Τρίτη, 22 Δεκεμβρίου 2015

Γιατί Έχασε η ΝΔ την Κυριακή

του Ραφαήλ Α. Καλυβιώτη*

Στεκόμενοι στις ουρές, οι περισσότεροι ψηφοφόροι της ΝΔ αναζητούσαν επίμονα καρέκλες διότι η προχωρημένη τους ηλικία δεν τους επέτρεπε να αντέξουν αυτήν την φυσική ταλαιπωρία. Όσο συγκινητική και εάν ήταν η παρουσία των συμπαθεστάτων υπερηλίκων και η αγωνία τους για το μέλλον των παιδιών τους, από την άλλη, η μαζική τους παρουσία καταδεικνύει ένα από τα δομικότερα προβλήματα που αντιμετωπίζει η ελληνική κοινωνία: το χάσμα μεταξύ των γενεών.

Σε αντίθεση με την πλειοψηφία των ψηφοφόρων της ΝΔ, οι νέοι γύρισαν επιδεικτικά την πλάτη τους στην εσωκομματική διαδικασία της Κυριακής διότι θεώρησαν ότι είναι κάτι που δεν τους αφορά. Και πώς να τους αφορά και να τους συγκινήσει ένα κόμμα που συνδέεται ενεργά με την παρουσία βαρώνων και γερόντων; Οι θριαμβολογούντες για την προχθεσινή μαζική προσέλευση εάν είχαν κάνει έναν υγιή περίπατο στα διάφορα τμήματα της Αττικής ανεξαρτήτως ώρας θα είχαν διαπιστώσει ότι ο πενηντάρης ήταν το λυκόπουλο της ομήγυρης.

Δεν είναι μόνον το δημογραφικό ζήτημα, η αναντιστοιχία νέου και παλαιού ή ο καταστατικός μύθος ότι «οι νέοι ψηφίζουν κατά βάση αριστερά» το πρόβλημα της ΝΔ. Το μεγαλύτερό της πρόβλημα είναι ότι απευθύνεται σε λάθος εκλογικό σώμα. Αυτή η πλάνη δεν μπορεί να ξεπεραστεί διότι αυτοί που προβαίνουν στην πολιτική ανάλυση στο κόμμα είτε είναι ιδρυματοποιημένοι και έχουν την ψευδαίσθηση ότι το σύμπαν ασχολείται με το ποιος είναι «Καραμανλικός» ή «Μητσοτακικός» είτε δεν έχουν βγει από τα σπάχνα της Κοινωνίας και δεν μπορούν να αντιληφθούν τις ανάγκες της.

Πολλώ δε μάλλον όταν διαβάζουν αναλυτές που πρόσκεινται στο φερόμενο ως «Συντηρητικό» φάσμα οι οποίοι θεωρούν συγκλονιστική επανάσταση να αναλάβει την ηγεσία της παρατάξεως ο Κ. Μητσοτάκης. Οι γερασμένοι σε βιβλιογραφία αυτοί διανοητές ενώ από την μία θεωρούν εαυτούς «Συντηρητικούς», από την άλλη χρησιμοποιούν ως εννοιολογικό τους εργαλείο τις «ταξικές διαφορές» σε μία κοινωνία που δεν είχε ποτέ επί της ουσίας ταξικές αντιθέσεις αφού ουδέποτε πέρασε από εκβιομηχάνιση (!). Οι συγκεκριμένοι αναλυτές βλέπουν στο πρόσωπο του κ. Μητσοτάκη έναν «δεξιότερο Σημίτη» που δύναται να συνεργασθεί με το ΠΟΤΑΜΙ και πιθανώς να απλώσει και χείρα βοηθείας στον Πρωθυπουργό. Το ποια είναι βέβαια η επαφή που έχει ο Κυριάκος με την ελληνική Κοινωνία όντας πάντοτε προστατευμένος σε ένα συγκεκριμένο περιβάλλον με συγκεκριμένους συνομιλητές είναι καλύτερα να ρωτήσετε τους συγκεκριμένους εμβριθείς γνωμηγήτορες.

