Παρασκευή, 5 Αυγούστου 2016

Ποιος θα λογοδοτήσει για τα εγκλήματα του ΔΝΤ και της ΕΕ εις βάρος της Ελλάδας;


Του Ευθύμη Μαραμή

H ανεξάρτητη υπηρεσία αξιολόγησης του ΔΝΤ (ΙΕΟ) εξέδωσε έκθεση πριν λίγες ημέρες με τίτλο «Το ΔΝΤ και η Κρίση στην Ελλάδα, την Ιρλανδία και την Πορτογαλία». Είναι τόσο καταδικαστική για την Christine Lagarde και τους στενότερους συνεργάτες της, ώστε να είναι δύσκολο να διαφανεί, σίγουρα εκ πρώτης όψεως, πώς θα μπορούσαν όλοι αυτοί να μην χάσουν τη δουλειά τους. Αλλά μην εκπλαγείτε αν αυτό ακριβώς συμβεί.

Οργανισμοί, ανάλογοι του ΔΝΤ, δεν ενδιαφέρονται πολύ, αν όχι καθόλου, για το αν θα λογοδοτήσουν. Οι ηγέτες τους θεωρούν ότι είναι άθικτοι, τουλάχιστον για όσο διάστημα έχουν την «ευλογία» εκείνων των οποίων τα συμφέροντα εξυπηρετούν. Τα οποία συμφέροντα στην περίπτωση του ΔΝΤ αποτελούνται από μεγάλες τράπεζες και κάποιες κυβερνήσεις των πλουσιότερων εθνών (που υπηρετούν επίσης τα συμφέροντα των ίδιων τραπεζών). Και αν αυτά τα συμφέροντα δεν είναι ευχαριστημένα, στήνεται εύκολα ένα σκάνδαλο με μια καμαριέρα.

Όμως η ανεξάρτητη υπηρεσία αξιολόγησης του ΔΝΤ δεν δίνει αναφορά στη Λαγκάρντ, αλλά στο διοικητικό συμβούλιο των εκτελεστικών διευθυντών. Παρά τις πολλαπλές επικριτικές αναφορές τα τελευταία χρόνια από τα “εσωτερικά κλιμάκια” του Ταμείου , τα οποία φαίνεται να κατανοούν πολύ καλύτερα τα γεγονότα από την Λαγκάρντ και τους συνεργάτες της, το διοικητικό συμβούλιο δεν έχει επικρίνει δημόσια την πρώην υπουργό Οικονομικών της Γαλλίας. Και ίσως αυτό πρέπει επιτέλους να αλλάξει. Αν το ΔΝΤ επιθυμεί να διαφυλαχτούν τα τελευταία ψήγματα αξιοπιστίας του, αυτό πρέπει να γίνει. Αλλά αυτό μας φέρνει πίσω στο "Οργανισμοί, ανάλογοι του ΔΝΤ, δεν ενδιαφέρονται πολύ, αν όχι καθόλου, για το αν θα λογοδοτήσουν."

Η έκθεση της ανεξάρτητης υπηρεσίας αξιολόγησης καθιστά απόλυτα σαφές ότι το ΔΝΤ δεν έπρεπε ποτέ να συμφωνήσει, ως μέρος της Τρόικα, στην επιβολή λιτότητας στην Ελλάδα χωρίς να επιμείνει στην σημαντική ανακούφιση του χρέους, με τη μορφή είτε κουρέματος, είτε διαγραφής. Μακρά πολιτική του ΔΝΤ είναι ότι και τα δύο αυτά (λιτότητα και ελάφρυνση χρέους) πρέπει να γίνουν από κοινού. Αλλά το έτερο μέλος της Τρόικα, η ΕΕ, δεσμευόταν από τη Συνθήκη της Λισσαβόνας, η οποία ορίζει πως: “Η Ένωση δεν ευθύνεται για τις υποχρεώσεις που αναλαμβάνουν οι κεντρικές κυβερνήσεις”. Επίσης, η ΕΚΤ δεν μπορεί να “χρηματοδοτήσει τα κράτη μέλη". (σ.σ. συνθήκες που καταπατήθηκαν άγρια στην συνέχεια για να ευνοήσουν άλλες κυβερνήσεις και χώρες, ακόμα και επιχειρήσεις καθώς η ΕΚΤ αγοράζει πλέον τοξικά σκουπίδια φαλιρισμένων επιχειρήσεων από τις Ιταλία, Γερμανία, Γαλλία, Ολλανδία)

