Τετάρτη, 18 Φεβρουαρίου 2015

Πάκης ο καταλληλότερος


Οι παλαιότεροι μας λένε ότι οι επόμενες γενιές που δεν περάσαν κατοχή και εμφύλιο δεν έχουν δει τα δύσκολα. Τώρα όμως που έχουμε χρεοκοπία με πρόεδρο Πάκη, πρωθυπουργό Τσίπρα και πρόεδρο της Βουλής Κωνσταντοπούλου, θα πρέπει να κοπούν οι παραπάνω εξυπνάδες.

Ήταν αναπόφευκτο να μείνει στην μνήμη μου ο Πάκης ήδη από το 2008. Είναι ο άνθρωπος που έστω προσωρινά έκανε την Αθηνά πόλη του φωτός. Και αυτό το επέτυχε χωρίς καν να χρειαστεί η ολοσχερής καταστροφή της πόλης. Όπως τότε είχε δηλώσει: «Περισσότερα είναι τα κτίρια που δεν καίγονται από εκείνα που καίγονται».

Ο Νέρωνας πρώτα έγινε αυτοκράτορας και μετά έκαψε την Ρώμη. Εμείς θα κάνουμε τον Πάκη πρόεδρο αφού πρώτα έχει κάψει την Αθήνα. Που σημαίνει ότι έχουμε προχωρήσει το θέμα που λέγεται παρακμή αρκετές λεύγες πιο πέρα από εκεί που το άφησαν οι Ρωμαίοι.

Πάντως η συγκεκριμένη κίνηση Τσίπρα μου δείχνει ότι είναι ένας σιγουρατζής πολιτικός. Με Κωστάκη και Γιωργάκη ξέρει ότι έχει σκληρό ανταγωνισμό για τον τίτλο του χειρότερου πρωθυπουργού. Άμα δεν παίξει το χαρτί επίσημη χρεοκοπία, έχει τον Πάκη καβάτζα που θα του δώσει το προβάδισμα.

Ο Πάκης δεν διέπρεψε μόνο σε θέματα λαμπαδιάσματος, αλλά σ’ όλους του τομείς των αρμοδιοτήτων του. Αφού ευχαρίστησε του λαθρομετανάστες που προτιμούν την χώρα μας, προχώρησε σε μαζικές νομιμοποιήσεις και ελληνοποιήσεις. Προχώρησε και σε μόλις 865.000 προσλήψεις στο δημόσιο. Βέβαια θα ήταν οικονομικότερο και ταχύτερο να είχαμε μετρήσει πόσους δεν διόρισε.

Ποιος μπορεί να τον αδικήσει για μια τόση φιλολαϊκή πολιτική στο θέμα των διορισμών; Λεφτά υπήρχαν. Τον τελευταίο χρόνο της επανίδρυσης του κράτους το πρωτογενές έλλειμμα ήταν 24 δις ευρώ, δηλαδή ίσα με 9 ΕΝΦΙΑ. Το συνολικό έλλειμμα του κράτους μόνο το 2009 ήταν 36 δις ευρώ, δηλαδή σχεδόν 14 ΕΝΦΙΑ. Ζωή να έχουμε να τα ξεπληρώσουμε κάποια μέρα.

Ο Αλέξης Τσίπρας είναι μέγας πολιτικός και αυτό το βλέπεις γιατί μπορείς να τον συγκρίνεις με άλλους μεγάλους της σύγχρονης ιστορίας, όπως ο Steve Jobs της Apple. Του Steve Jobs του άρεσε η ρήση ενός άλλου μεγάλου των υπολογιστών που έλεγε ότι όσοι παίρνουν στα σοβαρά το λογισμικό που δημιουργούν, θα πρέπει να κατασκευάζουν και την ανάλογη συσκευή που να δένει άρτια με αυτό το λογισμικό. Κάπου εκεί βρίσκεται και η εξήγηση για την επιλογή του Πάκη Φαυλόπουλου. Η επιλογή Πάκη δένει τόσο πολύ με την υπάρχουσα κατάσταση που αγγίζει τα όρια της τελειότητας. «Είμαστε μια ωραία ατμόσφαιρα» που έλεγε και ο άλλος μεγάλος των κομπιούτερς Ντίνος Ηλιόπουλος.

