Δευτέρα, 14 Σεπτεμβρίου 2015

Φοβού τους Διαμαντούρους και «Εκσυγχρονισμόν» Φέροντας


του Ραφαήλ Α. Καλυβιώτη*

Εκεί που νομίζεις ότι η πολιτική ζωή δεν έχει να σου προσφέρει άλλο ενδιαφέρον πέραν του διλήμματος «Ανάταξη ή Οπισθογύρισμα» καταφέρνουν πάντοτε οι Έλληνες πολιτικοί να σου προσφέρουν κάποιου είδους ενδιαφέρον και μία ευκαιρία για να γράψεις το άρθρο σου.
Κάπως έτσι μόνον μπορεί να αντιμετωπιστεί η πνευματική ανεπάρκεια του Συντηρητικού χώρου να αντιδράσει ευθύς εξ αρχής απέναντι στην υποψηφιότητα Νικηφόρου Διαμαντούρου. Παρεμπιπτόντως, είναι απορίας άξιον εάν υφίσταται ακόμα το «Ίδρυμα Κωνσταντίνος Καραμανλής» και εάν ναι, πού είναι οι παρεμβάσεις του;

Διορισθείς από τον Κώστα Σημίτη ως Συνήγορος του Πολίτη, ο Νικηφόρος Διαμαντούρος αποτελεί έναν από τους κύριους εκφραστές του «εκσυγχρονιστικού ρεύματος» απόγειο του οποίου υπήρξε η περίοδος διακυβέρνησης Σημίτη. Στο ιδεολογικό ρεύμα αυτό εντάσσονται πολλοί επιφανείς του χώρου όπως οι Νίκος Δήμου, Γιάννης Στουρνάρας, Ευάγγελος Βενιζέλος, Αντύπας Καρύπογλου, Άννα Διαμαντοπούλου, Βασίλης Ράπανος, Νίκος Αλιβιζάτος κλπ.

Πυρήνας της «εκσυγχρονιστικής» ιδεολογίας είναι η αντίληψη ότι το Έθνος είναι ένα τεχνητό κατασκεύασμα των Δυτικών Κρατών επέκεινα της περιόδου της Γαλλικής Επανάστασης και όχι κάτι προϋπάρχον. Άρα, για αυτούς το νεολληνικό Έθνος δεν προϋπήρχε της Γαλλικής Επανάστασης. Κατά αυτόν τον τρόπο, το «εκσυγχρονιστικό» ρεύμα προσπάθησε με επίμονο τρόπο να ταυτίσει τον Πατριωτισμό με τον εθνικισμό, τον σωβινισμό και τον ρατσισμό. Πιστεύει δε και στον «φεντεραλισμό», την δημιουργία δηλαδή «ευρωκράτους» χωρίς σύνορα και στην μετατροπή των Εθνών – Κρατών σε νομαρχίες. Στα Εθνικά Ζητήματα, θεωρεί το ρεύμα αυτό εν τη πλειοψηφία του, ότι η διαχείριση των υποθέσεων Οτσαλάν και Ίμια ήταν ορθολογική ενώ η αντισυσπείρωση απέναντι στην παράδοση του ονόματος «Μακεδονία» στους Σκοπιανούς θεωρεί ότι είναι «εθνικιστική». Δεν είναι τυχαίο ότι φερόμενο στέλεχος του «Ποταμιού», ο Συνταγματολόγος Σταύρος Τσακυράκης, προτείνει να καταργηθεί κατά την Συνταγματική Αναθεώρηση από το άρθρο 1, παράγραφος 3, ο όρος «Έθνος»: «Απαλείφεται από την παράγραφο 3 η αναφορά στο «Έθνος», η οποία, χωρίς να προσθέτει τίποτα το ουσιαστικό στη συνταγματική ρύθμιση, είναι ικανή να δημιουργήσει σύγχυση και παρερμηνείες, στο μέτρο που αντιδιαστέλλει (ατυχώς) την εθνική με τη λαϊκή κυριαρχία».

