Τρίτη, 27 Ιουνίου 2017

Ο μύθος της αριστερής κατάρρευσης


Λέγεται ότι το ωφέλημα της διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ θα είναι πως επιτέλους ως έθνος θα μας δώσει την ευκαιρία να ξεφορτωθούμε την 40χρόνη ιδεολογική ηγεμονία της αριστεράς. Επιτέλους, μετά από δεκαετίες μια πολιτική κυριαρχία φτάνει στο τέλος της και μαζί της το τέλος μιας μακρόχρονης οικονομικής κρίσης. Μια τέτοια εξέλιξη προφανώς θα ήταν η πιο θετική είδηση των τελευταίων δεκαετιών, το μόνο πρόβλημα είναι ότι δεν έχει καμία σχέση με την πραγματικότητα.


Αν περίμενες την έλευση του ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία για να καταρρεύσει η κυριαρχία της αριστεράς, αυτό σημαίνει ότι πιστεύεις πως αυτή η κυριαρχία ήταν αποτέλεσμα της δράσης και ιδεολογικής επιρροής μιας δράκας ανθρώπων στα άκρα του πολιτικού συστήματος. Όμως η κυριαρχία της αριστεράς δεν θα ήταν κυριαρχία αν δεν είχε επικρατήσει σε όλους τους μεταπολιτευτικούς σχηματισμούς. Ο κρατισμός, ο πόλεμος στις παραδοσιακές αξίες, το έθνος και την θρησκεία έγιναν τα κοινά χαρακτηριστικά όλων των κομμάτων. Η διαφοροποίηση δεν ήταν μεταξύ αυτών που υπερασπίζονταν και αυτών που αντιτάχθηκαν σ’ αυτή την κυριαρχία. Η πολιτικές διαφοροποιήσεις είχαν πολύ περισσότερο να κάνουν απλά με το βαθμό αφομοίωσης του αριστερού δόγματος.

Το θέμα είναι μετά από επτά χρόνια κρίσης οι πολιτικοί σχηματισμοί που δημιουργήσαν την κρίση δεν φαίνεται να έχουν ωριμάσει. Εξάλλου, αν πραγματικά είχαν αλλάξει δεν θα βρισκόμασταν τώρα στο έβδομο έτος μιας οικονομικής χρεοκοπίας. Η πολιτική τάξη το μόνο που έχει προσπαθήσει είναι να διατηρήσει όσο περισσότερα από τα δικά της κεκτημένα. Γενικώς, «δεν έμαθαν τίποτε, δεν ξέχασαν τίποτε.» Ο κυρίαρχος, παντοδύναμος και πανταχού παρών ρόλος του κράτους στην οικονομία όχι μόνο δεν υποχώρησε, αλλά τα χρόνια της κρίσης έχει γίνει ακόμα πιο ουσιαστικός. Το ελληνικό κράτος είναι το ίδιο παρεμβατικό όπως στον παρελθόν, με μόνη διαφορά ότι τώρα φορολογεί τον Έλληνα πολίτη πολύ περισσότερο.

Αν μετά τις εκλογές ο ΣΥΡΙΖΑ γίνει αξιωματική αντιπολίτευση, ή, αν ακόμη καταρρεύσει εκλογικά, αυτό δεν μας λέει και πολλά για την πολιτική και ιδεολογική κυριαρχία της αριστεράς. Το πρόβλημα μας είναι ότι έχουμε μια πολιτική τάξη η οποία είναι σε μια κατάσταση πλήρους άρνησης της πραγματικότητας. Αν αυτό σας φαίνεται ως μια κάπως ακραία διαπίστωση, δεν έχετε παρά να ακούσετε στο ραδιόφωνο ή να δείτε στην τηλεόραση κάποιο βουλευτή της Νέας Δημοκρατίας να χαρακτηρίζει το όργιο φορομπηξίας της κυβέρνησης ως «δεξιά στροφή» και «ανάλγητο νεοφιλελευθερισμό.» Μετά από τις επόμενες εκλογές και την εκλογική ήττα του ΣΥΡΙΖΑ, δεν θα πάρει και πολύ καιρό να δούμε τους εργατοπατέρες του έθνους ξανά στους δρόμους εναντίον των ελάχιστων μεταρρυθμίσεων που ίσως αποτολμήσει η επόμενη κυβέρνηση. Τότε, να προσέξετε την αντίδραση συμπολίτευσης και αντιπολίτευσης, και τότε θα συμφωνήσετε μαζί μου ότι η κατάρρευση της αριστεράς στην Ελλάδα είναι απλά ένας μύθος.

- Κυριακάτικη Δημοκρατία 25.6.2017
Συνέχεια

Τρίτη, 20 Ιουνίου 2017

Κατεστημένο είμαι, ό,τι θέλω λέω


Παλαιοτέρα ο ηθοποιός Χρήστος Σιμαρδάνης είχε πει σχετικά με την «Παρέλαση Υπερηφάνειας» των ομοφυλόφιλων ότι “Δεν είμαι περήφανος που είμαι ομοφυλόφιλος. Κανείς δεν μπορεί να είναι περήφανος για το τι κάνει στο κρεβάτι του. Είναι σαν να λες ''είμαι περήφανος που έχω αυτιά''. Δεν μπορείς να είσαι περήφανος επειδή είσαι θηλαστικό ή επειδή έχεις δύο αυτιά.» Το έντυπο της πολιτικής ορθότητας, Lifo, κριτίκαρε τον κ. Σιμαρδάνη γι’ αυτή του τη δήλωση, επιχειρηματολογώντας ότι επιβάλλεται οι ομοφυλόφιλοι να αισθάνονται υπερήφανοι λόγω των διώξεων και των διακρίσεων που έχουν υποστεί. Το ερώτημα εδώ είναι γιατί τότε, η Lifo και λοιπές προοδευτικές δυνάμεις, δεν είναι υπέρ των εθνικών παρελάσεων, δεν έχουν οι Έλληνες υποστεί διώξεις και διακρίσεις σχεδόν σε όλη την διάρκεια της ιστορίας τους;

Είμαι σίγουρος ότι η Lifo θα απαντούσε ότι η εθνική ταυτότητα και υπερηφάνεια είναι ξεπερασμένες έννοιες, εκτός βέβαια αν αυτοί που τις επικαλούνται τυγχάνουν να είναι Σκοπιανοί, όποτε σε αυτή την περίπτωση, είναι φυσικό να αισθάνονται υπερήφανοι για μια εθνική ταυτότητα που κάθε σοβαρός ιστορικός στον πλανήτη κατανοεί ως μια άκρως γελοία και ιδιαίτερα πρόσφατη μυθοπλασία. Αν ανήκεις στο προοδευτικό κατεστημένο, μπορείς να λες ό,τι θέλεις, μπορείς να αλλάζεις του κανόνες κριτικής και επιδοκιμασίας ανάλογα με τις πολίτικες ανάγκες και επιδιώξεις σου.

Φαντασθείτε ένα κοινό πολίτη να πηγαίνει στο δικαστήριο και να έχει ως κύριο επιχείρημά του την άγνοια του νόμου. Το προοδευτικό κατεστημένο θα ούρλιαζε για τον «Ελληναρά» που ακόμα δεν έχει μάθει να συμπεριφέρεται ως ένας σύγχρονος Ευρωπαίος πολίτης. Εκτός αν αυτός ο «Ελληναράς» είναι ο πρώην υπουργός οικονομικών, Γκίκας Χαρδούβελης, οπότε σ’ αυτή την περίπτωση τα προοδευτικά ΜΜΕ επευφημούν την αθώωση λόγω άγνοιας του νόμου.

