Τρίτη, 2 Φεβρουαρίου 2016

Προσφυγικό Ώρα Μηδέν!

Του Ραφαήλ Α. Καλυβιώτη*

Περίπου χίλιοι ομαδοποιημένοι πρόσφυγες βρέθηκαν στην Κολωνία της Γερμανίας για τους εορτασμούς της πρωτοχρονιάς. Οι ομαδοποποιημένοι, ισλαμικής καταγωγής πρόσφυγες, ομαδικά προέβησαν σε παρενοχλήσεις δυτικών γυναικών και παρά τους ισχυρισμούς για δύο βιασμούς, παρά την απερίφραστη καταδίκη των συμβάντων από την Καγκελάριο Μέρκελ, ο δήμαρχος της πόλεως ζήτησε από τον γυναικείο πληθυσμό να «ρυθμίσουν τον κώδικα συμπεριφοράς τους».

Το φιλελεύθερο φιλοσοφικό ερώτημα λοιπόν για το κατά πόσο η ανοχή έχει όρια δοκιμάζεται πλέον στην πράξη. Αυτό που συμβαίνει στην Γερμανία αντιπροσωπεύει την ηπειρωτική λογική κατά την οποία η ανοχή θριαμβεύει έναντι της ασφάλειας, ακόμα και της ίδιας της συλλογικής επιβιώσεως αφού οι μουσουλμανικοί πληθυσμοί αναπαράγονται με σφόδρα ταχύτερους ρυθμούς εν σχέσει με τους γερασμένους δημογραφικά ευρωπαϊκούς χριστιανικούς πληθυσμούς. Το χάος που προεκλήθη στην Γερμανία δεν ήταν κάτι και τόσο απρόβλεπτο. Δεν είναι άγνωστο ότι πολλοί Μουσουλμάνοι συμπεριφέρονται στις γυναίκες ώς κατώτερες, ως αντικείμενα για την σεξουαλική τους ευχαρίστηση. Άλλωστε, το Κοράνι διακηρύσσει ότι οι γυναίκες έχουν το ήμισυ των δικαιωμάτων των ανδρών.

Οι συνέπειες της μαζικής προσφυγικής ροής οδήγησαν και στους πρώτους τριγμούς του ευρωπαϊκού οικοδομήματος μέσω των σκέψεων αναστολής της Συνθήκης Σένγκεν. Αρκετοί πλέον στην Ευρώπη έχουν συνειδητοποιήσει ότι εάν ενταθεί και άλλο το προσφυγικό φαινόμενο θα αποτελέσει ένα εν δυνάμει μεταστατικό καρκίνο σε όλη ήπειρο. Η Ουγγαρία και η Πολωνία ήδη σήκωσαν κόκκινες σημαίες. Παραταύτα, οι πηρύνες του ριζοσπαστικού Ισλάμ φαίνεται ότι είναι ήδη εγκαταστημένοι σε πολλά σημεία της γηραιάς ηπείρου και εάν δεν υπάρξει συντονισμένη αντίδραση για να διασπαστούν οι αυτόνομες Ισλαμικές κοινότητες από όλα τα κράτη – μέλη, οι δολοφονίες στο Παρίσι, οι βόμβες στο Λονδίνο και στην Μαδρίτη και οι αγριότητες στην Κολωνία θα επεκταθούν.

Πέρυσι, μία «θεόπνευστη», γερμανικής έμπνευσεως κίνηση για την καταστολή τόσο των προσφυγικών όσο και των μεταναστευτικών κυμάτων ήταν η σύναψη συμφωνίας με την Τουρκία. Σε αντάλλαγμα οι Τούρκοι, μουσουλμάνοι και αυτοί, θα μπορούσαν να ταξιδέψουν ελευθέρως και χωρίς Visa στην ΕΕ. Την ίδια περίοδο βέβαια ο Ερντογάν φυλάκιζε δημοσιογράφους, σαμπόταρε την αντιπολίτευση και κήρυττε πόλεμο εναντίον των Κούρδων συμμάχων της Δύσεως. Λέγεται ότι οι Γερμανοί για να κατοχυρώσουν την συμφωνία συνέβαλαν στο να ανασταλεί η επικριτική έκθεση της ΕΕ για την πρόοδο της Τουρκίας κατά τη διάρκεια της προεκλογικής περίοδου μην τυχόν και ανακοπεί η πορεία του Ερντογάν προς τη νίκη. Έτσι, ενώ οι Γερμανοί υποδύονται ότι λειτουργούν επί τη βάσει της παγκοσμίου φιλελεύθερης διακυβερνήσεως (Weltinnenpolitik), επί της ουσίας εξυπηρετούν συμμαχόντας ακόμα και με τον διάβολο τα δικά τους συμφέροντα (Realpolitik).

