Παρασκευή, 10 Ιουνίου 2016

Η Παιδεία Αφελληνίστηκε. ΣΤΟΠ.

Του Ραφαήλ Α. Καλυβιώτη*

Λες και το σχολείο τόσα χρόνια καλλιεργούσε Έλληνες που να έχουν την συνείδηση της διαχρονίας της Ελληνικότητας και Ελληνικού τρόπου. «Μα γιατί δεν μπορεί η Ελλάδα να παράξει νέους Σεφέρηδες και νέους Ελύτες»; Διότι οι Σεφέρηδες και οι Ελύτες δεν διδάσκονταν στο σχολείο τις «αγαθοεργείες» και τις «παιδαγωγικές καινοτομίες» που εισήγαγε ο ΕΑΜ – ΕΛΛΑΣ ή ότι ο Ιωάννης Μεταξάς είπε το ΟΧΙ «ίσως παρά την βαθύτερη θέλησή του». Οι Σεφέρηδες δε και οι Ελύτες διδάσκονταν από Δασκάλους που αγαπούσαν το αντικείμενο της επιστήμης τους και δεν βρίσκονταν σε αυτήν την θέση από ένα λάθος στο μηχανογραφικό. Όποιος δε εξ αυτών δεν τιμούσε το λειτούργημά του δύσκολα θα γλύτωνε της αρνητικής αξιολογήσεως από τις αιφνίδιες επισκέψεις των επιθεωρητών. Η αριστερόστροφη μεταπολίτευση καιρό τώρα είχε υποτάξει την Ελληνική Παιδεία σε μία ιδεοληπτική αριστερή κοσμοθέαση των πραγμάτων με πιο πρόσφατο επίτευγμα των πεπραγμένων της την αφαίρεση του επιθετικού προσδιορισμού «Εθνικής» διπλα από το «Παιδείας» επί Γεωργίου Παπανδρέου του Ολίγιστου.

Νέος επικεφαλής του τελειωτικού αφελληνισμού ο κ. Αντώνης Λιάκος. Ο κ. Λιάκος πιστεύει στο Έθνος όσο πίστευε ο
Στάλιν στην Δημοκρατία. Είναι σαν η «Δεξιά» να είχε επιστρατεύσει στον διάλογο για την Παιδεία επικεφαλής τον Κωνσταντίνο Πλεύρη. Η τοποθέτηση του κ. Λιάκου με τις γνωστές του θέσεις καταμαρτυρά την πιστή εφαρμογή του ΣΥΡΙΖΑ των ιδεών του μαρξιστή Αντόνιο Γκράμσι όπου καλούσε του αριστερούς παγκοσμίως να καταλάβουν τους ιδεολογικούς μηχανισμούς του κράτους (σχολεία, πανεπιστήμια και ΜΜΕ) για να κυριαρχήσει ο κομμουνισμός.

Έτσι, πλην της καταργήσεως των μαθητικών παρελάσεων που πραγματοποιούνται από το 1921 (και όχι από την περίοδο Μεταξά όπως προπαγανδίζεται γελοιωδώς) και την κατάργηση των Θρησκευτικών ως μαθήματος ανάδειξης της Ορθοδοξίας ως συστατικό στοιχείο Ελληνικής ιδιοπροσωπείας, δρομολογείται και η σταδιακή κατάργηση των Αρχαίων Ελληνικών. Φυσικά οι Άγγλοι, οι Ιταλοί και οι Γερμανοί που τα διδάσκονται στα σχολεία τους δεν ξέρουν τί τους γίνεται. Τρεις φορές είχε ερωτηθεί ο Γκαίτε από τους μαθητές του: «και τώρα Δάσκαλε τί να μελετήσουμε»; Τρεις φορές τους απήντησε: «τους Αρχαίους Έλληνες συγγραφείς». Ποιος είναι ο Γκαίτε να μου πείτε μπρός τον κ. Λιάκο και τον κ. Φίλη; Η Γλώσσα μεταφέρει το συναίσθημα των ανθρώπων τη δεδομένη στιγμή που έγραφαν, μεταφέρει την βιωματική σχέση με τον τόπο και τον χρόνο, τις αιώνιες αξίες απέναντι την αγωνία του θανάτου. Όσο δε παλαιότερη η Γλώσσα τόσο ισχυρότερη η σύνδεση των τωρινών ανθρώπων με τους προγόνους τους. Αυτή ακριβώς την συναίσθηση της διαχρονικότητας του Ελληνισμού θέλουν να διαρρήξουν οι του ΣΥΡΙΖΑ.