Φαντασθείτε τo ενδεχόμενο που ένας Κρητικός είχε σκοτώσει ένα παιδί με μια «στραβή» μπαλοθιά, πόσα θα είχαμε ακούσει αυτές τις μέρες για τον πρωτογονισμό και τα βάρβαρα έθιμα των Ελλήνων. Αλλά η «στραβή» προήλθε από έναν Ρομά, οπότε το προοδευτικό κατεστημένο δεν είχε και πολλά να πει για το συγκεκριμένο περιστατικό.

Αν εκφράζεις το προοδευτικό κατεστημένο μπορείς να λες ό,τι θέλεις. Η πραγματικότητα είναι μια εύκαμπτη ύλη και υπάρχει για να προσαρμόζεται στις αναγκαιότητες της πολιτικής ορθότητας. Η ομοιομορφία πολιτικής σκέψης που ανθεί σε δελτία ειδήσεων, ενημερωτικές εκπομπές, ριάλιτι σόυ, εβδομαδιαία περιοδικά, το ραδιόφωνο μέχρι και το δημοτικό και το πανεπιστήμιο έχει δημιουργήσει ένα οικοσύστημα σκέψης που δεν επιδέχεται ακόμα και τους πιο στοιχειώδεις κανόνες μια λογικής εξέτασης.

- Κυριακάτικη Δημοκρατία 18.6.2017
Συνέχεια

Τρίτη, 13 Ιουνίου 2017

Λονδίνο ή Τόκυο;


Ο μουσουλμάνος δήμαρχος του Λονδίνου ήταν καθησυχαστικός. Δεν υπάρχει σημαντικός λόγος ανησυχίας. Όπως έχει πει ο δήμαρχος, οι τρομοκρατικές επιθέσεις ανήκουν πλέον στην καθημερινότητα των μεγαλουπόλεων. Η τελευταία παρατήρηση, θα ήταν μια μεγάλη έκπληξη για τους δημότες του Τόκυο, οι οποίοι αν και ζουν σε μια μεγαλούπολη που πλησιάζει σε πληθυσμό τα 14 εκατομμύρια κάτοικους, δεν φαίνεται να αντιμετωπίζουν τον κίνδυνο τρομοκρατικών επιθέσεων.


Χωρίς να χρειαζόμαστε να κάνουμε μια εις βάθος στατιστική ανάλυση είναι πολύ εύκολο να κατανοήσουμε γιατί το Τόκυο είναι πολύ πιο ασφαλές από ότι πολλές ευρωπαϊκές μεγαλουπόλεις. Η Ιαπωνία έχει επιλέξει αυτό που θα κατήγγειλαν ευρωπαίοι αξιωματούχοι ως κλειστά σύνορα. Οι μετανάστες στην Ιαπωνία είναι κάτι λιγότερο από το 2% του πληθυσμού. Το 2016 η Ιαπωνία ενέκρινε 28, επαναλαμβάνω 28, αιτήσεις για παροχή ασύλου. Επομένως η δήλωση του δημάρχου του Λονδίνου χρειάζεται αναδιατύπωση. Ναι, η τρομοκρατία γίνεται μέρος της καθημερινότητας, εφόσον αυτές οι μεγαλουπόλεις βρίσκονται σε κράτη που εφαρμόζουν την πολιτική των ανοιχτών συνόρων. Και πιο συγκεκριμένα, ανοιχτά σύνορα με την Μέση Ανατολή.

Κάτι που επίσης δεν έχει το Τόκυο και η Ιαπωνία γενικότερα είναι η, ας την ονομάσουμε επιδημία, κλειτοριδεκτομών. Σύμφωνα με το Euronews, “οι βρετανικές αρχές υπολογίζουν ότι τουλάχιστον 170.000 γυναίκες και κορίτσια έχουν υποστεί αυτό τον ακρωτηριασμό, επίσης 65.000 κορίτσια κάτω των 13 ετών κινδυνεύουν να τον υποστούν.» Επίσης το Τόκυο δεν έχει το πρόβλημα που είχε η πόλη του Ρόδερωμ όπου συμμορίες Πακιστανών βίασαν και κακοποιήσαν τουλάχιστον 1.400 κορίτσια. Οι αρχές στην πόλη του Ρόδερωμ αποσιώπησαν το γεγονός γιατί τα θύματα ήταν λευκά κορίτσια και οι θύτες Πακιστανοί. Αλλά ίσως αυτές οι χιλιάδες των περιπτώσεων εγκληματικής συμπεριφοράς να είναι οι πολλές χιλιάδες εξαιρέσεις του κανόνα. Αλλά και πάλι, αυτό δεν θα εξηγούσε γιατί σύμφωνα με έρευνα που έγινε τα δύο τρίτα των μουσουλμάνων που ζουν στην Βρετανία λένε ότι δεν θα έδιναν στις αρχές αν είχαν πληροφορίες για πιθανές τρομοκρατικές επιθέσεις.

Οι Γιαπωνέζοι, αντίθετα από ότι η ευρωπαϊκή πολιτική τάξη, κατανοούν το πόσο σημαντική είναι η κουλτούρα για την διατήρηση βασικών πολιτισμικών αγαθών, όπως η ασφάλεια και η ελευθερία. Έχουν αποφασίσει να συντηρήσουν ένα πολιτισμικό περιβάλλον για τους πολίτες της Ιαπωνίας και καταλαβαίνουν ότι η συνέχεια αυτού πολιτισμικού περιβάλλοντος δεν μπορεί να θεωρείται δεδομένη και ανεξάρτητη από τις παραδόσεις και συνήθειες όσων απαρτίζουν την κοινωνία. Προτιμούν να ασχολούνται με τα προβλήματα μια μοντέρνας και πολιτισμένης κοινωνίας. Το γραφείο απολεσθέντων αντικειμένων της Αστυνομίας στο Τόκυο είναι τετραώροφο. Έχει περί τα 800.000 αντικείμενα, και κάθε μέρα προστίθενται περίπου 5.000. Πρόβλημα μιας πολιτισμένης κοινωνίας.

- Κυριακάτικη Δημοκρατία 11.6.2017
Συνέχεια

Δευτέρα, 5 Ιουνίου 2017

Ο καλύτερος πρωθυπουργός


Ο Κωσταντίνος Μητσοτάκης ήταν ο καλύτερος πρωθυπουργός της μεταπολίτευσης. ‘Όταν όλοι οι πολιτικοί μιλούν στους Έλληνες σαν να είναι μικρά κακομαθημένα παιδιά, ο Κωσταντίνος Μητσοτάκης προσπάθησε να απευθυνθεί σε σοβαρούς ενήλικες. Πράγμα δύσκολο και πολιτικά αυτοκαταστροφικό, όπως απέδειξαν οι εκλογές του 1993. Εξάλλου το μόνο που αποκόμισαν τα πολιτικά στελέχη της ΝΔ από τις εκλογές του 93 ήταν ότι ποτέ ξανά δεν θα πρέπει να έχουν έναν αρχηγό σαν το Κωνσταντίνο Μητσοτάκη που θα έχει το θάρρος να πει αλήθειες στους Έλληνες πολίτες. Η περίοδος της βαθιάς πασοκοποίησης της λεγόμενης συντηρητικής παράταξης είχε αρχίσει.

