Τρίτη, 22 Σεπτεμβρίου 2015

ΝΔ: Κόμμα Αποϊδεολογικοποιημένων Βαρώνων και Γερόντων

του Ραφαήλ Α. Καλυβιώτη*

Σήμερα θα μιλήσουμε έξω από τα δόντια. Μέσα από το στόμα τους μιλάνε εκείνοι που εποφθαλμιούν κομματικά και κρατικοδίαιτα οφίτσια. Όντας άνθρωπος ο οποίος δουλεύει στον ιδιωτικό τομέα, σας διαβεβαιώ ότι εγώ δεν είμαι ένας από αυτούς. Ξεκινάμε λοιπόν.
Χθες απεδείχθη περιτράνως ότι μία κυβέρνηση που μας έφερε στο χείλος του γκρεμού, που μάς έφθασε ένα βήμα έξω από την Ευρωπαϊκή Ένωση με κίνδυνο να βρεθούμε γεωπολιτικά απομονωμένοι, που μάς έσπρωξε ένα βήμα έξω από το Ευρώ, που μάς επέβαλλε capital controls στερώντας μας την Ελευθερία, μία κυβέρνηση που κατέστησε εντός ολίγων μηνών την Ελλάδα ξέφραγο αμπέλι με κυνικές δηλώσεις τυχάρπαστων υπουργών ότι «οι μετανάστες λιάζονται την ημέρα ενώ το βράδυ συναντούν τους φίλους τους και κοιμούνται στα σπίτια τους» δεν απώλεσε, εν αναλογία της συμμετοχής, δυνάμεις ούτε στο ελάχιστο.

Ήδη στο στρατόπεδο της φερόμενης ως Συντηρητικής παρατάξεως άρχισαν αναλύσεις του τύπου «ο λαός προτιμά τον λαϊκισμό», «ο λαός δεν έχει πάντα δίκιο», «ο λαός σε λίγο καιρό θα καταλάβει το λάθος του». Τέτοιου είδους αναλύσεις αποδεικνύουν πόσο μακριά από τον λαό είναι αυτοί που προβαίνουν σε αυτές τις αναλύσεις. Η αφ υψηλού κριτική που στρέφεται ενάντια σε αυτόν που ζητάς να σου δώσει την ψήφο του είναι φαινόμενα ινστιτούτων που έχουν υποστεί ιδρυματισμό. Η Νέα Δημοκρατία είναι αποκλειστικά υπεύθυνη, και μόνον αυτή, για την ανικανότητά της να πείσει τον λαό έπειτα από τέτοια χυδαία ψεύδη που μοίρασε απλόχειρα ο Αλέξης Τσίπρας. Όσο βρίσκεται η ίδια σε αυτήν την πνευματική ραστώνη, ακόμα και να εφαρμόσει ο ΣΥΡΙΖΑ πιο επώδυνα μέτρα από την συγκυβέρνηση ΝΔ – ΠΑΣΟΚ – ΔΗΜΑΡ, και πάλι, θα συντρίψει την φερόμενη ως Συντηρητική παράταξη στις επόμενες εκλογές.

