη. Ο δρόμος όμως προς τις δραστικές, περιοριστικά καταναγκαστικες, μεταβολές βαθμιαία παίρνει σάρκα και οστά. Η ελευθερια κινδυνεύει άμεσα από την επεκτεινόμενη αυταρχικη και ουσιαστικά ανεξελεγκτη κρατική παρέμβαση.

Η Φορολογία γίνεται κλοπή

Η φορολογική πολιτικη θεσπίσθηκε σαν οικονομική κάλυψη των υποχρεώσεων του κράτους για την παροχή φυσικής προστασίας των πολιτών του και της εξασφάλισης της ατομικής τους ιδιοκτησίας και των οικονομικών τους δράσεων από έξωθεν κακόβουλες η εγκληματικές παρεμβάσεις. Με τα χρονια όμως, και με την επιρροή των ιδεών της Αριστεράς, μεταμορφώθηκε σε εργαλειο κοινωνικής μηχανικής – εξασφάλισης δηλαδή αναδιανομής εισοδημάτων, επιβολής οικονομικής ισότητας και αναδιαμόρφωσης της κοινωνίας σύμφωνα με τις ανάγκες και τις επιταγές της εκάστοτε πλειοψηφίας. Η Αριστερά επεβαλε αυτή η αναδιανομη να οδηγεί την κοινωνια σε ισοτητα προς τα κάτω. Κι όχι σε δυναμική κίνηση προς τα εμπρός, με προοπτική την εξασφαλιση ευημερίας μέσω της δημιουργίας πλούτου και της ώθησης όλης της κοινωνίας προς τα επάνω. Το τελευταίο μπορεί να επιτευχθεί μονάχα μέσα από την λειτουργία των μηχανισμών της ελεύθερης αγοράς και το κίνητρο του ατομικού κέρδους που καθοδηγεί τους πολίτες σε περισσότερη ατομικη ευθύνη και σκληρότερη εργασία.

Η αλληλουχία των σχετικών εξελίξεων ξεπερνά κάθε ανοχή λογικής. Το κράτος, με πρωτοβουλία των κομματικών κονκλαβιων που το έχουν κυριεύσει, μεγαλώνει τις δραστηριότητες του και διογκωνει τα πλοκάμια και το μέγεθος του – με στόχο βέβαια βασικά τον διορισμο κομματικών στρατών κι εξασφαλιση της συντήρησης τους. Αυτή όμως η επέκταση δεν μπορει οικονομικά να συντηρηθει. Επιλέγεται λοιπόν η πολιτικη του δανεισμού. Εισρέουν χρήματα για δημόσια καταναλωση και εξασφαλιση παροχών με στόχο την εξαγορά ψήφων. Όλες αυτές οι δραστηριότητες ουδεμία οικονομική ωφελεια δεν έχουν για το δημοσιο. Το πράγμα ξεπερνά τα οποια λογικα ορια και το κρατος οδηγείται σε χρεοκοπία. Για λύτρωση οι δημόσιες αρχές καταφευγουν σε μνημόνια που ουσιαστικά καταλήγουν στον ίδιο, όπως αρχικά, αντικειμενικο στοχο. Δηλαδή, τον καινουργιο εκτεταμένο δανεισμο. Μόνο που τώρα οι πιστωτές είναι υποψιασμένοι. Κι απαιτούν μέτρα που δείχνουν πως υπάρχει κάποια εξασφαλιση για τα χρηματα που ξοδευουν. Οι Ελληνικές αρχές κάνοντας τον ανύποπτο αποφεύγουν να ακουμπήσουν στην ουσια τα τεράστια και πολυεξοδα πλοκάμια του μεγαλου κράτους. Κι οδηγουνται σε βαρια φορολογια, όπως και σε άδικες περικοπές μισθών και συντάξεων, για να συντηρήσουν το πελατειακο τους κράτος. Κι όλοι μαζί έχουν το θράσος να αποκαλουν την ασθενεια, αλλα και την ομοιοπαθητική θεραπεία, σαν νεοφιλελευθερισμο!! Για να μη χαλασει προφανως η σουπα των αριστεροστροφων ιδεών που οδήγησε τα πραγματα στα σημερινα αδιεξοδα.

