Πέμπτη, 14 Μαΐου 2015

Οι ιδέες της Αριστεράς στο περιθώριο

Τα πρόσφατα αποτελέσματα των βουλευτικών εκλογών στη Βρετανία έδειξαν για μια ακόμη φορά πως οι ιδέες μιάς παρεμβατικής στην οικονομία Αριστεράς είναι οριστικά ξεπερασμένες. Πσρά τις συντονισμένες προσπάθειες διαμορφωτών της κοινής γνώμης. πανεπιστημιακών και ανθρώπων της διανόησης και της τέχνης να αποδείξουν πως η Αριστερά έχει ακόμη δυναμική και περιθώρια επιστροφής από το περιθώριο, οι εκλογείς στη Βρετανία απέδειξαν πως έχουν γυρίσει οριστικά πλέον την πλάτη στο παρελθόν.

Σύμφωνα με την εξαιρετική ανάλυση του ιστορικού Niall Ferguson στους Financial Times (10 Μαίου 2015), όλοι οι Κευνσιανοί οικονομολόγοι ( ανάμεσά τους κορυφαία θέση έχει ο γνωστός πλέον στην Ελλάδα Πωλ Κρούγκμαν) προέβλεπαν τραγική απόληξη των νεοφιλελεύθερων πολιτικών της κυβέρνησης Κάμερον. Για μια όμως ακόμη φορά όλοι αυτοί τραγικά διαψεύσθηκαν.

Τα μέτρα λιτότητας του Υπουργού οικονομικών Τζώρτζ Οσμπορν που στόχευσαν κυρίως στην εμπέδωση της εμπιστοσύνης των αγορών και των επενδυτών στην βρετανική οικονομία υπέστησαν άνευ προηγουμένου επιθέσεις από θεωρητικούς του είδους του Κρούγκμαν με αφορισμούς πως θα κατέληγαν δήθεν σε καταστροφικά αποτελέσματα και πως συνιστούσαν υποτίθεται στην πραγματικότητα ένα ανύπαρκτο φάντασμα. Τα μέτρα του Οσμπορν εν τούτοις οδήγησαν στην παλινόρθωση της εμπιστοσύνης που είχε καταστραφεί από την Κευνσιανή επεκτατική πολιτική του Εργατικού πρώην Πρωθυπουργού Γκόρντον Μπράουν. Κόντρα στις προβλέψεις Κρούγκμαν, πως η βρετανική οικονομία θα βυθιζόταν σε μια «θανατηφόρα σπιροειδή πορεία αυτοκαταστροφής λιτότητας» και πως «θα διέλυε την Βρετανία για πολλά χρόνια στο μέλλον», το εθνικό προιόν από μείον 4,3 % επί Εργατικών ανέβηκε σταθερά στο 2,6 % , δημιουργήθηκαν σε δύο χρόνια πάνω από 1,9 εκατ. θέσεις εργασίας ενώ η ανεργία βρίσκεται περίπου στα μισά από Ιταλία και Γαλλία (γύρω στο 5,6 %). Τα εβδομαδιαία εισοδήματα ανέβηκαν πάνω από 8 %. Ο πληθωρισμός είναι κάτω από 2 % και συνεχίζει να πέφτει.

Ο κόσμος βέβαια δεν ήταν έκδηλα ευχαριστημένος. Γιατί μαθημένος στα χρόνια ευημερίας επί Θάτσερ και Μπλέρ – ακριβώς αυτά που η Αριστερά καταδικάζει και θεωρεί «διαβολικά¨ και "καταστροφικά"- είχε προσδοκίες πολύ μεγαλύτερων ρυθμών ανάπτυξης. Δεν παραπλανήθηκε όμως από την αριστερή αντιπολίτευση κι εκτίμησε πως τα σχέδια του μετριοπαθούς, πάντα σε σχέση με τους δικούς μας αριστερούς κρατιστές, Εντ Μίλιμπαντ θα οδηγούσαν την χώρα σε νέα αδιέξοδα. Καίρια διότι αυτός προσέβλεπε σε επανεμφάνιση του δημόσιου τομέα σαν καίριου παράγοντα στήριξης της οικονομικής δραστηριότητας.

