Παρασκευή, 9 Ιανουαρίου 2015

Αδικαιολόγητος πανικός

Είναι εκτός τόπου και χρόνου οι κραυγές πανικού που πολλοί εκβάλλουν για το ενδεχόμενο εκλογικής νίκης του ΣΥΡΙΖΑ. Αν και διαφωνώ με τις εκφρασμένες θέσεις του κόμματος του κ. Τσίπρα δεν μπορεί να αποτελεί ρίσκο για μια χώρα η προσφυγή στην λαική ετυμηγορία. Οι κυβερνήσεις εργάζονται για τους πολίτες. Αυτοί λοιπόν είναι υπεύθυνοι για την διακυβέρνηση που επιθυμούν. Οι εκλογείς θα πρέπει να επιλέξουν ψύχραιμα ανάμεσα σε διαφορετικές πολιτικές. Οι άσκοπες κινδυνολογίες συσκοτίζουν την πραγματικότητα και συνήθως καταλήγουν σε μπούμερανγκ ενάντια σ’ αυτούς που τις εκτοξεύουν.

Οι κινδυνολογίες δεν είναι δικαιολογημένες για μια σειρά από σοβαρούς λόγους. Ποια είναι κατ αρχήν η εναλλακτική λύση; Μια σειρά από επίπονα κοινωνικο-οικονομικά μέτρα – που πάρθηκαν κάτω από συνθήκες υποτίθεται επικείμενης οικονομικής κατάρρευσης – δεν οδήγησαν σε απολύτρωση. Αντίθετα, καινούργια αδιέξοδα διακρίνονταν στον ορίζοντα. Και νέες θυσίες προαναγγέλλονταν. Τα διαρθρωτικά μέτρα του Μνημονίου δεν έχουν εφαρμοσθεί και οι μέχρι σήμερα κυβερνήσεις έπαιζαν κρυφτούλι ελαφρότητας με τους δανειστές – με κορύφωση την άθλια πρόσφατη καταιγίδα ρουσφετολογικών τροπολογιών που δήλωσαν τον φαύλο κρατισμό του ελληνικού πολιτικού συστήματος. Αδιαφορία δηλ για την τύχη των αγορών και της αλματώδους ανεργίας και φτώχιας στον ιδιωτικό τομέα και προστασία – με νύχια και με δόντια – του δημοσίου και των συντεχνιών του.

Δεν υπάρχει κανείς που συνειδητά να οδηγείται σε πολιτική αυτοκτονία. Αν κρίνουμε με στοιχεία λογικής, ερχόμενος στην εξουσία ο ΣΥΡΙΖΑ θα αντικρύσει κατάματα την πραγματικότητα. Και θα επιχειρήσει βέβαια να διαφοροποιηθεί από τους προκατόχους του. Το αισιόδοξο, και λογικό, σενάριο οδηγεί σε συμπεράσματα απρόσμενα. Μήπως μια κυβέρνηση της Αριστεράς θα επιχειρήσει να πραγματοποιήσει εκείνα που κυβερνήσεις της Δεξιάς και της Κεντροαριστεράς τα θεωρούσαν αδιανόητα; Κατά κύριο λόγο δηλ., και ανεξάρτητα ρητορικής, να μειώσει πραγματικά δημόσιες δαπάνες και να υλοποιήσει σαρωτικές μεταρρυθμίσεις; Να μην ξεχνάμε πως ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει διορίσει κανέναν στο Δημόσιο. Δεν έχει λοιπόν ανοιχτά γραμμάτια να πληρώσει. Όπως η Δεξιά προώθησε εντυπωσιακά αριστερόστροφα μέτρα – όπως η βαρύτατη φορολογία, η κατεδάφιση της αγοράς, η υπερδιόγκωση της δημόσιας γραφειοκρατίας και η εξόντωση της ιδιωτικής περιουσίας, είναι τελείως απίθανο η Αριστερά, για να πετύχει, να κάνει ακριβώς το αντίθετο;

Δεν έχω πληροφορίες, αλλά δεν ομιλώ και εντελώς στον αέρα. Ο κ. Τσίπρας είναι γνωστό πως θαυμάζει και επισκέφθηκε μάλιστα, σχετικά πρόσφατα, την Βραζιλία. Τι θα είδε εκεί; Ο αναμορφωτής της χώρας, ο πρώην Πρόεδρος Ιγνάτσιο Λούλα ντα Σίλβα, υπήρξε μαρξιστής Πρόεδρος των Εργατικών Συνδικάτων και ιδρυτής του αριστερόστροφου Εργατικού Κόμματος. Ερχόμενος στην Εξουσία τρομοκράτησε τις αγορές με ρητορική ανατρεπτική κι επικίνδυνη. Τι έκανε στην πράξη; Εβγαλε την Βραζιλία από την δίνη χρέους και την υπανάπτυξη πετυχαίνοντας ζηλευτούς ρυθμούς ανάπτυξης και ένταξή της στον πανίσχυρο όμιλο των ΒΡΙΚ (Βραζιλία, Ρωσία, Ινδία, Κίνα). Όχι βέβαια με πρωτοβουλίες «σοσιαλιστικού μετασχηματισμού». Αλλά με αγκάλιασμα των αγορών, προώθηση λογικών ελεύθερης οικονομίας και γενναίες μεταρρυθμίσεις.

