Τετάρτη, 7 Οκτωβρίου 2015

Μια Λούλη-πούτειος Νέα Δημοκρατία


“Τα Νέα” του Σαββάτου πρόσφεραν μια ανεκτίμητη ευκαιρία για να διακρίνει ο αναγνώστης το πολιτικό τέλμα στο οποίο είναι βυθισμένο το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Από την μία, η συνέντευξη με τις αμπελοφιλοσοφίες του θεωρητικού του μεσαίου χώρου Γιάννη Λούλη. Από την άλλη, η ανάλυση με αριθμούς του Ηλία Νικολακόπουλου που κατέρριπτε όλα τα επιχειρήματα του κ. Λούλη.



Ο θιασώτης του μεσαίου χώρου κ. Λούλης στην συνέντευξη του στα “Νέα” θα πει ότι η ΝΔ είναι στελεχιακά «γυμνή». Η ΝΔ είναι επίσης «το παλιό.» Το θέμα βέβαια εδώ για το κ. Λούλη είναι το γεγονός ότι αυτό ακριβώς είναι το κόμμα που μπορεί να υπάρξει με την προσήλωση στον λεγόμενο μεσαίο χώρο. Σε ένα κόμμα όπου οι ιδέες και οι ιδεολογικές αντιπαραθέσεις είναι ανάθεμα, μιας και αποπροσανατολίζουν από την διεκδίκηση ενός απολιτικού στατιστικού μεγέθους στο κέντρο της πολιτικής σκηνής, είναι αναπόφευκτο ότι σ’ αυτό το κόμμα οι αξίες, αρχές και η οργανωτική δομή θα είναι η επετηρίδα και οι οικογενειακές σχέσεις.

Στην ΝΔ που απεχθάνεται τις ιδεολογικές ζυμώσεις και συγκρούσεις δεν είναι τυχαίο που ο εναπομείνας παράγων ανανέωσης είναι ο βιολογικός θάνατος των προσώπων. Και αυτός ακόμα ο παράγοντας ακυρώνεται στις περισσότερες περιπτώσεις μιας και οι κληρονόμοι αναλαμβάνουν το μαγαζί του εκλιπόντος.

Ο κ. Λούλης θα μπορούσε να έχει ένα και μοναδικό επιχείρημα. Ναι η θεολογία του μεσαίου χώρου δεν είναι τίποτα παραπάνω από μια κυνική θεωρία για μια βαριεστημένη πολιτική τάξη με μόνο σκοπό την νομή της εξουσίας. Το καταφέρνει αυτό; Στις τελευταίες εκλογές η κοινοβουλευτική ομάδα της ΝΔ επέλεξε μια πολιτική τακτική που βασιζόταν ακριβώς στην θεωρία του μεσαίου χώρου. Τσιμουδιά για λαθρομετανάστευση και εγκληματικότητα. Η επαγγελία των «προοδευτικών λύσεων της προοδευτικής» ΝΔ έγινε η σημαία του κόμματος. Η συνεργασία με την κυβέρνηση της άκρας αριστεράς το κύριο επιχείρημα για την επόμενη μέρα. Τι ακριβώς επέτυχε αυτή η στρατηγική του μεσαίου χώρου; Μετά από τον έλεγχο κεφαλαίων και την απόσυρση σχεδόν κάθε προεκλογικής υπόσχεσης του ΣΥΡΙΖΑ, η ΝΔ κατάφερε να χάσει σχεδόν 200.000 ψήφους από τις εκλογές του Ιανουαρίου. Κανένας λογικός άνθρωπος δεν θα μπορούσε να περιμένει ότι η ΝΔ θα μπορούσε σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα να κερδίσει τις εκλογές, αλλά πως εξηγείται το γεγονός ότι μετά απ’ όλα όσα συνέβησαν κατόρθωσε να χάσει μια σημαντική μερίδα των ψηφοφόρων της;