Στο πλαίσιο αυτό, εντάσσεται και ο άμεμπτος Νικηφόρος Διαμαντούρος. Ως καθηγητής Πολιτικής Επιστήμης συνέγραψε το πόνημα «Πολιτισμικός Δυϊσμός και Πολιτική Αλλαγή στην Ελλάδα της Μεταπολίτευσης. Σύμφωνα με αυτό, η Ελλάδα χωρίζεται σε δύο παραδόσεις, την «μεταρρυθμιστική» και την «παρωχημένη». Η «μεταρρυθμιστική» κουλτούρα έχει τις ρίζες της στην Αναγέννηση, την Επιστημονική Επανάσταση και τον Διαφωτισμό ενώ η «παρωχημένη» κουλτούρα έχει τις ρίζες της στις ιστορικές εμπειρίες του Βυζαντίου, της Ορθοδοξίας, της Οθωμανικης Αυτοκρατορίας και της Τουρκοκρατίας. Λίγο πολύ μέσω αυτού του εγχειριδίου αναπαράγεται μία μανιχαϊστική προσέγγιση (οι «καλοί» και οι «κακοί») σύμφωνα με την οποία, από την μία πλευρά της όχθης στρατοπαιδεύουν οι εμφορούμενοι από βυζαντινά και οθωμανικά κατάλοιπα, οι οπαδοί του μακαριστού Αρχιεπισκόπου Χριστόδουλου κλπ, και από την άλλη, οι δυτικοθρεμένοι, οι κοσμοπολίτες, οι τεχνοκράτες οπαδοί του κ. Σημίτη. Οι πρώτοι, οι «κακοί», κρατούν την Ελλάδα στον Μεσαίωνα ενώ οι δεύτεροι, οι «καλοί», πασχίζουν να τραβήξουν το κάρο προς την Ευρώπη.

Βέβαια, εάν είναι έτσι τα πράγματα, θα έπρεπε ο κ. Διαμαντούρος να εξηγήσει για ποιον λόγο στο «Περιοδικό Ερμής, τεύχος 17, Οκτώβριος – Δεκέμβριος 2006, σ σ. 8 κ.ε.» υποστηρίζει με τέτοια θέρμη την ένταξη της Τουρκίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Κατά αυτόν μία Τουρκία προσηλωμένη στους δημοκρατικούς θεσμούς θα απεδείκνυε ότι το Ισλάμ και η δημοκρατία είναι έννοιες συμβατές. Εάν έτσι είναι τα πράγματα κ. Διαμαντούρε γιατί τότε η κουλτούρα της Ορθοδοξίας που θεωρείτε ότι είναι «παρωχημένη» είναι αδύνατον να συμβαδίσει με την Δύση και την Δημοκρατία; Εδώ ίσως ταιριάζει η περίφημη ρήση του Πρωθυπουργού Ντισραέλι «Οι κοσμοπολίτες αγαπούν όλες τις χώρες του κόσμου εκτός από την δική τους».

Η οικονομική κρίση έχει δημιουργήσει διάφορες τερατογενέσεις. Μία απο αυτές είναι ο «κρυπτόμενος» σοσιαλισμός του «Ποταμιού». Άνθρωποι που ανακάλυψαν την αλά κάρτ ελεύθερη οικονομία ως όχημα για να διαδόσουν τις ιδέες του «τρίτου δρόμου προς τον σοσιαλισμό». Μην έχετε καμμία αμφιβολία. Άνθρωποι που δεν πιστεύουν στην Εθνική Κοινωνία δεν πιστεύουν και στην Ατομική Ελευθερία. Στο τέλος της σκέψης τους ενυπάρχει ένας παγκοσμιοποιημένος χυλός χωρίς πολιτσμικές διαφοροποιήσεις. Οι άνθρωποι αυτοί δεν είναι σύμμαχοί μας.