Ο Πάκης είναι ένας αξιοθαύμαστος πολιτικός. Αφού για μια πενταετία άσκησε μια ακραία δημαγωγική και καταστροφική πολιτική, όταν ήρθαν τα δύσκολα το λάκισε στην νησίδα της προσωπικής του ευημερίας μακριά από την μιζέρια των εκατομμυρίων θυμάτων του. Τώρα επιστρέφει με την αργομισθία της προεδρίας πλέοντας σε πελάγη αυταρέσκειας χωρίς την παραμικρή αίσθηση ενοχής και ευθύνης. Είναι ο καταλληλότερος.

Εδώ η ανάρτηση από τον Φεβρουάριο του 2013, Καραμανλής - Τσίπρας, το αναπόφευκτο ειδύλλιο.

Συνέχεια

Δευτέρα, 16 Φεβρουαρίου 2015

Τι εξηγεί την Συριζολαγνεία των ΜΜΕ;


Τι συμβαίνει και τα μέχρι πρότινος πολύ μνημονιακά ΜΜΕ έχουν γίνει οι πιο θερμοί οπαδοί του ΣΥΡΙΖΑ; Ποια είναι η εξήγηση για την μεγαλύτερη και ταχύτερη δημοσιογραφική κολοτούμπα των τελευταίων δεκαετιών;

Παρακολουθώντας τις δημοσιογραφικές εκπομπές έχεις την εντύπωση ότι το ύψιστο καθήκον της αντιπολίτευσης είναι να στηρίζει την κυβέρνηση. Τρεις εβδομάδες μετά από τις εκλογές και ακόμα δεν έχω πετύχει τηλεοπτική εκπομπή όπου αυτός που εκπροσωπεί την αντιπολίτευση να μην ερωτάται το πόσο στηρίζει την κυβέρνηση. Μάλιστα το θέμα δεν τίθεται τόσο ως ερώτημα, αλλά περισσότερο ως απαίτηση.

Δεν είναι έκπληξη η υποστήριξη των ΜΜΕ στην νεοεκλεγείσα κυβέρνηση. Αυτό πάντα συμβαίνει. Τα πρωτοσέλιδα των Νέων και του Βήματος ήταν η πρώτη κολοτούμπα - η πλέον αναμενόμενη. Ειδικά τα (τουλάχιστον) συμβατικά ΜΜΕ δεν έχουν ως πελάτες τους αναγνώστες, ακροατές ή τηλεθεατές, αλλά την εκάστοτε κυβέρνηση. Στην συγκεκριμένη περίπτωση οι αναγνώστες του ΔΟΛ είναι το εμπόρευμα, η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ είναι ο πελάτης. Αυτή η σχέση είχε εδραιωθεί από την εποχή της μεγάλης κρατικής διαφημιστικής δαπάνης. Τώρα τα ΜΜΕ έχουν θαλασσοδάνεια με τις τράπεζες, οι τράπεζες ανήκουν στο κράτος, οπότε… Τα μεγάλα ΜΜΕ είναι ουσιαστικά ημικρατικά - με δημόσια χρέη και ζημιές και ιδιωτικά κέρδη (έμμεσα και άμεσα) όταν αυτά υπάρχουν. Όπως δηλαδή συμβαίνει σχεδόν σε οτιδήποτε “δημόσιο”. Οι εντός του συστήματος πάντα τα βρίσκουν μεταξύ τους και μοιράζουν την λεία που προέρχεται από ένα κορόιδο που λέγεται φορολογούμενος.

Αν η φιλοκυβερνητική στάση καθορίζεται από τους εκδότες/καναλάρχες, ο ενθουσιασμός της υποστήριξης εξαρτάται από τις πολιτικές προτιμήσεις των δημοσιογράφων, που στην συντριπτική τους πλειοψηφία βρίσκονται κάπου μεταξύ κεντροαριστεράς και άκρας αριστεράς.