Ο Βαγγέλης Μεϊμαράκης είναι ένας άνθρωπος συμπαθής, είναι ένας άνθρωπος ο οποίος προέρχεται από την βάση της κοινωνίας. Θα ήταν άδικο λοιπόν να εστιάσουμε σε αυτόν την κριτική μας. Όμως, από την άλλη, αποδεικνύεται από την στρατηγική που ακολούθησε κάτι άλλο που οι οπαδοί του κόμματος αδυνατούν να αντιληφθούν: τον κόσμο δεν τον ενδιαφέρει εάν επέστρεψες στην οδό Ρηγίλλης, τον κόσμο δεν τον ενδιαφέρει εάν θα επαναφέρεις τον πυρσό στο σήμα σου, τον κόσμο δεν τον ενδιαφέρει εάν θα ακούσει παλιά ΔΑΠίτικα συνθήματα, , τον κόσμο δεν τον ενδιαφέρει εάν θα ακούσει ξανά την φωνή, του συμπαθή κατά τα άλλα, Ρόμπερτ Ουίλλιαμς να τραγουδά στις προεκλογικές συγκεντρώσεις της ΝΔ. Στα παλαιότερα των υποδημάτων του γράφει ιδρυματικές πρακτικές οι οποίες καλώς ή κακώς έχουν συνδεθεί με την περίοδο της μεταπολιτευτικής φαυλοκρατίας. Όσο πιο γρήγορα το αντιληφθούν αυτό εκείνοι που προσέδωσαν στον εαυτό τους τον ρόλο του οπαδού, τόσο καλύτερα για τους ίδιους και κυρίως για την ψυχική τους υγεία.

Ο Αντώνης Σαμαράς κατάφερε να εκλεγεί με έναν κινηματικό τρόπο από την βάση. Και κάποια συνθήματά του κατά την εσωκομματική προεκλογική του καμπάνια ήταν όντως ριζοσπαστικά. «Σήμερα γκρεμίζουμε τα τζάκια», «Η Μάργκαρετ Θάτσερ ήταν κόρη μπακάλη», «Δεν θα ντρεπόμαστε για την ιδεολογία μας». Σωστά όλα αυτά τα συνθήματα. Μόλις εξελέγη όμως, αμέσως επανήλθε στην πολιτική ορθότητα και δήλωσε ότι θα βγάλει «σφουγγάρι» για να σβήσει αυτά που ειπώθηκαν κατά την εσωκομματική προεκλογική περίοδο. Το αποτέλεσμα του «σφουγγαριού» ήταν φυσικά να παραμένουν ανενόχλητα όλα αυτά που ο κόσμος δεν θέλει να βλέπει μπροστά του: τα φέουδα, την οικογενειοκρατία, τα τζάκια και τους γέροντες που εκλέγονται πριν ακόμα γεννηθώ. Αμέσως θα αντιπροτάξει κάποιος «μα καλά, αυτούς δεν τους ψηφίζει κάποιος»; Βεβαίως. Με έναν μηχανισμό που πυροδοτεί τα πιο αποκρουστικά στοιχεία της μεταπολίτευσης: το ρουσφέτι, τον διορισμό στο δημόσιο, την προστασία, την Αναξιοκρατία. Εάν η ΝΔ θέλει να παραμείνει ένα κόμμα που συντηρεί αυτά τα στοιχεία, εάν θέλει να παραμείνει η ΠΑΣΟΚοποιημένη ΝΔ με πληθώρα τζακιών και βαρώνων, καλώς. Ας μην επιτίθεται όμως μετά στον λαό.

Τα στελέχη της ΝΔ δεν εκφράζουν την ευρεία μάζα του κόσμου που διψά για την οποιαδήποτε αλλαγή, ακόμα και εάν αυτή η αλλαγή λέγεται «μασκαρεμένο 1981». Για να καταλάβετε πόσο μακριά βρίσκονται αυτοί οι άνθρωποι από τις πραγματικές ανάγκες και τα θέλω της ελληνικής κοινωνίας πρέπει απλά να επαναφέρετε στην μνήμη σας το προ ολίγων μηνών γεύμα που παρέθεσε η κ. Γιαννάκου. Συγκάλεσε κάποιους βαρώνους και μερικούς άλλους η κυρία υπεύθυνη για το βιβλίο του «συνωστισμού στην Σμύρνη» για να τους πει ότι η ΝΔ χρειάζεται «στροφή στο κέντρο». Εκτός τόπου και χρόνου. Σε παράλληλο σύμπαν άνθρωποι που είναι έτοιμοι αντί για ψωμί να μοιράσουν παντεσπάνι. Την έκανε την στροφή ο κ. Μεϊμαράκης. Τζίφος. Αλλού για αλλού. Κουβέντα για το μεταναστευτικό μην τυχόν και χάσουμε από το κέντρο. Η σκιά από τα δεξιά όμως είναι με γαλύτερη από το μπόι τους.

