Σάββατο, 5 Δεκεμβρίου 2015

Τι συμβαίνει με την περίφημη υπερθέρμανση;

Θα αναγκαστώ και πάλι να μην ακολουθήσω το ρεύμα των ημερών. Που επιμένει πως οι πάγοι λιώνουν, ο πλανήτης παραπαίει και πως όλοι εμείς κινδυνεύουμε από την υπερθέρμανση της ατμόσφαιρας. Στο Παρίσι συναντώνται οι ηγέτες της οικουμένης για να βρούν τρόπους «σωτηρίας» του πλανήτη. Τιμωρώντας την χρήση πετρελαικής ενέργειας και ιδιαίτερα άνθρακα. Καταδικάζοντας έτσι πολλές αναπτυσσόμενες χώρες (όπως τόνισε και ο Πρωθυπουργός της Ινδίας) στην φτώχεια και την ανέχεια. Και πως βέβαια για όλα αυτά, τα ζημιογόνα στο περιβάλλον, υπεύθυνη είναι η ανθρώπινη οικονομική δραστηριότητα με επικεφαλής τον καταραμένο τον καπιταλισμό.

Κανένας δεν νοιάστηκε ποτέ να μας εξηγήσει πως γίνεται και οι μεγαλύτερες οικολογικές καταστροφές έγιναν από τα λεγόμενα σοσιαλιστικά καθεστώτα με προεξάρχουσα την αλήστου μνήμης Σοβιετική Ένωση; Πως γίνεται ακριβώς και οι οικολογικές συνειδήσεις των πάντων ξύπνησαν μετά την κατάρρευση του κομμουνισμού και μάλιστα σε εγκεφάλους που συχνά – πυκνά δεν έχουν και την καλύτερη σχέση με την οικονομία της αγοράς;

Οταν καταστρεφόταν η Θάλασσα της Αράλης από τα χημικά με τα οποία γέμιζε το σοβιετικό καθεστώς τους ποταμούς της Κεντρικής Ασίας, όταν το Καζακστάν πλημμύριζε από ραδιενεργούς κρατήρες λόγω σοβιετικών πυρηνικών δοκιμών ενώ περιοχές της Σιβηρίας, όπως το Νορίλσκ και η Σαχαλίνη έμεναν σχεδόν δίχως ανθρώπινη ζωή, δεν ενθυμούμαι τους τότε υποστηρικτές του υπαρκτού σοσιαλισμού και σημερινούς κήρυκες –μέσω του ΣΥΡΙΖΑ– της οικολογίας να διαμαρτύρονται για τις απίστευτες καταστροφές.
Αλλά πως γίνεται σήμερα να υπάρχουν ισχυρισμοί πως λιώνουν οι πάγοι στο Βόρειο Πόλο και την ίδια ώρα να παγώνει το σημαντικά νοτιότερα ευρισκόμενο Λονδίνο, η Νέα Υόρκη και πολλές άλλες πόλεις και περιοχές της Ευρώπης και της Βόρειας Αμερικής; Mήπως ξαφνικά μειώθηκαν οι εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα και ο κόσμος στράφηκε σε περισσότερο πράσινες πολιτικές;

Αλλά είναι ποτέ δυνατόν οι δεκάδες κινδυνολόγοι επιστήμονες και οι συνεργαζόμενοι αναλυτές και μάντεις κακών να παραδεχθούν πως η επικείμενη καταστροφή, υποτίθεται, της γης δεν είναι παρά αποτέλεσμα φαντασιώσεων και σκόπιμης ψευδολογίας; Σε μιά τέτοια περίπτωση τα εκατομμύρια των επιχορηγήσεων που διοχετεύονται στα διάφoρα κέντρα ερευνών (που ξεκίνησαν μάλιστα επί Πρωθυπουγίας Μάργκαρετ Θάτσερ που είχε στόχο τότε την υπονόμευση της απεργίας των ανθρακωρύχων και το οριστικό κλείσιμο των ανθρακωρυχείων) για τις επιπτώσεις του διοξειδίου του άνθρακα θα στέρευαν. Και τι θα απογίνονταν τότε «ειδικοί» και επιστήμονες που έχουν στηρίξει καριέρες και εισοδήματα πάνω σε τέτοιες ανησυχητικές προβλέψεις;

Ρώτησα κάποτε αλλά απάντηση ακόμη δεν έχω πάρει. Αφού η καπιταλιστική βιομηχανική δραστηριότητα και το διοξείδιο του άνθρακα προκαλούν την αύξηση της θερμότητας τότε γιατί η Γροιλανδία τον Μεσαίωνα ήταν καταπράσινη και ήταν γεμάτη καλλιέργειες δίχως καθόλου πάγους; Yπήρχε και τότε μήπως βιομηχανική δραστηριότητα; Πως γινόταν και ο Τάμεσης τότε στο Λονδίνο να είχε σχεδόν στερέψει και αμπέλια φύτρωναν στις ξερές του όχθες;