Είναι φανερό πως, με την εξαίρεση πάντα της Ελλάδας, η ανάμιξη του κράτους στην οικονομία θεωρείται από τους περισσότερους λαούς σαν γενεσιουργός αιτία των αδιεξόδων κι όχι σαν εργαλείο εξόδου από αυτά. Γι αυτό κι εμείς κολλημένοι στην υπανάπτυξη δεν βλέπουμε ορατή έξοδο από τα προβλήματά μας. Το μεγάλο ερώτημα πλέον στην Ελλάδα δεν είναι στα πολιτικά κόμματα και στις προσωπικότητες. Αλλά στην ίδια την κοινή γνώμη που μαγνητίζεται από θεατρινισμούς και από πομφόλυγες νεφελώδεις διακηρύξεις. Σε ποια άλλη χώρα γίνεται πρωτοσέλιδo σε εφημερίδες, καίριο θέμα στις ειδήσεις και συναντιέται με τον Πρωθυπουργό ο πάντα με λαθεμένες προβλέψεις οικονομολόγος Πωλ Κρoύγκμαν; Απλά και μόνο επει δή είναι κευνσιανός κι εμφορείται από απόψεις που στηρίζουν τον αριστερό επεκτατισμό. Με τις ιδέες της Αριστεράς, κι αγκαλιά με τον κρατισμό, δεν πρόκειται να δούμε προκοπή.

Οσο δεν συνειδητοποιούμε την ρεαλιστική αυτή πραγματικότητα τόσο θα βυθιζόμαστε στα αδιέξοδα και στην κυριαρχία των συντεχνιών, του επαγγελματικού συνδικαλισμού και της θεοποίησης της μετριότητας σε όλα τα επίπεδα της κοινωνίας.
Συνέχεια

Δευτέρα, 11 Μαΐου 2015

Τρόφιμοι του δημοσίου, πελάτες του ιδιωτικού τομέα


Μπορεί να μην ξέρουν πως να διαπραγματευτούν με τους Ευρωπαίους, αλλά ξέρουν που πρέπει να εργάζονται και που να ξοδεύουν τα δικά τους χρήματα.

Ο ξάδερφος του πρωθυπουργού διορίστηκε στο υπουργείο Εξωτερικών. Ο αδερφός της κας Δούρου έγινε σύμβουλος του υπουργού Πολιτισμού. Ο αδερφός της κας Κουντουρά έγινε σύμβουλός της στο υπουργείο της. Η σύντροφος του υπουργού Δικαιοσύνης διορίστηκε πρόεδρος του Εθνικού Κέντρου Δημόσιας Διοίκησης. Η κα Χρυσοβελώνη διόρισε στο Αμύνης την κόρη και την γραμματέα της. Ο μνηστήρας της κόρης του Υπουργού Εξωτερικών έγινε υποδιοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος. Η σύντροφος του κ. Βίτσα γενική γραμματέας στο υπουργείο Υποδομών. Μπορεί να είναι αριστεροί, αλλά πιστεύουν στις οικογενειακές αξίες.

Η κυβέρνηση ως γενεαλογικό δέντρο δεν είναι πρωτοτυπία του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά το ότι έχει διορίσει τόσους πολλούς τόσο γρήγορα, είναι ένα νέο ρεκόρ που δικαιολογεί τον τίτλο πρώτη-φορά-αριστερά. Ως γνήσια τέκνα της μεταπολιτευτικής Ελλάδας, έχουν μάθει πως λειτουργεί το σύστημα. Με κάθε μέσο προσπαθούν να είναι τρόφιμοι του δημόσιου τομέα. Εκεί που οι αμοιβές είναι πολλαπλάσιες του ιδιωτικού, που η αποδοτικότητα δεν έχει σχέση με τις αποδοχές και υπάρχει η σχεδόν απόλυτη εργασιακή ασφάλεια.

Εκεί που ξοδεύουν τα χρήματα τους είναι ο ιδιωτικός τομέας. Ο κ. Τσίπρας προτίμησε ιδιωτικό μαιευτήριο για την γέννηση των παιδιών του. Προτιμά επίσης τους ιδιωτικούς παιδικούς σταθμούς. Και η Νάντια Βαλαβάνη προτιμά τις ιδιωτικές κλινικές. Οι κύριοι Βαρουφάκης, Τσακαλώτος και Μάρδας προτιμούν τα ιδιωτικά πανεπιστήμια. Επίσης δεν είναι τυχαίο που τα χρήματα στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ βρίσκονται στην JP Morgan και την BlackRock. Τα χρήματα τους πάνε σε υπηρεσίες και αγαθά που παράγονται στον ιδιωτικό τομέα, εκεί που υπάρχει ανταγωνισμός, υψηλή ποιότητα και ευθύνη. Η Ελλάδα υπάρχει για να εξυπηρετεί το κράτος, και εκεί θέλουν να “εργάζονται” οι Συριζαίοι. Ο ιδιωτικός τομέας υπάρχει γιατί παράγει τα αγαθά και υπηρεσίες που χρειαζόμαστε, και εκεί θέλουν να είναι πελάτες οι Συριζαίοι. Μπορεί να είναι υποκριτές, αλλά σίγουρα δεν είναι κορόιδα. Επίσης δεν είναι τυχαίο που όλες οι “μεταρρυθμίσεις” που προτείνουν είναι κατά βάση νέες φοροεπιδρομές στον ιδιωτικό τομέα.