Το κόμμα αυτό δεν έχει και Ιδεολογία. Δεν έχει αφήγημα, δεν έχει πάθος, δεν έχει παλμό για να αποδείξει ότι οι Ιδέες του είναι αυτές που πρέπει να κυριαρχήσουν για να πάει η κοινωνία μπροστά. Τα φέουδα δεν ενδιαφέρονται βέβαια για τις ιδεολογίες. Το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι η επανεκλογή τους. Ο μεσαίος χώρος, που υποστηρίζεται κυρίως από αυτά τα φέουδα, είναι το απόλυτο τίποτα, είναι το απόλυτα άχρωμο, άοσμο, άγευστο κενό. Η κεντροδεξιά είναι Συντηρητική. Πιστεύει στο Έθνος και την Εθνική Κοινωνία και όχι σε ένα πολυπολιτισμικό χυλό αλά Βαβέλ. Πιστεύει ότι τα εθνικά θέματα πρέπει να βρίσκονται στην προμετωπίδα του αγώνα. Πιστεύει στην Ευρώπη, αλλά πιστεύει ότι πρέπει να είμαστε Έλληνες στην Ευρώπη και ότι δεν πρέπει να καταστούμε Επαρχία της κάτω από την σημαία του Ευρωκράτους. Πιστεύει στο μικρό αλλά ισχυρό και αποτελεσματικό κράτος και στις ιδιωτικοποιήσεις. Πιστεύει στην ισχυρή εσωτερική και εξωτερική ασφάλεια, την αστυνομία και τον στρατό. Πιστεύει στην Ορθοδοξία, στα ιερά και όσια του Έθνους.

Η ΝΔ χρειάζεται φρέσκο αέρα από τα κάτω και όχι χειροκροτητές μέσα από τον κομματικό σωλήνα. Δεν είναι ομάδα, είναι κόμμα. Απεδείχθη περίτρανα ότι άνθρωποι νεαρής ηλικίας βγαλμένοι από τον κομματικό σωλήνα δεν εμπνέουν. Άλλες εποχές θα ήταν παράσημο. Τώρα είναι στίγμα. Το εάν κερδίζει η νεολαία της ΝΔ στα πανεπιστήμια αυτό οφείλεται στις σημειώσεις, στα κονέ με τους καθηγητές, στις εκδρομές στην Μύκονο και στην Αράχωβα. Οι εθνικές εκλογές όμως δεν είναι πάρτυ. Δεν έχω πρόβλημα με τα πάρτυ. Μια χαρά είναι. Δεν φτάνουν όμως. Χρειαζόμαστε και πάρτυ και Ιδέες και σίγουρα όχι μέσα από τον φοιτητικό συνδικαλισμό. Όποιος θέλει να συνδικαλίζεται να συνδικαλίζεται έξω από τα πανεπιστήμια. Σε αυτά που πρέπει ας ακολουθούμε τα πρότυπα του Δυτικού κόσμου και ας αποφεύγουμε αυτά στα οποία κάνουν λάθος, όπως στην αποτυχημένη πολυπολιτισμικότητα. Εμείς κάνουμε ακριβώς το αντίθετο: πηθικίζουμε τα αρνητικά για να καμωνόμαστε τους «Ευροπέους» και αποφεύγουμε τα απόλυτα ορθολογικά των κοινωνιών τους.