Πως έλιωσαν τότε οι πάγοι, δίχως βέβαια βιομηχανία και εκροές CO2, και σχηματίσθηκε η Θάλασσα της Μάγχης ενώ σήμερα επιστήμονες διαπιστώνουν πως προηγείται η αύξηση της ατμοσφαιρικής θερμοκρασίας κι έπονται (!) μετά από χρόνια οι αυξήσεις σε εκροές σε διοξείδιο του άνθρακα; Γιατί η θερμότητα της γής μειώθηκε στα χρόνια της μεταπολεμικής έξαρσης της βιομηχανικής παραγωγής (και φυσικά μεγάλων εκροών διοξειδίου του άνθρακα) και μειώθηκαν αντίθετα οι θερμοκρασίες με αποτέλεσμα να γίνονταν συζητήσεις τότε για καινούργια εποχή παγετώνων;
Συνέχεια

Οι Ιεροεξεταστές του Φαήλου Κρανιδιώτη

του Ραφαήλ Α. Καλυβιώτη*

Πιστεύετε κύριε στο Έθνος; Ναι. Είστε Φασίστας.
Πιστεύετε κύριε στην Πολυπολιτισμικότητα; Όχι. Είστε Φασίστας.
Πιστεύετε κύριε στην υιοθεσία από Ομοφυλόφιλους; Όχι. Είστε Φασίστας.
Πιστεύετε στο μικρό Κράτος; Ναι. Είστε Νεοφιλελεύθερος Φασίστας.


Κάπως έτσι και με συνοπτικές διαδικασίες θα μπορούσε να τελειώσει μία εξέταση πολιτκών και ηθικών φρονημάτων στο σύγχρονο πολιτικό τοπίο. Εάν δεν συμβαδίζετε με τις σοσιαλ – «φιλελεύθερες» κυρίαρχες απόψεις τότε είστε απλά «ρατσιστής», «φασίστας», «ομοφοβικός» και «νεοφιλελεύθερος». Το σύστημα, πολιτικό και «Life Style», σάς εξαπολύει πύρ ομαδόν μύδρους. Θυμίζει λίγο από Σοβιετία που μόλις απεφάσιζε το «κέντρο» να κατηγορήσει κάποιον για πράκτορα αμέσως έτρεχαν όλοι όσοι τον γνώριζαν να επιβεβαιώσουν αυτήν την καχυποψία ούτως ώστε να μην στραφεί το κράτος εναντίον τους ως «υπεύθυνους συγκάλυψης». Κάπως έτσι κινήθηκαν και οι Μεγάλοι Ιεροεξαεταστές της Πολιτικής Ορθότητας στην τηλεόραση και στο διαδίκτυο εναντίον του κ. Φαήλου Κρανιδιώτη ακολουθώντας τους και οι άλλοι φοβισμένοι μην τυχόν και τους χαρακτηρίσουν «ομοφοβικούς».

Τί ήταν αυτό που έγραψε όμως ο κ. Κρανιδιώτης στο «Facebook» που ενόχλησε τόσο πολύ;Έγραψε:

«Μεγάλος ηθοποιός ο Χατζησάββας. Τον έχω δει στο θέατρο κι όποτε έβλεπα στην τηλεόραση πως συμμετέχει σε σειρά, ήταν κίνητρο να την δω. Τώρα γιατί πρέπει να φάμε στη μάπα την αξύριστη «χήρα» του; Άμα ο εκλιπών ήθελε να μιλήσει για όλα αυτά, θα το είχε κάνει».

Με λίγα λόγια, ο γνωστός ποινικολόγος και πολιτικό στέλεχος της ΝΔ, αναφέρει ότι δεν κρίνει τους ανθρώπους και την επαγγελματική τους υπόσταση εν αναλογία του εάν είναι ομοφυλόφιλοι ή όχι, ότι έγινε σκύλευση του νεκρού από τον σύντροφό του και ότι η αξιοπρεπής παρουσία του Μηνά Χατζησάββα τόσο χρόνια δεν έχει δώσει σε κανέναν την αφορμή να μετατρέπει δημοσίως την κηδεία του σε κίνημα για τα δικαιώματα των ομοφυλοφίλων (Gay Rights Movement). Τώρα το εάν η φράση «αξύριστη χήρα» είναι άκοκμψη ή όχι και δεν προκαλεί τον γέλωτα σε όλους αυτό είναι ζήτημα υποκειμενικό και όχι αντικειμενικό. Πάντως όταν επαγγελματίες γελωτοποιοί της αριστεράς κάνουν πολύ πιο «άκομψα» σχόλια εν είδει «χιούμορ» όλοι ανακαλύπτουν αμέσως ότι η «σάτιρα δεν έχει όρια».

Τον κ. Κρανιδιώτη οι επαγγελματίες «δημοκράτες» των τηλεοπτικών πάνελ του επεφύλασσαν δημόσια λαϊκά δικαστήρια κατηγορώντας τον χυδαία και προσκαλώντας ηθοποιούς και πολιτικούς να σχολιάσουν την ανάρτησή του χωρίς να του δώσουν την δυνατότητα και το δικαίωμα του αντιλόγου. Σπουδαίοι «Δημοκράτες». Στο ίδιο μοτίβο και «φιλελεύθεροι» πολιτικοί και μάλιστα, κάποιοι εξ αυτών, από το ίδιο κόμμα σχεδόν συνηγόρησαν στην φίμωσή του. Σπουδαίοι «Φιλελεύθεροι» και αυτοί. Βέβαια οφείλω να ζητήσω συγγνώμη διότι προς στιγμή ξέχασα ότι όλοι είμαστε ίσοι αλλά κάποιοι είναι πιο ίσοι από τους άλλους.