Αν η Λαγκάρντ και η ομάδα της είχαν μείνει πιστοί στις δικές τους “αρχές”, θα έπρεπε να αρνηθούν να επιβάλουν λιτότητα στην Ελλάδα, όταν η ΕΕ αρνήθηκε την ελάφρυνση χρέους (σημείωση: αυτό ισχύει και εξακολουθεί να ισχύει τουλάχιστον από το 2010). Δεν το έκαναν όμως.

Το ΔΝΤ υπέκυψε (πόσο πρόθυμα είναι δύσκολο να υπολογιστεί) και η τρόικα ομόφωνα συμφώνησε να πνίξει την Ελλάδα. Η επίσημη δικαιολογία για την κάμψη και την υποχώρηση του ΔΝΤ από τους κανόνες του, ήταν ο κίνδυνος “μετάδοσης”. Αλλά υπάρχει ένα ξεκάθαρο σημείο που καταδεικνύει ότι η Λαγκάρντ και το επιτελείο της δεν ενεργούσαν με “καθαρή συνείδηση”, καθώς έκρυψαν την απόφαση αυτή από την εκτελεστική επιτροπή του ΔΝΤ. Επιπλέον, η ανεξάρτητη υπηρεσία αξιολόγησης λέει ότι δεν είχε πρόσβαση σε αρχεία-κλειδί για την αξιολόγηση των δραστηριοτήτων των μυστικοπαθών "ομάδων εργασίας".

Πολλά έγγραφα δημιουργήθηκαν εκτός των τακτικών θεσμικών διαύλων. Έγγραφη τεκμηρίωση ορισμένων ευαίσθητων θεμάτων δεν ήταν δυνατό να εντοπιστεί. Η ανεξάρτητη υπηρεσία αξιολόγησης δεν ήταν σε θέση να προσδιορίσει ποιος έλαβε συγκεκριμένες αποφάσεις ή ποιες πληροφορίες ήταν διαθέσιμες, ούτε είχε τη δυνατότητα να αξιολογήσει τους ρόλους των στελεχών και του προσωπικού. Θα μπορούσε κάποιος να αναρωτηθεί γιατί το ΔΝΤ χρειάζεται καν εκτελεστικό συμβούλιο. Είναι μόνο για διακοσμητική πρόσοψη αξιοπιστίας και διεθνούς συνοχής;

Όταν γίνεται τόσο σαφές μέσω μιας έκθεσης που εκδόθηκε από τα δικά του γραφεία, ότι τα εκτελεστικά όργανα του ΔΝΤ δεν ενδιαφέρονται για την εφαρμογή θεσμοθετημένων πολιτικών του ταμείου, ούτε καν για την ίδια την ύπαρξη του εκτελεστικού διοικητικού συμβουλίου (εφόσον απέκρυψαν την διαδικασία), δεν θα έπρεπε το διοικητικό συμβούλιο να παρέμβει πριν χάσει ακόμη περισσότερο την αξιοπιστία του;

Το κύριο πρόβλημα του ΔΝΤ - που πολλοί εκ των έσω γνώστες μπορεί ειρωνικά να το θεωρούν ως πολύτιμο πλεονέκτημα - είναι η έλλειψη διαφάνειας, σε συνδυασμό με τη συντριπτική επιρροή που ασκείται από τις ΗΠΑ και την Ευρώπη. Και η επιβολή της Ευρώπης έναντι του ΔΝΤ είναι ακριβώς αυτό που επισημαίνει αυτή η έκθεση, δεδομένου ότι κατηγορεί την Λαγκάρντ και τους συνεργάτες της ότι υπέκυψαν στις πιέσεις της ΕΕ, σε βαθμό που να παραβλέψουν τις δικές τους θεσμοθετημένες πολιτικές. Ενήργησαν σαν “Ευρωπαϊκό Νομισματικό Ταμείο” και όχι διεθνές.