Ο Κωσταντίνος Μητσοτάκης είχε έναν ενστικτώδη και φυσικό συντηρητισμό. Του έβγαινε γλωσσικά, με φράσεις όπως «και γιατί να το κρύψωμεν άλλωστε». Η αγάπη του και η σχέση του με την Κρήτη, ιδιαίτερα ντεμοντέ για τους μετά-μοντέρνους καιρούς μας, ήταν άλλο ένα στοιχείο αυτού του ενστικτώδους συντηρητισμού. Η προσήλωση του στην απλή λογική, πέρα από φθηνούς συναισθηματισμούς και πολιτικές κορώνες, ήδη από την δεκαετία του 80 τον είχαν κατατάξει σε μια υπό εξαφάνιση τάξη πολιτικών. Ο Κωσταντίνος Μητσοτάκης ήταν πολιτικά ένα ξένο σώμα την εποχή που πρωταγωνίστησε πολιτικά.

Οι κυβερνήσεις Μητσοτάκη της περιόδου 1990-93 έκαναν περισσότερες και καλύτερες μεταρρυθμίσεις από ότι οι μνημονιακές κυβερνήσεις σε μια περισσότερο από διπλάσια χρονική περίοδο. Παρέδωσε το κράτος με λιγότερους δημόσιους υπαλλήλους από ότι το παρέλαβε, έφερε την ιδιωτική τηλεφωνία την εποχή που έπρεπε να έχεις μέσον στον ΟΤΕ για να αποκτήσεις γραμμή, έκανε δεκάδες ιδιωτικοποιήσεις και εκκαθαρίσεις. Μείωσε δραστικά το έλλειμα και τον πληθωρισμό, παρουσίασε πρωτογενές πλεόνασμα. Έγινε η απόπειρα να αποκρατικοποιηθούν οι αστικές συγκοινωνίες με αποτέλεσμα να δημιουργηθεί το φαινόμενο των Κολλάδων. Τα μονοπώλια του ΟΤΕ και της ΔΕΗ οι κυβερνήσεις Μητσοτάκη δεν πρόλαβαν να σπάσουν, κάτι που έφερε μια μεγάλη ανακούφιση στα κρατικοδίαιτα συμφέροντα.

Αν κάποιος μπορεί να κριθεί από τους εχθρούς που δημιούργησε, τότε ο Κωσταντίνος Μητσοτάκης ήταν ένας αξιόλογος άνθρωπος και πολιτικός. Αν ποτέ βρούμε το δρόμο προς την έξοδο από την σημερινή κρίση, θα είναι όταν μια σημαντική μερίδα των Ελλήνων μετανιώσει που ποτέ δεν τον ψήφισε. Οι πολιτικοί μας, ιδιαίτερα τα χρόνια της κρίσης, πολλές φορές αντιπροσωπεύουν τον χειρότερο μας εαυτό, βλέπε Γιώργο Παπανδρέου και Αλέξη Τσίπρα. Ο Κωσταντίνος Μητσοτάκης αντιπροσώπευε κάτι καλύτερο του μέσου όρου. Πόσα περισσότερα θα μπορούσε να είχε καταφέρει αν εμείς ήμασταν κάπως καλύτεροι. Η θλίψη δεν είναι μόνο για τον θάνατο του, αλλά και για την ευκαιρία που μας έδωσε και εμείς χάσαμε. Θλίψη, «και γιατί να το κρύψωμεν άλλωστε».

- Κυριακάτικη Δημοκρατία 4.6.2017
Συνέχεια

Τρίτη, 9 Μαΐου 2017

Ευρώ ή Δραχμή;

Θεώρημα

Είναι αδύνατον δύο κράτη να έχουν ταυτόχρονα διαφορετικές νομοθεσίες, ελεύθερο εμπόριο και κοινό νόμισμα".

Απόδειξη

Δύο κράτη, το κράτος Μπλε (Μ) και το κράτος Κόκκινο (Κ), μετά από χρόνια πολέμων , ανέλυσαν τις αιτίες του πολέμου και κατέληξαν ότι για να μην ξαναγίνει πόλεμος θα πρέπει να καταργήσουν τα σύνορα και  να απελευθερώσουν την μετακίνηση  ανθρώπων, εμπορευμάτων-υπηρεσιών και κεφαλαίων. Τα πράγματα κύλισαν πολύ καλά μέχρι που τους ήρθε η ιδέα να καταργήσουν τα τοπικά τους νομίσματα και να αποκτήσουν κοινό νόμισμα. Και τότε κάτι άρχισε να πηγαίνει στραβά.

Ας υποθέσουμε ότι τη χρονική στιγμή μηδέν τα δύο αυτά κράτη είχαν την ίδια ακριβώς νομοθεσία σε όλα τα θέματα. Το κόστος λοιπόν των προϊόντων που παράγονταν στα δύο αυτά κράτη ήταν το ίδιο και το ισοζύγιο ισορροπημένο.

Την χρονική στιγμή t1 όμως οι λαϊκιστές  κερδίζουν τις εκλογές στο κόκκινο κράτος με σύνθημα μεγαλύτερες συντάξεις και μικρότερα όρια συνταξιοδότησης. Ανεβαίνουν στην εξουσία και υλοποιούν τις υποσχέσεις τους. Για να τα καταφέρουν αυξάνουν τους φόρους (μπορούν  προσωρινά να το κάνουν δανειζόμενοι αλλά κάποια στιγμή, όταν τα δανεικά τελειώσουν, θα αναγκαστούν να αυξήσουν του φόρους). Η αύξηση των φόρων οδηγεί σε αύξηση της τιμής των προϊόντων-υπηρεσιών που παράγονται στο κράτος των Κόκκινων. Επειδή υπάρχει ελεύθερο εμπόριο όλοι οι κάτοικοι, και των δύο χωρών, αγοράζουν προϊόντα που παράγονται στο Μπλε κράτος. Στο Κόκκινο κράτος οι επιχειρήσεις κλείνουν, η ανεργία καλπάζει, οι κρατικές εισπράξεις  μειώνονται και οδηγείται στη φτώχια. Πώς μπορεί να αντιδράσει το Κόκκινο κράτος και να μην οδηγηθεί στην χρεωκοπία;
Θα πρέπει να εξισώσει τις τιμές των προϊόντων που προέρχονται από το Κόκκινο κράτος με αυτές του Μπλε. Αυτό μπορεί να γίνει με τέσσερις  (μόνο) τρόπους:
  1. Αλλάζοντας τη νομοθεσία και επαναφέροντας τις  συντάξεις και τα όρια συνταξιοδότησης στο προηγούμενο καθεστώς  και να μειώσει έτσι τους φόρους (Μεταρρυθμίσεις)
  2. Να καταργήσουν το ελεύθερο εμπόριο βάζοντας δασμούς στα εισαγόμενα προϊόντα των Μπλε ώστε να πληρώνουν και τα προϊόντα των Μπλε τους φόρους που αναγκάζονται να πληρώνουν οι Κόκκινοι παραγωγοί. Τα δύο κράτη όμως ανήκουν σε ένα οργανισμό (ΕΕ) που απαγορεύει τους δασμούς.
  3. Να βάλουν περιορισμούς στον όγκο των προϊόντων  που προέρχονται από το Μπλε κράτος μέσω περιορισμών στην κίνηση κεφαλαίων.
  4. Να υποτιμήσουν το νόμισμά τους.

Στην περίπτωση που τα δύο κράτη έχουν υιοθετήσει  κοινό νόμισμα τότε η τέταρτη επιλογή αντικαθίσταται από την επιλογή επιστροφής σε τοπικό νόμισμα.
Μόνο η πρώτη επιλογή θα επαναφέρει τα εισοδήματα των παραγωγών στο προηγούμενο ύψος. Με τις τρεις επόμενες επιλογές οι παραγωγοί θα είναι φτωχότεροι, οι συνταξιούχοι πλουσιότεροι αλλά το ισοζύγιο θα έχει ισορροπήσει και το Κόκκινο κράτος δεν θα καταρρεύσει. Αυτό εξηγεί γιατί οι παραγωγοί είναι υπέρ των μεταρρυθμίσεων και κατά των περιορισμών στο εμπόριο ή στην εκτύπωση τοπικού νομίσματος.