Ο κ. Νικολακόπουλος δίνει μια απάντηση στο ίδιο φύλλο των “Νέων”. Γράφει: «η πιο χαρακτηριστική εξέλιξη αφορά την σταδιακή αλλά συνεχή αποδυνάμωση της ΝΔ στους προνομιακούς της χώρους της Βόρειας Ελλάδας και της Πελοποννήσου.» Για την ΝΔ συνεχίζει ο κ. Νικολόπουλος γράφοντας «’Ενα κρίσιμο χαρακτηριστικό της εκλογικής βάσης της ΝΔ αφορά την επέκταση της στις περιοχές που κατοικούν μεσαία και ανώτερα εισοδηματικά στρώματα, μα αποδυνάμωση της στις λαϊκές και εργατικές περιοχές.» «Μια πρόσκαιρη ανάκαμψη στις νεότερες ηλικίες (18-34 ετών) που καταγράφηκε τον Ιανουάριο εξανεμίστηκε ύστερα από οκτώ μήνες, μια εξέλιξη που απαιτεί ιδιαίτερη σε βάθος διερεύνηση.»

Δηλαδή για τον κ. Νικολακόπουλο η ΝΔ είναι ένα κόμμα που χάνει την παραδοσιακή της βάση, χάνει τα λαϊκά στρώματα, χάνει και τους νέους. Σε μια κοινωνία που με γοργούς ρυθμούς φτωχοποιείται, η ΝΔ αυξάνει τα ποσοστά σε μια ήδη μικρή, και όσο περνά ο καιρός μικρότερη μερίδα πολιτών, που εν πολλοίς είναι ξεκομμένη από την υπόλοιπη κοινωνία.

Αν θέλει κάποιος να δει το πραγματικό μέγεθος της πλάνης του κ. Λούλη δεν έχει παρά να δει την περίοδο της ΝΔ μεταξύ 2004-2009. Ήταν η περίοδος της οποίας ο κ. Λούλης υπήρξε ένας από τους αρχιτέκτονες. Αυτή η περίοδος ήταν η χρυσή εποχή του μεσαίου χώρου. Η κα Ρεπούση ανέλαβε την συγγραφή βιβλίων ιστορίας, η κ. Παυλόπουλος ανέλαβε του διορισμούς (865.000), ο κ. Αλογοσκούφης το δημόσιο χρέος, το οποίο αυξήθηκε κατά 117 δις ευρώ, μια αύξηση 63% σε μόλις 5 χρόνια! Η επιβολή του νόμου και της τάξης θεωρήθηκε μια ακραία στάση έτσι η Αθήνα παραδόθηκε στους μπαχαλάκιδες το 2008. Η φύλαξη των συνόρων ήταν και αυτή μια ακραία πολιτική και έτσι η Ελλάδα παραδόθηκε στους λαθρομετανάστες για τους οποίους η νομιμοποίηση ήταν η μόνη πολιτική που μπορούσε να προτείνει το δόγμα του μεσαίου χώρου.

Σ’ αυτή την χρυσή εποχή του μεσαίου χώρου η ΝΔ σε ένα διάστημα πέντε ετών κατάφερε να χάσει ένα εκατομμύριο ψηφοφόρους. Έφτασε το 2009 στο ποσοστό του 33%, χωρίς σκληρά μέτρα, χωρίς μνημόνια και με εκατοντάδες χιλιάδες διορισμούς. Να σημειώσουμε ότι αυτό το ένα εκατομμύριο ψηφοφόρων είναι ο διπλάσιος αριθμός ψηφοφόρων που έχασε η ΝΔ την εποχή των μνημονίων (500.000).

Ο μεσαίος χώρος του κ. Λούλη τους μόνους που ενισχύει είναι τα πολιτικά κόμματα στα αριστερά και τα δεξιά της ΝΔ. Η ΝΔ του μεσαίου χώρου είναι η Ένωση Κέντρου (ΕΚ) του 74, που τείνει να γίνει η ΕΚ του 77 για να καταλήξει τελικά η ΕΔΗΚ του 81.

Η θεολογία του μεσαίου χώρου είναι η ιδεολογία μιας απολίτικης και φοβικής κομματικής φεουδαρχίας που έχει προ πολλού χάσει το ενδιαφέρον της για την πολιτική και τα πολιτικά. Είναι η ιδεολογία που δημιουργεί το απόλυτο πολιτικό κενό που σύντομα καλύπτεται από όλους τους άλλους που δεν έχουν την φοβία να πουν ότι πιστεύουν σε κάτι παραπάνω από την επανεκλογή τους και την διαιώνιση της οικογενειακής επιχείρησης.
Συνέχεια

Τρίτη, 6 Οκτωβρίου 2015

Προσφυγιά ή "εισβολή";

Η παρουσία του Ισλάμ σε μια χώρα επιδρά στις εξελίξεις ευθέως ανάλογα με τους αριθμούς των μουσουλμάνων που βρίσκονται εκεί.