Οι περίπου 400.000 που προσήλθαν λοιπόν στις κάλπες της Κυριακής είναι ένας αριθμός που θα παγιδεύσει αυτούς που χαράσσουν πολιτική στη ΝΔ διότι ο καθείς για τους δικούς του λόγους θα χρησιμοποιεί το συγκεκρμένο κοινό ως την λεοντή που θα νομιμοποιεί τις όποιες αποφάσεις του. Είναι πολύ δύσκολο και χρειάζεται ιδιαίτερη διανοητική κράση για να αντιληφθεί κάποιος ότι η ΝΔ δεν πρέπει ούτε να «χριστιανοδημοκρατικοποιηθεί» ούτε να «Μπλερ – οποιηθεί». Είναι πολύ δύσκολο να αντιληφθεί κάποιος ότι τα «Κόμματα Ταυτότητας» προσδίδουν ψυχολογική ασφάλεια σε έναν ταυτοτικά πολυκατακερματισμένο κόσμο η υπερεθνικοποίηση του οποίου δύναται να καταλήξει σε αυταρχικά καθεστώτα στο μέλλον. Στην Βρετανία σήμερα διεξάγονται «debates» για το εάν η «τεχνητή νοημοσύνη» είναι επικίνδυνη ή όχι. Τα υπερεθνικά σχήματα τα οποία θέλει να υπηρετήσει ένα (Συντηρητικό;) κόμμα όπως η ΝΔ θα έχουν στην διάθεσή τους νέα τεχνολογικά μέσα. Και να φανταστείτε ότι ο Στάλιν δεν διέθετε «Facebook».

Ο Ραφαήλ Α. Καλυβιώτης είναι Πολιτικός Επιστήμων, Συντονιστής του Δικτύου Ελλήνων Συντηρητικών, MSc Cardiff, Inst. Of Chartered Shipbrokers.
Συνέχεια

Εικόνες πολιτικής ηγεμονίας


Μετά από την επίθεση στον βουλευτή της ΝΔ, Βασίλη Οικονόμου, στα Εξάρχεια, o ΣΥΡΙΖΑ έβγαλε ανακοίνωση όπου καταδίκαζε «απερίφραστα τη βίαιη επίθεση και τον ξυλοδαρμό», και το ερώτημα που θα ήταν το πρωτεύον σε μια λογική κοινωνία θα ήταν αν μια τέτοια ανακοίνωση θα μπορούσε κανείς να την πάρει στα σοβαρά. Πώς θα μπορούσε η σοβαρή δημοσιογραφία την ίδια εβδομάδα αυτής της ανακοίνωσης να ερμηνεύσει την νέα νομοθετική πρωτοβουλία του ΣΥΡΙΖΑ όπου αποποινικοποιούσε τις καταλήψεις σχολείων;

Μια κοινωνία που είναι σοβαρή ως προς το θέμα της αντιμετώπισης της βίας, το πρώτο πράγμα που θα είχε ως στόχο θα ήταν να μην θεσμοθετήσει την εκμάθηση της βίας στην δευτεροβάθμια εκπαίδευση. Γιατί τι άλλο είναι οι καταλήψεις εκτός από την παράνομη άσκηση βίας από μια ομάδα φερέλπιδων εξουσιαστών. Εδώ να σημειώσουμε την εννοιολογική τραγωδία στο όρο που χρησιμοποιούν τα ΜΜΕ μιλώντας ή γράφοντας για αντιεξουσιαστές. Πώς είναι δυνατόν να αποκαλείς μια ομάδα που παράνομα και ετσιθελικά ασκεί βία αντιεξουσιαστές; Είναι ακραίοι εξουσιαστές, αλλά η διαφθορά της ελληνικής γλώσσας ήταν αναμενόμενη, μιας και η επικράτηση του όρου αντιεξουσιαστές εμπεριείχε την αναγκαιότητα να αποδεχτούν οι Έλληνες πολίτες την βία εξ αριστερών ως κάτι φυσιολογικό και ως εκδήλωση ενοχής όχι των θυτών, αλλά των θυμάτων.