ΑΛΛΑ

Ένα πρόσθετο πρόβλημα για την υιοθέτηση της επιλογής των μεταρρυθμίσεων είναι ότι το Κόκκινο κράτος έχει δημοκρατία. Και εκλογικά επικρατούν οι συνταξιούχοι των παραγωγών. Έτσι οι εκάστοτε κυβερνήσεις των Κόκκινων αντιδρούν σθεναρά στην εφαρμογή μεταρρυθμίσεων. Και όταν αναγκάζονται να το κάνουν για να μην χάσουν το κοινό νόμισμα χάνουν την εξουσία! Και την παίρνουν άλλοι, που υπόσχονται ότι δεν θα εφαρμόσουν τις μεταρρυθμίσεις.

Η σθεναρή αντίσταση της πλειοψηφίας των Κόκκινων στις μεταρρυθμίσεις και η άρνησή τους να παραιτηθούν από το κοινό νόμισμα οδηγεί το Κόκκινο κράτος σε μόνιμη κρίση και ύφεση, σε ένα υφεσιακό σπιράλ που οδηγεί στην κατάρρευση. Για να αποφύγουν την κατάρρευση οι Κόκκινοι αναγκαστικά πάνε στην επιλογή 3: Περιορισμοί στο εμπόριο, την κίνηση κεφαλαίων και την δέσμευση των καταθέσεων των πολιτών (Capital Controls).

Όσο οι Κόκκινοι αρνούνται να εγκαταλείψουν το κοινό νόμισμα τόσο περισσότερο θα περιορίζουν το ελεύθερο εμπόριο. Και επειδή οικονομία  με Capital Controls δεν μπορεί να υπάρξει επ΄ αόριστον τότε θα πρέπει να μεταβεί στην δεύτερη (ευσταθή) επιλογή των δασμών και των περιορισμών στις εισαγωγές δηλαδή σε έξοδο από την ΕΕ.

Τι επιθυμούν οι Κόκκινοι παραγωγοί τελικά περισσότερο; Το κοινό νόμισμα ή την οικονομική ελευθερία; Στην ανάλυσή τους δεν θα πρέπει να ξεχάσουν την αρχική αιτία που τους οδήγησε στην υιοθέτηση της οικονομικής ελευθερίας (ΕΕ): Την αποφυγή ενός νέου πολέμου. 
Άραγε θα ζημιωθούν οικονομικά με την υιοθέτηση ενός τοπικού νομίσματος; Το αντίθετο. Οι κρατικές ανάγκες δεν θα καλύπτονται μέσω πρόσθετων φόρων (λόγω πολιτικού κόστους) αλλά με πρόσθετη εκτύπωση νομίσματος. Η πρόσθετη εκτύπωση  θα προκαλέσει πληθωρισμό που θα μειώσει τις συντάξεις στα προηγούμενα επίπεδα επαναφέροντας την ισορροπία. Οι παραγωγοί δεν θα χάσουν τίποτα γιατί αυτοί θα έχουν προκαλέσει τον πληθωρισμό πουλώντας τα προϊόντα τους ακριβότερα. Ο πληθωρισμός θα αντισταθμιστεί από υποτίμηση και έτσι θα ισορροπήσει και το ισοζύγιο πληρωμών. Η οικονομική ισορροπία ανάμεσα στα δύο κράτη θα έχει αποκατασταθεί.


Συνέχεια

Σάββατο, 6 Μαΐου 2017

Δικάζοντας την Σώτη Τριανταφύλλου


Μετά από την μήνυση που κατέθεσε ο κ. Δημητράς εναντίον της κας Σώτης Τριανταφύλλου, θυμήθηκα ένα πρόσφατο άρθρο, στο Claremont Review of Books, για την πολιτική ορθότητα. Γράφει ο Angelo M. Codevilla, «η επιβολή της πολιτικής ορθότητας δεν έχει ένα τελικό στάδιο, γιατί το να αισθάνεσαι καλύτερα για τον εαυτό σου ομολογώντας τις αμαρτίες άλλων ανθρώπων, ταπεινώνοντάς και πληγώνοντάς τους, είναι μια εθιστική ηδονή. Όσο περισσότερο ενοχή βρίσκω σε εσένα, τόσο πιο ενάρετος είμαι εγώ. Όσο περισσότερο αμαρτωλός είσαι, τόσο πιο ισχυρή η θέση μου και η εξουσία μου να σου επιβληθώ.»

Το 2013 με αφορμή τη επιβολή νόμου λογοκρισίας, είχα γράψει για το «τι είδος ανθρώπου πρέπει να είναι κάποιος που εθελοντικά ρουφιανεύει στο κράτος συμπολίτες του, μόνο και μόνο επειδή οι απόψεις τους δεν του είναι αρεστές.» Είναι πλέον ξεκάθαρο ότι ένα βασικό κριτήριο για να κρίνει κάποιος την φύση και την ποιότητα ενός νόμου, είναι να εξετάσει το είδος του πολίτη που ο νόμος προϋποθέτει για την εφαρμογή του. Στην περίπτωση των νόμων λογοκρισίας, τα πράγματα είναι κάτι περισσότερο από ξεκάθαρα. Οι νόμοι λογοκρισίας προϋποθέτουν για την εφαρμογή τους άτομα σαν τον κ. Δημητρά.

Ο κ. Δημητράς έχει επίσης μηνύσει την δημοσιογράφο Λώρη Κέζα, γιατί τόλμησε να γράψει στο «Βήμα» για την καταπίεση των γυναικών στο μουσουλμανικό κόσμο. Την ΠΑΕ Ολυμπιακός, επειδή σε ανακοίνωσή της χαρακτήρισε τον ομογενή πρόεδρο της ΠΑΕ ΠΑΟΚ, Ιβάν Σαββίδη "φιλοξενούμενο". Την "Ανωτάτη Συνομοσπονδία Πολυτέκνων Ελλάδος," επειδή τάχθηκε εναντίον του Συμφώνου Συμβίωσης. Κάπου στις 34 μηνύσεις έχει στο ενεργητικό τον τελευταίο καιρό ο κ. Δημητράς.

Το θέμα εδώ είναι τι οδηγεί ένα άτομο να αποφασίσει να γίνει ο ιερός εξεταστής των πολιτικών απόψεων των συμπολιτών του. Ποιο είναι το κόμπλεξ ηθικής ανωτερότητας που σου επιτρέπει να ρουφιανεύεις στο κράτος πολίτες όχι για παράνομες πράξεις, αλλά για ιδέες που τόλμησαν να γράψουν ή να εκστομίσουν;

Το πρώτο πρόβλημα με τους νόμους λογοκρισίας είναι ότι δίνουν στο κράτος την εξουσία να αστυνομεύει την σκέψη των πολιτών, πράγμα ανεπίτρεπτο για μια κοινωνία που θέλει να είναι δημοκρατική και φιλελεύθερη. Το δεύτερο πρόβλημα με τους νόμους λογοκρισίας, είναι ότι δίνουν σε άτομα εξουσιομανή και αυταρχικά δημόσιο ρόλο κατήγορου και εξεταστή συνειδήσεων. Οι χειρότεροι εξ ημών γίνονται οι κριτές των πάντων, εξασκώντας τα πιο οικτρά και επικίνδυνα ένστικτα του ανθρώπινου είδους.

Το δικαίωμα στο λάθος.