*Ο Ραφαήλ Α. Καλυβιώτης είναι Πολιτικός Επιστήμων, Συντονιστής του Δικτύου Ελλήνων Συντηρητικών, MSc Cardiff University, Institute of Chartered Shipbrokers.
Συνέχεια

Ο λογαριασμός ενός επτάμηνου


Η ιδρυτική πράξη της προσφάτως παραιτηθείσας κυβέρνησης θα πρέπει να θεωρηθεί η εγκύκλιος του υποστράτηγου Γεωργίου Νίτσα η οποία δημοσιεύθηκε στις 3 Μαρτίου. Αυτό το έγγραφο αξίζει τον τίτλο του ως ιδρυτικού της κυβερνήσεως γιατί για πρώτη φορά και επισήμως εγκαινιαζόταν μια πολιτική που εμπεριείχε τα δύο θεμελιακά χαρακτηριστικά όλων των βασικών πολιτικών που ακολούθησε η κυβέρνηση Τσίπρα, ένας καταστροφικός συνδυασμός κυνισμού και ιδεοληψίας.


Κανείς σε αυτές τις εκλογές δεν φαίνεται να θυμάται αυτή την εγκύκλιο που σύμφωνα με το ρεπορτάζ της “εποχής” θα έφερνε  «Τα πάνω - κάτω στην ώς τώρα ακολουθούμενη μεταναστευτική πολιτική φέρνει η απόφαση της κυβέρνησης την οποία αποκάλυψε ο ΣΚΑΪ. Σύμφωνα με υπηρεσιακό έγγραφο του υπουργείου Εσωτερικών που έχει στη διάθεσή του σταθμός μας, όσοι αλλοδαποί εισέρχονται στα υδάτινα και τα χερσαία σύνορα της χώρας μας δεν θα συλλαμβάνονται, αλλά θα τούς δίδεται χαρτί παραμονής.»  

Ο θόρυβος που δημιουργήθηκε ανάγκασε την κυβέρνηση σε μια ιδιότυπη διάψευση. Ιδιότυπη γιατί από την μία η κυβέρνηση τότε δήλωνε άγνοια για την συγκεκριμένη εγκύκλιο, από την άλλη την έθετε άμεσα σε εφαρμογή. Ο υποστράτηγος Νίτσας θα αποστρατευθεί, έστω και αν τελικά αποδείχθηκε ότι ακολουθούσε τις εντολές του γραφείου της κυράς Τασίας. Ο κ. Πανούσης, υπουργός Προστασίας του Πολίτη, θα ανοίξει την επόμενη μέρα τα κέντρα κράτησης, ενώ η κυρά Τασία θα ανοίξει τα σύνορα. Μέρες πριν την περιβόητη εγκύκλιο η κυρά Τασία στις 28 Φεβρουαρίου είχε δηλώσει στην Εφημερίδα των Συντακτών: «Κάποιοι νομίζουν ότι το μόνο που χρειάζεται είναι να αφήσουμε ανοιχτές τις πόρτες. Δεν είναι τόσο απλό. Σε όσους βγαίνουν, τους δίνουμε διοικητικά έγγραφα, ώστε να απολαμβάνουν ένα καθεστώς ελευθερίας που έχει νομική βάση.»  

Το πρόβλημα για την κυβέρνηση Τσίπρα δεν ήταν η πολιτική, αλλά η δημοσιοποίηση της στο πλατύ κοινό - πέρα από τον πυρήνα των ψηφοφόρων της - χωρίς να έχει περάσει το επικοινωνιακό φιλτράρισμα του Μαξίμου. Κυνισμός και ιδεοληψία θα καθορίσουν την στρατηγική σε όλα τα σημαντικά ζητήματα που θα ακολουθήσουν.