Αυτές οι κινήσεις βέβαια δεν θα είχαν καμμία ουσία εάν δεν υπήρχε και σε κάθε πανεπιστήμιο μία ομάδα «ευηπόληπτων» καθηγητών που να προπαγανδίζουν προς τα πού πρέπει να κινείται η Παιδεία γενικότερα. Το «κύρος» του πανεπιστημιακού καθηγητή δίδει μία επιπλέον νομιμοποίηση στην εξουσία και ταυτόχρονα της επιτρέπει να διαιωνίζονται οι ιδέες της όταν την χάσει ώστε να επανέλθει σε αυτήν ευκολότερα και γρηγορότερα. Απεφάσισαν λοιπόν οι του ΣΥΡΙΖΑ με τον Νόμο 4385 να επιτρέπεται η μετάταξη καθηγητών της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης στην τριτοβάθμια δίχως την σύμφωνη γνώμη των τμημάτων που θα υποδεχθούν τους μεταταγέντες. Με λίγα λόγια: συνδικαλιστές καθηγητές γυμνασίου και λυκείου προσκείμενοι στον ΣΥΡΙΖΑ θα γίνονται καθηγητές πανεπιστημίου εκτοπίζοντας νέους επιστήμονες με πραγματικά προσόντα. Πιστοποιητικά επιστημονικών φρονημάτων δηλαδή.

Και ενώ όλα αυτά τα τερατουργήματα λαμβάνουν χώρα, ο Πρίγκηψ της Συγγρού σιωπά. Άραγε να φταίει η επικείμενη προσάρτηση Διαμαντοπούλου, Πρετεντέρη και Ραγκούση; Εάν αυτή είναι η αιτιολογία καλώς πράττει και σιωπά. Για Εθνική Ταυτότητα θα μιλάμε τώρα;

*Πολιτικός Επιστήμων, Ιδρυτής και Συντονιστής του Δικτύου Ελλήνων Συντηρητικών
rkaliviotis@gmail.com
Συνέχεια

Τρίτη, 7 Ιουνίου 2016

Το δικαίωμα στο λάθος


Το κομματικό όργανο ανακοίνωσε την είδηση με τον δέοντα ενθουσιασμό, «Φρένο στην ρητορική μίσους από Κομισιόν και social media» έγραφε ο τίτλος της «Αυγής». Η χαρά της «Αυγής» ήταν αναμενόμενη μιας και η επέκταση της κρατικής εξουσίας στο τι επιτρέπεται να λέει και να σκέφτεται ο πολίτης αποτελεί το τελευταίο και κορυφαίο ανάχωμα προσωπικής ελευθερίας που θέλει να καταργήσει ο κάθε κρατιστής.

Αν αναγνωρίζεις στο κράτος την εξουσία και την ικανότητα να καθορίζει την σκέψη και τον λόγο σου, τότε όλα τ’ άλλα ζητήματα ατομικής ελευθερίας μετατρέπονται σε υποσημειώσεις κρατικών αρμοδιοτήτων. Αν στο κράτος αναγνωρίζεται αυτή η ύψιστη τεχνογνωσία, τότε το πως διαπαιδαγωγούνται τα παιδία σου είναι προφανώς αρμοδιότητα του κράτους - με τον γονέα ως απλό διεκπεραιωτή της κρατικής πολιτικής. Ασφαλώς και το κράτος γνωρίζει πόσα πρέπει να κερδίζεις και πόσα πρέπει να σου μένουν. Εξυπακούεται ότι θα μπορεί να ρυθμίζει και να κρατικοποιεί την καθημερινότητα του πολίτη, χωρίς καμία αναστολή και με πολύ πάθος. Η αποδοχή της λογοκρισίας σηματοδοτεί μια χωρίς όρια κρατική εξουσία. Είναι η αρχή που παγιώνει τις κρατικές καταχρήσεις του χθες και νομιμοποιεί τα πολιτικά εγκλήματα του αύριο.