Με τον πυλώνα οικονομικής ορθοδοξίας Henrique Meirelles επι κεφαλής της Κεντρικής Τράπεζας και με τον οικονομολόγο από το Σικάγο, Τραπεζίτη και πρώην στέλεχος του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου Joaquim Levy στο Υπουργείο Οικονομίας (Secretary of the Treasury ) η κυβέρνηση Ντα Σίλβα αποπλήρωσε στο ακέραιο τα χρέη προς το ΔΝΤ, δημιούργησε ταχύτατα σημαντικά δημοσιονομικά πλεονάσματα κι’ εξασφάλισε την εμπιστοσύνη των διεθνών αγορών με εισροή διεθνών επενδύσεων, που με την σειρά τους οδήγησαν στην αύξηση του βιοτικού επιπέδου του λαού. Παράλληλα η κυβέρνηση διατήρησε χαμηλά τον πληθωρισμό και την οικονομία σταθερή για μεγάλο χρονικό διάστημα. Στο Διεθνές Οικονομικό Forum του Νταβός η Βραζιλία το 2005 είχε αναδειχθεί σαν ιδιαίτερο παράδειγμα πετυχημένης οικονομικής πορείας.

Με το περίφημο Πρόγραμμα Επιταχυνόμενης Ανάπτυξης (Programa de Aceleração de Crescimento) απλοποιήθηκαν και μειώθηκαν θεαματικά οι φόροι, εκσυγχρονίσθηκε το σύστημα ενεργειακής παραγωγής πάνω σε μοντέρνες φιλελεύθερες αρχές ενώ προωθήθηκαν προγράμματα ιδιωτικοποιήσεων και συνεργασίας δημόσιου - ιδιωτικού τομέα κυρίως στο κρίσιμο πλέγμα των κρατικών αυτοκινητόδρομων. Από χώρα, για δεκαετίες, με το μεγαλύτερο δημόσιο χρέος στον αναπτυσσόμενο κόσμο, η Βραζιλία μετατράπηκε σε καθαρό πιστωτικό παράγοντα με Τράπεζές πανίσχυρες που σημείωναν ρεκόρ κερδών ενώ το ποσοστό του κόσμου που αποτελούσε μέρος της καταναλωτικής μεσαίας τάξης αυξήθηκε από το 37% του πληθυσμού στο 50%!!

Με την εκλογή της παλιάς αντάρτισσας Dilma Rousseff στην Προεδρία οι ρυθμοί αυτοί ανακόπηκαν. Και η χώρα οδηγήθηκε σε αδιέξοδα. Μετά όμως τις τελευταίες εκλογές, και παρά την προεκλογική της αριστερή ρητορική, η Πρόεδρος έκανε θεαματική στροφή. Τονίζοντας πως «είναι απαραίτητο να φερθούμε υπεύθυνα ώστε οι μελλοντικές γενιές να μην πληρώσουν ακριβότατο τίμημα», ανακοίνωσε μέτρα σοβαρών οικονομικών περικοπών «ώστε να εξασφαλισθεί η δημοσιονομική ισορροπία, να προσελκυσθούν επενδύσεις και η χώρα να επιστρέψει στην οικονομική πρόοδο». Τοποθέτησε και πάλι τον Joaquim Levy, σαν Υπουργό Εθνικής Οικονομίας την φορά αυτή, και προσανατολίζεται σε πολιτικές θεαματικών φιλελεύθερων μεταρρυθμίσεων για να πιάσει και πάλι το τραίνο της ανάπτυξης.

Σε τι συμπέρασμα μπορούν να οδηγήσουν αυτές οι παρατηρήσεις; Τι διδάσκουν όλα αυτά; Μήπως θα πρέπει κι εμείς να περιμένουμε εντελώς διαφορετική συμπεριφορά από τους δογματικούς της Αριστεράς που έρχονται για να μας κυβερνήσουν; Είναι πολύ πιθανό κάτι εντελώς διαφορετικό να προκύψει από μια συνταρακτική κυβερνητική αλλαγή. Ιδιαίτερα αν το εκλογικό αποτέλεσμα επιβάλλει συνεργασία του ΣΥΡΙΖΑ με κάποιον περισσότερο μετριοπαθή εταίρο. Εγώ πάντως δεν είμαι απαισιόδοξος.
Συνέχεια