Δεν αποτελεί λοιπόν κλοπή η ληστρική επιδρομή στα ατομικά εισοδήματα και στις περιουσίες για την συντηρηση των μηχανισμών αναπαραγωγης του πελατειακού κράτους; Ο λαός όμως σιωπηρά το ανεχεται. Γιατί εχει εθισθει να δέχεται την ιδεολογικη αμετροεπεια και την πολιτικη μπαρουφα. Κι επειδή αγοράζει την ψευδολογια πως όλα αυτά αποτελουν κοινωνική πολιτικη που δήθεν φροντίζει τους αδύναμους κακοπασχοντες.

Υπάρχει όμως κι αλλη πτυχή στο ζήτημα. Κοντά σε κοσμο που υποφέρει και έχει ανάγκη βοηθειας παρεισφρηουν χιλιάδες παράσιτα που σιτίζονται από τον δημοσιο τομέα. Με διάφορες ιδιότητες. Από επιτήδειοι κομματικοί μεχρι προμηθευτές, εργολαβοι και αλλοι πελάτες του κράτους. Κι αυτό το μειγμα αριστερόστροφης ιδεοληψίας και γυμνής πολιτικής αχρειοτητας εμφανίζεται σαν εν δυναμει ‘αναπτυξιακη’ πολιτικη που θα οδηγησει υποτίθεται τον τοπο μακριά από την τωρινή τραγωδία.

Για να υπάρξει σωτηρια πρέπει να ξαναπιστεψουμε στο ατομο και τις δυνατότητες του. Να αποδώσουμε υπευθυνοτητα στον πολίτη σε σχέση με τις πράξεις του και τις συνέπειες τους. Απαλλαγμένος από την μεγάλη συμμετοχή του κράτους στις οικονομικές του προσπάθειες να αφεθεί ελεύθερος να πειραματισθει, να προσπαθήσει, να δημιουργήσει. Ο ελεύθερος ανταγωνισμός, ο σεβασμός της αξιοκρατίας και η απομακρυνση του δημοσιου από κάθε ανάμιξη στην επιχειρηματική δράστηριοτητα θα δώσει στην κοινωνια τον δυναμισμο και την πειθαρχία που σήμερα της λείπει. Ο μικρός δημόσιος τομέας όχι μόνο θα απαλλάξει την οικονομία και την κοινωνια από τον βραχνά του γραφειοκρατικού εναγκαλισμου, άλλα θα δώσει την ευχέρεια στην κυβέρνηση να περικόψει και την φορολογία. Απαλλαγμένη από τις δυο αυτές ανασταλτικες δυνάμεις – μεγάλους φόρους και ασφυκτική γραφειοκρατία – η οικονομία θα αναπνεύσει και θα γίνει εξαιρετικά ελκυστική για επενδύσεις – ξένες και ντόπιες – άλλα και για ένα ξεκίνημα καινοτομικών πειραματισμών και δυναμικων επιχειρηματικών πρωτοβουλιών.
Αφήγημα Ελευθερίας

Με κύριο άξονα θεώρησης τον απόλυτο σεβασμό της ελευθερίας και την ελαχιστοποίηση των παρεμβάσεων του κράτους – με την ουσιαστική εξαίρεση στον τομέα του ελεύθερου ανταγωνισμού και της κοινωνικής προστασίας των αποδεδειγμένα αδύνατων που χρειάζονται πραγματική φροντίδα – ένα καινούργιο δυναμικό αφήγημα είναι απαραίτητο για την κοινωνία μας. Ώστε να γεμίσουν αισιοδοξία οι μαυρισμένες μας ψυχές και να φορτωθούν με ιδέες και σχέδια οι σκέψεις και οι οραματισμός μας. Ένας νέος κόσμος πρέπει να ανατείλει που να πιστεύει στον εαυτό του και που να απαιτεί από το κράτος να κάτσει στη γωνία και να τον αφήσει ελεύθερα να δημιουργήσει.

Κριτήριο κάθε επιλογής θα πρέπει να είναι η συμβατότητα της με την ελευθερία. Το ερώτημα μπροστά σε κάθε πρόβλημα δεν θα πρέπει να είναι ‘τι πρέπει να κάνουμε για να το λυσουμε’. Άλλα ‘αν είναι δυνατόν να αντιμετωπισθεί δίχως την ανάμιξη του δημόσιου. Κάθε επιλογή και πρωτοβουλία, αν ρητώς από τον νόμο δεν απαγορεύεται, θα πρέπει να επιτρέπεται. Η λογική του ‘δεν προβλέπεται από τον νόμο’ οφείλει να διαγραφεί από το πολιτικό λεξικό. Οι νόμοι υπάρχουν για να διευθετούν διάφορες και να διευκολύνουν τους πολίτες. Όχι για να ασκούν καταπιεση και να κραδαίνονται σαν στοιχεία φοβικού καταναγκασμού. Η κοινωνια οφείλει να είναι ανοιχτη και φιλική προς τους πολίτες. Κι όχι περιφραγμένο μαντρι που υποχρεωνει όσους βρίσκονται μέσα σε ομοιογένεια, θυσίες και οικονομική παθητικότητα.