Δεν είναι στραβός ο γιαλός κύριοι της ΝΔ. Εσείς στραβά αρμενίζετε. Δεν έχετε χάσει μόνο το διαγενεακό παιχνίδι και τους νέους. Έχετε χάσει και την θετική ψήφο. Είναι πάρα πολλοί εκείνοι που σας ψηφίζουν απλά και μόνο για να μην βγει η Αριστερά. Αυτό λέγεται αρνητική ψήφος. Ή θα πραγματοποιήσετε τις ριζοσπαστικές αλλαγές που χρειάζονται ή αλλιώς θα μπείτε στο χρονοντούλαπο στης ιστορίας.

*Ο Ραφαήλ Α. Καλυβιώτης είναι Πολιτικός Επιστήμων, Συντονιστής του Δικτύου Ελλήνων Συντηρητικών, MSc Cardiff University, Institute of Chartered Shipbrokers.
Συνέχεια

Δευτέρα, 21 Σεπτεμβρίου 2015

Γνωρίστε την Τίνα, τη νέα πρωθυπουργό της Ελλάδας


Παρά τη γενική νωθρότητα των εθνικών εκλογών της 20ής Σεπτεμβρίου, η Ελλάδα «πέτυχε» να εισέλθει σε ένα νέο και αρκούντως σκοτεινό μονοπάτι. Για πρώτη φορά, και η προσεχής κυβέρνηση συνασπισμού και το σύνολο της δημοκρατικής κοινοβουλευτικής αντιπολίτευσης έχει αποδεχθεί το πρόγραμμα λιτότητας του Ιουλίου ως τη μόνη δυνατή επιλογή για τη χώρα--αφήνοντας κάθε συζήτηση για εναλλακτικές λύσεις στις πιο σκοτεινές πτυχές του ελληνικού πολιτικού φάσματος.

Επιπλέον, λαμβάνοντας υπ' όψιν ότι ο γερμανός ΥΠΟΙΚ Βόλφγκανγκ Σόιμπλε έχει σχέδιο Grexit το οποίο προωθεί, κανείς θα μπορούσε ως και να πει ότι η νέα συμφωνία έχει σχεδιαστεί για να αποτύχει.

Ακόμη και ένας φανατικός μα ειλικρινής θιασώτης των δύο προηγούμενων μνημονίων λιτότητας (παραμορφωτικά προσεγγισμένων ως πακέτων μεταρρυθμίσεων, εγγυητών δημοσιονομικής ισορροπίας και ούτω καθεξής) θα συναντήσει ανυπέρβλητα εμπόδια στην υποστήριξη αυτού του νέου, ριζικά διαφορετικού Μνημονίου--αν υποθέσουμε ότι η ειλικρίνεια δύναται να είναι η κινητήριος δύναμη πίσω από έναν ενθουσιασμό για την λιτότητα, η οποία έχει αποδειχθεί οικονομικά αναποτελεσματική όταν δεν είναι απλώς καταστροφική.

Μετά την ταπεινωτική συνθηκολόγησή του τον Ιούλιο, ο τέως πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας δεν κατέφυγε σε μια απλή παραδοχή ήττας, αλλά μετέτρεψε την κυβίστηση σε ιδεολογία. Κατά την πρώτη τηλεοπτική συνέντευξή του μετά τις διαπραγματεύσεις, έκπληκτοι οι θεατές έβλεπαν το πρόσωπο του Τσίπρα, αλλά άκουγαν μια σχεδόν λέξη προς λέξη αναπαραγωγή των επιχειρημάτων του Αντώνη Σαμαρά, ο οποίος μετά την δική του κυβίστηση επιχείρησε να παρουσιάσει έναν «πατριωτισμό της λιτότητας» και τον αποκλεισμό του ενδεχομένου οποιασδήποτε θετικής εναλλακτικής. Μετά από μία μακρά νύχτα, ο Τσίπρας είχε μετατραπεί ανερυθριάστως σε αυτό, στο οποίο ισχυριζόταν επί μακρόν ότι αποτελεί μια βιώσιμη και ρεαλιστική εναλλακτική.