Έτσι, όταν δεν υπάρχει διαφάνεια και λογοδοσία, στο τέλος αυτό οδηγεί μοιραία στην πλήρη απώλεια αξιοπιστίας και σημασίας ενός θεσμού. Έτσι ακριβώς έχασε την Βρετανία η ΕΕ λόγω έλλειψης αξιοπιστίας και λογοδοσίας. Και αυτό καταδεικνύει πως η λογοδοσία και η αξιοπιστία είναι σημαντικά στοιχεία ακόμη και για μη-δημοκρατικούς υπερεθνικούς θεσμούς, κάτι που αυτοί (οι θεσμοί) έχουν την τάση να παραβλέπουν. Φυσικά δεν πρόκειται να υπάρξει δημοψήφισμα για το ΔΝΤ, αν και αυτό θα ήταν πολύ ενδιαφέρον ως σκέψη και πράξη. Αυτό όμως που μπορεί να συμβεί, είναι πως μεγάλες χώρες όπως η Κίνα και η Ρωσία να απειλήσουν με αποχώρηση, ίσως δημιουργώντας το δικό τους εναλλακτικό ταμείο. Αυτά έχουν ήδη συζητηθεί ευρέως. Αυτό που είναι σίγουρο είναι ότι το δεδομένο σχήμα “ΗΠΑ / Ευρώπη” ως επίκεντρο του Ταμείου θα πρέπει να αλλάξει. Αν η Ουάσιγκτον και οι Βρυξέλλες προσπαθήσουν να διορίσουν άλλον Ευρωπαίο ως διευθύνοντα σύμβουλο (ένας άγραφος νόμος μέχρι στιγμής) θα αντιμετωπίσουν εξέγερση.

Η Λαγκάρντ συνωμότησε με την ΕΕ, υπό το πρόσχημα της πρόληψης “μετάδοσης” και εγκατέλειψε τους κανόνες του ΔΝΤ προκειμένου να στραγγαλίσουν μαζί με την ΕΕ την Ελλάδα. Φυσικά γνωρίζουμε, αν και κανείς δεν το πιστοποιεί εγγράφως στην έκθεση, ότι η μετάδοση που προσπαθούσαν να εμποδίσουν δεν ήταν μεταξύ χωρών/εθνών, αλλά μεταξύ τραπεζών. Οι πολιτικές και οι δράσεις των bailouts τις οποίες η Λαγκάρντ απέκρυψε από τους ανωτέρους της (!) Έχουν σχεδιαστεί για διασώσουν το σύνολο των γαλλικών και γερμανικών τραπεζών εις βάρος του Ελληνικού λαού. H λιτότητα, έγινε τόσο σφοδρή ώστε να μην έχει κανένα απολύτως λογικό νόημα - ειδικά μέσα σε μια υποτιθέμενη “ένωση” - ακόμη και αν το ΔΝΤ - όχι το πιο “φιλανθρωπικό” ινστιτούτο του πλανήτη - πάντα απέκλειε αυτές τις πρακτικές αν δεν συνοδευόταν από ισχυρή ελάφρυνση χρέους.

Σόιμπλε και Ντάισελμπλουμ έσωσαν τις Γερμανικές και Ολλανδικές τράπεζες εις βάρος της Ελλάδας. Αυτό αποτελεί εγγύηση για την διάλυση της ΕΕ, ακόμη και αν κανείς δεν είναι πρόθυμος ακόμα να αναγνωρίσει, παρά την κραυγαλέα ένδειξη που προκύπτει από το Brexit. Κατά πάσα πιθανότητα, η συμφορά που επεβλήθη στην Ελλάδα θα είναι και η ταφόπλακα του ΔΝΤ.

Και εκεί καταλήγει όλη αυτή η φάρσα της ΕΕ: η υπερ-συγκέντρωση μπορεί να λειτουργήσει μόνο σε περιόδους ανάπτυξης. Δεν υπάρχει λόγος, εκτός από την εφαρμογή μέσω δικτατορίας, όπου οι άνθρωποι να θέλουν να είναι μέρος ενός συγκεντρωτικού κινήματος όπως η ΕΕ, πέραν του να αυξάνεται ο πλούτος και η ευημερία τους. Στη σημερινή κατάσταση της παγκόσμιας οικονομίας, έχουμε περάσει σε ένα σημείο χωρίς επιστροφή. Όλοι θα θέλουν να αποχωρήσουν από ανάλογους οργανισμούς, να πάρουν πίσω τις ζωές τους και να λαμβάνουν τις δικές τους αποφάσεις, αντί αυτές οι αποφάσεις να λαμβάνονται από κάποια διευθυντήρια χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά, χωρίς καμία λογοδοσία.