Η ελευθερία θα πρέπει να διαπερνά κάθε σκέψη, πολιτική η διακήρυξη. Δίχως προϋποθέσεις, όρους και προτεραιότητες. Η ευτυχια και η απόλαυση της θα πρέπει να είναι αντικειμενικός στόχος. Με τους πολίτες ελεύθερους κα ικανούς να την επιδιώξουν και να την πετύχουν. Δίχως την διαμεσολάβηση του κράτους και την υποχρεωτική παρακολούθηση των δικών του προτεραιοτήτων. Έτσι θα πάμε μπροστά. Με αισιοδοξία, δυναμισμο κι αποφασιστικότητα. Για ένα αύριο που πραγματικά θα μας αξίζει.
Συνέχεια

Δευτέρα, 26 Οκτωβρίου 2015

Ο πόλεμος στην παραδοσιακή ελληνική οικογένεια


Παρακολουθώντας τον τύπο γίνεται αμέσως κατανοητό ότι η προώθηση της λεγόμενης μονογονεϊκής οικογένειας είναι μια από τις σημαντικότερες κοινωνικές πολιτικές του ελληνικού κράτους. Η προώθηση της “μονογονεϊκής” οικογένειας, από όλους σχεδόν τους κρατικούς φορείς, έχει ξεπεράσει πλέον το στάδιο της πολιτικής προτεραιότητας και έχει γίνει μια ασίγαστη εμμονή του προοδευτικού κατεστημένου, το οποίο κυριαρχεί στους μηχανισμούς του μεταπολιτευτικού κράτους.

Προτεραιότητα στις μονογονεϊκές οικογένειες δίνεται στους παιδικούς σταθμούς, έκπτωση στα τιμολόγια της ΕΥΔΑΠ και της ΔΕΗ, άδειες για θέσεις στις λαϊκές, στις μεταγραφές στα ΑΕΙ και στους διορισμούς στο δημόσιο. Τα προνόμια είναι πολλαπλά και ξεκινούν από μηνιαία  επιδόματα μέχρι και ειδικές φοροελαφρύνσεις στον ΕΝΦΙΑ. Το μήνυμα του ελληνικού κράτους σε κάθε νέο και νέα είναι ξεκάθαρο: μην δημιουργήσετε μια παραδοσιακή τύπου οικογένεια.

Στις ΗΠΑ, όπου οι μονογονεϊκές οικογένειες είναι πιο διαδεδομένες, τα στοιχεία  δείχνουν την κοινωνική καταστροφή που έχει συντελεστεί με αυτό τον νέο θεσμό οικογένειας. Τα παιδιά από μονογονεϊκές οικογένειες είναι πολύ πιο επιθετικά, έχουν μεγαλύτερες δυσκολίες στο σχολείο, από το οποίο συχνά αποτυγχάνουν να αποφοιτήσουν.  Έχουν μεγαλύτερα ποσοστά στην εγκληματικότητα και σημαντικά χαμηλότερα ποσοστά στο να βρουν μια σταθερή και καλή εργασία. Τα παιδιά μονογονεϊκών οικογενειών με την σειρά αναπαράγουν τον ίδιο τύπο οικογένειας με ακριβώς τις ίδιες συνέπειες. Στις ΗΠΑ, η μονογονεϊκή οικογένεια είναι η πιο σταθερή πηγή φτώχειας και εγκληματικότητας.  

Αντίθετα ο παραδοσιακός τύπος οικογένειας, και δη ο συζυγικός, έχει αποδειχθεί ένας από τους σημαντικότερους παράγοντες κοινωνικής και οικονομικής ευημερίας. Είναι ένας θεσμός που δημιουργεί τις καλύτερες δυνατές συνθήκες για την διαπαιδαγώγηση της νέας γενιάς και την μεταφορά σε αυτή κοινωνικού και υλικού κεφαλαίου. Χωρίς την συζυγική οικογένεια δεν θα μπορούσε να υπάρξει η βιομηχανική επανάσταση και η ραγδαία άνοδος του βιοτικού επιπέδου του δυτικού κόσμου.