Είναι με αυτές τις αποσκευές που πραγματοποίησε την εκστρατεία του για τις εκλογές της 20ής Σεπτεμβρίου, τις οποίες κέρδισε παρά τη θεαματική στροφή του σε σύγκριση με την αφήγηση που επέλεξε κατά τον επίπονα πρόσφατο Ιανουάριο του 2015. Η Λαϊκή Ενότητα δεν κατάφερε να μπει στο κοινοβούλιο, ενώ ο απόλυτος σουρεαλισμός των εκλογών ήταν η επιβίωση των ΑΝΕΛ. Σε αντίθεση με τα άλλα, αυτό το κόμμα είχε ως λόγο ιδρύσεως και υπάρξεως την καταψήφιση μνημονίων--ήταν η αντιμνημονιακή απόσχιση της ΝΔ. Αυτό ήταν το raison d' etre του, ο λόγος της φύσεώς του, η αιτία του. Ψηφίζοντας το τρίτο μνημόνιο, έχανε κάθε λόγο ύπαρξης. Η δε σκέψη ότι θα μπορούσε να λειτουργήσει ως «δεξιό εξισορροπιστικό βαρίδι» στην κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ (ο δευτερεύων λόγος υπάρξεως) απεδείχθη εκ των πραγμάτων ανεδαφική. Κι όμως, ξαναμπήκε στη Βουλή για πραγματικά ανεξιχνίαστους λόγους, από πολίτες που δεν γνωρίζω τί ακριβώς είχαν στο μυαλό τους, με συνέπεια να γίνουν σύσσωμα τα αποτελέσματα της κάλπης μια απαράδεκτη σούπα.

Η πρακτική πλευρά αυτού του γεγονότος είναι ότι όλα τα κόμματα στο ελληνικό κοινοβούλιο εκτός της εξτρεμιστικής και νεοναζιστικής Χρυσής Αυγής (και του ΚΚΕ, το οποίο όμως έχει από καιρό αποφασίσει να αποχωρήσει από τα πολιτικά εγκόσμια στο πλαίσιο ενός κοινοβουλευτικού ησυχασμού και δεν «πιάνεται») είναι έτοιμα να υποστηρίξουν την εφαρμογή μιας συμφωνίας λιτότητας που ακόμα και το ΔΝΤ έχει απορρίψει ως «μη βιώσιμη», ενώ μια σειρά από οικονομολόγοι σε όλο τον κόσμο αρνούνται να ακόμα και να συζητήσουν εάν το νέο Μνημόνιο προάγει περαιτέρω την ύφεση ή την ανάπτυξη. Από τα κοινοβουλευτικά κόμματα, ο ΣΥΡΙΖΑ, η Νέα Δημοκρατία, το ΠΑΣΟΚ, ΤΟ ΠΟΤΑΜΙ, οι Ανεξάρτητοι Έλληνες και η Ένωση Κεντρώων μπορεί να μην είναι πρόθυμοι να σχηματίσουν μια... εξακομματική κυβέρνηση συνασπισμού, αλλά παρ' όλα αυτά θα υποστηρίξουν και θα ψηφίσουν ένα πρόγραμμα που δεν μπορεί παρά να αποτύχει παταγωδώς, και δη με πολύ σημαντικό κόστος. Επιτρέποντας έτσι στην Χρυσή Αυγή, της οποίας ο ηγέτης πρόσφατα αποδέχθηκε την πολιτική ευθύνη για τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα, το να είναι ουσιαστικά η μόνη κοινοβουλευτική αντιπολίτευση στα προγράμματα λιτότητας (χωρίς να υπολογίσουμε το οικειοθελώς απομονωμένο Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας).