Raúl Ilargi Meijer – Πηγή : https://www.theautomaticearth.com/2016/08/why-should-the-imf-care-about-its-credibility/

Μετάφραση: Ευθύμης Μαραμής
Συνέχεια

Πέμπτη, 4 Αυγούστου 2016

Μιμηθείτε τους Έλληνες Εφοπλιστές

του Ραφαήλ Α. Καλυβιώτη*

Είναι γνωστό ότι στην Ελλάδα το κρατικιστικό μοντέλο είναι αυτό που κυριάρχησε κατά την διάρκεια της μεταπολίτευσης. Πρόκειται για την ανακυκλωμένη πολιτική των δανεικών με στόχο να τροφοδοτείται ένα αδηφάγο κράτος στο οποίο θα προσλαμβάνονται ψηφοφόροι και ημετέροι. Η ψήφος στον ΣΥΡΙΖΑ άλλωστε ήταν το αντανακλαστικό της παλαιάς Ελλάδας η οποία πίστεψε ότι η επανάσταση θα γίνει με υλικά και ιδέες που θα μας επαναφέρουν στην πρότερη κατάστασή μας. Τώρα πλέον που οι μύθοι αυτοί κατέρρευσαν σαν χάρτινοι πύργοι ήρθε η ώρα το συλλογικό μας είναι να αντιληφθεί ότι το πρότυπο της κεντρικά διευθυνόμενης οικονομίας από το κράτος απέτυχε και ότι αυτό το πρότυπο πρέπει να αντικατασταθεί από ένα νέο το οποίο να βασίζεται στο συγκριτικό πλεονέκτημα και στην εξωστρέφεια της επιχειρηματικότητας.

Ο μοναδικός τομέας που ίσταται έναντι των υπολοίπων και ανταποκρίνεται χρόνια τώρα στο νέο αυτό πρότυπο το οποίο οφείλουμε να δημιουργήοσουμε είναι Ελληνική Ναυτιλία. Ο Ελληνόκτητος στόλος κατέχει την πρώτη θέση στον κόσμο, απασχολεί πάνω από 30 χιλιάδες εργαζομένους ενώ άλλοι 190 χιλάδες περίπου απασχολούνται σε δουλειές που δημιουργούνται παραπλεύρως και εξαιτίας της Ναυτιλίας. Από όλες αυτές τις δραστηριότητες, η τελευταία, κατέχει αναλογικά περίπου 6,4% του ΑΕΠ της χώρας.

Το γεγονός ότι η Ελληνική Ναυτιλία είναι ένας τομέας που μάς κάνει υπερήφανους και παραμένει στην κορυφή ενώ ανταγωνίζεται παγκόσμιους κολοσσούς όπως τον Κινεζικό φερ’ ειπείν αποδίδεται στο γεγονός ότι οι Έλληνες εκμεταλλεύτηκαν το συγκριτικό πελονέκτημα της γεωγραφίας και της ναυτικής παράδοσης και τέχνης η οποία μεταδίδεται από γενιά σε γενιά αιώνες τώρα. Το γεγονός ότι αυτό το πλεονέκτημα μετετράπη σε μία παγκόσμια ανταγωνιστική βιομηχανία εξηγείται από το ότι δεν διεπλέχθη σχεδόν ουδέποτε με το Eλληνικό κράτος. Αυτή η παράδοση και η γνώση μας έφερε στην κορυφή διότι ενισχύθηκε με δάνεια από παγκόσμιες τράπεζες που θεώρησαν και θεωρούν τους Έλληνες εφοπλιστές τρομερά αξιόπιστους εξαιτίας αυτής της μακραίωνης εμπειρίας τους. Αυτό δε που κάνει τους εν Ελλάδι εφοπλιστές απαράμιλλα ανταγωνιστικούς είναι ότι τις αποφάσεις τις λαμβάνει συνήθως ένας, ο πατριάρχης της οικογενείας. Πρόκειται περί ενός «παλαιοκαπιταλιστικού» προτύπου που όμως είναι εξαιρετικά αποτελεσματικό διότι οι αποφάσεις λαμβάνονται πολύ γρηγορότερα εν σχέσει με ένα απρόσωπο διοικητικό συμβούλιο πολλαπλών συμφερόντων αλλά και την πίστη σε αυτό που κάνουν όχι ως κάτι το προσωρινό αλλά ως μία παρακαταθήκη του ονόματός τους από την μία γενιά στην άλλη.