Δεν λύνονται πάντως έτσι τα προβλήματα της Ευρώπης. Οι χώρες που έχουν θεσπίσει ισχυρή οικονομία με την εισαγωγή μεγάλου αριθμού μεταναστών - όπως οι ΗΠΑ ιστορικά – το έκαναν μέσω αυστηρής, ενιαίας διαχείρισης και επιλογής. Οι αυστηροί ενιαίοι κανόνες, η πολιτισμική εγγύτητα και η οικονομική χρησιμότητα είναι απαραίτητες προϋποθέσεις για την παραμονή του οιουδήποτε μετανάστη. Αλλά πώς θα θεσπιστούν τέτοια γενικά κριτήρια όταν η ίδια η Ευρώπη είναι μία συνομοσπονδία λαών με διαφορετικές εμπειρίες, ιστορία και επιδιώξεις; Η Ουγγαρία περιφρούρησε τα σύνορά της με αγκαθωτό σύρμα, το Ηνωμένο Βασίλειο θα υποδεχθεί ελάχιστους πρόσφυγες και η Δανία θα κατάσχει από αυτούς τα τιμαλφή. Κάθε μία από αυτές τις κυβερνήσεις κάνει στην πραγματικότητα αυτό που την προστάζει το εκλογικό της σώμα. Και εάν η ΕΕ δεν καταργήσει την δημοκρατική λογοδοσία, αυτό πρέπει να συνεχίσει να γίνεται. Η μόνη κυβέρνηση που δεν ακούει το εκλογικό της σώμα είναι η ιδεοληπτική ελληνική κυβέρνηση του «μπάτε σκύλοι αλέστε» που με τους τραγικούς χειρισμούς της προσφέρει στην Γερμανία την ευκαιρία να κουνά το δάκτυλο προς την Ελλάδα παριστάνοντας την αθώα περιστερά.

Το προσφυγικό ζήτημα θα επιλυθεί μόνον όταν σπάσει η πολιτική ορθότητα σε σχέση με το τί σημαίνει Ισλάμ, ανοχή και όταν αποφασίσουν οι ευρωπαϊκοί λαοί τί είδους Ευρώπη θέλουν, εάν την θέλουν. Μέχρι να γίνει αυτό βέβαια, οι ηλιθιότητες του κλεισίματος της Αμυγδαλέζας και η προμήθεια αντιηλιακού σε μετανάστες και πρόσφυγες που «λιάζονται» πρέπει να τελειώσει.

*Πολιτικός Επιστήμων, Συντονιστής Δικτύου Ελλήνων Συντηρητικών, MSc Cardiff, Inst. Of Chartered Shipbrokers.

rkaliviotis@gmail.com

Δημοσίευεται σήμερα στην ΕΣΤΙΑ 2.2.2016

Συνέχεια

Η παγίδα μπροστά στον κ. Μητσοτάκη


Ένα χρόνο μετά την εκλογική επιτυχία του ΣΥΡΙΖΑ το πιο χρήσιμο ερώτημα για τον νέο αρχηγό της ΝΔ, κ. Κυριάκο Μητσοτάκη, είναι αν αυτή η εκλογική επιτυχία οφείλεται στον Τσίπρα ή στους πολιτικούς του αντιπάλους του κ. Τσίπρα. Η απάντηση σ’ αυτό το ερώτημα θα κρίνει τις πιθανότητες στο μέλλον η ΝΔ να επιτύχει κυβερνητικά υπό τον κ. Μητσοτάκη.