Μέσα σε αυτό το κλίμα πέρυσι οι Έλληνες πολίτες δεχόντουσαν μια απίστευτη επιχείρηση προπαγάνδας, από τα ΜΜΕ και λοιπές αριστερές δυνάμεις, ώστε να δοθεί η δυνατότητα στον εγκληματία και επίδοξο δολοφόνο Νίκο Ρωμανό να «σπουδάσει» (βλέπε: «Το δράμα του Νίκου Ρωμανού μας υποχρεώνει να ξανασκεφτούμε..» Παύλος Τσίμας.) Έπρεπε να πιστέψουμε ότι ο Ρωμανός πραγματικά ήθελε να σπουδάσει διοίκηση επιχειρήσεων, κάτι που κανένας λογικός άνθρωπος δεν θα μπορούσε να πιστέψει, κάτι που σχεδόν όλοι καταλάβαιναν ως μια δικαιολογία για να βγει ελεύθερος από την φυλακή ένας αμετανόητος εγκληματίας. Όμως η δύναμη ενός αριστερού κατεστημένου ήταν τόσο μεγάλη που παρουσίαζε το οφθαλμοφανές της υποθέσεως ως μια ακραία και επιλήψιμη άποψη. Ένα χρόνο μετά ο Ρωμανός θα βγάζει επιστολή όπου θα γράφει «Θεωρούμε όμως φυσιολογικό να επιτεθούμε με κάθε διαθέσιμο μέσο» σε όποιους αποφασίζει ότι είναι οι πολιτικοί του αντίπαλοι.

Ποιος από όλους του πολιτικούς ή δημοσιογράφους που υπερασπιζόταν με τέτοιο πάθος το δικαίωμα του Ρωμανού να «σπουδάσει», έχει κάνει την παραμικρή αυτοκριτική για αυτά που ειπώθηκαν έναν χρόνο πριν; Όπως οτιδήποτε άλλο που αποδεικνύει το παράλογο της αριστερής σοφιστείας που κυβερνά την Ελλάδα, έτσι εξαφανίστηκε από την συλλογική μας μνήμη ως μη γενόμενο η παράσταση «ο Ρωμανός θέλει να σπουδάσει διοίκηση επιχειρήσεων». Στην Ελλάδα, όταν η πραγματικότητα συγκρούεται με τα πιστεύω της αριστεράς, η πραγματικότητα πάντα χάνει.

Θα ήταν ακόμα υπουργός Παιδείας ο κ. Φίλης αν η γενοκτονία που αμφισβητεί δεν είχε να κάνει με Έλληνες, αλλά με κάποια άλλη εθνότητα; Ο κ. Φίλης μπορεί να αμφισβητεί την γενοκτονία των Ποντίων και να διορίζει έναν «ακαδημαϊκό» στην επιτροπή που καθορίζει το περιεχόμενο των σχολικών βιβλίων ο οποίος έχει την άποψη ότι οι Μακεδονομάχοι ήταν τζιχαντιστές, διότι στην σημερινή Ελλάδα μπορεί η οποιανδήποτε κριτική σε μια ξένη ομάδα ατόμων να είναι ταμπού, αλλά η φιλοπατρία είναι επίσης ταμπού. Ο κ. Φίλης και ο διορισθείς στην επιτροπή «ακαδημαϊκός», δεν ανελίχθηκαν πολιτικά και ακαδημαϊκά παρά τις ανθελληνικές τους απόψεις, αλλά λόγω αυτών των απόψεων.

Η περίοδος των εορτών και του νέου χρόνου θεωρείται πως πρέπει είναι μια περίοδος περισυλλογής. Αν κάτι θα πρέπει να αναλογισθούμε για το 2016 είναι πόσο στραβά έχουμε πάει ως χώρα και πόσα έχουμε καταστρέψει από όλα αυτά που είναι αναγκαία για την διατήρηση του ελληνικού έθνους. Ας ελπίσουμε ότι αυτό που ζούμε τώρα είναι η αποκορύφωση μιας μακράς παρακμιακής περιόδου και ότι σύντομα τα πράγματα θα αρχίσουν να πηγαίνουν προς το καλύτερο. Και να μην ξεχνάμε ότι αν δεν αρχίσουμε να αμφισβητούμε την πολιτική ηγεμονία της αριστεράς, σε όλες τις εκδοχές, δεν πρόκειται να δούμε προκοπή.

Εστία, 21.12.2015

Συνέχεια