Φυσικά, στον παγκόσμιο ανταγωνισμό που καλούνται να ανταποκριθούν καθημερινώς οι Ελληνικές ναυτιλιακές επιχειρήσεις δεν προσμένουν σε κρατικές παρεμβάσεις μίας κεντρικά διευθυνόμενης οικονομίας για να ευνοηθούν. Το μοναδικό πράγμα που απαιτούν είναι ένα φυσιολογικό και σταθερό φορολογικό περιβάλλον και λογικές απαιτήσεις από το εργασιακό καθεστώς της σημαίας κάθε χώρας.

Οι Έλληνες λοιπόν, μία χώρα 11 εκατομμυρίων ανθρώπων, ελέγχουμε τοn μεγαλύτερο στόλο ποντοπόρων πλοίων στον κόσμο. Όμως, το νόημα αυτού του άρθρου δεν έγκειται απλά στο να «εξυμνήσει» τον κλάδο αυτόν και τους ανθρώπους που τον απαρτίζουν. Διότι ικανότατα μυαλά υπάρχουν και στους τομείς των υπηρεσιών, της βιομηχανίας, της κτηνοτροφίας κοκ. Ο Ελληνικός καταστροφικός εγωισμός που χρονολογείται από τον καιρό του Πελοποννησιακού Πολέμου μπορεί να εξελιχθεί σε έναν υγιεστατο ανταγωνισμό με κανόνες που θα μας ξαναβάλλει στο διεθνές παίγνιο. Πρέπει πρώτα όμως να απελευθερωθούμε από τα δεσμά του κρατισμού με συνεχείς αποκρατικοποιήσεις, να δημιουργήσουμε ένα σύγχρονο, αποκεντρωμένο Σύνταγμα που θα εξασφαλίζει σταθερή φορολογία των επιχειρήσεων για τουλάχιστον 10 συναπτά έτη και, όπου χρειάζεται το κράτος να δίνει κίνητρα στους τομείς εκείνους που αποτελούν τα συγκριτικά μας πλεονεκτήματα σε μία παγκοσμιοποιημένοι αγορά.

*Πολιτικός Επιστήμων, Πρόεδρος του Δικτύου Ελλήνων Συντηρητικών
rkaliviotis@gmail.com
Συνέχεια

Τρίτη, 2 Αυγούστου 2016

Η ισλαμοποίηση της καθημερινότητας


Την Τρίτη Μαροκινός θα μαχαιρώσει μια μητέρα και τις τρεις κόρες της επειδή «ήταν ντυμένες προκλητικά.» Την Κυριακή Σύριος θα σφάξει μια γυναίκα στην μέση του δρόμου. Την Δευτέρα το Ισλαμικό κράτος θα αναλάβει την ευθύνη για την βομβιστική επίθεση στο ‘Ανσμπαχ. Την επόμενη Τρίτη δύο ένοπλοι θα σφάξουν μέσα σε εκκλησία ιερέα. Οι παραπάνω ειδήσεις δεν είναι από την Μέση Ανατολή, είναι όμως από την νέα Μέση Ανατολή, γνωστή ως προσφάτως με την επωνυμία Ευρώπη.

Ο Γάλλος πρωθυπουργός, κ. Valls, θα δηλώσει «η Γαλλία θα πρέπει να συνηθίσει να ζει με την τρομοκρατία.» Αυτή η δήλωση θα είχε κάποια αξία αν είχε γίνει όταν η πολιτική τάξη της Ευρώπης αποφάσισε να ανοίξει τα σύνορα της στην μαζική εισροή μουσουλμάνων μεταναστών. Τότε θα ήταν χρήσιμο να γνωρίζει ο ευρωπαίος ψηφοφόρος ότι η δική του καθημερινότητα θα είναι αυτή που θα αλλάξει, και δη προς το χειρότερο.