Αν κάτι αναμφίβολα επιβεβαίωνε την ευρωπαϊκή πολιτισμική διαφορά ήταν η οριοθέτηση της κρατικής εξουσίας. Η αναγνώριση, ότι άτομα και πέρα από το κράτος συλλογικότητες, είχαν ένα πεδίο δράσης και έκφρασης στο οποίο η κρατική εξουσία δεν μπορούσε να εισβάλλει. Το δικαίωμα του πολίτη να έχει και να εκφράζει ιδέες αντίθετες από αυτές των κρατούντων, αντίθετες από αυτές της πλειοψηφίας, αντίθετές από αυτές που ορίζει ο κοινός νους ως υπεύθυνες, ακίνδυνες και χρήσιμες. Αυτό το δικαίωμα στο λάθος, είναι το κορυφαίο συστατικό της ευρωπαϊκής πολιτικής ταυτότητας.

Η υπεράσπιση της ελευθερίας του λόγου ταυτίζεται από το πολιτικό-εκδοτικό κατεστημένο με την ρητορική μίσους, και έτσι το να εκφράζει κανείς την υποστήριξη του σε αυτό το κορυφαίο πολιτικό δικαίωμα του πολίτη είναι πλέον μια ύποπτη ενασχόληση. Δεν είναι τυχαίο που στα συστημικά μέσα ενημέρωσης σπανίζουν οι φωνές που υποστηρίζουν την ελευθερία του λόγου, επιβεβαιώνοντας την ρήση του Βολτέρου, ότι «είναι επικίνδυνο να έχεις δίκιο, όταν η εξουσία έχει άδικο.»

Η λογοκρισία πωλείται στην Ευρώπη ως μια προσπάθεια να περιοριστεί η ρητορική μίσους. Μην ανησυχείτε, ψιθυρίζει η πολιτική τάξη, η λογοκρισία δεν αφορά εσάς, μόνο κάποιους ελάχιστους ακραίους. Οπότε θα ήρθε κάπως ξαφνικό στον κ. Μπέμερμαν από την Γερμανία, ο οποίος έκανε το λάθος να γράψει ένα σατιρικό ποίημα για το τούρκο πρόεδρο Ερντογάν. «Το πρωτοδικείο του Αμβούργου απαγορεύει στον συγγραφέα του ποιήματος να επαναλαμβάνει δημοσίως ή να αναδημοσιεύει εκτενή αποσπάσματά του στο σύνολο της Γερμανίας.»

Ένα ευρωπαϊκό δικαστήριο, απαγορεύει σ’ έναν ευρωπαίο πολίτη, να δημοσιεύσει ένα σατιρικό ποίημα με στόχο έναν ξένο αυταρχικό πολιτικό. Πριν μερικά χρόνια κάτι τέτοιο δεν θα έστεκε ούτε ως σενάριο επιστημονικής φαντασίας. Τώρα, μετά από χρόνια πλύσης εγκεφάλου για τα οφέλη της λογοκρισίας, αντιμετωπίζουμε την συγκεκριμένη είδηση σαν όλες τις άλλες. Και το γεγονός αυτό, ότι μια ακραία και επικίνδυνη εξέλιξη αντιμετωπίζεται ως κάτι σύνηθες και τετριμμένο, απλά αποδεικνύει πόσο λιγότερο ευρωπαϊκή γίνεται κάθε μέρα η Ευρώπη.

Εστία, 6.6.2016
Συνέχεια