Την προηγούμενη εβδομάδα συμπληρώθηκαν πέντε χρόνια από την δολοφονία των 4 στην Marfin. Άνηκαν στην Ελλάδα που εργάζεται για να ζήσει και ήταν φυσικό η κυβέρνηση, οι συνδικαλιστές και τα ΜΜΕ να ξεχάσουν την επέτειο της δολοφονίας τους. Είναι οι αόρατοι Έλληνες που υπάρχουν γιατί αποτελούν την φορολογητέα ύλη του κράτους. Είναι η νέα τάξη των ειλώτων πάνω στις πλάτες των οποίων χτίζουν την κυβέρνηση γενεαλογικό δέντρο.
Συνέχεια

Κυριακή, 10 Μαΐου 2015

Αύριο, το Ριζοσπαστικό Κέντρο

Η απογοήτευση του κόσμου με την σημερινή «πρώτη φορά Αριστερά» κυβέρνηση της χώρας πλέον δεν κρύβεται. Καταφεύγοντας σε λογής χονδροειδή επικοινωνιακά τεχνάσματα του είδους «μας υπονομεύουν για να καταρρεύσουμε» και «μας εκβιάζουν κόβοντας την ρευστότητα» αρχίζουν να μην πείθουν πλέον ακόμα και τους φανατικότερους κομματικούς πιστούς.

Ποιος ακριβώς μας υπονομεύει όταν για τουλάχιστον τρείς μήνες οι δανειστές – που δεν είναι βέβαια υποχρεωμένοι να μας δανείζουν - περιμένουν προτάσεις και προτάσεις δεν βλέπουν. Τα γενικόλογα περί πάταξης της φοροδιαφυγής και άλλα παρόμοια δεν αποτελούν βέβαια προτάσεις . Αποτελούν ευχολόγια και υπεκφυγές που κρύβουν την αδράνεια και την αμηχανία. Οσο για τον εκβιασμό, με αγωνία προσπαθώ να τον εντοπίσω και δεν μπορώ. Εμείς, αν δεν κάνω λάθος, ζητάμε δανεικά χρήματα και διευκολύνσεις. Και φωνάζουμε, επειδή οι δανειστές δεν συμφωνούν με …τους όρους μας!! Τους θέλουμε δηλαδή και δαρμένους και υποχρεωμένους…

Η απόγνωση όμως απέναντι στα αδιέξοδα στα οποία φανερά πλέον μας οδηγεί το σημερινό κυβερνητικό σχήμα δεν σηματοδοτεί κάποια ορατή εναλλακτική λύση. Γιατί όλοι περίπου οι δυνητικά βιώσιμοι πολιτικοί σχηματισμοί της χώρας είναι αιχμάλωτα μιάς λογικής εξιδανίκευσης του δημόσιου τομέα από τον οποίο και περιμένουν την όποια μελλοντική λύση. Ουδείς τολμά να αρθρώσει το απλό και λογικό. Για να σωθεί ο τόπος χρειάζεται να καταργήσει δημόσιους φορείς, να καταργήσει γραφειοκρατικές διαδικασίες, να περικόψει δραστικά τους φόρους και να διώξει κόσμο από το δημόσιο – δηλαδή από το κράτος. Χωρίς τέτοιες κινήσεις δεν υπάρχει σωτηρία. Ούτε και αναπτυξιακά βιώσιμη διέξοδος.

Η χώρα έχει απόλυτη ανάγκη από ένα καινούργιο ριζοσπαστικό κέντρο. Που να πιστεύει βαθιά στους μηχανισμούς της αγοράς, σε ένα μικρό αλλά αποτελεσματικό κράτος - που να φροντίζει μονάχα για την προστασία των πραγματικά αδυνάτων - και σε μια κοινωνία γνήσιας αξιοκρατίας, ανεξάρτητα κομμάτων και προσωπικών διασυνδέσεων. Δεν υπάρχει χρόνος για άλλη καθυστέρηση. Η δουλειά μπροστά τους είναι τεράστια. Η ενημέρωση της ελληνικής κοινωνίας για την δυναμική των αγορών και την καταστρεπτική παρουσία του κράτους δεν είναι εύκολη, αλλά είναι αναγκαία υπόθεση. Διαφορετικά ο τόπος δεν έχει μέλλον.
Συνέχεια