Η κυβέρνηση Τσίπρα θα ανοίξει τις φυλακές με το νομοσχέδιο που θα αφήνει ελεύθερους χιλιάδες εγκληματίες. Στο επόμενο διάστημα η ελληνική κοινωνία θα αρχίσει να πληρώνει με αίμα την πολιτική των ανοιχτών φυλακών. Μεταξύ πολλών άλλων, θα αποφυλακισθεί ο «Βαρώνος της κοκαΐνης» Αλ. Αγγελόπουλος.  Θα αποφυλακισθεί και ο Γεωργιανός Ρομπέρτο Σοχακιάν, ο οποίος με την νεοαποκτηθείσα ελευθερία του, θα βρεθεί στην Νεάπολη Θεσσαλικής όπου θα δολοφονήσει τον 27χρονο κοσμηματοπώλη. Θα αποφυλακισθούν και επτά Γεωργιανοί οι οποίοι θα μεταβούν στην Ύδρα και εκεί θα δολοφονήσουν τον εστιάτορα Μανώλη Οικονόμου. Στο ρεπορτάζ του εγκλήματος θα διαβάσουμε: «Οι αστυνομικοί, όταν συνέλαβαν τους δύο από τους επτά Γεωργιανούς, βρήκαν τα αποφυλακιστήρια στις τσέπες τους...»

Πάντως η κυβέρνηση Τσίπρα έχει τις προτεραιότητες της σε τάξη και τα χρήματα που υποτίθεται ότι εξοικονομεί από τις αποφυλακίσεις δολοφόνων, βιαστών και παιδεραστών τα δαπανά για τις πολιτικές που ενισχύουν την οικογένεια, και πιο συγκεκριμένα τις δικές τους. Έτσι o ξάδερφος του πρωθυπουργού διορίστηκε στο υπουργείο Εξωτερικών. Ο αδερφός της κας Δούρου έγινε σύμβουλος του υπουργού Πολιτισμού. Ο σύντροφος της κας Δούρου διορίσθηκε διευθύνων σύμβουλος της ΕΥΔΑΠ.  Ο αδερφός της κας Κουντουρά έγινε σύμβουλός της στο υπουργείο της. Η σύντροφος του υπουργού Δικαιοσύνης διορίστηκε πρόεδρος του Εθνικού Κέντρου Δημόσιας Διοίκησης. Η κα Χρυσοβελώνη διόρισε στο Αμύνης την κόρη και την γραμματέα της. Ο μνηστήρας της κόρης του Υπουργού Εξωτερικών έγινε υποδιοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος. Η σύντροφος του κ. Βίτσα γενική γραμματέας στο υπουργείο Υποδομών. Οι ΣΥΡΙΖΑ/ΑΝΕΛ εκπροσωπούν το νέο στην πολιτική.

Εκεί που ο κυνισμός του κ. Τσίπρα ξεπέρασε κάθε όριο ήταν στην λεγόμενη διαπραγμάτευση με τους δανειστές. Αυτό που θα πρέπει να κατανοήσουμε πριν από οτιδήποτε άλλο είναι ότι υπήρχε μια αντικειμενική αναγκαιότητα που επέβαλε στον κ. Τσίπρα να τραβήξει τις διαπραγματεύσεις όσο μπορούσε περισσότερο. Ο κ. Τσίπρας γνώριζε ότι δεν μπορούσε να εφαρμόσει το λεγόμενο πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης. Ήταν απαραίτητο ένα χρονικό διάστημα, όσον το δυνατό μεγαλύτερο, ώστε η μετάβαση από την απίστευτη προεκλογική παροχολογία στην μετεκλογική μιζέρια να γίνει όσο το δυνατόν πιο ομαλή.  