Αν υπάρχει τώρα η πιθανότητα να απαλλαγούμε από κάποιες αριστερές ιδεοληψίες που κυριάρχησαν την μεταπολιτευτική περίοδο μιας και κυβερνά μια χωρίς ενδοιασμούς αριστερή σέχτα, άλλο τόσο υπάρχει, η ακόμα πιο πιθανή περίπτωση, η κυβερνητική θητεία του ΣΥΡΙΖΑ να λειτουργήσει ως συγχωροχάρτι μιας αποτυχημένης πολιτικής τάξης. Ο κυβερνών ΣΥΡΙΖΑ είναι η πιο τρανταχτή απόδειξη και σύμπτωμα μιας πολιτικής, οικονομικής και δημοσιογραφικής ελίτ που έχει αποτύχει. Ο κυβερνών ΣΥΡΙΖΑ είναι επίσης το εισιτήριο επιστροφής όλων αυτών που δημιούργησαν τις συνθήκες που επέτρεψαν στον ΣΥΡΙΖΑ να αρπάξει την εξουσία.

Η θέση του ΣΥΡΙΖΑ μοιάζει κάπως με αυτή των συνταγματαρχών της επταετίας. Από την μια, οι συνταγματάρχες ήταν το άθροισμα και πολλαπλασιασμός σε επίπεδο παρωδίας των πιστεύω του μεταπολεμικού κατεστημένου. Από την άλλη, οι συνταγματάρχες ήταν ξένο σώμα για την «αστική» τάξη, ήταν περίγελος και γραφικοί. Κάπως έτσι τώρα αυτό το ρόλο έχει ο ΣΥΡΙΖΑ. Ο κ. Τσίπρας, αιώνιος φοιτητής και καταληψίας, συγκεντρώνει όλα τα χαρακτηριστικά – επίσης σε βαθμό παρωδίας – του ανθρώπου που θα μπορούσε να δημιουργηθεί μόνο στα χρόνια της μεταπολίτευσης, έχοντας ενσωματώσει στο πνιγμένο στην ημιμάθεια είναι του όλα τα τσιτάτα της μεταπολίτευσης.

Η χούντα δεν θα είχε εμφανιστεί αν το πολιτικό κατεστημένο δεν είχε αποτύχει τόσο τραγικά. Επίσης, η επιστροφή αυτού του κατεστημένου θα ήταν πολύ δύσκολη χωρίς την επταετία των συνταγματαρχών. Στην Ελλάδα, όπως συμβαίνει σε χώρες της λατινικής Αμερικής, ένα αποτυχημένο πολιτικό κατεστημένο καταφέρνει να επιβιώνει της ανεπάρκειας του ερχόμενο σε μια έσχατη αντιπαράθεση με την πιο ακραία και γραφική έκδοση του.

Συνοπτικά, η αποτυχία του μεταπολιτευτικού κατεστημένου συνοψίζεται σε τρεις φάσεις. Στην περίοδο 1976-81, η λεγόμενη συντηρητική παράταξη θα παραδοθεί άνευ όρων στην πολιτική αφήγηση των πολιτικών αντιπάλων της, περνώντας σε μια περίοδο σοσιαλμανίας σε όλα τα ζητήματα, οικονομικά, κοινωνικά και εθνικά. Έκτοτε η αριστερά, σε όλες τις εκδοχές της, θα κατέχει την πολιτική ηγεμονία, με την δεξιά να πολιτεύεται ως μια μετριοπαθή έκδοση της κυρίαρχης ιδεολογίας.

Την περίοδο 1981-89 ο Ανδρέας Παπανδρέου θα δημιουργήσει μια πλατιά λαϊκή βάση και αποδοχή για την κεντροαριστερά, θα είναι η χρυσή εποχή του λαϊκισμού και τα βασικά πιστεύω της κυρίαρχης ιδεολογίας θα γίνουν κοινός νους για μια μεγάλη μερίδα των Ελλήνων πολιτών. Η κατάληψη του κράτους από τους εκπροσώπους της κυρίαρχης ιδεολογίας, σε συνδυασμό με την μεγαλειώδη επέκταση του κράτους, θα εγγυηθεί την διάχυση του κυρίαρχου δόγματος σε όλους του θεσμούς της ελληνικής κοινωνίας.