Οι πιο ίσοι από εμάς πάντως έχουν ξεχάσει να αναφέρουν κατά πόσο το περίφημο σύμφωνο συμβίωσης αποτελεί τον προθάλαμο για την υιοθεσία τέκνων εκ μέρους τον ομόφυλων ζευγαριών. Είναι κάτι τέτοιο επιθυμητό; Και εάν ναι, κατά πόσο στερεί από το υιοθετημένο τέκνο την επιλογή να ζήσει σε ένα σπίτι με την κλασσική πυρηνική οικογένεια; Και εάν ναι, διαμορφώνεται διαφορετικά ο χαρακτήρας του παιδιού όταν απουσιάζει το πρότυπο της μητέρας; Και εάν ναι, γιατί να μην υιοθετούν τέκνα και οι τρανσέξουαλ ή οι πολυσυμβιωτικοί;

Η υποκρισία της κεντρικής πολιτικής και καλλιτεχνικής σκηνής είναι τόσο μεγάλη που η ευρεία πλειοψηφία του κόσμου πλέον δύναται να την αντιληφθεί εν ριπή οφθαλμού. Ο Orwell έλεγε ότι εάν σημαίνει κάτι τελοσπάντων η Ελευθερία, σημαίνει το δικαίωμα του να λες στους ανθρώπους αυτά που δεν θέλουν να ακούσουν. Δύσκολη εξίσωση αυτή στη σημερινή Πολιτικά Ορθή Ελλάδα. Η περίπτωση Κρανιδιώτη καταδεικνύει ότι η Πολιτική Ορθότητα είναι η Ιερά Εξέταση της εποχής μας.

*Ο Ραφαήλ Α. Καλυβιώτης είναι Πολιτικός Επιστήμων, MSc Cardiff University, Institute of Chartered Shipbrokers και Συντονιστής του ΔΙ.Ε.ΣΥ www.syntiritikoi.gr


Συνέχεια

Παρασκευή, 4 Δεκεμβρίου 2015

Βομβαρδισμοί πολιτικής ορθότητας


Μόνο ως θεσμοθετημένη παραφροσύνη μπορεί να εκληφθεί αυτό που συμβαίνει αυτό τον καιρό με τα σύνορα της Ευρώπης. Μόνο μια πολιτική τάξη που έχει χάσει την επαφή της με την ιστορία και τις αγωνίες των πολιτών θα μπορούσε να επιδοτεί και να επιδοκιμάζει την μαζική εισβολή στα σύνορα της.

Στην Ευρώπη τα 70 χρόνια ειρήνης και ευημερίας, γεγονός ιστορικά σπάνιο, έχει δημιουργήσει μια πολιτική τάξη η οποία έχει χάσει την επαφή της με τις βασικές αρχές επιβίωσης και αυτοσυντήρησης. Ο σπάνιος ιστορικός χώρος στον οποίο ζούσαμε επέτρεψε την δημιουργία μιας σειράς από σοφιστείες, όπως η πολυπολιτισμικότητα και η πολιτική ορθότητα, οι οποίες εφευρέθηκαν προκειμένου να δώσουν στις αυταπάτες μας την χροιά της αλήθειας.

Θεωρήσαμε εαυτούς ως τα νέα ανώτερα όντα, μιας και η πεφωτισμένη μεταμοντέρνα Ευρώπη μας δίνει μια ιδιότυπη άδεια εξαιρέσεως από τους αναγκαίους κοινωνικούς και ιστορικούς περιορισμούς που καθορίζουν την επιβίωση των πολιτισμών. Όσο περνάει ο καιρός θα συνειδητοποιούμε το μεγαλειώδες της αυταπάτης μας, και η πολιτική τάξη θα μας δώσει στο τέλος ως λύση την παρηγοριά το πόσο λίγοι από εμάς έχουν απομείνει για να υποστούν τις συνέπειες.

Ο Γάλλος πρόεδρος ανακοίνωσε ως απάντηση για την σφαγή στο Παρίσι βομβαρδισμούς στην Συρία. Κάθε νοήμων άνθρωπος καταλαβαίνει ότι πρακτικά αυτοί οι βομβαρδισμοί δεν θα έχουν καμία ουσιαστική συνέπεια στην δυνατότητα των τρομοκρατών να αιματοκυλήσουν όποια ευρωπαϊκή πόλη θελήσουν. Το σημαντικό στοιχείο σε αυτή την απόφαση είναι το γεγονός ότι αυτοί οι βομβαρδισμοί γίνονται γιατί αυτό ακριβώς μπορεί να κάνει ο Ολάντ προσποιουμένος ότι κάτι κάνει. Αν δεν θέλεις να κλείσεις οριστικά τα σύνορα στην λαθρομετανάστευση, αν δεν θέλεις να εφαρμόσεις μια πολιτική επαναπατρισμού των μεταναστών, τότε η εύκολη λύση είναι να κάνεις τον δυναμικό ηγέτη ρίχνοντας βόμβες μερικές χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά από την εστία του προβλήματος.