Πέμπτη, 8 Ιανουαρίου 2015

Αυτά φέρνουν τα ανοιχτά σύνορα και η πολυπολιτισμικότητα


Όπως όλες οι προηγούμενες πράξεις αιμοσταγούς βαρβαρότητας, έτσι και η χθεσινή στην Γαλλία θα βρει το δρόμο της προς την λήθη. Ήταν ένα ακόμα άβολο γεγονός για τους θιασώτες των ανοιχτών συνόρων και της πολυπολιτισμικότητας. Ήταν μια είδηση και εικόνα που θα πρέπει να ξεχάσουμε στον δρόμο προς την πολυπολιτισμική ουτοπία που μας ετοιμάζουν.

Αν θες να δεις πραγματικά τι σημαίνει ωμή πολιτική δύναμη δεν έχεις παρά να δεις τα στοιχεία που παραθέτει η Pew Research, μια από τις πιο έγκυρες παγκοσμίως εταιρία δημοσκοπήσεων. Σύμφωνα με τα στοιχεία της, στην Ελλάδα το 86% των πολιτών θέλουν λιγότερη μετανάστευση, και αυτή είναι μια υπερκομματική στάση αφού σε αυτή συμφωνούν το 91% των δεξιών, το 87% των κεντρώων και το 81% των αριστερών. Και όμως στα ΜΜΕ και σε όλους τους μηχανισμούς του κράτους που επηρεάζουν το συγκεκριμένο θέμα, η μειοψηφική άποψη στην κοινωνία είναι η κυρίαρχη και σχεδόν η μόνη επιτρεπτή. Είναι ένα κλασσικό παράδειγμα για το πως ένα πολιτικο-μιντιακό κατεστημένο μπορεί και επιβάλλει αυτά που θέλει ανεξάρτητα από ότι θέλει η συντριπτική πλειοψηφία των πολιτών.

Το Δεκέμβριο η Καθημερινή καλύπτοντας τις διαδηλώσεις στην Γερμανία ενάντια στην ισλαμοποίηση της Ευρώπης, θα έχει τον υπότιτλο για τους διαδηλωτές: «Είναι παραπλανημένοι πολίτες, θύματα του φόβου τους ή συνειδητοί ρατσιστές;» Αυτή είναι η εξήγηση του κατεστημένου όχι μόνο για τις συγκεκριμένες διαδηλώσεις, αλλά και για τις πιο μετριοπαθείς εκφράσεις σκεπτικισμού στο φαινόμενο της αθρόας λαθρομετανάστευσης. Οι όποιες επιφυλάξεις για αυτό το θέμα είναι εξ αρχής άκυρες. Το πολιτικο-μιντιακό κατεστημένο έχει αποφασίσει την ορθή πολιτική και αν διαφωνείς τότε αυτό συμβαίνει γιατί απλά είσαι παραπλανημένος, φοβικός ή ρατσιστής. Αυτά είναι τα όρια της δημοκρατίας μας.

Η πολιτική τάξη της Ευρώπης, όπως κάνει σχεδόν σε όλα τα θέματα, έχει μια πολιτική την οποία εφαρμόζει ανεξάρτητα από τα αποτελέσματα και τις συνέπειες. Έτσι η απάντηση στα προβλήματα που δημιουργούν τα ανοιχτά σύνορα και η πολυπολιτισμικότητα είναι η λήθη και οι νόμοι λογοκρισίας, ώστε οι κρατούντες να μπορούν να συνεχίσουν να προσποιούνται ότι όλα πάνε καλά.

Το βράδυ της Τετάρτης στο δελτίο του ΣΚΑΪ ο δημοσιογράφος κ. Παύλος Τσίμας θα εξηγήσει την τρομοκρατική επίθεση ως κάτι που ανήκει σε ένα φαύλο κύκλο βίας. Όπως είπε ο κ. Τσίμας, υπήρξαν οι δηλώσεις για παράδειγμα του Βρετανού πρωθυπουργού Κάμερον, που είπε ότι θέλει να περιορίσει τη αθρόα μετανάστευση, και αυτές οι δηλώσεις είναι βία που προστίθενται στις τρομοκρατικές επιθέσεις και έτσι όλα μαζί συνιστούν το φαύλο κύκλο βίας. Δηλώσεις και σφαίρες ένα και το αυτό δηλαδή. Στο ίδιο μήκος κύματος και οι ισλαμιστής υπουργός Πολιτισμού και Τουρισμού του Ερντογάν, Ομέρ Τσελίκ, που δήλωσε ότι οι «”μουσουλμάνοι επίσης επλήγησαν”, αναφερόμενος στις γελοιογραφίες για τον Μωάμεθ που είχε δημοσιεύσει το περιοδικό!».