Έτσι το 1 δις μέτρων του email Χαρδούβελη μετά από “σκληρές” διαπραγματεύσεις έγινε το πακέτο μέτρων Γιούνκερ των 8 δις. Μετά από τα 8 δις μέτρων, ο κ. Τσίπρας έκανε το δημοψήφισμα που αύξησε τα μέτρα από 8 σε 13 δις. Στα 13 δις των νέων μέτρων θα πρέπει να προσθέσουμε τα 20 δις για την ανακεφαλαίωση των τραπεζών που προστίθενται στο ελληνικό χρέος, τα τουλάχιστον 7 δις ύφεσης και το πακέτο των 90 δις που θα είναι το συνολικό κόστος του (μέχρι στιγμής) της λεγόμενης περήφανης διαπραγμάτευσης. Η Ελλάδα μάλλον είναι η πρώτη χώρα στην ιστορία της ανθρωπότητας που πληρώνει 90 δις για να αποφύγει να πληρώσει 1 δις.

Ο ΕΝΦΙΑ παραμένει, οι περικοπές στις συντάξεις έγιναν και έρχονται μεγαλύτερες, οι φόροι αυξάνονται, οι μειώσεις μισθών και η αύξηση της ανεργίας ακολουθούν, ενώ όσες επιχειρήσεις κατάφεραν να επιβιώσουν τα προηγούμενα χρόνια, αφήνουν τώρα την Ελλάδα για το εξωτερικό.

Και σε αυτές τις εκλογές ο κ. Τσίπρας λέει πολλά ψέματα, αλλά ακόμα και γι’ αυτόν είναι πολύ δύσκολο να πει ότι με την επανεκλογή του η ελπίδα έρχεται. Η λέξη ελπίδα έχει εξαφανιστεί από τους προεκλογικούς λόγους του κ. Τσίπρα.
Συνέχεια

Κυριακή, 13 Σεπτεμβρίου 2015

Πολλοί ποντάρουν σε φρούδες ελπίδες

Ο κόσμος διαλύεται γύρω μας κι εμείς παραμένουμε αφοσιωμένοι σε μια σχεδόν άσκοπη νέα εκλογική αναμέτρηση. Χιλιάδες μετανάστες από την Μέση Ανατολή και την Ασία – οι περισσότεροι οικονομικοί μετανάστες και όχι πολιτικοί πρόσφυγες – πλημμυρίζουν τα νησιά και τις πόλεις μας ενώ ταυτόχρονα εισβάλλουν στις περισσότερες δυτικο-ευρωπαικές χώρες.

Την ίδια ώρα πλούσιες Αραβικές χώρες αδιαφορούν για την κατάσταση με το επιχείρημα πως τυχόν ανάμιξή τους θα προκαλούσε αστάθεια στις χώρες τους!! Aγνοώντας αυτή την υποκρισία, η Ευρώπη κινητοποιείται για την προστασία των δεκάδων χιλιάδων αυτών οικογενειών τινάζοντας στον αέρα την δική της κοινωνική ισορροπία και το αντίστοιχο κοινωνικό κράτος που έχει κατορθώσει να οικοδομήσει.

Την ίδια ώρα στη χώρα μας τείνουμε και πάλι να αγνοούμε τι γίνεται γύρω μας. Έχουμε Έλληνα υπεύθυνο για τα μεταναστευτικά ζητήματα της Ευρώπης. Τι ακριβώς έχει μέχρι τώρα πετύχει; Ετοιμαζόμαστε και πάλι να επιλέξουμε για να μας κυβερνήσουν σταθερές μετριότητες διότι δεν επιθυμούμε απολύτως τίποτα καινούργιο. Θα βρεθούμε λοιπόν και πάλι στα όρια της κατάρρευσης, δίχως κυβέρνηση πλειοψηφίας και τα κόμματα να κονταροχτυπιούνται μετεκλογικά για το ποιος μπορεί, και πώς, να συνομιλήσει και να συνεργασθεί με ποιόν. Ακόμα δεν έχουμε καταλάβει στη χώρα μας πως πρωταρχικής σημασίας για την επιβίωση μιάς χώρας κι ενός λαού είναι η σταθερότητα.