Οι αντιφρονούντες θα τιμωρούνται.


Συνέχεια

Πέμπτη, 4 Μαΐου 2017

Από την Βενεζουέλα με αγάπη


Στην Βενεζουέλα ο σύντροφος Μαδούρο έχει αρχίσει να προβάλει βίντεο μικράς διάρκειας που τον δείχνουν να απολαμβάνει την εξουσία του στο γαλήνιο περιβάλλον του Καράκας, όπου η πρωταρχική έγνοια των κατοίκων είναι να τρέξουν να ευχαριστήσουν το πρόεδρο για την ευκαιρία που τους έδωσε να ζήσουν στον σοσιαλιστικό παράδεισο της Βενεζουέλας. Αυτή η εικόνα δεν είναι εντελώς παραπλανητική, κατά μία έννοια, το Καράκας έχει λιγότερο ηχορύπανση από ότι στον παρελθόν. Έχει πολύ λιγότερα γαυγίσματα, νιαουρίσματα και κελαηδίσματα, αφού τα είδη που παράγουν τους εν λόγω ήχους έχουν καταλήξει στις κατσαρόλες και τα ταψιά των ευγνωμονούντων κατοίκων του σοσιαλιστικού παράδεισου.


Αν θυμάστε, ο σύντροφος και υπουργός, κ. Πάππας, είχε ταξιδέψει με Κύπριο δικηγόρο με ειδικότητα στο στήσιμο ‘οφ-σορ,’ προκειμένου όπως λέει, και ενώ ήταν ακόμα στην αντιπολίτευση, να διαπραγματευτεί μούσμουλα και κολοκυθάκια με την χώρα του αλάδωτου εντέρου. Δεν έχουμε δει ακόμα τα απτά αποτελέσματα εκείνης της διαπραγμάτευσης, θα πρέπει όμως η κυβέρνηση μας να γρηγορήσει, γιατί το κράτος της Βενεζουέλας έχει ξεμείνει με 10 δις δολάρια διαθέσιμα, και μόνο τον Οκτώβριο και Νοέμβριο έχει να εξοφλήσει οφειλές 3,5 δις δολαρίων.

Πως είναι δυνατόν θα αναρωτιέστε μια χώρα όπως η Βενεζουέλα, που είχε ετησίως μέχρι και 90 δις δολάρια έσοδα από το πετρέλαιο και με τα μεγαλύτερα αποδεδειγμένα κοιτάσματα πετρελαίου στον κόσμο, να έχει ξεμείνει με 10 δις. Παλαιότερα είχα περιγράψει συνοπτικά την διαδικασία φτωχοποίησης που παράγουν οι σοσιαλδημοκρατικές και σοσιαλιστικές πολιτικές. Ο σοσιαλιστικός μετασχηματισμός της οικονομίας έχει ως κυρίαρχο στοιχείο την καταστροφή της παραγωγικής βάσης. Όσο περνάει ο καιρός, το σύστημα αφαιρεί ανθρώπους από την παραγωγική διαδικασία και τους προσθέτει στις τάξεις είτε των παρασιτικών, είτε των ειλώτων. Τελικά, όλο και περισσότεροι πόροι παράγουν όλο και λιγότερα αγαθά. Η φτωχοποίηση είναι αναπόφευκτη, και οι εξωτερικοί παράγοντες απλά επιβραδύνουν ή επιταχύνουν αυτή την διαδικασία.

Κλασσικό παράδειγμα της εν λόγω διαδικασίας είναι η συμφωνία της κυβέρνησης με τους δανειστές. Η κυβέρνηση Τρίπρα-Καμμένου προσπαθεί να κλείσει μια συμφωνία που θα της επιτρέπει να φορολογήσει μέχρι εξόντωσης την παραγωγική βάση της οικονομίας, και αν τα καταφέρει έχοντας δημιουργήσει ένα δημοσιονομικό πλεόνασμα, θα έχει ως επιβράβευση όχι μόνο την διατήρηση του μεγάλου κράτους που είναι η εκλογική της βάση, αλλά και τα λεγόμενα αντίμετρα, δηλαδή παροχές που θα μπορεί να μοιράσει προεκλογικά προς εξαγορά ψήφων – τιμωρώντας τον πολίτη ως παραγωγό πλούτου, αλλά επιβραβεύοντάς τον ως ζήτουλα της κρατικής «ευσπλαχνίας».

Η συμφωνία κυβέρνησης-δανειστών είναι ένα κλασσικό παράδειγμα φτωχοποίησης. Και έτσι εξηγείται πως σχεδόν μισό εκατομμύριο Ελλήνων, των πιο παραγωγικών, έχουν εγκαταλείψει την Ελλάδα για το εξωτερικό, ψάχνοντας για δουλειά σε ένα διαφορετικό οικονομικό περιβάλλον που θα τους επιτρέπει να παράγουν και να κρατούν ένα σημαντικό κομμάτι της προστιθέμενης αξίας που παράγουν.

Οι ομοιότητες μεταξύ Ελλάδας και Βενεζουέλας είναι πολύ περισσότερες από όσες θα θέλαμε. Ειδικά τα τελευταία χρόνια, τα γεγονότα και στις δύο χώρες θα μπορούσαν να μπουν σε τόμο με την επωνυμία Σοσιαλιστικοί Παράλληλοι Βίοι. Δύο χώρες με πολλές δυνατότητες και πολλές ευκαιρίες, που όμως λόγω το επί δεκαετιών σοσιαλιστικών ψευδαισθήσεων που έχουν καλλιεργήσει και ενστερνιστεί, τραβούν τον κατήφορο της κοινωνικής κατάρρευσης.
Συνέχεια

Τετάρτη, 15 Φεβρουαρίου 2017

Εμπιστεύεσαι την πολιτική τάξη;


Ο Έλληνας πολίτης οφείλει να ρωτήσει τον εαυτό αν μπορεί να εμπιστευθεί την πολιτική τάξη στο μεταναστευτικό ζήτημα. Βασικά, το ερώτημα είναι ρητορικό, μιας και η πολιτική τάξη που οδήγησε την Ελλάδα στην χρεοκοπία και μετέτρεψε αυτή την χρεοκοπία σε μια πολυετή κρίση καταστρέφοντας ότι παραγωγικό είχε επιβιώσει τα προηγούμενα χρόνια, μόνο εμπιστοσύνη δεν εμπνέει. Κι όμως, στο μεταναστευτικό ζήτημα, καλούμαστε να εμπιστευθούμε την πολιτική τάξη της Ελλάδας, ως αν να έχει μια ιστορία θριάμβων στο βιογραφικό της.

Ίσως κάποτε στο μέλλον, αν καταφέρουμε να επιβιώσουμε ως έθνος, η ανακρίβεια και το ψεύδος θα λαμβάνονται σοβαρά υπόψιν και θα προειδοποιούν για σοβαρούς κινδύνους που μια πολιτική δημιουργεί. Για την ώρα, και παρά τα πρόσφατα παθήματα, εφόσον η πολιτική που εφαρμόζεται έχει προοδευτικό πρόσημο, τότε, όλα τα κρίσιμα ερωτήματα θεωρούνται όχι απλώς περιττά, αλλά ύποπτα και κακόβουλα. Στο θέμα δε του μεταναστευτικού, ακόμα και το πιο προφανές ερώτημα θεωρείται αυτομάτως ρατσιστικό.