Επτά είναι οι τρομοκρατικές απόπειρες που έχουν γίνει στην Βρετανία φέτος σύμφωνα με τις βρετανικές αρχές. Νομίζουμε ότι οι βομβαρδισμοί που μόλις ψήφισε η βρετανική Βουλή θα έχουν την παραμικρή επίδραση στο να μειωθούν μελλοντικές τρομοκρατικές επιθέσεις στην Βρετανία; Οι βομβαρδισμοί είναι η εύκολη «λύση», η πολιτικά ορθή λύση. H πολιτική ανεπάρκεια, η υποχωρητικότητα και η αποδοχή της ισλαμικής Ευρώπης ως κάτι αναπόφευκτο αποκτούν ένα μιλιταριστικό μανδύα. Η απόλυτη αδυναμία ως επίδειξη ισχύος.

Να ένα σημαντικό στοιχείο για τους Ολάντ και Κάμερον: το 90% των τρομοκρατών προέρχονται από περιοχές που το μουσουλμανικό στοιχείο έχει φτάσει και ξεπεράσει το 20% του πληθυσμού της περιοχής. Ιδού και το ερώτημα, αν συνεχίσουμε με τον εποικισμό της Ευρώπης από μουσουλμάνους αυξάνοντας τα πληθυσμιακά ποσοστά τους σε όλες τις περιοχές, τι ακριβώς νομίζουμε ότι θα είναι το αποτέλεσμα;
Συνέχεια

Τετάρτη, 2 Δεκεμβρίου 2015

Το μεγάλο δώρο στην Τουρκία με το όνομα Αλέξης Τσίπρας


Μπορεί ο Ταγίπ Ερντογάν να είναι ένας πολύ θεοσεβούμενος μουσουλμάνος, αλλά αυτό τον Δεκέμβρη θα αρχίσει να πιστεύει στην ύπαρξη του Άγιου Βασίλη. Η κυβέρνηση Τσίπρα-Καμμένου είναι το μεγαλύτερο δώρο στην Τουρκία από ελληνικής πλευράς εδώ και δεκαετίες.


Πέρυσι τέτοια εποχή ο πόλεμος στην Συρία ήταν στον τρίτο του χρόνο και όπως και τα προηγούμενα χρόνια εκατομμύρια Σύριοι και άλλοι μετανάστες βρισκόντουσαν στην Τουρκία. Μέχρι τότε οι μεγάλες μεταναστευτικές ροές ήταν κυρίως ένα θέμα της Τουρκίας και άλλων χωρών της Μέσης Ανατολής. Τα εκατομμύρια που βρισκόντουσαν στην Τουρκία είχαν πάρει το μήνυμα ότι η Ελλάδα δεν θα είναι και ο ευκολότερος προορισμός και έτσι συνολικά είχαν μπει το 2014 στην Ελλάδα 75.000 μετανάστες. Ένας αριθμός μειωμένος σε σχέση με τα προηγούμενα χρόνια.

Όμως το Φεβρουάριο του 2015 η τύχη της Τουρκίας και του Ερντογάν θα αλλάξει ριζικά σ’ αυτό το θέμα αφού στην Ελλάδα η νέα κυβέρνηση Τσίπρα-Καμμένου θα αλλάξει άρδην την πολιτική του κράτους στο μεταναστευτικό, όχι μόνο ανοίγοντας τα σύνορα αλλά διαφημίζοντας σε όλα τα μήκη και πλάτη της Γης ότι η Ελλάδα πλέον είναι μια χώρα που όποιος θέλει μπορεί να εισέλθει και αυτομάτως θα αποκτήσει νομιμοποιητικά έγγραφα. Στην Εφημερίδα των Συντακτών στις 28 Φεβρουαρίου η κα Τασία Χριστοδουλοπούλου είχε πει: «Κάποιοι νομίζουν ότι το μόνο που χρειάζεται είναι να αφήσουμε ανοιχτές τις πόρτες. Δεν είναι τόσο απλό. Σε όσους βγαίνουν, τους δίνουμε διοικητικά έγγραφα, ώστε να απολαμβάνουν ένα καθεστώς ελευθερίας που έχει νομική βάση.»  

Όπως είχε συμβεί στις περιπτώσεις της Ισπανίας και της Αυστραλίας στο παρελθόν (και οι δυο χώρες το μετάνιωσαν πικρά), η απόφαση των Τσίπρα-Καμμένου να ανοίξουν τα σύνορα με την ταυτόχρονη παροχή νομιμοποιητικών εγγράφων άρχισε πολύ γρήγορα να δημιουργεί ένα τεράστιο κύμα μετανάστευσης προς την Ελλάδα.

Τα οφέλη για την Τουρκία ήταν άμεσα και απτά. Καταρχήν άρχισε να «ξεφορτώνεται» τα εκατομμύρια των μεταναστών που βρισκόντουσαν για αρκετά χρόνια στα εδάφη της. Σε ένα δεύτερο επίπεδο η Τουρκία άρχισε να γεμίζει την Ελλάδα και την Ευρώπη με πληθυσμούς που είναι πολιτικά και πολιτισμικά σύμμαχοι της Τουρκίας. Με ένα σμπάρο δύο τρυγόνια για τον κ. Ερντογάν.