Αν οι αφοσιωμένοι οπαδοί του Μωάμεθ δεν ξεπερνούν το 1% του πληθυσμού τότε οι μουσουλμάνοι είναι φιλήσυχοι, αγαπούν την ειρήνης και δείχνουν έτοιμοι να ασχοληθούν αποκλειστικά με την καθημερινότητα τους. Αυτό ισχύει απόλυτα σε χώρες όπως οι Ηνωμένες Πολιτείες η Αυστραλία η ο Καναδάς με ποσοστό μουσουλμάνων από 0,08 έως 1,8% . Η ‘επιθετική ισλαμοποίηση’ έχει σαν αφετηρία την στιγμή που οι αριθμοί των μουσουλμάνων είναι αρκετοί ώστε να επιτρέπουν διεκδικητικές κινητοποιήσεις με στόχο την κατοχύρωση κατ’ αρχήν δικαιωμάτων που στην συνέχεια εξελίσσονται σε επιλογές επιθετικές η καταπιεστικές για τις άλλες πληθυσμιακές ομάδες μιας χώρας. Όπως με λεπτομέρεια αναφέρει ο Δρ. Peter Hammond στο εξαιρετικά διαφωτιστικό του βιβλίο Slavery, Terrorism and Islam: The Historical Roots and Contemporary Threat (2010), όταν οι ανεκτικές, πολυπολιτισμικές και ‘πολιτικά ορθές’ κοινωνίες δέχονται μια σειρά από απαιτήσεις των μουσουλμάνων κατοίκων τους κάποια άλλα ζητήματα αρχίζουν να γίνονται ορατά και βαθμιαία κυρίαρχα.

Επιπτώσεις Μουσουλμανικής Κυριαρχίας

Μόλις ο αριθμός των μουσουλμάνων κατοίκων προσεγγίζει το 2 – 5 % αρχίζει ο προσηλυτισμός άλλων εθνικών μειονοτήτων καθώς και ομάδων του πληθυσμού που αισθάνονται περιθωριοποιημένοι και εξαιρεμένοι (λχ φυλακισμένοι). Τέτοια φαινόμενα παρατηρούνται ήδη σε χώρες όπως η Δανία (2%), η Γερμανία (3%) η Βρετανία (2,7%), η Ισπανία (4%) και η Ταιλάνδη (4,6%). Μόλις το ποσοστό ξεπεράσει περίπου το 5 % (Γαλλία 8 %, Σουηδία 5 %, Ελβετία 4,3 %, Ολλανδία 5,5 %, Φιλιππίνες 5 %) οι πιέσεις εντείνονται σε βαθμό μεγαλύτερο από το μέγεθος της μειονότητας. Λχ, γίνονται μεγάλες διεκδικήσεις για την εισαγωγή ενός ειδικού ‘καθαρού’ (halal) με ισλαμικούς όρους φαγητού, πχ στα σούπερ μάρκετ, με αποτέλεσμα την εξασφάλιση απασχόλησης υποχρεωτικά σε μουσουλμάνους για την προπαρασκευή και διαχείρισή του. Σε περιπτώσεις που το αίτημά τους δεν γίνεται δεκτό εμφανίζονται απειλές για κινητοποιήσεις και αντίποινα. Την ίδια στιγμή αιτήματα αυτοδιοίκησης με βάση την Σαρία (ισλαμικό νόμο) στις ιδιαίτερες κοινότητές τους εμφανίζονται με απειλές για βίαια αντίποινα αν η πίεση απορριφθεί.