Εκδοτικό συμφέρον από την μία, δημοσιογραφικός ενθουσιασμός από την άλλη, και έτσι η υποστήριξη στην κυβέρνηση από τα ΜΜΕ έχει σπάσει κάθε προηγούμενο ρεκόρ.
Συνέχεια

Κυριακή, 15 Φεβρουαρίου 2015

Τεχνικές διαπραγμάτευσης

Γίνεται τόση κουβέντα τελευταία περί διαπραγμάτευσης που έχει κανείς την αίσθηση πως αποτελεί μια βιωματική πραγματικότητα ώστε όλοι να κατανοούμε απόλυτα τις διαστάσεις της. Εν τούτοις για τις εμπειρίες, τις συνήθειες και τις αντιλήψεις της κοινωνίας μας η διαπραγμάτευση δεν είναι οικείος όρος η πρακτική. Διδάσκοντας τελευταία σε πανεπιστήμια του εξωτερικού και σε στελέχη επιχειρήσεων τεχνικές επικοινωνίας και μεθόδους επαγγελματικής αυτοβελτίωσης έχω διαπιστώσει πως η διαπραγμάτευση είναι έννοια πολύ διαφορετική από αυτή που όλοι αρχικά θεωρούν. Συγχέεται σχεδόν πάντοτε με την αντιπαράθεση και την σύγκρουση. Δεν υπάρχει περίπτωση σε μια διαπραγμάτευση κάποιος να μπεί περιμένοντας να συντρίψει η να πάρει τα πάντα από τον συνομιλητή του.

Σε μια διαπραγμάτευση οφείλεις να είσαι έτοιμος να κερδίσεις αλλά και να δώσεις. Το ζήτημα είναι να πάρεις αυτό που θεωρείς απόλυτα σημαντικό, και να δώσεις εκείνο που φαίνεται αρκετά ουσιαστικό για τον συνομιλητή σου αλλά όχι τόσο ζωτικής σημασίας για εσένα. Μετά από μιά διαπραγμάτευση ουδείς θριαμβολογεί. Ομιλούν απλά όλοι για πρόοδο και αποφυγή χειρότερων εξελίξεων. Δεν πρόκειται να αποχωρήσεις ανέγγιχτος από μιά σοβαρή διαπραγμάτευση. Πρέπει όμως να έχεις κερδίσει σημεία που ευνοούν την προοπτική σου και διευκολύνουν μελλοντικές σου κινήσεις. Είναι λάθος πριν ξεκινήσεις να διαπραγματεύεσαι να αφιονίζεις τους δικούς σου ώστε να περιμένουν θριάμβους. Θα καταλήξουν εναντίον σου ξεσπώντας την οργή τους για τις γκρεμισμένες τους προσδοκίες.

Η σύγκρουση είναι μια εντελώς διαφορετική διαδικασία. Στην διαπραγμάτευση δεν θέλεις να χάσεις αυτά που έχεις. Τουλάχιστον όχι τίποτα σημαντικό. Στην αντιπαράθεση επιδιώκεις να εκμηδενίσεις τον αντίπαλό σου. Διακινδυνεύοντας όμως και ζωτικά δικά σου κεκτημένα. Μπορείς να θριαμβεύσεις, κερδίζοντας κατά κράτος τον αντίπαλο. Μπορείς όμως και να χάσεις, αποχωρώντας συντριμμένος. Στην διαπραγμάτευση δεν ρισκάρεις ζωτικά σου συμφέροντα. Στην σύγκρουση διακινδυνεύεις σχεδόν τα πάντα και περιμένεις, αν δεν πετύχεις, τον αναπόφευκτο μπορεί και εξοντωτικό λογαριασμό. Στην αντιπαράθεση ενθουσιάζονται οι οπαδοί. Θα αντιμετωπίσουν όμως τραγωδίες, αν δεν έχεις τα μέσα να επιβάλεις οριστικά κι αδιαμφισβήτητα τις απόψεις σου.