Βέβαια η επίκληση του ρατσισμού γίνεται για έναν απλούστατο λόγο, η πολιτική και δημοσιογραφική τάξη που με θέρμη υπερασπίζεται τα ανοιχτά σύνορα στην λαθρομετανάστευση, δεν έχει ούτε ένα καλό επιχείρημα για την πολιτική που εφαρμόζεται. Επιβάλλεται να επικαλεστούν την κατηγορία του ρατσισμού γιατί απλούστατα χωρίς αυτή την κατηγορία δεν θα είχαν τίποτε άλλο να πουν.

Η πολυπολιτισμική κοινωνία που οραματίζονται είναι αυστηρά ένα θέμα πίστεως, και δεν επιδέχεται εμπειρική ή ιστορική εξέταση. Η έκφραση αμφιβολίας δεν είναι απλά ένα σφάλμα, αποδεικνύει ελάττωμα χαρακτήρα και είναι η δημόσια εκδήλωση μιας αμαρτίας. Οι πιστοί της πολυπολιτισμικότητας δεν αντιπαρατίθενται πολιτικά με όσους αμφισβητούν τις επιλογές τους, για τους ίδιους λόγους που η Ιερά Εξέταση δεν διαλεγόταν πολιτικά με τα θύματα της. Η απαγγελία της κατηγορίας ήταν ταυτόχρονα και η απόδειξη του εγκλήματος, η πυρά ήταν το μέσον της διαβούλευσης.

Σου είπαν ότι όταν θα ανοίξουν τα σύνορα, το πολύ πολύ, κάποιοι θα περάσουν από εδώ. Μετά σου είπαν ότι αυτοί που περνούν από εδώ θα μείνουν κιόλας. Αλλά μην φοβάσαι, Έλληνες θέλουν να γίνουν. Στα νοσοκομεία πλέον αποστέλλονται emails για να αφαιρούνται τα χριστιανικά σύμβολα γιατί μπορεί να προσβάλουν τους μουσουλμάνους έποικους. Στο ελληνικό στρατό κατατάσσονται Αλβανοί που σύμφωνα με το «Πρώτο Θέμα» οι μυστικές υπηρεσίες της Αλβανίας στέλνει για να «ελληνοποιηθούν» και να δημιουργήσουν αλβανικό κόμμα αργότερα, «Θα έχουμε μικρές βόμβες παντού, έτοιμες να εκραγούν ανά πάσα στιγμή.» λένε οι Αλβανοί. Στην Θράκη η τουρκική κυβέρνηση, λειτουργώντας κράτος εν κράτη, αποφασίζει ακόμα και για το ποιος διδάσκει τα παιδία της μουσουλμανικής μειονότητας. Το κέντρο της Αθήνας μετατρέπεται σιγά σιγά σε μια αραβική πόλη και η μόνη ανησυχία του πολιτικό-δημοσιογραφικού κατεστημένου είναι πόσα τεμένη θα κτίσει το ελληνικό κράτος.

Αλλά μην ανησυχείτε για όλα αυτά. Αν πράγματι ανησυχείτε, αυτό οφείλεται στην εκκεντρικότητα του χαρακτήρας σας. Εμπιστευθείτε την πολιτική τάξη που τόσα έχει επιτύχει τις τελευταίες δεκαετίες. Δεν υπάρχει λόγος ανησυχίας.

Εστία, 2.14.17
Συνέχεια

Δευτέρα, 13 Φεβρουαρίου 2017

ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΔΙΚΤΥΟΥ ΕΛΛΗΝΩΝ ΣΥΝΤΗΡΗΤΙΚΩΝ: «ΈΜΦΥΛΕΣ ΤΑΥΤΟΤΗΤΕΣ»

Το Δίκτυο Ελλήνων Συντηρητικών (ΔΙ.Ε.ΣΥ.) διοργανώνει Ομιλία με θέμα τις

«ΈΜΦΥΛΕΣ ΤΑΥΤΟΤΗΤΕΣ»

Η Ομιλία θα διεξαχθεί την Παρασκευή 17/2 στις 7 μμ στην Λεωφόρο Πανόρμου 59 στον 4ο Όροφο στην Αίθουσα Συνεδριάσεων του 7ου Δημοτικού Διαμερίσματος του Δήμου Αθηναίων.

ΟΜΙΛΗΤΕΣ:

- Γεώργιος Μανώλης: Θεολόγος - Υπ. Διδάκτωρ Θεολογίας

- Ελένη Παπαδοπούλου: Εκπαιδευτικός - Διδάκτωρ Γλωσσών και Πολιτισμού

- Χάρης Κατσιβαρδάς: ΔΙΕΣΥ - Πολιτικός Αναλυτής και Δικηγόρος

- Αθανάσιος Γκουρνέλος: ΔΙΕΣΥ / PATRIA - Πολιτικός Αναλυτής και Εκδότης του Πολιτικού Περιοδικού PATRIA
Συνέχεια

Τρίτη, 31 Ιανουαρίου 2017

Οι δημιουργοί του Αλέξη Τσίπρα



Θυμάμαι τον κ. Πάγκαλο την εποχή που διαδήλωνε μαζί με τους λεγόμενους «Σταμουλοκολλάδες» προκειμένου να ματαιωθεί η ιδιωτικοποίηση της Εταιρίας Αστικών Λεωφορείων. Το γεγονός της υποστήριξης του κ. Πάγκαλου στην ματαίωση μιας ιδιωτικοποίησης δεν και τόσο σημαντικό, δεν υπήρχε ιδιωτικοποίηση που να μην προσπαθούσε να ματαιώσει το ΠΑΣΟΚ την περίοδο 90-93. Αυτό που έχει σημασία στην συγκεκριμένη περίπτωση ήταν η σύμπραξη του κ. Πάγκαλου με ένα συνδικάτο του οποίου οι πρακτικές κρίθηκαν ακραίες ακόμα για τα ξεχαρβαλωμένα μεταπολιτευτικά ήθη.

Για τον μέσο τραμπούκο της μεταπολίτευσης, οι «Σταμουλοκολλάδες», ήταν κάτι σαν οι χρυσοί ολυμπιονίκες του τραμπουκισμού, για παράδειγμα, δεν έδερναν μόνο τους αντιφρονούντες, τους ξεβράκωναν κιόλας. Ο κ. Πάγκαλος ήταν εκεί να τους υποστηρίξει και να τους προσφέρει άφθονη πολιτική και ηθική στήριξη. Θυμήθηκα τα πολιτικά ανδραγαθήματα του κ. Πάγκαλου μιας και τον τελευταίο καιρό έχει γίνει γενικός τιμητής της ελληνικής πραγματικότητας.

Αναρωτιόμουν πόσο διαφορετικά θα ήταν τα πράγματα σήμερα αν άνθρωποι όπως ο κ. Πάγκαλος δεν είχαν μια τόσο πετυχημένη και μακρά πολιτική σταδιοδρομία. Βουλευτής από το 81, σε κυβερνήσεις από το 82, και το μόνο γεγονός που μπορεί να διατηρηθεί στην μνήμη από την μακρά του κυβερνητική θητεία είναι το φιάσκο της υπόθεση Οτσαλάν, τότε που ο κ. Πάγκαλος έγινε γνωστός ως ο «μεγάλος τραγουδιστής.» Μπορεί η υπόθεση Οτσαλάν να είναι η μόνη αξιομνημόνευτη κυβερνητική «συνεισφορά» του κ. Πάγκαλου, αλλά ας μην ξεχνάμε ότι ήταν εκεί και υποστήριξε τον απίθανο δανεισμό την δεκαετίας του 80, την διάλυση της δημόσιας διοίκησης, τον νόμο του 1982 για τα ΑΕΙ, την παράδοση της χώρας στις συντεχνίες, το «Τσοβόλα δώσ’ τα όλα», τις διεφθαρμένες κυβερνήσεις Σημίτη, την καταστροφική ένταξη στο ευρώ και το «λεφτά υπάρχουν» του κ. Παπανδρέου.