Κλασσικό παράδειγμα για το πόση διαφορά κάνουν οι ισχυροί οικογενειακοί θεσμοί σε ένα συντηρητικό περιβάλλον, δεν έχει παρά κάποιος να συγκρίνει, για παράδειγμα, την Ελλάδα της δεκαετίας του 50 με τις χώρες τις νότιας και λατινικής Αμερικής του σήμερα. Η Ελλάδα του 50 ήταν όσο φτωχή ή ακόμα και φτωχότερη σχεδόν από όλες αυτές τις χώρες. Όμως ενώ σε αυτές τις χώρες σήμερα η εγκληματικότητα και η φτώχεια καλπάζουν, στην Ελλάδα του 50 κυριαρχούσε μια τάξη και ασφάλεια που δεν ήταν αποτέλεσμα του τότε αυταρχικού καθεστώτος, αλλά οφειλόταν στο γεγονός ότι τα άτομα είχαν κοινωνικοποιηθεί από την οικογένεια τους με έναν κώδικα ηθικής που είχε ως αποτέλεσμα μια κοινωνία όπου η εγκληματικότητα και η παραβατικότητα ήταν ιδιαίτερα χαμηλές. Αυτές οι ελληνικές οικογένειες, που πολύ συχνά ήταν πολύ πτωχές, με πολλές θυσίες και κόπους κατάφερναν να αυξήσουν το υλικό και ανθρώπινο κεφάλαιο τους. Το δυάρι γινόταν τριάρι, ο γονέας που ίσως είχε τελειώσει δημοτικό έβλεπε τα παιδιά να τελειώνουν λύκειο ή ακόμα και πανεπιστήμιο.

Ο συζυγικός τύπος οικογένειας έχει καταφέρει να μπορεί να δαμάσει τις προσωπικές αξιώσεις του ατόμου χωρίς να καταργεί την ατομική προσωπικότητα και το εγώ του. Οι γονείς που θυσιάζουν τόσα πολλά, δεν το κάνουν προς χάριν κάποιου απόμακρου και απρόσωπου εξωτερικού θεσμού. Εθελοντικά προσφέρουν σε ένα σύνολο ατόμων που οι ίδιοι έχουν δημιουργήσει και για το οποίο έχουν, στην συντριπτική πλειοψηφία των περιπτώσεων, τις καλύτερες δυνατές προθέσεις.  

Πουθενά αλλού στην κοινωνία των ανθρώπων δεν παρατηρούμε το ίδιο φαινόμενο, όπου τα άτομα του συνόλου, έχουν ένα τόσο υψηλό και ξεκάθαρο βαθμό αλληλεγγύης και συντροφικότητας. Θα περίμενε κανείς ότι το προοδευτικό κατεστημένο, λόγω των παραπάνω, θα είχε μόνο μια άνευ όρων εύνοια για το παραδοσιακό τύπο οικογένειας. Πως εξηγείται η εχθρότητα; Γιατί το κράτος προωθεί τους άλλους τύπους οικογένειας;

Η απάντηση βρίσκεται στην φύση της παραδοσιακής οικογένειας. Δημιουργεί δεσμούς μεταξύ ατόμων που βρίσκονται πάνω και έξω από τα όρια της κρατικής εξουσίας. Οι παραδοσιακές οικογένειες είναι ένα είδος σχεδόν ανεξάρτητων πολιτειών μέσα στην κοινωνία. Είναι ένα φυσικό εμπόδιο στην μεγέθυνση και επιρροή της κρατικής μηχανής ενάντια στο άτομο - για αυτό συνήθως ένας από τους πρώτους στόχους των ολοκληρωτικών καθεστώτων είναι η βαθμιαία αποσύνδεση των γονέων από τα παιδιά τους.  