Οι συνετοί και σχετικά αδύναμοι διαπραγματεύονται. Κι αποκτούν δεξιότητες που τους δίνουν επιτυχίες. Οι παρορμητικοί αλλά και οι πανίσχυροι συγκρούονται. Κερδίζουν αν έχουν ισχύ, αλλά προσωρινά. Η άλλη πλευρά θα τους περιμένει πάντα στην γωνία. Για την αναπόφευκτη ρεβάνς. Αν δεν έχουν δύναμη καταστρέφονται. Και τα ρίχνουν σε σκοτεινές δυνάμεις, σε συμφέροντα ακόμα και σε συνωμοσίες του σύμπαντος. Η ζημιά όμως γίνεται. Η αγωνία και η δυσπραγία είναι άγνωστο για πόσο θα κρατήσει. Συχνά, αυτό που χάνεται δεν αποκτάται ξανά ποτέ…

Διαπραγματεύεσαι με μέθοδο και υπομονή. Για να βελτιώσεις την θέση σου. Γνωρίζοντας πως θα υποχρεωθείς και σε υποχωρήσεις. Συγκρούεσαι μοναχά όταν είσαι βέβαιος πως έχεις όλα τα ατού. Και δεν διακινδυνεύεις καταστροφή. Η σύγκρουση επιβάλλεται να γίνει σε τόπο και χρόνο, σε γενικές συνθήκες δηλ, που έχεις διαλέξει εσύ. Ώστε να ελέγχεις τις περισσότερες παραμέτρους. Διαφορετικά, μπορεί να καταστραφείς τελειωτικά, Με ανυπολόγιστες συνέπειες.

Διαπραγματεύεσαι ξεκινώντας με αιτήματα πολύ υψηλότερα από αυτά που σε ενδιαφέρουν. Ώστε υποχωρώντας να εξασφαλίσεις περίπου αυτά στα οποία στοχεύεις. Και ο αντίπαλός σου όμως θα ξεκινήσει λογικά με παρόμοια τακτική. Αυτό που κρίνει την επιτυχία από την τελική αποτυχία είναι να διακρίνεις τα πραγματικά όρια του συνομιλητή σου. Εχοντας μελετήσει και με σωστή πληροφόρηση. Τι πραγματικά τον ενδιαφέρει και με τι θα φύγει σχετικά ευχαριστημένος. Επιμένεις λοιπόν με σθένος πάνω σε αυτά από τα οποία δεν μπορεί να κάνει πίσω. Που είναι αδύνατον να τα δεχθεί. Μπλοφάρεις πως αυτά είναι για σένα το πάν. Την κρίσιμη στιγμή κάνεις μια μικρή υποχώρηση. Που γι αυτόν όμως γνωρίζεις πως δεν είναι αρκετή. Εκεί επάνω επιμένεις. Με σθένος. Επιμένεις πως δεν μπορείς να κάνεις άλλη υποχώρηση. Όταν τελικά τα πράγματα φθάνουν στα άκρα δέχεσαι κάποια από τα αιτήματά του. Που βρίσκονται ακριβώς επάνω σε αυτά που από την αρχή ήθελες να εξασφαλίσεις.

Ανάλογα με τις πληροφορίες που διαθέτεις για τις διαθέσεις η τις ανάγκες του συνομιλητή σου μπορείς έτσι να πετύχεις πολλά η έστω να χάσεις (γιατί κι’ αυτός θα χρησιμοποιήσει παρόμοια τακτική) ελάχιστα. Η διαπραγμάτευση είναι μια μέθοδος επιτυχίας για όλους όσους μετέχουν σε αυτή. Φτάνει να μην βασίζεται σε χίμαιρες και υπερβολικές προσδοκίες.

Με βάση αυτά, ο καθένας καταλαβαίνει τις δυσκολίες συνεννοήσεων που στηρίζονται σε απολυτότητες και απόψεις ολοκληρωτικής επικράτησης. Η κυβέρνηση δείχνει θάρρος στην προσπάθειά της. Χρειάζεται όμως την στήριξη όλων στον στόχο εξασφάλισης του καλύτερου δυνατού αποτελέσματος. Οι υπερβολές είναι πάντα κακός σύμβουλος. Και οι προσδοκίες για επίτευξη των πάντων δυσκολεύουν τους χειρισμούς.

Συνέχεια