Τα πράγματα όμως εξελίχθηκαν ακόμα καλύτερα για την Τουρκία. Οι μεγάλες μεταναστευτικές ροές οδήγησαν την Ευρώπη στον να παρακαλεί τον κ. Ερντογάν για μια συμφωνία που ίσως μειώσει κάπως τις μεταναστευτικές ροές προς την Ευρώπη. Έτσι με την συμφωνία μεταξύ ΕΕ και Τουρκίας θα δοθούν άμεσα στην Τουρκία 3 δις ευρώ. Ενώ «Η συμφωνία ΕΕ-Τουρκίας επιβεβαιώνει τη σύγκληση Διακυβερνητικής Διάσκεψης στις 14 Δεκεμβρίου 2015 για το άνοιγμα του κεφαλαίου 17 της ενταξιακής διαδικασίας, ενώ προβλέπει πως η Ευρωπαϊκή Επιτροπή θα ολοκληρώσει,«κατά το πρώτο τρίμηνο του 2016», τις προπαρασκευαστικές εργασίες για το άνοιγμα «ενός αριθμού κεφαλαίων». Επίσης «Σε ό,τι αφορά τo ζήτημα της επιτάχυνσης των διαδικασιών για την απελευθέρωση των θεωρήσεων για τους Τούρκους πολίτες, η συμφωνία προβλέπει πως η Ευρωπαϊκή Επιτροπή θα «παρουσιάσει τη δεύτερη έκθεση προόδου σχετικά με την εφαρμογή από την Τουρκία του χάρτη πορείας για την απελευθέρωση των θεωρήσεων μέχρι τις αρχές Μαρτίου 2016».

Έτσι η Τουρκία που δεν αναγνωρίζει καν την Κύπρο (απαράβατος όρος μέχρι τώρα) αρχίζει τις ενταξιακές της διαπραγματεύσεις για να ενταχθεί στην ΕΕ, παίρνει χρήματα του Έλληνα φορολογούμενου και δίνει σε αντάλλαγμα νεφελώδεις υποσχέσεις για την ανάσχεση των μεταναστευτικών ροών. Στα ΜΜΕ η ελληνική πλευρά δήλωσε ικανοποιημένη για τα αποτελέσματα της «διαπραγμάτευσης»... Πως θα μπορούσε να το φανταστεί πριν από ένα χρόνο ο Ταγίπ Ερντογάν ότι ο ερχομός στην εξουσία των Τσίπρα-Καμμένου θα δημιουργούσε τόσα πολλαπλά κέρδη για την Τουρκία. Για τον Ερντογάν, ο Άγιος Βασίλης από τον Βόρειο Πόλο έχει μετακομίσει στο Μέγαρο Μαξίμου.
Συνέχεια

Τρίτη, 1 Δεκεμβρίου 2015

Όσοι δεν βλέπουν την πραγματικότητα, την πληρώνουν

Κάφιρ (κάφρος) στα αραβικά σημαίνει άπιστος. Στα ελληνικά σημαίνει βλάκας και άξεστος. Δυστυχώς οι οπαδοί της τυφλής εναντίωσης προς ό,τι αντιπροσωπεύει η Δύση, που τους δίνει ακριβώς το δικαίωμα της αντίθετης γνώμης, αγκαλιάζουν αυτό ακριβώς που δεν καταλαβαίνουν. Και δικαιολογούν έτσι τον χαρακτηρισμό του κάφιρ και στις δύο γλώσσες.

Οι επιθέσεις έτσι που κατευθύνθηκαν εναντίον μου, για το άρθρο μου σχετικά με τους μουσουλμάνους, από τους οπαδούς της άγνοιας δικαιολογούν απόλυτα τις ανησυχίες μου. Είμαστε φαίνεται καταδικασμένοι να υποστούμε τις συνέπειες της ανόητα ανεκτικής μας στάσης.

Προσπαθούμε, με βάση τις δικές μας αξίες της ανοχής και αποδοχής του διαφορετικού, να συμπεριφερθούμε απέναντι σε ένα κίνημα που εκμεταλλεύεται τις ανοχές μας για να μας καταστρέψει. Και οι ισλαμιστές δεν το κρύβουν. Το διατρανώνουν με τις δηλώσεις και τις πράξεις τους.

Επιθυμούν να συντρίψουν τον δυτικό πολιτισμό και να φέρουν τις κοινωνίες μας πίσω στα χρόνια του μεσαιωνικού σκοταδισμού. Στο όνομα της δόξας ενός Θεού που επιθυμεί να μετατρέψει ολόκληρο τον κόσμο σε μιά κοιτίδα αφοσίωσης στις δικές του διδασκαλίες. Ο στόχος είναι να μετατραπεί ο οίκος του πολέμου ‘Νταρ αλ Χάρμπ’ (οι κοινωνίες δηλ που δεν πιστεύουν στο Ισλάμ) σε οίκο του θεού ‘Νταρ αλ Ισλάμ’ (δηλ. σε ισλαμικές).