Ο δεύτερος λόγος που εξηγεί την εχθρότητα του προοδευτικού κατεστημένου προς την παραδοσιακή οικογένεια είναι ότι καταστρέφοντας τη, δημιουργούνται νέα πλήθη εξαρτημένων της κρατικής πρόνοιας. Ο όρος μονογονεϊκή οικογένεια είναι ψευδεπίγραφος, πάντα υπάρχει ο δεύτερος γονέας, που στην συγκεκριμένη περίπτωση είναι το κράτος. Ο παραπάνω κατάλογος των επιδοτήσεων και προνομίων που προσφέρει το κράτος στις “μονογονεϊκές” οικογένειές  δεν μπορεί να αφήνει την παραμικρή αμφιβολία στον οιονδήποτε για το γεγονός ότι το κράτος αναλαμβάνει χρέη γονέα. Και είναι ένας γονέας που αναλαμβάνοντας τα οικογενειακά βάρη θα έχει και ολοένα και περισσότερες αξιώσεις για το πως θα πρέπει να διαπαιδαγωγούνται αυτά τα παιδιά, μιας και αυτό έχει τους πεφωτισμένος ειδικούς που υποτίθεται γνωρίζουν τι είναι το καλύτερο για τα παιδιά.

Στην Ελλάδα της σοσιαλιστικής χρεοκοπίας, η ιδέα της κρατικοποίησης της οικογενείας θα πρέπει να δημιουργεί σοβαρή ανησυχία σε κάθε πολίτη που σκέπτεται με τους στοιχειώδεις κανόνες της λογικής και την συσσωρευμένη γνώση αιώνων ενσωματωμένη στις παραδόσεις μας.
Συνέχεια

Κυριακή, 25 Οκτωβρίου 2015

Αποχαιρέτα την ελευθερία που χάνεις

Συνταρακτικά πράγματα συμβαίνουν στην νότια αυτή άκρη της Ευρώπης. Με τις ευλογίες μάλιστα της υποτιθέμενα φιλελεύθερα δημοκρατικής Ευρωπαικής Ενωσης που έχει χάσει κι αυτή τον βηματισμό της. Αυτό που χάνεται στην Ελλάδα είναι η δημοκρατία και ο σεβασμός στους θεσμούς. Στο όνομα της ταξικής πολιτικής, από την μία πλευρά, και του άγχους να μην χαθούν ψήφοι, από την άλλη, θυσιάζονται αρχές, αξίες και δημοκρατικές ευαισθησίες.

Με μια οικονομία που παραπαίει, μιά κοινωνία αποχαυνωμένη στην ανοησία, την αναποτελεσματικότητα και την ανοχή των πάντων και με κόμματα ταγμένα στην εξυπηρέτηση συμφερόντων στελεχών και μελών των, η χώρα βουλιάζει ασταμάτητα με αποτέλεσμα σε λίγες δεκαετίες να μην θυμίζει σε τίποτα των χώρα που με ζωντάνια διεκδίκησε την ένταξή της στην Ευρώπη και πάλεψε για την οικονομική της άνοδο.

Μοναδική φροντίδα του συνόλου του πολιτικού προσωπικού της χώρας είναι η διάσωση της δημόσιου τομέα και των θέσεων εργασίας των εκεί απασχολουμένων. Με κοντά στο 1 εκ τριακόσιες χιλιάδες ανέργους στον ιδιωτικό τομέα η κυβέρνηση με την ανοχή των πάντων φροντίζει να αποφύγει τις απολύσεις στο δημόσιο, καταπολεμώντας δήθεν την ανεργία (!).
Αγωνίζεται έτσι για εξασφάλιση νέων εσόδων, και βέβαια από νέους φόρους – στους πάντες. Η κοινωνία, με τον τρόπο αυτό, αντιμετωπίζει μια διαστρεβλωτικά μοναδική κατάσταση – αύξηση ανεργίας στον ιδιωτικό τομέα και παράλληλα αύξηση κάθε λογής φόρων, αύξηση τελών σε υπηρεσίες καθώς και πολλές άλλες επι μέρους επιβαρύνσεις. Αυτές οι αποφάσεις δεν είναι μόνο παράλογες, με βάση κάθε ομαλή παραδοχή.Εφ όσον παγκοσμίως η ευημερία έρχεται σε οικονομίες που μειώνουν η καταργούν φόρους κι απελυθερώνουν αγορές. Είναι και ακραία αυταρχικές. Διότι παραβιάζουν πατροπαράδοτα ατομικά δικαιώματα και ανθρώπινες ελευθερίες.