Στην Γερμανία η εγκληματικότητα από τους λεγόμενους πρόσφυγες έχει αυξηθεί 97%. Στην Στοκχόλμη ο κεντρικός σιδηροδρομικός σταθμός έχει γίνει άντρο συμμοριών νεαρών μουσουλμάνων που ειδικεύονται σε σεξουαλικά και άλλα εγκλήματα. Εκεί η καθημερινή εμπειρία πολλών γυναικών αρχίζει να μοιάζει με αυτή που είχε περιγράψει ευρωπαία την πρωτοχρονιά που μας πέρασε στην Κωλονία:

«Ήμασταν έντεκα φίλες και γύρω στις έντεκα βρισκόμασταν στον κεντρικό σιδηροδρομικό σταθμό για να πάμε να δούμε τα πυροτεχνήματα και τότε ήταν που παρατηρήσαμε μία ομάδα ανδρών να βρίσκονται γύρω-γύρω. Καταφέραμε να πάμε στον καθεδρικό και θέλαμε να πάμε κοντά στο Μουσείο Λούντβιγκ για να δούμε τα πυροτεχνήματα κοντά στο ποτάμι, αλλά ξαφνικά μας περικύκλωσε μία ομάδα 20, 30 ανδρών», είπε σοκαρισμένη η Μισέλ. Η νεαρή γυναίκα εξήγησε στη συνέχεια πως οι άνδρες άγγιξαν την ίδια και τις φίλες της παντού, ενώ προσπαθούσαν μεταξύ τους να προστατευθούν.
« Ήταν θυμωμένοι και έπρεπε να βεβαιωθούμε ότι δε θα τραβούσαν καμία από εμάς μακριά. Μας έπιαναν και προσπαθήσαμε να φύγουμε όσο πιο γρήγορα γινόταν»

Αλλά μην ανησυχείτε. Όπως είχε προειδοποιήσει η κα Όλγα Κεφαλογιάννη της ΝΔ, «Κλειστά σύνορα, φόβος για το διαφορετικό, ρητορική μίσους. Αυτά, η Ευρώπη, τα πλήρωσε πολύ ακριβά στον παρελθόν. Οφείλουμε να αντιδράσουμε!.» Μετά από το μακελειό στην Νίκαια της Γαλλίας με τους 84 νεκρούς της νταλίκας ισλαμιστή, ο κ. Κουμουτσάκος, πάλι της ΝΔ, θα δηλώσει «Αν δεν διατηρήσουμε την ανοχή στην διαφορετικότητα θα έχουμε ηττηθεί.» Αν αυτά λέγονται από στελέχη της ΝΔ, δεν έχει καμία σημασία να μάθεις τι έχουν πει οι ολίγον περισσότερο αριστεροί του ΣΥΡΙΖΑ.

Εν τω μεταξύ στην Μυτιλήνη έχουν γίνει συλλήψεις Σύρων για βιασμό και πλαστογραφία. Διαβάζοντας το ρεπορτάζ μαθαίνουμε: «Όπως προέκυψε από τα στοιχεία της έρευνας, ο 19χρονος το πρωί απείλησε την 34χρονη με σπασμένο ποτήρι, ενώ στη συνέχεια τη βίασε. Όπως καταγγέλθηκε, κατά το χρονικό διάστημα των τελευταίων τεσσάρων μηνών, ο 19χρονος βίασε την 34χρονη τουλάχιστον 16 φορές πάντα με την απειλή ή και τη χρήση σωματικής βίας.»

‘Όπως είναι πλέον αναμενόμενο, ακόμα και στην καλύτερη των περιπτώσεων όπου ο 19χρονος Σύριος θα καταδικασθεί για τους 16 βιασμούς, θα εκτίσει μια συμβολική ποινή. Σύντομα θα είναι ελεύθερος και θα κυκλοφορεί στην Ελλάδα ελεύθερος. Ούτε η παράνομη είσοδος στην Ελλάδα, ούτε και οι πολλαπλοί βιασμοί θα του δημιουργήσουν κάποιο πρόβλημα παραμονής. Εξάλλου μια διαφορετική εξέλιξη θα ήταν «μη ανοχή στην διαφορετικότητα», «κλειστά σύνορα, φόβος και ρητορική μίσους» όπως μας συμβουλεύουν η κα Κεφαλογιάννη και ο κ. Κουμουτσάκος.

Εστία, 1/8/2016
Συνέχεια