Αυτό ακριβώς διδάσκουν οι σουνίτες στα τζαμιά τους, αυτό προπαγανδίζουν οι Ουαχάμπις Σαουδάραβες χρηματοδότες τους με κάθε ευκαιρία, αυτό βροντοφωνάζουν οι φανατικοί τζιχαντιστές πριν από κάθε αποτρόπαια πράξη τους.

Οι μόνοι που δεν το βλέπουν είναι οι Δυτικοί αριστερόφρονες «προοδευτικοί». Αυτοί ανακαλύπτουν απολογητές του καπιταλισμού και υπηρέτες του δυτικού ιμπεριαλισμού. Το μόνο που αδυνατούν να συλλάβουν είναι η απύθμενη βλακεία και η τυφλότητά τους.
Θυμάμαι ένα παλιό μου φίλο στα μαθητικά χρόνια στο Πανεπιστήμιο του Cambridge. Ηταν Ιρανός και κομμουνιστής. Μισούσε τον Σάχη και πάλευε για την ανατροπή του. Εμαθα πως ενθουσιάσθηκε όταν κινήθηκαν οι κληρικοί εναντίον του Παχλεβί.

Συμπαραστάθηκε στις εκδηλώσεις τότε στην Τεχεράνη - στις κινητοποιήσεις των μουζαχεντίν. Πϊστευε πως πολέμαγε τον καπιταλισμό και την πλουτοκρατία. Το κόμμα του το (κομμουνιστικό) Τουντέχ πολέμησε ολόψυχα για την επιστροφή του Χομεινί. Μετά την φυγή του Σάχη και τον θρίαμβο των Αγιατολάχ είχαμε για τελευταία φορά νέα του.

Εκτοτε απόλυτη σιωπή. Πληροφορήθηκα από γνωστούς πως ήταν από τους πρώτους που εξαφανίσθηκαν. Προφανέστατα τον εκτέλεσαν. Αυτό που αγνοούν οι αφελείς οπαδοί της απανταχού Αριστεράς είναι πως μετά τους ‘αποστάτες’ (μουσουλμάνους που «μήδησαν» κι εγκατέλειψαν τον δρόμο του Αλλάχ) επόμενοι στην λίστα των προς εξόντωση από τους λογής ισλαμιστές είναι οι πολυθειστές (οι Σιίτες για τους Σουνίτες) και οι άθεοι (οι κομμουνιστές, για όλους αυτούς).

Οταν βέβαια το αντιλαμβάνονται είναι λίγο αργά. Και για την σωτηρία της ζωής τους ακόμη.

Αλλά και στο θέμα των προσφύγων-μεταναστών οι αριστεροί έχουν χάσει τον μπούσουλα. Σύμφωνα με πολλούς έγκυρους αναλυτές στην Βρετανία, η εμμονή με την πολυπολιτισμικότητα έχει αποστερήσει από την Αριστερά τον δυναμισμό των βασικών της ιδεολογικών παρακαταθηκών. Η πλημμυρίδα μεταναστών δίχως ταξική συνείδηση έχει οδηγήσει σε εγκατάλειψη των στόχων για αναδιανομή εισοδημάτων και ένταση των δυναμικών κοινωνικο-οικονομικών διεκδικήσεων.

Το ενδιαφέρον τώρα στρέφεται σε ζητήματα εθνικής ταυτότητας και ανοχής της θρησκευτικής ιδιαιτερότητας. Η Σώτη Τριανταφύλλου στο βιβλίο της περί Πολυπολιτισμικότητας (Παττάκης, 2015) αναλύει εξαιρετικά το θέμα.

Επιμένουν πολλοί πως κάποιοι είμαστε ακραίοι ισλαμόφοβοι. Δεν εξηγούν πότε βέβαια πως καταλήγουν σε τέτοια συμπεράσματα. Δεν λέει κανείς πως όλοι οι μουσουλμάνοι ετοιμάζονται να ανατρέψουν την Δύση από μέσα. Επιμένω όμως πως αποφε'υγουν να αντιδράσουν σε όσους το επιχειρούν. Ποτε δεν κινητοποιήθηκαν μαζικά καταγγέλλοντας τους τζιχαντιστες. Αυτο και μόνο λέει πολλά. Αξίζει να διαβασθούν δυο βιβλία που ανοίγουν τα μάτια για το Ισλάμ στην Ευρώπη. "Ο Γερμανος Μουτζαχεντίν" του Boualem Sansal (εκδ. Πολις) είναι το ένα. "Η Υποταγή" του Μισελ Ουελλμπεκ (εκδ. Εστία), είναι το άλλο. Δεν πειράζει λοιπόν που πολλοί μας επιτίθενται. Αν αρχίσουν όλοι, και η Αριστερά βέβαια, να ασχολούνται σοβαρά με το θέμα θα αρχίσουν να καταλαβαίνουν. Κι αυτό μου αρκεί.
Συνέχεια