Όταν το πληθυσμιακό ποσοστό των μουσουλμάνων ξεπερνά το 10 %, βιαιότητες κάνουν την εμφάνισή τους με ανησυχητική συχνότητα με βάση παράπονα και αιτήματα για την κοινωνική τους κατάσταση. Στο Παρίσι βλέπουμε ήδη πυρπόληση αυτοκινήτων ενώ η παραμικρή κίνηση που ενοχλεί τους ισλαμιστές απαντάται με βιαιότητες και συχνά με αίμα (Παρίσι και Κοπεγχάγη με καρτούν για τον Μωάμεθ και Αμστερνταμ για κάποιο φίλμ). Τέτοιες εντάσεις παρατηρούνται σχεδόν καθημερινά σε κοινωνίες με τέτοια ποσοστά (Ινδία 10%, Κένυα 19%, Ρωσία 15 %).

Με ποσοστά πάνω από 20 % σημειώνονται συχνές εγκληματικές ενέργειες που περιλαμβάνουν σκοτωμούς αντιφρονούντων ετερόπιστων (χριστιανών) η ετερόδοξων (σιίτες) καθώς και σχηματισμός παραστρατιωτικών οργανώσεων όπως λχ στην Αιθιοπία (32,8 %), στο Τσαντ (53,1 %) και στο Λίβανο (59,7 %) και στη Βοσνία (40 %). Όταν το ποσοστό των μουσουλμάνων κατοίκων ξεπερνά το 60 % σημειώνονται οργανωμένες διώξεις ‘άπιστων’, εθνοκαθάρσεις αντιφρονούντων, η χρησιμοποίηση της Σαρία σαν επιθετικού όπλου όπως και η Γίζυα (φόρος στους άπιστους) καθώς και φαινόμενα βίαιης Τζιχάντ (Μαλαισία 60,4 %, Κατάρ 77,5 %, Σουδάν 70 %, Μπανγκλαντές 83 %, Αίγυπτος 90 %, Ινδονησία 86,1 % κλπ).

Πρόσφυγες η Εισβολείς;

Οι χριστιανικές χώρες γεμίζουν από μουσουλμάνους τυχαία η κατόπιν κάποιας συνειδητής κινητοποίησης; Κανένας δεν μπορεί με σιγουριά να διατυπώσει κάποια καίρια άποψη. Παρατηρήσεις όμως είναι δυνατόν να γίνουν. Η κραυγή ‘Χετζίρα’ (Hijrah) στέλνει κραδασμούς ανατριχίλας στις ψυχές και στο θυμικό των μουσουλμάνων. Σηματοδοτεί το ξεκίνημα του Ισλάμ κι’ αναφέρεται στη φυγή σαν πρόσφυγας του Προφήτη Μωάμεθ από την Μέκκα, για να διασωθεί από επικείμενους φονιάδες, την άφιξή του στη Μεντίνα (τότε, Γιαθρίμπ), την μεθόδευση της από μέσα κατάληψής της και την επεκτατική στη συνέχεια κυριαρχία του Ισλάμ παντού. Περιέχεται σε 91 στίχους του Κορανίου σαν καθήκον των μουσουλμάνων να μιμηθούν τoν Προφήτη και να αυξήσουν την Χε% τζίρα, με στόχο την επεκτατική διάδοση του Ισλάμ σε άλλες χώρες και κοινωνίες. Μια τέτοια ‘φυγή’ των μουσουλμάνων, με την μορφή προσφυγιάς η μετανάστευσης, οριοθετεί τους τρόπους με τους οποίους η Σαρία (ιερός νόμος) μπορεί τελικά να επιβληθεί σε αλλόπιστες κοινωνίες. Από την βία των Σαλαφιστών μέχρι την αξιοποίηση των δημοκρατικών θεσμών και της ανοχής των άλλων κοινωνιών, που κάνουν χρήση οι Αδελφοί Μουσουλμάνοι και οι οπαδοί της Χιζμπ – ουτ Ταχρίρ, υπάρχουν σαφείς θρησκευτικές αναφορές στα διάφορα ιερά κείμενα. Σε ποιό βαθμό λοιπόν η ανθρώπινη πλημμύρα που κατακλύζει τα ελληνικά νησιά και την υπόλοιπη Ευρώπη είναι προιόν γνήσιας προσφυγικής διαφυγής η αποτέλεσμα προσχεδιασμένης – με μεθόδους βίαιου εξαναγκασμού συχνά - ισλαμικής διείσδυσης; (Για περισσότερες πληροφορίες στο θέμα, βλ το μικρό βιβλίο των Sam Solomon και E. Al Maqdisi, Modern Day Trojan Horse: Al-Hijra, the Islamic Doctrine of Immigration, Accepting Freedom or Imposing Islam?. Advancing Native Missions, 2009).