Όλα αυτά έχουν την σημασία τους μιας και μόλις κλείσαμε τα δύο χρόνια πρωθυπουργίας του κ. Τσίπρα. Τώρα προσπαθήστε να φανταστείτε μια πρωθυπουργία Τσίπρα χωρίς την ανωτέρω λίστα των μεταπολιτευτικών κατορθωμάτων και αμέσως θα συνειδητοποιήσετε ότι χωρίς αυτή τη λίστα πρωθυπουργός Τσίπρας δεν υπάρχει. Ένας από τους μύθους την μνημονιακής εποχής είναι ότι η κρίση δημιούργησε αυτό που ονομάζουμε κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ. Οι Έλληνες πολίτες σε μια περίοδο όπου υπέστησαν μια δραματική πτώση του βιοτικού του επιπέδου τελικά ενέδωσαν στις σειρήνες του ακραίου λαϊκισμού και έτσι τώρα «εορτάζουμε» τα δύο χρόνια στην εξουσία του κ. Τσίπρα. Όμως, η τραγική αλήθεια είναι ότι για την πρωθυπουργία Τσίπρα οι Έλληνες πολίτες είχαν μια ενδελεχή εκπαίδευση και προετοιμασία που κράτησε σχεδόν 35 χρόνια.

Για ένα πολιτικό κατεστημένο που έχει αποτύχει σε κάθε νοητή διάσταση της δημόσιας ζωής, η αυτάρεσκη φλυαρία του κ. Πάγκαλου λειτουργεί ως μια γομολάστιχα που σβήνει τα ίχνη του δημιουργού στο δημιούργημα. Ζητώ συγνώμη προκαταβολικά από τον αναγνώστη για την χρήση του όρου, αλλά την προηγούμενη εβδομάδα ο κ. Πάγκαλος εξήγησε γιατί αποκάλεσε τον κ. Τσίπρα τσογλάνι. Έγραψε ο κ. Πάγκαλος, ότι το τσογλάνι είναι «το άτομο νεαρής ηλικίας και κακής διαγωγής». Σύμφωνοι, ο κ. Τσίπρας είναι τσογλάνι, αλλά για να είμαστε ακριβείς, είναι τσογλάνι του κ. Πάγκαλου. Δεν θέλω να μειώσω τον κ. Πάγκαλο με αυτή την διατύπωση, απλά περιγράφω.

Εστία, 30.01.2017
Συνέχεια

Δευτέρα, 23 Ιανουαρίου 2017

ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΔΙΚΤΥΟΥ ΕΛΛΗΝΩΝ ΣΥΝΤΗΡΗΤΙΚΩΝ: "ΤΡΑΜΠ, BREXIT ΚΑΙ ΣΥΣΤΗΜΙΚΑ ΜΜΕ"

ΤΟ ΔΙΚΤΥΟ ΕΛΛΗΝΩΝ ΣΥΝΤΗΡΗΤΙΚΩΝ ΔΙΟΡΓΑΝΩΝΕΙ ΜΙΑ ΠΟΛΙΤΙΚΑ ΜΗ ΟΡΘΗ ΟΜΙΛΙΑ ΜΕ ΤΙΤΛΟ:

"ΤΡΑΜΠ, BREXIT ΚΑΙ ΣΥΣΤΗΜΙΚΑ ΜΜΕ".

Η ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΘΑ ΠΡΑΓΜΑΤΟΠΟΙΗΘΕΙ ΤΗΝ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 27/01 ΚΑΙ ΩΡΑ 18.45 ΣΤΗΝ ΑΙΘΟΥΣΑ ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΕΩΝ ΤΟΥ 7ΟΥ ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ ΔΙΑΜΕΡΙΣΜΑΤΟΣ ΤΟΥ ΔΗΜΟΥ ΑΘΗΝΑΙΩΝ ΠΟΥ ΣΤΕΓΑΖΕΤΑΙ ΣΤΗΝ ΠΑΝΟΡΜΟΥ 59 ΣΤΟΝ ΤΕΤΑΡΤΟ ΟΡΟΦΟ

ΟΜΙΛΗΤΕΣ:

ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΙΟΥ : ΔΙΚΤΥΟ ΕΛΛΗΝΩΝ ΣΥΝΤΗΡΗΤΙΚΩΝ ΚΑΙ ΕΚΔΟΤΗΣ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟΥ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ PATRIA

ΡΑΦΑΗΛ ΚΑΛΥΒΙΩΤΗΣ : ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΤΟΥ ΔΙΚΤΥΟΥ ΕΛΛΗΝΩΝ ΣΥΝΤΗΡΗΤΙΚΩΝ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΑΝΑΛΥΤΗΣ ΣΤΗΝ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΕΣΤΙΑ

ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΧΙΔΙΡΟΓΛΟΥ : ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ ΚΑΙ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ ΣΤΙΣ ΕΦΗΜΕΡΙΔΕΣ ΑΞΙΑ ΚΑΙ ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΏΡΑ.

ΜΕΝΕΛΑΟΣ ΤΑΣΙΟΠΟΥΛΟΣ : ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ ΚΑΙ ΣΥΝΤΑΚΤΗΣ ΣΤΙΣ ΕΦΗΜΕΡΙΔΕΣ ΕΣΤΙΑ ΚΑΙ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ.
Συνέχεια

Τρίτη, 17 Ιανουαρίου 2017

Κλίμα μαζικής παραπληροφόρησης


Πότε ακριβώς άλλαξε η υπερθέρμανση του πλανήτη σε κλιματική αλλαγή; Πως εξηγούν την αλλαγή τα ΜΜΕ που τώρα χρησιμοποιούν το όρο κλιματική αλλαγή στην θέση του όρου υπερθέρμανση του πλανήτη; Η αλλαγή στην ορολογία μαρτυρά πολλά περισσότερα από όσα οι εξτρεμιστές των πράσινων ΜΚΟ και των ΜΜΕ θα ήθελαν να καταλάβουμε.

Λέγεται ότι η αλλαγή στην ορολογία επήλθε γιατί ο όρος «υπερθέρμανση του πλανήτη» περιγράφει την αιτία και ο όρος «κλιματική αλλαγή» περιγράφει το αποτέλεσμα. Δηλαδή η υπερθέρμανση του πλανήτη οδηγεί στην κλιματική αλλαγή. Βέβαια αυτό δεν εξηγεί πως για ένα μεγάλο διάστημα η υπερθέρμανση του πλανήτη περιέγραφε το αποτέλεσμα. Αν «πράσινοι» ακτιβιστές είχαν για δεκαετίες μπλέξει μια απλή και βασική ορολογία γιατί θα πρέπει να τους εμπιστευθεί κάποιος ότι έχουν κατανοήσει ένα απίστευτα περίπλοκο φαινόμενο, όπως το κλίμα του πλανήτη.

Η αλήθεια είναι ότι η αλλαγή στην ορολογία δεν συνέβη γιατί οι «πράσινοι» ακτιβιστές και οι συνοδοιπόροι τους άρχισαν να χρησιμοποιούν λεξικά, αλλά γιατί από το 1998 και μετά δεν έχει παρατηρηθεί αύξηση των θερμοκρασιών στον πλανήτη. Έτσι έγινε ολοένα και δυσκολότερο, σε επίπεδο δημοσίων σχέσεων, να χρησιμοποιείται ό όρος «υπερθέρμανση του πλανήτη». Η αλλαγή στην ορολογία ήταν απλά μάρκετινγκ, ώστε να μπορεί κάποιος να υπερασπίζεται τις ίδιες πολιτικές έστω και αν τα πιο απτά και σχετικά δεδομένα κατέρριπταν τις πιο ιερές δοξασίες του πράσινου λόμπι και των φερέφωνων τους στα ΜΜΕ.