Δευτέρα, 30 Νοεμβρίου 2015

Η Πολιτική της Συναίνεσης και ο γιος του Βιβλιοπώλη

Του Ραφαήλ Α. Καλυβιώτη*

Δεν πρέπει σε κανένα να κάνει εντύπωση ότι στην Ελλάδα θεωρούνται ως σοβαροί αναλυτές μόνον εκείνοι που προσεγγίζουν τα θέματα κάτω από το πρίσμα της πολιτικής της συναίνεσης (Consensus Politics). Ιδιαίτερο ενδιαφέρον προκαλεί δε το γεγονός ότι αυτοί οι αναλυτές είναι μάλιστα αρθρογράφοι σε φερόμενες ως Συντηρητικές εφημερίδες, κατέχοντας μόνιμη στήλη, προτείνοντας και υποψηφίους αρχηγούς της αρεσκείας τους χρησιμοποιώντας ως κύριο επιχείρημα την επιστημονική τους ιδιότητα. Είναι οι μικροκαταμερισμοί εξουσίας αυτοί που στην Ελλάδα σου δίνουν βήμα ασχέτως εάν έχεις να προσκομίσεις κάτι καινούργιο.

Δύο εκ των αναλυτών, η επιστημονική άποψη των οποίων για το «Έθνος» ήταν ιδιαιτέρως θετική και επιστημονικά αποδείξιμη, όσο περνούσαν τα χρόνια είπαν να την ανατρέψουν και να «χριστιανοδημοκρατικοποιηθούν» για να λάβουν «βάπτισμα σοβαρότητας». Φυσικά δεν μπόρεσαν να απεκδυθούν τον αντικομμουνισμό τους διότι τα καταραμένα τα γραπτά μένουν (Scripta Manent), ιδίως δε όταν είναι και ολόκληρα βιβλία. Και εκεί που πίστευαν στο Έθνος, ανακάλυψαν ότι για να καταστείς προνομιακός συνομιλητής της «Ελίτ» αυτής της χώρας πρέπει να ΠΟΤΑΜΙζεις λίγο μη τυχόν και σε στραβοκοιτάξουν οι άξεστοι εκείνοι που απαρτίζουν την φερόμενη ως Αστική μας Τάξη. Μην έχοντας προσωπικότητα και ελληνική μόρφωση σοβαρή οι τελευταίοι (βλέπετε στα περισσότερα ιδιωτικά σχολεία αυτής της χώρα επικρατούν οι Ρεπούσειες απόψεις) έχουν μόνο δύο τρόπους για να διακριθούν: είτε να ψευτοσοσιαλίζουν είτε να ευρωλιγουρίζουν, είτε βέβαια και τα δυό. Αστική τάξη να σου τύχει.

Αυτοί οι αναλυτές λοιπόν είναι οι ίδιοι που υποστηρίζουν μετά πάθους την πολιτική συναίνεση με την αριστερά ασχέτως εάν αυτό θα την διασώσει μαζί με τις αναχρονιστικές ιδέες της. Παρεμφερές πολιτικό σκηνικό όμως έχει επισυμβεί και σε μία άλλη χώρα, μία άλλη χρονική περίοδο: την μεταπολεμική Βρετανία. Στην μεταπολεμική Βρετανία, από το 1945 και επέκεινα, επικράτησαν οι απόψεις του Ουίλλιαμ Μπέβεριτζ σε συνδυασμό με τον οικονομικό Κεϋνσιανισμό. Οι απόψεις αυτές λίγο ως πολύ υιοθετούσαν την αντίληψη ότι δεξιοί και αριστεροί πρέπει να συμφωνήσουν στην δημιουργία ενός τερατώδους δημοσίου κοινωνικού κράτους, ασχέτως ελλειμμάτων, ούτως ώστε η ανεργία να είναι μηδαμινή και να αποφεχθεί έτσι οριστικά ο οιοσδήποτε κίνδυνος παρεκτροπής σε ναζιστικά και κομμουνιστικά κόμματα.

Οι Συντηρητικοί πολιτικοί στην Βρετανία, όντας οι περισσότεροι γόνοι, βαρώνοι και γέροντες (σας θυμίζει κάτι;) το απεδέχθησαν με αποτέλεσμα να καταντήσουν το πολιτικό παρακολούθημα της αριστεράς με ανεξέλεγκτα αποτελέσματα. Τα συνδικάτα ηγεμόνευαν με δικτατορικό τρόπο. Η ταφή των νεκρών δεν ήταν εφικτή επειδή οι νεκροθάφτες, διαμαρτυρόμενοι, απεργούσαν. Μάλιστα έκαναν και συστάσεις στην κυβέρνηση παροτρύνοντάς την να τοποθετήσει τα ενταφιασμένα σώματα σε αποθήκες και να σκεφτεί σοβαρά την εναλλακτική λύση της μαζικής ταφής στον Ατλαντικό(!). Οι συλλέκτες απορριμάτων αρνούνταν να δουλέψουν προκαλώντας τρομακτική αύξηση του αριθμού των αρουραίων αφού τα σκουπίδια ξεχείλιζαν σε όλο το μήκος και πλάτος των δρόμων. Η πιθανότητα της πρόκλησης υγειονομικής κρίσης δεν ήταν μακριά. Εάν συνέβαινε δε, το ποιος θα την αντιμετώπιζε ήταν άγνωστο. Οι νοσοκόμες απεργούσαν απαιτώντας αυξήσεις της τάξεως του 25% ενώ την ίδια ώρα οι οδηγοί ασθενοφόρων αρνούνταν να δουλεύσουν και σε πολλές περιπτώσεις δεν απαντούσαν κάν σε κλήσεις. Και μέσα σε όλα αυτά, το τερατώδες δημόσιο που παρήγαγε ελλείμματα υπήρξε ένας από τους κύριους λόγους για τους οποίους η Μ. Βρετανία βρέθηκε υπό την εποπτεία του ΔΝΤ (σας θυμίζει κάτι;).