Ρίχνοντας μια ματιά στις φωτογραφίες και στα βίντεο από τα συμβαίνοντα στα ελληνικά νησιά και στους σταθμούς της Βουδαπέστης, της Βιέννης και του Μονάχου αλλά και στα σύνορα Ουγγαρίας – Σερβίας και Γερμανίας – Δανίας διαπιστώνουμε (παρά τις προσπάθειες των ΜΜΕ να επικεντρώνουν τις κάμερες στα ελάχιστα γυναικόπαιδα) πως 8 στους 10 εικονιζόμενους είναι νέοι άνδρες ηλικίας γύρω στα είκοσι και πάνω. Ανάμεσα στις τόσες χιλιάδες ‘πρόσφυγες’, που είναι οι πολλές γυναίκες, τα μικρά παιδιά, οι άρρωστοι και οι ηλικιωμένοι; Αυτοί δεν κινδυνεύουν από τους εμφύλιους και τις αγριότητες των τζιχαντιστών του Χαλιφάτου; Κάτι δεν στέκει καλά σε όλα αυτά. Είναι περίεργο πως δεν γίνεται σχεδόν καθόλου κουβέντα για το ζήτημα αυτό.
Είναι επίσης ακατανόητο πως όσοι διαφεύγουν από τη Συρία κυρίως στρέφονται προς την Δύση, και όχι προς πολύ κοντύτερα ευρισκόμενες χώρες που είναι πλούσιες αλλά και μουσουλμανικές. Σε χώρες όπως το Κουβέιτ, το Κατάρ , τα Εμιράτα και η Σαουδική Αραβία δεν έχει μέχρι σήμερα μεταφερθεί ούτε ένας (!) μετανάστης. Ενώ σε άλλες γειτονικές χώρες, με σοβαρά όμως οικονομικά προβλήματα οι περισσότερες , και που δεν μπορούν να τους κρατήσουν για πολύ, έχουν γίνει δεκτοί πάρα πολλοί (Τουρκία 1,8 εκ., Λίβανος 1,2 εκ., Ιορδανία 628.000, Αίγυπτος 133.000). Κι αυτοί όμως, λόγω άθλιων οικονομικών συνθηκών, πασχίζουν να φύγουν για Ελλάδα και Ευρώπη. Γιατί οι εύπορες μουσουλμανικές χώρες, όπου θα μπορούσαν να παραμείνουν μόνιμα δίχως προβλήματα, δεν δέχονται κανέναν;

Μήπως λοιπόν στόχος είναι η νέα ‘φυγή’ (hijrah) προς την Δύση; Πριν από μήνες το Ισλαμικό Χαλιφάτο στη Συρία και στο Ιράκ είχε απειλήσει την Δύση με 500.000 χιλιάδες ισλαμιστές ‘πρόσφυγες’. Που σύμφωνα με το παράδειγμα του Προφήτη θα διέβρωναν τις κοινωνίες αυτές από μέσα, διαδίδοντας την φανατισμό τους, με τελικό στόχο την επιβολή της Σαρία. Το σχέδιο του Χαλιφάτου δείχνει να πετυχαίνει, με την Ευρώπη να κατακλύζεται από μουσουλμάνους και τα ελληνικά νησιά, σαν ανυπεράσπιστα προγεφυρώματα, να βουλιάζουν κάτω από το βάρος των αριθμών τους..

Το ζήτημα δεν έχει να κάνει με ρατσισμό. Μια και η εθνικότητα και το χρώμα των εισβολέων δεν παίζει κανένα ρόλο. Έχει όμως μεγάλη σημασία η σύγκρουση αξιών. Οι κοινωνίες μας είναι χτισμένες πάνω στην αποδοχή του διαφορετικού, στην ανεκτικότητα και τον αλληλοσεβασμό. Αυτές είναι αρχές που αντιπαρατίθενται με τον ακραίο ισλαμισμό. Οι αξίες των δύο πολιτισμών δεν είναι συμβατές. Φανατισμός, μίσος, αντιπαλότητα, εξαίρεση του ‘άλλου’ κυριαρχούν στο δικό τους πολιτισμό. Στην αναπόφευκτη σε βάθος χρόνου ρήξη, ποιος θα κυριαρχήσει;