Ειδικά ο όρος «κλιματική αλλαγή» είναι ιδιαίτερα αστείος, ως δήθεν αποτέλεσμα της υπερθέρμανσης. Το κλίμα πάντα αλλάζει. Όχι μόνο τώρα, όχι μόνο μετά την βιομηχανική επανάσταση, αλλά από τότε που δημιουργήθηκε ο πλανήτης Γη, πριν από σχεδόν 4.6 δισεκατομμύρια χρόνια. Πριν από τριάντα εκατομμύρια χρόνια δεν υπήρχαν ο Βόρειος και ο Νότιος Πόλος γιατί η θερμοκρασία της Γης ήταν πολύ υψηλότερη από ό,τι είναι σήμερα. Και επειδή αυτό συνέβη μερικά εκατομμύρια χρόνια πριν, μπορώ να σας διαβεβαιώσω ότι δεν υπήρχαν αυτοκίνητα τότε, ούτε άμαξες, ούτε καν η ιδέα της άμαξας.

Τον καιρό της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας οι θερμοκρασίες ήταν υψηλότερες από ότι είναι σήμερα, παρόλο που ο Καίσαρας δεν πηγαινόφερνε τις λεγεώνες με τριαξονικά Scania. Εποχές με υψηλές θερμοκρασίες ακολουθούνται από εποχές με πολύ χαμηλές θερμοκρασίες, που συχνά ονομάζονται εποχές παγετώνων. Η επιστήμη έχει καταγράψει αυτή την αδιάκοπη αλλαγή στο κλίμα του πλανήτη, αλλά ακόμα δεν μπορεί να εξηγήσει τι προκαλεί αυτές τις μεγάλες αλλαγές.

Πως θα μπορούσαμε να εξηγήσουμε την αβεβαιότητα και επιφύλαξη στην επιστήμη και τον απόλυτο φανατισμό από την πλευρά των ακτιβιστών και των ΜΜΕ; Καταρχάς, θα μπορούσαμε να πούμε ότι δεν είναι η πρώτη φορά που η ιδεολογία τυφλώνει τους θιασώτες της. Μπορεί το κλίμα να αλλάζει συνεχώς, αλλά η ανθρώπινη φύση παραμένει σταθερή. Ειδικά στην τάση της στο να πιστεύει απόλυτες αλήθειες που τις δίνουν την αίσθηση της ηθικής ανωτερότητας έναντι των απίστων. Το παραπάνω σε συνδυασμό με τα δισεκατομμύρια των διάφορων φόρων που συλλέγονται και δαπανώνται στον «πράσινο» παρασιτισμό και που θα έκαναν το Άκη Τσοχατζόπουλο να δακρύσει, εξηγούν το φαινόμενο της «πράσινης» προπαγάνδας.

Εστία, 16.1.2017

Συνέχεια

Τρίτη, 3 Ιανουαρίου 2017

Η αισιοδοξία της Ελλάδος


Η περίοδός του Χριστουγέννων και ο ερχομός του νέου έτους μας δημιουργεί μια αίσθηση αισιοδοξίας και την προσμονή χαρμόσυνων ειδήσεων. Ανοησίες. Τα πράγματα είναι άσχημα και θα χειροτερέψουν πολύ περισσότερο. «Όχι μόνο δεν υπάρχει φως το τούνελ, δεν υπάρχει καν τούνελ.» Η ιδέα της ελεύθερης πτώσης μας ταιριάζει περισσότερο από κάθε τι άλλο, μιας και περιγράφει επακριβώς την έφοδο μας σε νέα παρακμιακά χαμηλά.

Αν κάτι μάθαμε στα χρόνια της μεταπολίτευσης είναι ότι η αλήθεια είναι κάτι δύσκολο, δύσπεπτο, συχνά ακατανόητο, επονείδιστο και επαχθές. Ποιος θα θυμάται άραγε την μακρινή εποχή, τότε το 2009, που η ελληνική οικονομία ήταν θωρακισμένη; Τότε που η Ελλάδα, όπως μας ενημέρωνε η έγκυρη και έγκριτη δημοσιογραφία, θα απόφευγε τα χειρότερα της οικονομικής κρίσης γιατί ήταν ουσιαστικά μια οικονομία φούσκα. Ναι αυτή ήταν η διατύπωση, είμαστε φούσκα, και η φούσκα είναι αέρας, και ο αέρας αντέχει τα μποφόρ του παγκόσμιου χρηματοοικονομικού συστήματος. Αυτό ήταν το επίπεδο της ανάλυσης.

Και δεν θα είχαμε χάψει σαν αφρικανικοί κροκόδειλοι τις φαντασιώσεις της ήπιας προσαρμογής αν πρώτα δεν είχαμε αγοράσει με το κιλό το εκσυγχρονιστικό μπετόν αρμέ Σημίτη. Ήταν η εποχή που όλη η Ελλάδα είχε μετατραπεί σε έναν Αμαζόνιο δημοσίων έργων, ή, τουλάχιστον μακέτες δημοσίων έργων. Μπορεί όσες υγιείς ιδιωτικές επιχειρήσεις είχαν επιβιώσει την δεκαετία του 80 να αρχίζουν να κλείνουν και να φεύγουν, αλλά τι μας ενδιέφερε αυτό εμάς, εφόσον πάντα υπήρχε η θαλπωρή του ολοένα και αυξανόμενου δημόσιου τομέα.

Όταν μέσα στην δεκαετία του 80 τριπλασιάσαμε το χρέος της Ελλάδας ήταν από μια ιδιάζουσα αίσθηση κοινωνικής δικαιοσύνης. Έπρεπε λέει, να λαδώσει το άντερο και της άλλης Ελλάδας που είχε χάσει στον εμφύλιο. Έτσι οι ιθύνοντες της εποχής αποφάσισαν να φορτώσουν με χρέη τις επόμενες γενιές, για να ικανοποιήσουν το αίσθημα του αδικημένου, στην πιο άχρηστη και καταστροφική γενιά που έχει δει η Ελλάδα, αυτή του Πολυτεχνείου. Τα αποτελέσματα αυτής της όχι και τόσο κοινωνικής πολιτικής τα βλέπουμε τώρα στους λογαριασμούς του ΕΝΦΙΑ, αλλά και στα πόθεν έσχες της μαχόμενης αριστεράς που δημοσιεύτηκαν αυτές τις ημέρες.

«Γνώσεσθε τήν ἀλήθειαν, καί ἡ ἀλήθεια ἐλευθερώσει ὑμᾶς», ναι, αλλά όπως είπαμε η αλήθεια είναι κάτι δύσκολο, δύσπεπτο, συχνά ακατανόητο, επονείδιστο και επαχθές. Ένα έθνος δικαιούται να είναι σοσιαλιστικό, και κοινωνικά ευαίσθητο, και να ανοίγει τις αγκάλες στους απανταχού λαθρομετανάστες, και να κατανοεί κάθε θέμα ως μια δακρύβρεχτη και ψυχοπονιάρα τηλεοπτική εκπομπή. Ναι τα δικαιούται όλα αυτά. Αυτό που δεν δικαιούται είναι να πιστεύει όλα τα παραπάνω και ταυτόχρονα να θέλει να είναι και αισιόδοξο. Και η αισιοδοξία έχει τις προϋποθέσεις της.

Εστία 2.1.2017
Συνέχεια