Η περίοδος Σημίτη, 1996-2004, θα είναι μάλλον η πιο καταστροφική από τις τρεις. Η κακή κατάληξη της πρώτης περιόδου του ΠΑΣΟΚ στην εξουσία (81-89) και η τραγική αποτυχία και κατάρρευση των κομμουνιστικών καθεστώτων μετά το 1989, θα δημιουργήσουν αμφιβολίες για την βιωσιμότητα μιας κρατικοδίαιτης Ελλάδας. Όμως οι κυβερνήσεις του κ. Σημίτη θα καταφέρουν να συνδυάσουν την περαιτέρω επέκταση του κρατισμού με μια αίσθηση μετριοπάθειας, μεταρρύθμισης και εκσυγχρονισμού. Κάποιες περιορισμένες μετοχοποιήσεις και μεταρρυθμίσεις, που ποτέ δεν θα είναι του μεγέθους και έκτασης για να θέσουν σε κίνδυνο το κρατικοδίαιτο μοντέλο, θα δημιουργήσουν την ψευδαίσθηση μιας Ελλάδας που έχει αφήσει την δεκαετία του 80 πίσω της. Όμως, κάθε χρόνο όλο και περισσότεροι Έλληνες θα γίνονται, άμεσα ή έμμεσα, τρόφιμοι του κράτους. Κάθε χρόνο ιδιωτικές μη κρατικοδίαιτες επιχειρήσεις είτε θα κλείνουν, είτε θα αφήνουν την Ελλάδα για χώρες του εξωτερικού. Ο φθηνός δανεισμός και η μεταφορά κεφαλαίων μέσω των ευρωπαϊκών επιδοτήσεων θα αντικαθιστά την παραγωγή πλούτου. Οι μόνες ιδιωτικές επενδύσεις που θα γίνονται θα αφορούν την άμεση κατανάλωση και τις εισαγωγές.

Στην περίοδο Σημίτη το κίνημα της Αλλαγής θα γίνει κατεστημένο, έχοντας αποδείξει ότι το κρατικοδίαιτο μοντέλο, δεν είναι απλά επιθυμητό, αλλά και βιώσιμο. Αυτό το κατεστημένο ανέλαβε να διαχειριστεί την χρεοκοπία του μοντέλου του οποίου το ίδιο είχε βάλει τις βάσεις. Ο ένας μετά τον άλλο, άνθρωποι της περιόδου Σημίτη, Παπακωσταντίνου, Βενιζέλος, Παπαδήμος, Στουρνάρας και Χαρδούβελης, δημιουργήσαν την εξάχρονη περίοδο στασιμοχρεοκοπίας, που στο τέλος έφερε στην εξουσία το τερατούργημα ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ.

Ο κ. Βενιζέλος επαίρεται που οι ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ εν τέλει εισχώρησαν σ’ αυτό που ονομάζει «εθνική στρατηγική». Αυτή η «εθνική στρατηγική» δεν ήταν τίποτε περισσότερο από την μεταφορά της χρεοκοπίας του κράτους στον εναπομείναντα ισχνό ιδιωτικό τομέα και την δήμευση του πλούτου των Ελλήνων πολιτών. Το ζήτημα για τον κ. Μητσοτάκη είναι αν θα έχει την θέληση και τις δυνάμεις να δώσει ένα τέλος σε αυτή την μακρά περίοδο στασιμοχρεοκοπίας. Αν θα μπορέσει να αντιπαρατεθεί ιδεολογικά και πολιτικά με ένα χρεοκοπημένο κατεστημένο. Η παγίδα για τον κ. Μητσοτάκη θα είναι να θεωρήσει την ενδεχόμενη νίκη επί των ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ ως την κύρια σύγκρουση που θα έχει να αντιμετωπίσει.

Η Ελλάδα σήμερα πεθαίνει. Είναι μια χώρα που εδώ και πολλές δεκαετίες βρίσκεται σε μια οικονομική, κοινωνική και ηθική παρακμή. Πότε με αργούς και πότε με πιο γρήγορους ρυθμούς μετατρέπεται σε μια χώρα γκέτο, το Ντιτρόιτ της Ευρώπης. Μια χώρα που τιμωρεί την παραγωγή πλούτου δεν μπορεί να έχει άλλη κατάληξη από το να μετατρέπεται σιγά σιγά σε ένα απέραντο επιδοτούμενο πτωχοκομείο του ευρωπαϊκού βορρά. Ο κ. Μητσοτάκης θα πρέπει να αποφασίσει, αν θα γίνει συνένοχος ενός φαύλου κύκλου, ή, ο ηγέτης της θεμελιακής αλλαγής.