Σε ένα τέτοιο πλαίσιο το ζήτημα του ποιος είναι στην εξουσία είναι σημαντικό μόνο μέχρις ενός ορισμένου και περιορισμένου βαθμού, δεδομένου ότι η νέα συμφωνία αφήνει ένα εξαιρετικά στενό περιθώριο για ελεύθερη πολιτική βούληση. Στο πλαίσιο αυτό, όλες οι συζητήσεις για «αριστερά» ή «δεξιά» κόμματα και πολιτικούς φαίνεται να είναι επίπονα περιττή. Συν τοις άλλοις, η Guardian αναφέρει ότι αυτός που πραγματικά θα κυβερνάει θα είναι ο Maarten Verwey, «ένας ολλανδός οικονομολόγος στις Βρυξέλλες με τον επιβλητικό τίτλο του Γενικού Διευθυντή στην Γενική Γραμματεία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, αρμοδίου για θέματα διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων Υπηρεσία Στήριξης. [...] Η εξουσία του είναι άνευ προηγουμένου. Και αν μόνο ελάχιστοι ψηφοφόροι στους δρόμους της Αθήνας έχουν ακούσει το όνομά του, πολλοί έχουν καταλάβει ότι το πώς θα ψηφίσουν στις εκλογές θα κάνει ελάχιστη διαφορά σε ό,τι θα συμβεί στη συνέχεια.» Αυτή η κατάσταση μπορεί να περιγραφεί ως η πραγματική ενσάρκωση της ΤΙΝΑ, του φημισμένου δόγματος της Μάργκαρετ Θάτσερ ότι «Δεν υπάρχει εναλλακτική λύση» (There Is No Alternative). Ωστόσο, η Θάτσερ δεν είπε μόνον αυτό: είναι επίσης γνωστή για την ομιλία της που ανακηρύσσει το «όχι, όχι, όχι» εναντίον της δύναμης των υπερεθνικών και μη εκλεγμένων οργάνων σε βάρος των εθνικών και δημοκρατικά εκλεγμένων οργάνων και, εν τέλει, ενάντια στο ενιαίο ευρωπαϊκό νόμισμα. Σε σύγκριση με αυτό, τα πολιτικά κόμματα στην Ελλάδα μάλλον ακούγονται να φωνάζουν «ναι, ναι, ναι.»

Σε αυτές τις ελληνικές βουλευτικές εκλογές, τίποτα δεν έχει αλλάξει. Όπως φαίνεται, η χώρα θα εξακολουθήσει να κυβερνάται από συνασπισμό ΣΥΡΙΖΑ/Ανεξάρτητοι Έλληνες, με την κεντροδεξιά Νέα Δημοκρατία ως αξιωματική αντιπολίτευση, όπως και πριν.

Σε αυτές τις ελληνικές βουλευτικές εκλογές, τα πάντα έχουν αλλάξει. Για πρώτη φορά, η ΤΙΝΑ βασιλεύει με έναν πρωτοφανή τρόπο, επιβάλλοντας την καθολική εφαρμογή ενός μη εφαρμόσιμου προγράμματος--ενώ ο σκληρός πολιτικός εξτρεμισμός απολαμβάνει τη θέση του στην αναμονή.
Συνέχεια

Σιγά, η παράταξη κοιμάται


Η Ελλάδα έχει δύο παρατάξεις. Η πρώτη έχει ξεκάθαρα πιστεύω και αρχές. Η δεύτερη επαγγέλλεται καλύτερη διαχείριση της πραγματικότητας που η πρώτη διαμορφώνει. Έτσι δεν είναι τυχαίο που στο αριστερά εναντίον του τίποτα κερδίζει πάντοτε η αριστερά.


Δύο εβδομάδες πριν είχα γράψει: Μπορεί να κατηγορηθεί για πολλά ο Αλέξης Τσίπρας, αλλά θα πρέπει να του αναγνωριστεί η ιδεολογική του συνέπεια. Ακόμα και η μνημονιακή κωλοτούμπα είχε ως αποτέλεσμα ένα μνημόνιο που είναι 92% φόροι - το όνειρο κάθε κρατιστή.