Κι όχι η δυνατότητα έκφρασης της οποιασδήποτε διαφορετικότητας που έρχεται στο μυαλό του μέσου ψηφοφόρου. Εδώ στη Ρωσία που βρίσκομαι τις τελευταίες εβδομάδες τα σοβαρά προβλήματα τη χώρας αντιμετωπίζονται με νηφάλια σοβαρότητα διότι κάποιος, ανεξάρτητα αν υπάρχουν διαφωνίες για κάποιους χειρισμούς, υπάρχει στο τιμόνι. Στην περίπτωση που περιμένεις από τρείς η τέσσερες να οδηγήσουν ταυτόχρονα, δίχως μάλιστα κάποιοι απ’ αυτούς να έχουν καν δίπλωμα οδήγησης, η προσφορότερη κατάληξη θα είναι κάποια κολόνα η ένας γκρεμός.

Με βάση τις μέχρι σήμερα δημοσκοπήσεις το μοναδικό νέο στην επόμενη Βουλή θα είναι το κόμμα του Βασ. Λεβέντη !! Όχι πως θα είναι ιδιαίτερα χειρότερος από πολλούς από τους υπόλοιπους μονομάχους – αλλά να εκφράζεται στο πρόσωπό του το «νέο», δίνει μιά εικόνα της πραγματικής μας κατάστασης. Εχω επανειλημμένα αναφέρει πως τυχόν αποτυχία της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ θα οδηγούσε στην επικίνδυνη προσέγγιση τη εξουσίας από την Χρυσή Αυγή.

Με τις βλακώδεις μηχανορραφίες που στόχευσαν να την εξαιρέσουν από την πολιτική διαδικασία πέτυχαν, για κάποιο κόσμο, να τους δώσουν την εικόνα του μάρτυρα. Παρά το χαμηλού επιπέδου στελεχιακό τους δυναμικό και την αποκλεισμό από όλα τα μέσα δημοσιότητας παραμένουν υψηλά σε δημοτικότητα και δυνατόν να προκαλέσουν μια ιδιαίτερα αρνητική έκπληξη. Τα θα γίνει τότε; Ιδιαίτερα αν η νέα Βουλή βρεθεί πολιτικά στον αέρα και η ‘Χρ. Αυγή’ δεν θα μπορεί τότε να αγνοηθεί…
Η ΝΔ με τον Στουρνάρα είναι απόλυτα υπεύθυνη για την άνοδο της «πρώτη φορά Αριστεράς» στην εξουσία. Το σύνολο του πολιτικού κόσμου, λόγω ανικανότητας, φόβου απέναντι στο καινούργιο και μικροψυχίας θα ευθύνεται για την προσέγγιση του νεοφασισμού στην εξουσία. Αν δεν δεσμευθούν όλοι προεκλογικά πως δεν θα εξαιρεθεί κανείς από κάποιο μελλοντικό σχήμα συνεργασίας με βάση μιά σαφή πολιτική πυξίδα , τότε η ψήφος είναι χαμένη υπόθεση. Καλύτερα να αρχίσουμε να ψάχνουμε χώρα για μετανάστευση παρά να αναζητούμε λύσεις σε φρούδες ελπίδες.

Αυτό που λείπει είναι ένα σαφές αφήγημα για το μέλλον. Το ξεδιάλυμα της προοπτικής για το αύριο. Πως θα πορευθούμε στο μέλλον; Πως θα βγούμε από το αδιέξοδο των δανεισμών, των μνημονίων, των καταπιεστικών μέτρων και της δυστυχίας. Σε ποιο αύριο ανοίγουμε την πόρτα; Με ποιές πολιτικές η χώρα θα αγκαλιάσει ένα μέλλον ισορροπίας, ευημερίας κι ανάπτυξης; Τίποτε απ’ αυτά δεν αποσαφηνίζεται από τα κόμματα που διεκδικούν την ψήφο μας. Γι’ αυτό ανησυχώ για το τι μας περιμένει…
Συνέχεια