Χρειάστηκε για να ανατραπεί αυτή η φρικτή κατάσταση που είχε διαμορφωθεί να ανέλθει στη ηγεσία του Συντηρητικού κόμματος μία κόρη ενός μπακάλη, η Μάργκαρετ Θάτσερ. Η καταγωγή της από τα δυναμικά μεσαία στρώματα της Βρετανίας σε συνδυασμό με τα ισχυρά της πιστεύω σφυρηλάτησαν μία φλογώδη προσωπικότητα που δεν πίστευε ούτε στην μεταπολεμική ορθοδοξία αλλά ούτε στην «πολιτική ορθότητα» της συναίνεσης που πρέσβευαν οι προερχόμενοι από τα υψηλά αστικά στρώματα συνάδελφοί της στο ίδιο κόμμα. «Οι κοινωνίες πρέπει να ενθαρρύνουν και να ανταμοίβουν αυτούς που επιχειρούν και καινοτομούν, αυτούς που δημιουργούν πλούτο χωρίς την βοήθεια των κυβερνήσεων» συνήθιζε να λέει. Έτσι, επί των ημερών της οι κρατικές επιδοτήσεις σε βιομηχανίες έπαυσαν με αποτέλεσμα να κλείσουν πολλές επιχειρήσεις, περιέκοψε δαπάνες από το κράτος οπουδήποτε είχε αυξηθεί η σπατάλη τσακίζοντας την γραφειοκρατία. Λίγα χρόνια μετά η πολιτική της απέδωσε και η Μ. Βρετανία εξήλθε της ανάγκης αρωγής από το ΔΝΤ. Δεν είναι να απορεί κανείς γιατί είναι η πιο μισητή φιγούρα της διεθνούς Σοσιαλδημοκρατίας.

Πρέπει να καταλάβετε, όσοι από εσάς απελπίζεστε ή όσοι από εσάς ελπίζετε ότι ο Τσίπρας θα πέσει πολύ σύντομα, ότι ο Σοσιαλισμός δεν είναι μόνον οικονομικός και πολιτικός. Ο Σοσιαλισμός στην Ελλάδα είναι και επικρατούσα πολιτιστική μεταβλητή όπως ήταν και στην Μ. Βρετανία. Είναι βαθειά χαραγμένος στη νοο - τροπία μας από την στιγμή που αντιλαμβανόμαστε το γύρω περιβάλλον μας και βλέπουμε τις θέσεις εργασίας σιωπηρά να τις καταλαμβάνουν ανεπαρκέστατες έως σπιθαμιαίες φιγούρες απλά και μόνο επειδή διαθέτουν «κονέ». Η απόλυτη επικράτηση δε αυτής της πρακτικής και στον ιδιωτικό τομέα σημαίνει ότι ο Σοσιαλισμός κυριαρχεί απόλυτα. Η αυτάρεσκη έκφραση «ξέρεις ποιος είμαι εγώ» που έχει ειπωθεί από την συντριπτική πλειοψηφία υπονοεί ότι στην κομματική νομενκλατούρα «εγώ έχω πρόσβαση στην ανώτερη ιεραρχία της από ότι εσύ».

Η θεοποίηση κατά καιρούς προσώπων και η αδράνεια στην ύπαρξη γραφειοκρατίας στο δημόσιο σημαίνει ότι η πλειοψηφία αδυνατεί να σκεφτεί την Ελλάδα με μικρό κράτος διότι «λυπάται» να μείνουν άνεργοι κάποιοι άνθρωποι που μπήκαν σε κρατικές θέσεις κατασκευασμένες ως αποτέλεσμα ρουσφετιού. Το αίσθημα της λύπης περιορίζεται όμως μόνον εκεί διότι με αυτούς μόνο μπορεί να ταυτιστεί. Με τους 1.000.000 ανέργους του ιδιωτικού τομέα δεν μπορεί, και εάν κάποιος μπορέσει, το χρεώνει συνήθως στις ανισότητες του κακού καπιταλισμού και της κακιάς δεξιάς.
Χρειάζομαστε μία κυβέρνηση και έναν αρχηγό που θα είναι έτοιμος να θυσιαστεί έστω και για μία τριετία και δεν θα τον ενδιαφέρει η επανεκλογή του, κάποιον που θα συγκρουστεί με την αριστερά και την ιδεολογική της κυριαρχία. Γιατί όχι και τον γιο ενός βιβλιοπώλη;

*Ο Ραφαήλ Α. Καλυβιώτης είναι Πολιτικός Επιστήμων, Συντονιστής του Δικτύου Ελλήνων Συντηρητικών, MSc Cardiff University, Institute of Chartered Shipbrokers.
Συνέχεια