Μπορεί τελικά το πρόγραμμα Θεσσαλονίκης να μην πέρασε, μπορεί το μνημόνιο να μην καταργήθηκε με ένα νόμο και με ένα άρθρο, αλλά στο νέο μνημόνιο ο ΣΥΡΙΖΑ πέτυχε να προστατεύσει όσον το δυνατόν περισσότερο τα συντεχνιακά συμφέροντα που πνίγουν την Ελλάδα. Σε αυτές τις εκλογές αυτά τα συμφέροντα αντάμειψαν την σκληρή προσπάθεια.

Αντίθετα η ΝΔ στην διάρκεια των δυόμισι ετών στην εξουσία έκανε ότι ήταν δυνατόν για να τιμωρήσει την εκλογική της βάση. Ο πόλεμος εναντίον του ιδιωτικού τομέα συνεχίστηκε - η μόνη εθνική στρατηγική σύμφωνα με τον κ. Βενιζέλο - και η φοροεπιδρομή στους αγρότες, ελεύθερους επαγγελματίες και επιχειρήσεις ήταν αδυσώπητη.  

Σαν να μην έφθαναν οι μνήμες των πρόσφατων κυβερνητικών πεπραγμένων, ήρθε και μια προεκλογική εκστρατεία να μας θυμίσει ότι η νομενκλατούρα του κόμματος «δεν έμαθε τίποτε, δεν ξέχασε τίποτε.» Ψήφισαν το νέο μνημόνιο του Τσίπρα με 92% φόρους και μιλούσαν για «προοδευτικές λύσεις», ήθελαν να συνεργαστούν και με τον ΣΥΡΙΖΑ μετεκλογικά - το κόμμα που διέλυε την Ελλάδα. Με ορισμένες εξαιρέσεις (Γεωργιάδης, Βορίδης) δεν ήθελαν να μιλήσουν για την λαθρομετανάστευση. Δεν ήξεραν ούτε και ήθελαν να μιλήσουν για την εγκληματικότητα. Γενικά, δεν ξέρουν, δεν μπορούν και δεν θέλουν να μιλήσουν για τα οικονομικά ζητήματα.

Ένας στους δύο Έλληνες δεν πήγε να ψηφίσει. Η αποχή από τις προηγούμενες εκλογές αυξήθηκε κατά 600.000. Από τον Ιανουάριο άλλες 200.000 πολιτών άφησαν την ΝΔ, και είναι μόνο η αύξηση της αποχής που αποκρύβει αυτό το νέο χαμηλό. Τα μεγαλύτερα ποσοστά της αποχής σημειώθηκαν σε περιοχές που η ΝΔ είναι παραδοσιακά δυνατή. Η αποχή αποδυνάμωνε την ΝΔ και όχι τον ΣΥΡΙΖΑ. Αλλά τι να ξέρει η νομενκλατούρα του κόμματος;

Για την νομενκλατούρα η οικογενειοκρατία είναι η ανώτερη πολιτική αξία. Μπερδεύει τον κομματικό μηχανισμό με την κοινωνία. Προτείνει διαχείριση για ένα σύστημα που έχει καταρρεύσει. Προτείνει σταθερότητα και μετά αναρωτιέται γιατί δεν υπάρχει για την άνεργη νεολαία. Δηλώνει το καλύτερο γκαρσόνι της ευρωκρατίας, αλλά μετά βρυχάται για το εθνικό όραμα. Ζει με τα ξεθωριασμένα και χρεοκοπημένα (μεταφορικά και κυριολεκτικά) κομματικά είδωλα του χθες, γιατί δεν έχει να πει τίποτα για το σήμερα.

Από το 81 η ΝΔ έχει μία και μόνη στρατηγική για την νίκη, οι άλλοι να τα πάνε τόσο άσχημα που οι πολίτες να αναγκασθούν να την ψηφίσουν. Αυτή την φορά, ούτε και αυτό το ελάχιστο δεν δούλεψε.
Συνέχεια