Με την σύμφωνη γνώμη των πάντων λοιπόν - μόλις χθές ο υποψήφιος αρχηγός της ΝΔ κ. Κ. Μητσοτάκης σχεδόν ζήτησε τηλεοπτικά συγγνώμη από τις …καθαρίστριες επειδή τόλμησε να τις απολύσει - συντρίβεται ο ιδιωτικός τομέας της οικονομίας για να σταθεί στα πόδια του ο δημόσιος. Και πάνω στην πορεία αυτή καταβαραθρώνονται οι ατομικές ελευθερίες, παραβιάζεται το δικαίωμα της ιδιοκτησίας και ξεχνούνται οι αρχές της ελευθερίας και του απορρήτου των ατομικών συναλλαγών.

Οι προσωπικοί λογαριασμοί σε Τράπεζες θα αποτελούν πλέον ανοιχτό βιβλίο για τις φορολογικές αρχές, δίχως εμπόδιο θα γίνονται κατασχέσεις προσωπικών καταθέσεων ενώ με την υποχρεωτική εισαγωγή πλαστικού χρήματος οι προσωπικές συνήθεις των πολιτών (τι κάνουν κάθε ημέρα, τι καταναλώνουν, σε ποιους γιατρούς πηγαίνουν, πως διασκεδάζουν, το δώρα ψωνίζουν κλπ) σύντομα θα γίνουν λαικό ανάγνωσμα μέσω δυνατότητας διάθεσης των στοιχείων αυτών είτε σε περίεργα μέσα ενημέρωσης είτε σε ενδιαφερόμενες και «ανοιχτοχέρες» ιδιωτικές εταιρίες.

Η Ελλάδα θα αποτελεί μέρος της Δύσης μόνο κατ’ όνομα. Αλλά όχι στην ουσία. Τέτοιες πρωτοβουλίες θα είχαν ξεσηκώσει γη και ουρανό σε άλλες Δυτικές χώρες – σε κάθε φάση της πρόσφατης ιστορίας τους. Με την εξαίρεση των περιόδων κυριαρχίας του φασισμού, του ναζισμού και του Μακκαρθισμού στις ΗΠΑ. Το πρόβλημα δεν είναι η ανύπαρκτη στην ουσία αντίδραση των πολιτικών αρχών, αλλά η εμβληματική απάθεια του συνόλου σχεδόν της κοινής γνώμης. Που βλέπει την κοινωνία να καταρρέει γύρω της κι εκείνη να χασκογελάει με έξυπνες ατάκες σχολιαστών η θεατρικές κραυγές γραφικών δημοσίων προσώπων. Η αίσθηση είναι πως ουδείς στα σοβαρά παρακολουθεί τις εξελίξεις, αντιλαμβανόμενος που ακριβώς πηγαίνει η χώρα και με ποιο μπούσουλα την οδηγούν οι υποτιθέμενοι ταγοί της.

Ολοι βέβαια έχουμε ευθύνη γι’ αυτή την επικίνδυνη παρακμή. Δεν έχουμε όμως όλοι πολλές δυνατότητες αντίδρασης. Αποκομμένοι στην ουσία από τα δίκτυα ενημέρωσης, δίχως οικονομικές δυνατότητες άμεσης παρέμβασης και με ελάχιστα μέσα επηρεασμού των εξελίξεων στην διάθεσή μας, είμαστε υποχρεωμένοι να περιοριζόμαστε σε άκαρπες τελικά επισημάνσεις και προειδοποιήσεις. Είναι φανερό πως ο λαός δεν ανησυχεί. Κι οδηγείται - όχι άβουλα την φορά αυτή, αλλά με γνώση και συνείδηση – σε επιλογές καταστροφής και αδιεξόδων. Δεν θα είναι η πρώτη φορά στην ιστορία που τέτοιες εξελίξεις σημειώνονται. Όπως δεν θα είναι βέβαια και πρωτόγνωρες οι τραγικές συνέπειες στις οποίες οδηγούν.

Σημ. Για μιά φορά ακόμη το Νόμπελ οικονομίας πάει σε ένα επιστήμονα που καταρρίπτει τις αντιλήψεις περί άνωθεν επιβαλλόμενου εξισωτισμού και επιβολής της ευτυχίας μέσω παρεμβάσεων του κράτους. ο Angus Deaton με το βιβλίο του The Great Escape: Health, Wealth, and the Origins of Inequality επιμένει πως η γενική ευημερία και η καλύτερη υγεία έρχονται από την γενικότερη αύξηση του πλούτου και τον εκσυγχρονισμό, κι όχι από στοχευμένες κρατικές πολιτικές διανομής εισοδήματος και αναπτυξιοκτόνων φορολογικών πολιτικών.
Συνέχεια