Εστία, 1/2/2016
Συνέχεια

Κυριακή, 31 Ιανουαρίου 2016

H "ρετσινιά" του Νεοφιλελευθερισμού

Δίχως χρονοτριβή η κυβερνητική παράταξη, και στη Βουλή χθές ακόμη, αναζήτησε στον νεοφιλελευθερισμό την ρετσινιά που τόσο αποζητούσε για να ξεθεμελιώσει την επιτυχία του Κυρ. Μητσοτάκη στην ηγεσία της ΝΔ. Γιατί όμως ο νεοφιλελευθερισμός αποτελεί ρετσινιά στην ελληνική πολιτική ζωή; Η Ελλάδα είναι η μοναδική χώρα στην υφήλιο που μπήκε στην οικονομική κρίση επειδή χρεοκόπησε το δημόσιο και όχι οι Τράπεζες.

Εφόσον ήταν το κράτος (μεγάλες παροχές, τεράστιος δημόσιος τομέας, θεόρατα έξοδα και κρατικές δαπάνες) αυτό που οδήγησε την χώρα στην οικονομική κατάρρευση, δεν μπορεί βέβαια να ήταν αποτέλεσμα νεοφιλελεύθερων επιλογών. Ο κρατισμός οδήγησε την χώρα στα σημερινά τραγικά αδιέξοδα. Και όλες οι μετα-μνημονιακές κυβερνήσεις (ΠΑΣΟΚ, ΝΔ-ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ) επιχειρούν, ανεπιτυχώς, και πάλι με κρατισμό να την βγάλουν από αυτά. Γιατί λοιπόν υπάρχει τέτοια απέχθεια για τον νεοφιλελευθερισμό; Προφανώς, διότι οι ηγήτορες της ελληνικής δημόσιας ζωής δεν επιθυμούν να συνειδητοποιήσει ο κόσμος την ουσία της σχετικής πολιτικής επιλογής...

Εφόσον κάποιος καταδικάζει την φορολογία για την συντήρηση ενός μεγάλου κι αναποτελεσματικού κράτους, τότε είναι νεοφιλελεύθερος. Εφόσον αντιστρατεύεται την δημόσια γραφειοκρατία που πνίγει την προσπάθεια των νέων ανθρώπων να δημιουργήσουν ένα καινούργιο δυναμικό μέλλον, είναι νεοφιλελεύθερος. Εφόσον δεν θέλει το κράτος να ανακατεύεται στις οικονομικές δραστηριότητες και οι δημόσιες επιχειρηματικές πρωτοβουλίες να καταργηθούν και να περάσουν στον ιδιωτικό τομέα της οικονομίας, είναι βέβαια νεοφιλελεύθερος.

Όταν ενοχλείται με την αύξηση της ανεργίας στον ιδιωτικό τομέα ώστε όλοι να υποφέρουμε για να κρατηθούν ανέπαφες όλες οι θέσεις εργασίας στο δημόσιο, και βέβαια είναι νεοφιλελεύθερος. Όταν δεν θέλει ρουσφέτια και δημόσιες παροχές αλλά υγιή ανταγωνισμό για την διεκδίκηση αξιοκρατικά της θέσης του σε μιά δυναμική μελλοντικά οικονομία, χωρίς αμφιβολία είναι νεοφιλελεύθερος. Και πιστεύει στο αύριο της ελληνικής κοινωνίας.

Δυστυχώς αυτές οι απόψεις όμως καταδικάζονται από την πλειοψηφία του ελληνικού μιντιο-πολιτικού κατεστημένου. Κι επηρεάζουν την κοινή γνώμη, που άβουλα ποδηγετείται ώστε να στηρίζει επιλογές που ουσιαστικά αντιστρατεύονται τα καλώς εννοούμενα συμφέροντά της.

Αυτοί που αντιπαθούν τον νεοφιλελευθερισμό είναι οι συνεχιστές της φαυλοκρατίας, της εξάρτησης από κάποια κομματικά αφεντικά κι εκείνοι που προσβλέπουν στην προσοδοθηρία για να εξασφαλίσουν ένα μέλλον παρασιτισμού και προσκόλλησης σε κρατικές παροχές. Καιρός δεν είναι να απαλλαγούμε από την μούχλα αυτών των πρακτικών;
Συνέχεια