Ο κ. Τσίμας ως παλαιότερος “δημοσιογράφος” του Ριζοσπάστη θα πρέπει να γνωρίζει τον όρο χρήσιμοι ηλίθιοι. Κάποτε από τον Ριζοσπάστη προπαγάνδιζε για την κομμουνιστική ουτοπία που κόστισε την ζωή σε περίπου 100 εκατομμύρια ανθρώπους. Τώρα από τα - ας τα πούμε - αστικά ΜΜΕ μας πουλά την ουτοπία της πολυπολιτισμικότητας. Ας ελπίσουμε ο αριθμός των θυμάτων της ουτοπίας du jour να είναι πολύ μικρότερος.
Συνέχεια

Δευτέρα, 5 Ιανουαρίου 2015

Στην δημοκρατία των πολλαπλών αδιεξόδων


Εάν κάτι είναι ξεκάθαρο σε αυτές τις εκλογές είναι η αλληλεξάρτηση των δύο μεγαλύτερων κομμάτων. Παρά το ότι έχει κάνει η ΝΔ, υπάρχει ακόμα λόγω του φόβου που γεννά ο ΣΥΡΙΖΑ. Ο ΣΥΡΙΖΑ βρίσκεται κοντά στην εξουσία επειδή θεωρείται ο πιο ασφαλής τρόπος για να τιμωρηθεί η ΝΔ.

Η κυβέρνηση αλλάζει την Ελλάδα είπε στην (ας την πούμε) συνέντευξη που έδωσε στην ΝΕΡΙΤ ο κ. Σαμαράς. Αλλάζει τόσο πολύ την Ελλάδα, που έκλεισε την κυβερνητική του θητεία με δεκάδες σκανδαλώδεις τροπολογίες, τα 150.000 ευρώ για το χριστουγεννιάτικο πάρτι των υπαλλήλων της Βουλής, και την νομιμοποίηση των 285 υπεράριθμων και παράνομων διορισμών στο Μετρό.

Ο τελευταίος λόγος που έχει απομείνει σε κάποιο λογικό άνθρωπο για να ψηφίσει ΝΔ είναι ο φόβος που του προκαλεί ο ΣΥΡΙΖΑ. Ελπίζει ότι με το πρόγραμμα της ελεγχόμενης κατάρρευσης που εφαρμόζει η κυβέρνηση κάποια στιγμή ένα θαύμα θα σώσει την Ελλάδα από την πορεία προς την πλήρη καλαβριοποίηση της.

Κλέβοντας το παλαιότερο σλόγκαν του Κώστα Σημίτη, ο κ. Τσίπρας μας ανακοίνωσε ότι «το μέλλον ξεκίνησε.» Είναι ένα περίεργο μέλλον που βάζει κασέτες στο walkman για να ακούσει μουσική (που πρώτα άκουσε στο Μουσικόραμα), θα βγει το βράδυ με την χιλιάρα να δει ταινία του Ψάλτη και οραματίζεται την επαγγελματική του αποκατάσταση στην κλαδική. Είναι ένα ιδιαίτερο μέλλον στο οποίο δεν ελπίζεις, αλλά που νοσταλγείς.

Ο κ. Τσίπρας στην πρώτη του ομιλία προειδοποίησε την απερχόμενη κυβέρνηση να μην τολμήσει να εξαφανίσει έγγραφα και emails. Για όσους δεν γεννήθηκαν χθες, αυτή η πάντοτε προεκλογική προειδοποίηση θα είναι ιδιαίτερα γνώριμη. Είναι ο συνήθης τρόπος με τον οποίο τα κόμματα εξουσίας διαφήμιζαν στους πελάτες τους κράτους το ερχομό τους στην εξουσία στα χρόνια της μεταπολίτευσης. Ο κ .Τσίπρας που προσπαθεί η φωνή να μοιάζει με αυτή του Ανδρέα Παπανδρέου, που επαναλαμβάνει τα τσιτάτα της 40ετιας με θρησκευτική ευλάβεια, που υπερασπίζεται μέχρι τέλους και τις πιο εξωφρενικές αδικίες του συστήματος, αυτοπροβάλλεται ως φορέας αλλαγής. Οι νοσταλγοί του προσφάτως χρεοκοπημένου μέλλοντος μας, δεν έχουν ιδέα ότι η όλη πολιτική ύπαρξη τους είναι ένα μεταπολιτευτικό κλισέ.

Μεταξύ ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ, οι αδυναμίες τους ενός είναι τα μόνα προτερήματα του άλλου. Το 2015 μόλις άρχισε και τα δύο μεγαλύτερα κόμματα, μαζί με τα πολλά μικρά ΠΑΣΟΚ που τους ακολουθούν, συμπληρώνουν την γκάμα των αδιεξόδων που αντιμετωπίζουμε.
Συνέχεια