Οι ευρωπαϊκές ηγεσίες εξακολουθούν να κρατούν τα μάτια ερμητικά κλειστά στην πραγματικότητα και στους κινδύνους. Προκειμένου να εξυπηρετήσουν παροδικά συμφέροντα και μυωπικούς πολιτικούς στόχους θυσιάζουν τις μακρόπνοες προοπτικές των κοινωνιών τους. Κανείς δεν μπορεί να καταλάβει τη σκέψη τους και την έλλειψη οραματισμών.
Συνέχεια

Δευτέρα, 5 Οκτωβρίου 2015

Η πολιτική χρειάζεται βαρύτητα και σοβαρότητα

Η εκλογή νεου Προέδρου στη ΝΔ κινδυνεύει να γλιστρησει στα χωράφια του γραφικού. Κάθε λογής πρόσωπα, με ελαχιστη πείρα και περιορισμένη πορεία στα πολιτικά πράγματα του τοπου, εκφράζουν φιλοδοξίες για την ηγεσια της παράταξης. Αν μη τι άλλο αυτό δείχνει έλλειψη σοβαρότητας και ελαχιστη επίγνωση του μεγέθους του εγχειρήματος

Δεν είναι κατακριτέα η οποια εκφραση φιλοδοξίας. Εν τούτοις θα πρέπει λογικά να συνδέεται με εκτίμηση του πολιτικού αναστήματος του καθενός και με επίγνωση των προβλημάτων του τοπου και των αντικειμενικών δυσχερειών για την εξευρεση και προώθηση λύσεων. Μετά βεβαια έρχεται η πολιτικη ταυτότητα της οποιας σχετικής προσπάθειας και η ανάγνωση των κοινωνικών συντεταγμενων για την πολιτικη εκφραση τους.

Τα περισσότερα από τα παραπάνω δείχνουν να απουσιάζουν από τις κινήσεις διαδοχής στο κόμμα της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης. Αυτό οφείλεται από μια πλευρά στο γεγονός της απουσίας πολιτικού προβληματισμού στον συγκεκριμένο πολιτικό χώρο. Η ρηχότητα του πολιτικού λογου και η αδιαφορία ενασχόλησης με τις ιδέες έχει προκαλέσει ένα φαινόμενο πολιτικών καλλιστείων, όπου η πολιτική παρουσία συνδέεται με την αναγνωρισιμότητα των προσώπων μέσω παρουσίας στα ΜΜΕ, στο παλκοσένικο η στο εθνικό life style. Ουδέποτε το κόμμα της ΝΔ προώθησε κάποιο γόνιμο πολιτικό διάλογο για την αναζήτηση της πραγματικής πολιτικής – ιδεολογικής ταυτότητας του χώρου. Κάθε σχετική απόπειρα έναρξης διαλόγου λογιζόταν σαν πολυτέλεια που φεύγει από τον ουσιαστικό στόχο του κόμματος – που δεν ήταν άλλος από την αναζήτηση τρόπων κατάληψης της εξουσίας.
Απονευρωμένη από πολιτικές αναζητήσεις η ΝΔ είχε από χρόνια μετατραπεί σε όχημα διεκδίκησης της εξουσίας με εργαλείο τις παροχές, τα ρουσφέτια και τις λογής εξυπηρετήσεις. Ο λαϊκός της χαρακτήρας συνδέθηκε με το βόλεμα του κόσμου πάνω στην λογική της επίλυσης ατομικών και οικογενειακών προβλημάτων και ουδέποτε πάνω στη χάραξη πολιτικών που οριοθετούσε την πορεία της κοινωνίας στο μέλλον. Γι αυτό και απόλυτα απογοητευμένος είχα εγκαταλείψει τον χώρο το 1994 βλέποντας απόλυτο σκοτάδι στις προοπτικές για το μέλλον.

Είναι πραγματικά απογοητευτικό πως το πρόβλημα δεν έχει λυθεί ακόμη και τώρα – παρά την μεσολάβηση τόσων χρόνων και τραυματικών πολιτικών εμπειριών. Με ποιες πολιτικές οφείλει να κινηθεί στο μέλλον η αξιωματική αντιπολίτευση; Το ερώτημα ελάχιστα απασχολεί υποψήφιους ηγέτες και σχολιαστές της επικαιρότητας. Το μόνο που δείχνει να ενδιαφέρει είναι τα πρόσωπα, το παρασκήνιο κι οι διαβουλεύσεις. Ποιος εκφράζει και ποιος προωθεί ποιον.

Οι ιδεολογικές κατευθύνσεις και οι πολιτικοί προσδιορισμοί παραμένουν στο περιθώριο περιοριζόμενοι σε απλές ταμπέλες δίχως περιεχόμενο και ουσία. Αυτοαποκαλούμενοι δεξιοί που υπεραμύνονται της βαριάς φορολογίας, ριζοσπάστες φιλελεύθεροι που το μόνο ριζοσπαστικό στις θέσεις τους είναι η λατρεία του δημόσιου τομέα και σύγχρονοι φιλελεύθεροι που αρνούνται να διώξουν άχρηστους δημόσιους υπάλληλους και να καταργήσουν μερικές δεκάδες άχρηστους κρατικούς φορείς. Αντίθετα με ότι λέγεται, η παράταξη αυτή δεν έχει καθαρό ιδεολογικό στίγμα.

Υπάρχει όμως και το ζήτημα της έλλειψης μια κάποιας μορφής ιεραρχίας. Κανείς δεν απαιτεί πολιτικές επετηρίδες και αυστηρή στρατιωτικού είδους πειθαρχία. Ένα είδος όμως ιεράρχησης προσώπων και αξιών είναι απόλυτα απαραίτητο. Πρέπει όλοι να δοκιμάζονται, κάπως να αξιολογούνται κι ανάλογα να απορρίπτονται η να επιβραβεύονται. Δεν μπορεί σε ένα 24ωρο ο κλητήρας να γίνεται Δήμαρχος. Επειδή κάποιος τον προωθεί, κάποιο ΜΜΕ τον αναλαμβάνει και η δημοσιότητα τον προωθεί. Αυτή η νοητή ιεραρχία έχει δυστυχώς απόλυτα καταλυθεί από καιρό στον συντηρητικό χώρο. Γόνοι οικογενειών πολιτικών αναρριχώνται πάνω στη βάση οικογενειακής κληρονομιάς η διασυνδέσεων. Αυτό δεν είναι καλό για τον τόπο αλλά σε τελευταία ανάλυση ούτε και για τους ίδιους.

Έχουμε πρόσφατα δείγματα αδοκίμαστων ηγετών που βρέθηκαν ψηλά και δεν άντεξαν ουσιαστικά στον ίλιγγο. Η πρόσφατη, μαρτυρική για την εικόνα της Ελλάδας, συζήτηση του Πρωθυπουργού με τον πρώην Αμερικανό Πρόεδρο Κλίντον έδειξε που μπορεί να οδηγήσει η πρόωρη αναρρίχηση στην εξουσία. Είναι ανάγκη να διαιωνίζουμε το φαινόμενο;

Όταν το 1994 παραιτήθηκε ο Κων. Μητσοτάκης από την ηγεσία της ΝΔ κάποιοι από εμάς – πάνω από 6 η 7 φορές Υπουργοί – θεωρήσαμε αμετροέπεια την διεκδίκηση της ηγεσίας. Είτε επειδή δεν διακρίναμε κάποιο σαφές πλειοψηφικό ρεύμα, είτε επειδή εκτιμούσαμε πως υπάρχουν κι άλλα ακόμη πράγματα να μάθουμε. Σήμερα άτομα που δεν έχουν διοικήσει ούτε περίπτερο, με ελάχιστη κυβερνητική θητεία είτε με εμπειρία εκτός κεντρικής πολιτικής σκηνής εκτιμούν πως είναι σε θέση να οδηγήσουν με αξιώσεις την χώρα. Τα πληρώσαμε ακριβά τέτοια πειράματα. Μια και όλοι υφιστάμεθα τις σχετικές συνέπειες.

Χρειάζεται βαρύτητα και σοβαρότητα το όποιο εγχείρημα διεκδίκησης της ηγεσίας ενός μεγάλου πολιτικού κόμματος.
Συνέχεια